Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 2 marca 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 2372/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę D. O. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] września 2008 r., nr [....], utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Rejonowego Policji W. II z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.
Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia faktyczne.
W dniu 21 sierpnia 2007 r. w W. na ul. N., funkcjonariusze Komendy Rejonowej Policji W. II poddali kontroli drogowej pojazd marki S. O., nr rej.[...], którego kierującym był D. O. Do kontroli okazał dokumenty kierowcy, pojazdu, wypis nr [...] z licencji nr [...] wydany przedsiębiorstwu M. M. Sp. z o.o. oraz paragon fiskalny z dnia 21 sierpnia 2007 r. Podczas kontroli sporządzona została dokumentacja fotograficzna. W protokole kontroli nr 2234/07 stwierdzono wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek; wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczenia na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.
W następstwie wszczętego postępowania administracyjnego decyzją z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...], Komendant Rejonowy Policji W. II nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 13.000 złotych na podstawie art. 92 ust. 1, art. 94 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm., dalej u.t.d.) oraz l.p. 2.9, l.p. 1.1. załącznika do tej ustawy.
Pismem z dnia 25 lipca 2008 r. D. O. wniósł odwołanie od powyższej decyzji.
Komendant Stołeczny Policji decyzją z dnia [...] września 2008 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż D. O. w dniu kontroli wykonywał transport drogowy osób, będąc samoistnym przedsiębiorcą, prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie zarobkowego przewozu osób we własnym imieniu i na własny rachunek, będąc związanym z M. M. Sp. z o.o. tylko umową o współpracy. Organ podkreślił, iż z zeznań D. O. wynika, że nie świadczył on usług na rzecz przedsiębiorstwa, z którym podpisał umowę o współpracy, a jedynie uiszczał M. M. Sp. z o.o. miesięczną opłatę za zlecenie przewozów tzw. bazę. Umowa o współpracy nie stanowiła więc dokumentu uprawniającego do korzystania z licencji wydanej M. M. Sp. z o.o. D. O. w dniu kontroli wykonywał transport drogowy osób bez wymaganej licencji na własny rachunek i we własnym imieniu, czego potwierdzeniem były dane umieszczone na paragonie fiskalnym, a tym samym naruszył art. 5 ust. 1 u.t.d.
Organ podkreślił jednocześnie, iż w niniejszej sprawie doszło również do naruszenia zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 lit. c u.t.d. Z dokumentacji fotograficznej, sporządzonej w dniu kontroli i znajdującej się w aktach sprawy jednoznacznie wynika bowiem, że na dachu pojazdu zostało umieszczone urządzenie techniczne w postaci podświetlanego szyldu reklamowego, co pozostaje w sprzeczności z przepisem art. 18 ust. 1 lit. c u.t.d.
Skargę na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [....] września 2008 r. wniósł, pismem z dnia 21 października 2008 r., D. O. do WSA w W. Strona skarżąca zakwestionowała powyższą decyzję w całości, żądając stwierdzenia jej nieważności wobec zaistnienia przyczyny określonej w art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej k.p.a.), ewentualnie uchylenia decyzji w całości z powodu naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając powyższą skargę podniósł, iż naruszenie przez organ I instancji przepisu art. 40 § 2 k.p.a. nie wywołało dla strony żadnych negatywnych skutków procesowych. Ustanowiony przez stronę pełnomocnik wniósł bowiem skutecznie odwołanie od decyzji organu I instancji (w terminie liczonym od daty doręczenia decyzji stronie), które zostało rozpoznane merytorycznie przez organ odwoławczy. Strona nie została w związku z tym pozbawiona prawa do zaskarżenia decyzji organu I instancji. W ocenie Sądu nie można w tej sytuacji mówić o rażącym naruszeniu prawa przy wydaniu zaskarżonej decyzji, które winno skutkować stwierdzeniem jej nieważności.
