Uzasadnienie
Zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę A. Sp. z o.o. siedzibą w W. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] czerwca 2010 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.
Sąd pierwszej instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia.
W dniu 16 stycznia 2010 r. przeprowadzono kontrolę pojazdu marki M. B. o nr rej. [...] i stwierdzono, że pojazd wyposażony jest w urządzenie techniczne w postaci baneru, na którym widniał napis [...] oraz taksometr [...] o nr fabrycznym [...]. W toku kontroli kierujący samochodem przedstawił funkcjonariuszom Policji: wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób udzielonej A. Sp. z o.o., zaświadczenie o zatrudnieniu i spełnianiu wymagań określonych ustawą wystawione przez A. Sp. z o.o. oraz książkę kasy rejestracyjnej, gdzie w miejscu użytkownika kasy wpisana była wskazana spółka. Podczas kontroli wykonano dokumentację fotograficzną pojazdu oraz przesłuchano w charakterze świadka kierowcę.
Komendant Rejonowy Policji W. [...] decyzją z dnia [...] maja 2010r., na podstawie m.in. art. 92 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm., dalej: u.t.d.) nałożył na skarżącą karę pieniężną w łącznej wysokości 10.000 złotych z tytułu wykonywania przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania i używania w pojeździe taksometru (kara 5.000 zł) oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych (kara 5.000 zł).
Komendant Stołeczny Policji, powołując się na przepisy prawa materialnego, w tym art. 5 i art. 18 ust. 5 oraz art. 92 ust. 1 u.t.d. oraz L.p. 2.9.1, 2.9.3 załącznika
Sygn. akt: II GSK 616/11 do ustawy o transporcie drogowym, a także na wyniki przeprowadzonej w dniu 16 stycznia 2010 r. kontroli pojazdu należącego do skarżącej Spółki, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż wyniki kontroli pozwoliły bezspornie uznać, że strona skarżąca, wykonując krajowy transport drogowy osób naruszyła zakaz, o którym mowa w art. 18 ust. 5 lit. a) i lit. c) u.t.d., gdyż skontrolowany pojazd nie będąc taksówką osobową został wyposażony w taksometr, jak również urządzenie techniczne w postaci podświetlanego baneru. Podane naruszenia przepisu ustawy o transporcie drogowym potwierdzają dowody znajdujące się w aktach sprawy, w tym dokumentacja fotograficzna oraz zeznania świadka. Zdaniem organu, zgromadzony w sposób wyczerpujący materiał dowodowy pozwalał stwierdzić wskazane powyżej naruszenia, uzasadniające nałożenie na skarżącą Spółkę kary pieniężnej w łącznej wysokości 10.000 złotych, zgodnie z L.p. 2.9.1 oraz L.p. 2.9.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym.
Oddalając skargę na decyzję organu odwoławczego Sąd pierwszej instancji stwierdził, że organ prawidłowo ustalił, iż w chwili kontroli spółka A. wykonywała przewóz okazjonainy w krajowym transporcie drogowym osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania lub używania w pojeździe taksometru oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń, co wyczerpało znamiona naruszenia określonego w art. 18 ust. 5 lit. a) i lit. c) u.t.d.
Sąd zauważył, że według ustaleń organów Policji spółka A. posiadała licencję nr [...], uprawniającą do wykonywania krajowego transportu drogowego osób, jednak licencja ta nie spełniała warunków określonych w art. 6 ust. 4 u.t.d. dla licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Nie była bowiem wydana na kontrolowany pojazd oraz nie precyzowała, zgodnie z tym przepisem - obszaru, na którym przedsiębiorca był uprawniony do świadczenia usług transportowych osób. Zatem przedstawiona do wglądu organom kontrolnym licencja uprawniała wyłącznie do wykonywania przewozów okazjonalnych zdefiniowanych w art. 4 pkt 11 u.t.d., jako przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego, gdyż nie odpowiadała warunkom licencji "taksówkowej".