Sąd I instancji wskazał, że skarżący w momencie kontroli okazał wypis nr [...] z licencji nr [...], wystawionej na M. M. Sp. z o.o. uprawniającej do wykonywania krajowego transportu drogowego osób, powołując się na umowę o współpracy zawartą z tą spółką. W ocenie Sądu z materiału dowodowego sprawy wynika jednak, że D. O. nie wykonywał usług transportowych w imieniu przedsiębiorstwa, z którym podpisał umowę o współpracy, lecz we własnym imieniu i na własny rachunek, a tylko uiszczał M. M. Sp. z o.o. miesięczną opłatę za zlecenia przewozów. Gdyby skarżący świadczył usługę transportową w imieniu M. M. Sp. z o.o. to powinien wystawiać paragony fiskalne w imieniu i na rzecz tej spółki otrzymując w zamian stosowne wynagrodzenie, niezależnie od przyjętej między stronami formy rozliczeń. Z ustaleń organów wynika też, że na dachu kontrolowanego pojazdu zainstalowane było urządzenie techniczne w postaci podświetlonego transparentu (lampy).
W związku z powyższym, zdaniem Sądu, organy orzekające w sprawie prawidłowo uznały, że w dniu 21 sierpnia 2007 r. to skarżący wykonywał przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą bez wymaganej licencji oraz z naruszeniem zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych, co wyczerpało znamiona naruszenia określonego w art. 5 ust. 1 u.t.d. w zw. z l.p. 1.1 załącznika do tej ustawy oraz w art. 18 ust. 5 lit. c w/w ustawy w zw. z l.p. 2.9 pkt 3 załącznika do tej ustawy.
Sąd nie podzielił podniesionego w skardze argumentu, jakoby unormowania przepisu art. 18 ust. 5 u.t.d. naruszały konstytucyjną zasadę wolności gospodarczej.
W ocenie Sądu, organy administracji obu instancji wyczerpująco zbadały istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.).
Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia przez organy obu instancji przepisów art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 101 k.p.a., poprzez niezastosowanie przepisu obligującego organ administracji do wydania postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania, Sąd stwierdził, iż naruszenie przepisów postępowania w tym zakresie nie miało wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia wydanego w sprawie.
Za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu. Jak wynika bowiem z akt administracyjnych, Komendant Rejonowy Policji W. II w piśmie z dnia 23 listopada 2007 r. poinformował stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego, powiadamiając ją jednocześnie o możliwości złożenia wyjaśnień na okoliczność stwierdzonych w trakcie kontroli nieprawidłowości.
Skargę kasacyjną od wyroku WSA w W. z dnia 2 marca 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 2372/08, wniósł D. O. Strona wnosząca skargę kasacyjną zaskarżyła powyższy wyrok w całości, żądając jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania WSA w W. oraz zasądzenia na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie:
- 1. art. 4 ust 11 u.t.d. poprzez przyjęcie na podstawie posiadanego materiału dowodowego, że skarżący wykonywał okazjonalny przewóz osób w krajowym transporcie drogowym, pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą – podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika okoliczność przewozu jakiejkolwiek osoby;
- 2. art. 5 ust 1 u.t.d. poprzez przyjęcie na podstawie posiadanego materiału dowodowego braku posiadania przez skarżącego licencji na przewóz osób podczas, gdy powyższa okoliczność nie wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego;
- 3. art. 4 pkt. 11 u.t.d. poprzez bezzasadne wyłączenie spod definicji przewozów okazjonalnych przewozu dokonywanego taksówką;
- 4. art. 18 ust. 5 u.t.d. poprzez błędne ustalenie przedmiotowego i podmiotowego zakresu obowiązywania tego przepisu;
- 5. art. 6 u.t.d. poprzez przyjęcie, że określa on, obok transportu drogowego taksówką, także rodzaj przewozu taksówkowego;
- 6. art. 92 u.t.d. poprzez przyjęcie kary łącznej w miejsce kar za każde naruszenie przepisu ustawy z osobna;
- 7. art. 18 ust. 5 lit. c u.t.d. poprzez uznanie, iż na pojeździe było umieszczone urządzenie, które było lampą lub innym urządzeniem technicznym, podczas gdy ze zgromadzonego w aktach postępowania materiału dowodowego, nie wynika okoliczność aby urządzenie zamontowane na dachu samochodu było lampą lub urządzeniem technicznym, które konstrukcyjnie odpowiada urządzeniom określonym w art. 18 ust 5 lit c u.t.d.;
- 8. art. 18 ust. 5 lit. c u.t.d. poprzez uznanie, iż niepodłączony do instalacji elektrycznej banner reklamowy jest lampą lub innym urządzeniem technicznym, podczas, gdy ze zgromadzonego w aktach postępowania materiału dowodowego, nie wynika powyższa okoliczność.
Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, to jest:
- 1. art. 1 § 1 oraz § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, dalej p.u.s.a), oraz art. 3 § 2 p.p.s.a. oraz art. 141 p.p.s.a. oraz 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z 151 p.p.s.a., poprzez błędne przyjęcie przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku za prawidłowo ustaloną przez organy administracyjne okoliczność – wykonywania przez skarżącego okazjonalnego przewozu osób w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą – podczas gdy okoliczność przewozu jakiejkolwiek osoby nie wynika z protokołu kontroli, ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, które to ustalenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem powyższe błędne ustalenie skutkuje zastosowaniem wobec skarżącego art. 92 ust 1 i 4 u.t.d. oraz 93 u.t.d.;
- 2. art. 1 § 1 oraz § 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 2 p.p.s.a. oraz art. 141 p.p.s.a. oraz 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., poprzez błędne przyjęcie przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku za prawidłowo ustaloną przez organy administracyjne okoliczność - wykonywania przez skarżącego okazjonalnego przewozu osób w krajowym transporcie drogowym, pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą - na podstawie paragonu fiskalnego lub raportu dobowego, podczas gdy powyższy dowody nie są wystarczające dla ustalenia przewozu konkretnej osoby, które to ustalenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem powyższe błędne ustalenie skutkuje zastosowaniem wobec skarżącego art. 92 ust 1 i 4 u.t.d. oraz art. 93 u.t.d;
- 3. art. 1 § 1 oraz § 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 2 p.p.s.a. oraz art. 141 p.p.s.a. oraz 145 § 1 pkt 1lit. c p.p.s.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z 151 p.p.s.a., poprzez błędne przyjęcie przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku za prawidłowo ustaloną przez organy administracyjne okoliczność - że skarżący wykonywał okazjonalny przewóz osób w transporcie drogowym, pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą - podczas gdy organy administracyjne obydwu instancji nie przesłuchały w charakterze świadka pasażera - osoby, która miała być przewożona skontrolowanym pojazdem;
- 4. art. 1 § 1 oraz § 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 2 p.p.s.a. oraz art. 141 p.p.s.a. oraz 145 § 1 pkt 1lit. c p.p.s.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z 151 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie przez Sąd I instancji w skarżonym wyroku, poprzez uznanie iż organy administracyjne obydwu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny, tj. okoliczność, iż na pojeździe była umieszczona podświetlona lampa (lub inne urządzenie techniczne), które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem powyższe błędne ustalenie WSA skutkuje wyczerpaniem hipotezy przepisu art. 18 ust. 5 lit. c u.t.d. wobec skarżącej oraz mogło skutkować oddaleniem skargi;
- 5. art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy Sąd zobowiązany był stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wobec faktu, iż na skarżącego nałożono karę nieznaną ustawie, co mogło skutkować oddaleniem skargi;
- 6. art. 1 § 1 oraz § 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 2 p.p.s.a. oraz art. 141 p.p.s.a. oraz 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z 151 p.p.s.a. - poprzez błędne przyjęcie przez Sąd I instancji w skarżonym wyroku, iż zgromadzony w sprawie materiał fotograficzny stanowi dowód na okoliczność zamontowania na dachu pojazdu podświetlanej lampy lub innego urządzenia technicznego, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem powyższe błędne ustalenie WSA skutkuje wyczerpaniem hipotezy przepisu art. 18 ust. 5 lit. c u.t.d. wobec skarżącego oraz mogło skutkować oddaleniem skargi.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący odniósł się szeroko do przedstawionych zarzutów. Wskazał w szczególności, iż w aktach sprawy brak jest dowodów, z których wynikałoby, że wykonywał on okazjonalny przewóz osób w transporcie drogowym. W ocenie strony powyższa okoliczność nie została udowodniona. Zatem w niniejszym stanie faktycznym brak było przesłanek dla przyjęcia, że był zobowiązany do posiadania takiej licencji - skoro z materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że nie przewoził żadnej osoby.
W ocenie strony wnoszącej skargę kasacyjną Sąd I instancji błędnie wyłączył spod "przewozów okazjonalnych" te dokonywane "taksówką". Według strony błędnym jest rozumienie przewozu okazjonalnego jako przewozu wykonywanego okolicznościowo. Zarówno podmioty wykonujące transport drogowy taksówką oraz podmioty wykonujące przewóz w oparciu o licencję na krajowy transport drogowy wykonują przewozy bez określenia startu i zakończenia przewozu, bez określenia trasy przewozu, bez rozkładu jazdy, bez przewożenia tej samej grupy osób. Zawarcie umowy o przewóz jest zatem okazjonalne, tzn. przedsiębiorca nie wie: gdzie, kiedy, z kim, dokąd i jaką trasą będzie świadczył usługę przewozu zarówno w ciągu jednego dnia, jak i w czasie prowadzenia przez niego działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Gdyby ustawodawca chciał wyróżnić przewóz taksówką oraz przewóz pojazdem nie będącym taksówką, to znalazłoby to swoje odzwierciedlenie w stosownych definicjach zawartych w słowniczku (art. 4 ustawy).
Skarżący wskazał, iż przepisy art. 18 ust. 5 u.t.d. nie mają zastosowania do przedsiębiorców wykonujących krajowy transport drogowy jako podstawową działalność gospodarczą. W jego ocenie przepisy te swym zakresem podmiotowym obejmują przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą - transport drogowy - ale jako działalność pomocniczą w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej (art. 4 ust. 3 lit. a.). Taka wykładnia wynika również z konieczności zachowania zasad konkurencyjności w działalności gospodarczej. Zdaniem strony zakazy określone w tym przepisie nie mogą i nie dotyczą przewoźników posiadających ważne licencje na krajowy transport drogowy.
W skardze kasacyjnej podniesiono nadto, iż nie jest możliwe do zaakceptowania twierdzenie, że niepodłączony fizycznie do instalacji elektrycznej pojazdu banner reklamowy jest lampą lub innym urządzeniem technicznym. Lampą jest bowiem urządzenie, do inicjacji i funkcjonowania którego konieczne jest zasilanie elektryczne.
Zdaniem kasatora organ administracji wydał decyzję bez podstawy prawnej. Ustawa nie przewiduje bowiem możliwości nałożenia kary w wysokości 13.000 zł, jako że nie tworzy możliwości nałożenia kary łącznej za kilka naruszeń. Organ powinien zatem dokonać prawidłowego wyrzeczenia kary za każde naruszenie i dopiero potem ewentualnie zsumować kary wymierzone.
Z ostrożności procesowej strona skarżąca wniosła o skierowanie przez Naczelny Sąd Administracyjny pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego w zakresie zgodności z Konstytucją RP art. 18 ust. 5 u.t.d.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Stołeczny Policji, pismem z dnia 15 czerwca 2009 r., wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.
W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.
Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.
Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a.
W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagają zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę wydanego wyroku został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania.
Najdalej idącym zarzutem w ramach podstawy kasacyjnej opisanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jest zarzut wskazujący na naruszenie przez Sąd I instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w sytuacji, gdy organy administracji publicznej nałożyły na skarżącego karę nieznaną ustawie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazany wyżej zarzut nie jest zasadny. Kończąca postępowanie jurysdykcyjne decyzja, którą nałożono karę pieniężną za różne naruszenia ustawowych obowiązków lub warunków, kończy jedną sprawę w znaczeniu materialnoprawnym. Oznacza to, że rozstrzygnięcie zawarte w takiej decyzji jest niepodzielne. Ponadto należy podkreślić, że sam ustawodawca w treści art. 92 ust. 2 u.t.d. posługuje się pojęciem sumy kar pieniężnych nakładanych w ramach jednej kontroli.
Pozostałe zarzuty zgłoszone w ramach podstawy kasacyjnej opisanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. i wymienione w punktach 1, 2, 3, 4, petitum skargi kasacyjnej wskazują na naruszenie przez Sąd I instancji przepisów art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 2 p.p.s.a., art. 141 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 151 p.p.s.a.