Sąd zauważył, że w art. 5 ust. 1 u.t.d. ustawodawca wyraźnie wskazał, iż na wykonywanie transportu drogowego wymagana jest odpowiednia licencja, do
Sygn. akt: II GSK 616/11 otrzymania której przedsiębiorca musi spełniać konkretne warunki, inne dla licencji na przewozy okazjonalne oraz inne dla licencji "taksówkowej" (art. 6 u.t.d.). W następstwie tej regulacji zostały ograniczone uprawnienia dla przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą na podstawie licencji uprawniającej do przewozów okazjonalnych w stosunku do przedsiębiorców wykonujących przewozy osób na podstawie licencji "taksówkowej", co znalazło jednoznaczny wyraz w dyspozycji przepisu art. 12 ust. 1b u.t.d., według którego licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką.
Konsekwencją zróżnicowania przewozów okazjonalnych i przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką było wprowadzenie w ustawie o transporcie drogowym art. 18 ust. 5 lit. a) -c), zgodnie z którym przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się:
- a) umieszczania i używania w pojeździe taksometru,
- b) umieszczania w pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, a także,
- c) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.
Z dokumentacji fotograficznej znajdującej się w aktach niniejszej sprawy administracyjnej wynika, że samochód m-ki M. B. nr rej. [...] był wyposażony w urządzenie umocowane na dachu pojazdu, przypominające urządzenie charakterystyczne dla pojazdów wykonujących transport drogowy taksówką. W pojeździe był także zamontowany drogomierz "[...]".
W tym stanie rzeczy organ zasadnie nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości po 5000 zł za naruszenie zakazu określonego w art. 18 ust. 5 lit. a i c u.t.d.
Spółka A. zaskarżyła w całości powyższy wyrok skargą kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz zasądzenie kosztów postępowania. Ponadto wniosła o skierowanie przez Naczelny Sąd Administracyjny pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego w zakresie zgodności art. 18 ust. 5 u.t.d. z art. 2, 20, 22, 31 ust. 3, 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP.
Wnosząca skargę kasacyjną spółka, na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z
Sygn. akt: II GSK 616/11 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.) zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie:
art. 4 ust. 11 ustawy o transporcie drogowym poprzez przyjęcie na podstawie posiadanego materiału dowodowego, że w imieniu skarżącej był wykonywany okazjonalny przewóz osób, w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą - podczas gdy powyższa okoliczność nie wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, art. 4 ust. 11 ustawy o transporcie drogowym poprzez bezzasadne wyłączenie spod definicji przewozów okazjonalnych przewozu dokonywanego taksówką, art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym poprzez błędne ustalenie przedmiotowego i podmiotowego zakresu obowiązywania tego przepisu, art. 6 ustawy o transporcie drogowym poprzez przyjęcie, że określa on, obok transportu drogowego taksówką, także rodzaj przewozu taksówkowego, art. 92 ustawy o transporcie drogowym, poprzez przyjęcie kary łącznej w miejsce każdego naruszenia przepisu ustawy z osobna, art. 18 ust. 5 lit. a/ ustawy o transporcie drogowym, poprzez zrównanie taksometru z drogomierzem - dalmierzem, a zatem urządzeniem, którego stosowanie nie narusza art. 18 ust. 5 lit. a/ ustawy o transporcie drogowym, art. 18 ust. 5 lit. a/ ustawy o transporcie drogowym, poprzez uznanie na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, iż w pojeździe był zamontowany taksometr, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby urządzenie zamontowane w pojeździe było taksometrem w rozumieniu definicji legalnej tego urządzenia, art. 18 ust. 5 lit. c/ ustawy o transporcie drogowym poprzez uznanie, iż na pojeździe było umieszczone urządzenie, które było lampą lub innym urządzeniem technicznym, podczas gdy ze zgromadzonego w aktach postępowania materiału dowodowego nie wynika okoliczność, aby urządzenie zamontowane na dachu samochodu było lampą lub urządzeniem technicznym, które konstrukcyjnie odpowiada urządzeniom określonym w art. 18 ust 5 lit. c/ ustawy o transporcie drogowym, art. 18 ust. 5 lit. c/ ustawy o transporcie drogowym poprzez uznanie, iż baner reklamowy jest lampą lub innym urządzeniem technicznym, podczas gdy ze
Sygn. akt: II GSK 616/11 zgromadzonego w aktach postępowania materiału dowodowego nie wynika powyższa okoliczność.