Na wstępie należy podkreślić, że skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela wyrażany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd, że art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. ma charakter przepisu ustrojowego, który Sąd I instancji mógłby naruszyć odmawiając rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa bądź rozpoznając ją, ale stosując przy kontroli inne kryterium niż kryterium zgodności z prawem (vide wyrok NSA z 21.04.2009 r., II FSK 2/08, niepublikowany). W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca, a więc tym samym brak jest podstaw do uznania za zasadny zarzut odnoszący się do naruszenia wskazanego wyżej przepisu prawa.
Również zarzuty skargi kasacyjnej odnoszące się do art. 3 § 2 p.p.s.a. nie są zasadne. Przepis art. 3 § 2 p.p.s.a. określa zakres przedmiotowy postępowania, wyznacza zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, a tym samym zakres rzeczowy postępowania sądowoadministracyjnego. Sąd administracyjny może zatem go naruszyć wykraczając poza wyznaczoną nim właściwość rzeczową (rozpoznając skargę na akt lub czynność nie poddane jego kognicji) bądź odmawiając merytorycznego rozpoznania sprawy leżącej w jego właściwości (poprzez uznanie skargi za niedopuszczalną - art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Jednocześnie należy podkreślić, że Sąd nie może uchybić wskazanej normie prawnej dokonując kontroli, nawet gdy jej wynik i zastosowany środek nie odpowiadają prawu.
Ponadto należy podkreślić, iż zarzut skargi kasacyjnej wskazujący na naruszenie przez Sąd I instancji przepisu art. 141 p.p.s.a jest całkowicie bezzasadny. W szczególności stwierdzić należy, że skarżący nie wskazał, która jednostka redakcyjna tego przepisu została naruszona w zaskarżonym wyroku. Oczywistym więc jest, iż takie przytoczenie podstawy kasacyjnej nie odpowiada w pełni wymaganiom materialnym skargi kasacyjnej, o których mowa w art. 176 p.p.s.a. Poza sporem winna pozostawać okoliczność, że przepis art. 141 p.p.s.a. reguluje warunki i terminy sporządzenia uzasadnienia przez Sąd I instancji oraz niezbędne elementy tegoż uzasadnienia. Tymczasem kasator formułując zarzut naruszenia w/w przepisu prawa nie podnosi, aby uzasadnienie orzeczenia nie spełniało przewidzianych nim wymogów, ani też, że sposób jego sporządzenia uniemożliwia stronie wdanie się w spór oraz kontrolę instancyjną.
Za bezzasadny należy również uznać zarzut skargi kasacyjnej zgłoszony w ramach podstawy kasacyjnej opisanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a odnoszący się do naruszenia pozostałych przepisów postępowania wymienionych szczegółowo w petitum 1,2,3,4 skargi kasacyjnej. Z akt sprawy wynika, że w dniu 21 sierpnia 2007 roku w Warszawie został poddany kontroli samochód marki S. O., którego właścicielem był D. O. Samochód był prowadzony przez właściciela D. O.. Ponadto z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że D. O. prowadzi działalność gospodarczą, w chwili kontroli posiadał w pojeździe zarejestrowaną na siebie kasę fiskalną, a wykonany wydruk paragonu fiskalnego wskazywał D. O. jako wystawcę tegoż paragonu i przedsiębiorcę. Podnoszone przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną okoliczności dotyczące braku dowodów potwierdzających zarobkowy przewóz konkretnych osób nie mają znaczenia przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy.
Podkreślić więc należy, że zasadnie Sąd I instancji uznał, iż zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy dawał podstawy do przyjęcia, że D. O. wykonywał transport drogowy w ramach przewozów okazjonalnych pojazdem przeznaczonym do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą.
Nadto należy podkreślić, że nie jest również zasadny zarzut skargi kasacyjnej podniesiony w ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. a opisany szczegółowo w punkcie 6 petitum skargi kasacyjnej. Strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła Sądowi I instancji błędne przyjęcie, iż zgromadzony w sprawie materiał fotograficzny stanowi dowód na okoliczność zamontowania na dachu pojazdu podświetlanej lampy lub innego urządzenia technicznego. Kwestionowane przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną ustalenia znajdują potwierdzenie w treści protokołu z kontroli numer 2234/07 przeprowadzonej w dniu 21 sierpnia 2007 roku oraz w fotografiach pojazdu sporządzonych podczas kontroli przez przeprowadzających kontrolę funkcjonariuszy Policji. Dokonane w trakcie kontroli ustalenia wskazują, że na dachu kontrolowanego pojazdu znajdowała się belka świetlna (lampa) z napisem "[...]" oraz numerem telefonu "[...]".