Wnosząca skargę kasacyjną spółka, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, to jest:
- 1) art. 134 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) poprzez nie rozstrzygnięcie kwestii prejudycjalnej (wpadkowej) wyroku, co jest objęte pojęciem przewozu okazjonalnego, przez co zaskarżony wyrok jest niekompletny, albowiem nie rozstrzyga co do istoty sprawy w zakresie ustalenia czy organy administracyjne w zaskarżonych decyzjach prawidłowo ustaliły przesłankę wykonywania przewozu okazjonalnego osób przez skarżącą. Powyższe naruszenie art. 134 p.p.s.a. jest naruszeniem prawa procesowego, które ma wpływ na wynik sprawy, albowiem Sąd nie rozstrzygnął w zaskarżonym wyroku kwestii, która stanowi istotę odpowiedzialności skarżącej,
- 2) art. 3 § 2, art. 141, 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. oraz art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z 151 p.p.s.a., poprzez błędne przyjęcie przez Sąd w zaskarżonym wyroku za prawidłowo ustaloną przez organy administracyjne okoliczność że w imieniu skarżącej był wykonywany okazjonalny przewóz osób, pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą
- - podczas gdy w aktach sprawy brak paragonu fiskalnego, wystawionego na okoliczność wykonania jakiejkolwiek usługi, a okoliczność przewozu jakiejkolwiek osoby w tym dniu nie wynika z protokołu kontroli oraz z pozostałego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, albowiem powyższe błędne ustalenie skutkuje zastosowaniem wobec mojego klienta art. 92 ust 1 i 4 oraz art. 93 ustawy o transporcie drogowym,
- 3) art. 3 § 2, art. 141, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. oraz art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z 151 p.p.s.a., poprzez błędne przyjęcie przez Sąd w zaskarżonym wyroku za prawidłowo ustaloną przez organy administracyjne okoliczność - że w imieniu skarżącej był wykonywany okazjonalny przewóz osób, w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą- podczas gdy organy administracyjne obydwu instancji nie przesłuchały w charakterze świadka pasażera - osoby, która miała być przewożona skontrolowanym pojazdem,
- 4) art. 3 § 2, art. 141, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/p.p.s.a., oraz art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z 151 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie przez Wojewódzki Sąd
Administracyjny w W. w skarżonym wyroku, iż w samochodzie był zamontowany taksometr oraz że nie ma różnicy pomiędzy taksometrem (urządzeniem, które posiada swoją legalna definicję), a drogomierzem - dalmierzem (tj. urządzeniem niespełniającym cech taksometru), które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem skutkowało wyczerpaniem hipotezy art. 18 ust. 5 lit. a u.t.d.,
5) art. 3 § 2, art. 141, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., oraz art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z 151 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie przez Sąd, iż organy administracyjne obydwu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny, tj. okoliczność, iż na pojeździe była umieszczona podświetlona lampa (lub inne urządzenie techniczne), które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem skutkowało wyczerpaniem hipotezy art. 18 ust. 5 lit. c u.t.d.,
6) art. 3 § 2, art. 141, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z 151 p.p.s.a. - poprzez błędne przyjęcie przez Sąd, na podstawie zgromadzonego materiału fotograficznego, okoliczności zamontowania w pojeździe taksometru, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem skutkowało wyczerpaniem hipotezy art. 18 ust. 5 lit. a i c u.t.d.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.
W pierwszej kolejności należy odnieść się do wniosku skarżącej o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym co do zgodności art. 18 ust. 5 u.t.d. z art. 2, art. 20, art. 22, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji.
Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, uwzględniając aspekty prawne jej towarzyszące, nie powziął wątpliwości, co do zgodności z Konstytucją art. 18 ust. 5 u.t.d., co w konsekwencji czyniło zbędnym inicjowanie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym w trybie art. 193 Konstytucji.
Na marginesie jedynie należy zauważyć, że Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z dnia 27 lipca 2010 r. (sygn. akt Ts 224/09) odmówił nadania biegu
Sygn. akt: II GSK616/11 skardze konstytucyjnej o stwierdzenie niezgodności z przepisami Konstytucji RP z art. 18 ust. 5 u.t.d., a uzasadnienie tego rozstrzygnięcia także nie wskazuje na istnienie zasadniczych wątpliwości co do konstytucyjności omawianego przepisu z przywołanymi w skardze wzorcami kontroli konstytucyjnej.
Przechodząc do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, zauważyć należy, że skarga kasacyjna została oparta na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 134 Prawa o ustroju sądów administracyjnych, "poprzez nierozstrzygniecie kwestii prejudycjalnej (wpadkowej) wyroku, co jest objęte pojęciem przewozu okazjonalnego" wskazać należy, że wskazana ustawa nie zawiera przepisu o takiej jednostce redakcyjnej. Wobec tego trzeba przyjąć, że autor skargi kasacyjnej omyłkowo wskazał ten przepis zamiast przepisu art. 134 p.p.s.a. Z kolei zarzut naruszenia art. 134 p.p.s.a. jest wadliwie skonstruowany, ponieważ przepis składa się z dwóch jednostek redakcyjnych, a w petitum skargi kasacyjnej nie wskazano o którą z nich chodzi. Naczelny Sąd Administracyjny będąc zwiany granicami skargi kasacyjnej nie jest uprawniony do doprecyzowania zgłoszonych przez stronę zarzutów.
Natomiast we wszystkich pozostałych zarzutach naruszenia przepisów postępowania strona skarżąca wymieniła art. 3 § 2, art. 141, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 151 p.p.s.a.
Przepis art. 3 § 2 p.p.s.a. określa zakres działania sądów administracyjnych. Sąd pierwszej instancji nie naruszył tego przepisu, ponieważ skontrolował, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy i władczo rozstrzygnął spór, co do treści stosunku publicznoprawnego, a tym samym działał w zakresie kognicji przyznanej sądom administracyjnym. Dlatego zarzut naruszenia tego przepisu nie może być uznany za zasadny.
Skarżąca zarzucając naruszenie Sądowi pierwszej instancji art. 141 p.p.s.a. nie wskazała, która jednostka redakcyjna tej normy prawnej została naruszona w zaskarżonym wyroku. Takie przytoczenie podstawy kasacyjnej nie odpowiada wymaganiom materialnym skargi kasacyjnej, określonym wart. 176 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny, będąc zawiązany granicami skargi kasacyjnej i wymienionymi w niej podstawami zaskarżenia, może dokonywać oceny jedynie tych zarzutów, które zostały postawione przez skarżącego i nie może z własnej inicjatywy ustalać, jaki 8
Sygn. akt: II GSK 616/11 inny przepis mógłby stanowić podstawę skargi kasacyjnej. Uwzględniając jednak teść uzasadnienia skargi kasacyjnej należy uznać, że strona skarżąca podnosi zrzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu naruszenia prawa procesowego wtedy, gdy uzasadnienie jest sporządzone w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. W takim bowiem przypadku wadliwość uzasadnienia orzeczenia może być uznana za naruszanie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie ustawowe elementy przewidziane w omawianym przepisie, w szczególności podstawę faktyczną i prawną rozstrzygnięcia.
Pozostała grupa zarzutów procesowych obejmująca przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a., art. 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 151 p.p.s.a., kwestionuje prawidłowość dokonanych przez organy administracji ustaleń faktycznych.