W tym stanie rzeczy uznać należy, iż zasadnie Sąd I instancji stwierdził, że umieszczenie na dachu pojazdu belki świetlnej (lampy) z podanym wyżej napisem stanowi naruszenie art. 18 ust. 5 lit. c u.t.d. Stosownie do treści powołanego wyżej przepisu prawa, przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych zabronione jest umieszczanie na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Należy w tym miejscu podkreślić, że celem zakazów wymienionych w art. 18 ust. 5 u.t.d. jest uniemożliwienie przedsiębiorcom wykonującym przewozy okazjonalne osób, wykonywanie transportu drogowego tak jak taksówką.
W tym stanie rzeczy uznać należy, że brak jest podstaw do przyjęcia, że stanowiące podstawę wyroku Sądu I instancji ustalenia faktyczne zostały dokonane przez Sąd I instancji z naruszeniem art. 77 § 1 k.p.a.
Podkreślić należy, że w sytuacji kiedy nie podważono skutecznie ustaleń stanu faktycznego Naczelny Sąd Administracyjny związany jest oceną, która legła u podstaw zaskarżonego wyroku.
Odnosząc się do zarzutów zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej opisanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. należy stwierdzić, że nie jest zasadny zarzut wskazujący na błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 4 pkt 11 u.t.d. poprzez bezzasadne wyłączenie spod definicji przewozów okazjonalnych przewozu dokonywanego taksówką, a także błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 6 u.t.d. poprzez przyjęcie, że przepis ten określa obok transportu drogowego taksówką, także rodzaj przewozu taksówkowego. Zawarta w art. 4 pkt 11 u.t.d definicja przewozów okazjonalnych wskazuje, że przewozem okazjonalnym jest przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej z definicji tej nie wynika, że wykonywanie transportu drogowego taksówką polega na wykonywaniu przewozu okazjonalnego.
Natomiast stosownie do treści art. 5 ust. 1 u.t.d. wykonywanie transportu drogowego, który obejmuje także przewóz okazjonalny, wymaga uzyskania licencji. Niewątpliwie innym rodzajem licencji, od tej wymienionej w art. 5 ust. 1 u.t.d, jest licencja, o której mowa w art. 6 u.t.d. – licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką.
Brak jest także podstaw do uwzględnienia zarzutu zgłoszonego w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., a opisanych w punktach 2 i 4 petitum skargi kasacyjnej. Poza sporem winna pozostawać okoliczność, że przepis art. 18 ust. 5 u.t.d. odnosi się wyłącznie do przewozów okazjonalnych, określając stosowne ograniczenia. Podkreślić należy, że żaden przepis ustawy o transporcie drogowym nie stanowi, że ograniczenia w zakresie wyposażenia i oznakowania pojazdu do przewozu osób, o których mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d. odnoszą się wyłącznie do przedsiębiorcy wykonującego swoją działalność pomocniczo w stosunku do swojej podstawowej działalności gospodarczej. Jak to już zostało wyżej podniesione, powołany wyżej przepis art. 18 ust. 5 u.t.d. ma na celu ochronę przedsiębiorcy wykonującego transport zarobkowy taksówką na podstawie stosownej licencji przed nieuzasadnioną konkurencją ze strony przedsiębiorcy wykonującego przewozy okazjonalne.
W tym stanie rzeczy uznać należy, że ograniczenia w zakresie wyposażania i oznakowania pojazdu do przewozu osób, o których mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d. dotyczą także przedsiębiorcy, dla którego przewozy okazjonalne stanowią przedmiot działalności podstawowej.
Trafnie więc Sąd I instancji uznał, że skarżący wykonując transport drogowy we własnym imieniu i na własny rachunek nie posiadał licencji na wykonywanie transportu drogowego, a nadto zasadnie przyjął, że na dachu kontrolowanego pojazdu była umieszczona podświetlona listwa (lampa). W tym stanie rzeczy zasadnie nałożono na skarżącego karę pieniężną za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji oraz za naruszenie zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 lit. c u.t.d.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.