Odnosząc się do tego zarzutu, należy stwierdzić, że sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął za podstawę wyroku ustalenia dotyczące umieszczenia w kontrolowanym pojeździe taksometru fiskalnego współpracującego z kasą rejestrującą oraz podświetlonego transparentu (lampy) z napisem "[...]", zainstalowanego na dachu pojazdu. Ustalenie te znajdują odzwierciedlenie w treści protokołu kontroli pojazdu, dokumentacji fotograficznej oraz wydruku z kasy fiskalnej.
Umieszczenie na dachu pojazdu lampy (podświetlonego banera reklamowego) spełnia kryteria urządzenia, którego umieszczenie na dachu pojazdu jest zakazane w art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. Zgodnie z tym przepisem, przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych zabrania się umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Zarzut błędnego przyjęcia przez Sąd pierwszej instancji, że na dachu pojazdu była umieszczona podświetlana lampa (lub inne urządzenie techniczne) jest chybiony, gdyż z dokumentacji fotograficznej sporządzonej w dniu kontroli pojazdu wynika w sposób jednoznaczny, że był on oznakowany w sposób określony w tym przepisie. Nie budzi również wątpliwości, że urządzenie zamontowane w kontrolowanym pojeździe jest taksometrem w rozumieniu art. 18 ust. 5 lit. a) u.t.d. Drogomierz (dalmierz) połączony z kasą fiskalną uznawany jest za urządzenie równoważne do taksometru w rozumieniu art. 18 ust. 5 lit. a) u.t.d., z uwagi na cel do jakiego jest przeznaczony. Jego zadaniem jest
Sygn. akt: II GSK616/11 wyliczenie należności za wykonywany przewóz (por. wyrok NSA z 13 maja 2009 r., II GSK 911/08). Okoliczność, że urządzenie odpowiadało wskazanym cechom potwierdza dokumentacja fotograficzna oraz wydruk z kasy fiskalnej.
Nie jest zasadny zarzut skargi kasacyjnej dotyczący braku stwierdzenia w protokole kontroli drogowej faktu wykonywania przewozu w odniesieniu do konkretnego pasażera. Wykonywaniem transportu drogowego osób jest bowiem nie tylko samo przemieszczanie się pojazdu wraz z pasażerem na określonej trasie, ale także złożenie przez przewoźnika oferty na przewóz skierowanej do potencjalnych klientów. Wyrazem tej oferty jest również oczekiwanie na klienta w pojeździe gotowym do wykonywania usługi przewozowej (zob. wyrok NSA z 1 marca 2012 r., II GSK 1511/10).
Podsumowując powyższe wywody, stwierdzić należy, że zarzuty naruszenia prawa procesowego okazały się nieusprawiedliwione.
Skarga kasacyjna nie wykazała również zasadności zarzucanego Sądowi pierwszej instancji naruszenia przepisów prawa materialnego. Zarzuty prawa materialnego autor skargi kasacyjnej powiązał z zarzutami dotyczącymi prawa formalnego. Zatem ocena zarzutów procesowych przedstawiona przez Naczelny Sąd Administracyjny zawiera argumentację wskazującą na dokonanie w zaskarżonym wyroku prawidłowej wykładni i właściwego zastosowania przepisów prawa materialnego. Definicja przewozu okazjonalnego zawarta w art. 4 pkt 11 u.t.d. wskazuje jedynie, że przewozem tym jest przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.t.d. wykonywanie transportu drogowego, który obejmuje także przewóz okazjonalny, wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Specjalnym rodzajem licencji, odrębnie od przewidzianej w art. 5 u.t.d., udzielenie której wymaga spełnienia dodatkowych wymogów, jest licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką, określona w art. 6 u.t.d.
W świetle powyższego regulacja zawarta w art. 12 ust. 1 lit. b u.t.d. - zgodnie z którą licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką - oznacza, że przewozem okazjonalnym jest przewóz wykonywany po uzyskaniu licencji w rozumieniu art. 5 u.t.d., zaś transport drogowy taksówką to transport wykonywany na podstawie licencji udzielonej zgodnie z art. 6 u.t.d. Oznacza to, że w ustawie o transporcie drogowym istnieje wyraźny podział na przewozy okazjonalne i wykonywane taksówką. Stanowiska takiego nie podważa fakt, że transport drogowy 10
Sygn. akt: ii GSK 616/11 taksówką nie został zdefiniowany w "słowniczku" ustawy (zob. wyrok NSA z 13 maja 2009 r., II GSK 911/08). Wobec przedstawionych wywodów zarzuty błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 4 pkt 11 oraz 6 u.t.d., należy uznać za całkowicie nietrafne.
Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 18 ust. 5 u.t.d. Przepis ten odnosi się wyłącznie do przewozów okazjonalnych, stwarzając odpowiednie ograniczenia, do których nie zastosowała się skarżąca, w zakresie zamontowania odpowiednich urządzeń w pojeździe, którym wykonywany był kontrolowany przewóz. Omawiany przepis ma na celu ochronę przedsiębiorcy wykonującego transport drogowy taksówką, na podstawie licencji, przed nieuzasadnioną konkurencją ze strony przedsiębiorcy wykonującego przewozy okazjonalne. Ratio legis wprowadzania zakazów określonych w rym przepisie było wyeliminowanie przypadków wykonywania transportu drogowego pojazdem upodobnionym do taksówki i omijania restrykcyjnych przepisów dotyczących uzyskania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką.
Nie ma również racji strona skarżąca, wywodząc, iż użyte w art. 18 ust. 5 lit. a) u.t.d. pojęcie taksometru obejmuje tylko takie urządzenie, które odpowiada definicji legalnej tego urządzenia. Ustawa o transporcie drogowym nie zawiera definicji takiej definicji, natomiast akt prawny, na który powołał się autor skargi kasacyjnej, został wydany na podstawie delegacji ustawowej zawartej w ustawie z 11 maja 2001 r. -Prawo o miarach (Dz. U. z 2004 r. Nr 243, poz. 2411) Stosując wykładnię celowościową przyjąć należy, że pod pojęciem " taksometr" użytym w omawianym przepisie rozumie się takie urządzenie, które służy obliczeniu ustalonej taryfy należności za przejazd.
Również interpretując pojęcia "lampy lub innych urządzeń" umieszczonych na dachu pojazdu, o których mowa w art. 18 ust. 5 lit. c) omawianej ustawy, należy wskazówek dla wykładni użytych zwrotów poszukiwać w wykładni celowościowej wprowadzenia zakazów zdefiniowanych w art. 18 ust.
5. Zakazy te wprowadzono w celu zapewnienia skutecznej ochrony przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką przed konkurencja ze strony przedsiębiorców nieposiadających stosownej licencji oraz ochrony pasażerów przed wprowadzeniem w błąd, co do wykonywanego przejazdu. Istota problemu sprowadza się bowiem do ustalenia, czy zainstalowane na dachu urządzenie wyraźnie sugeruje, że oznaczony nim pojazd wykonuje przewóz w oparciu o licencję na wykonywanie transportu drogowego 11
Sygn. akt: II GSK 616/11 taksówką. W rozpoznawanej sprawie organ stwierdził umieszczenie na dachu podświetlonego banera reklamowego, a zatem lampy i banera, czego nie dostrzegł autor skargi kasacyjnej.
Za chybiony należy uznać zarzut naruszenia art. 92 u.t.d. polegający na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu "poprzez przyjęcie kary łącznej w miejsce kar za każde naruszenie przepisu ustawy z osobna". Z akt administracyjnych sprawy wynika, że kary zostały wymierzone po 5.000 zł za każde z naruszeń. Kwota 10.000 zł stanowi zatem sumę kar za dokonane przekroczenia. Przepis art. 92 ust. 2 u.t.d. nie sprzeciwia się sumowaniu kar, wskazując na taką potrzebę, skoro suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć 15.000 zł.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.