Uzasadnienie
Wyrokiem z 12 września 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 1233/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi A. B., uchylił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lutego 2014 r. i poprzedzającą ją decyzję z [...] lipca 2012 r. w przedmiocie kary pieniężnej, umorzył postępowanie administracyjne, a także zasądził zwrot kosztów postępowania.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
W dniu [...] lipca 2012 r. około godziny 11:30 na odcinku drogi krajowej nr 94 w Olkuszu, inspektor Inspekcji Transportu Drogowego zatrzymał do kontroli mobilnej samochód ciężarowy marki [...], o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą marki [...], o numerze rejestracyjnym [...] i dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony, prowadzony przez A. B., z powodu nieuiszczenia opłaty za przejazd po płatnych odcinkach dróg krajowych. W wyniku kontroli stwierdzono, że pojazd został wyposażony w urządzenie viabox służące do poboru opłaty elektronicznej. Skarżący wyjaśnił, że incydent prawdopodobnie powstał z winy systemu, ponieważ zgodnie z informacją uzyskaną od pracodawcy konto zostało zasilone bezpośrednio po wcześniejszej informacji o kończących się środkach.
Na podstawie informacji oraz dostarczonych dokumentów z firmy Kapsch Telematic Services Sp. z o.o. ustalono, że opłata elektroniczna za przejazd w 10 lipca 2012 r. o godz. 15:58:34 nie została uiszczona z powodu braku wystarczających środków na koncie użytkownika. Doładowanie konta nastąpiło 11 lipca 2012 r. o godzinie 09:25, a więc po zaistniałym incydencie.
Decyzją z [...] lutego 2014 r. Główny Inspektor Transportu utrzymał w mocy własną decyzję z [...] lipca 2012 r. o nałożeniu na A. B. kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł za nieuiszczenie przez niego opłaty elektronicznej za przejazd po płatnym odcinku drogi krajowej.
Wyrokiem z 28 stycznia 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 3521/14, WSA w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję, stwierdzając, że zostały one wydane z naruszeniem przepisów postępowania, to jest art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej k.p.a.), w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 28 lutego 2017 r., sygn. akt II GSK 1484/15, uchylił ten wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie.
NSA uznał, że ustalone zostały fakty mające znaczenie z punktu widzenia odpowiedzialności skarżącego za naruszenie opisane w art. 13k ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 460 ze zm.; dalej u.d.p.). Z akt spawy wynika, że w miejscu i czasie wskazanym w zaskarżonej decyzji skarżący wykazywał przewóz i nie uiścił stosownej opłaty, czym naruszył przepisy prawa. W ramach postępowania o nałożenie kary z tytułu przejazdu po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej, gdy z przepisów prawa wynika obowiązek jej uiszczenia, organ nakładający karę jest zobligowany do dokonania tylko tych ustaleń, które pozwolą na stwierdzenie, że została wypełniona dyspozycja art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. Wskazana odpowiedzialność administracyjna ma charakter obiektywny i jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Wobec powyższego NSA uznał, że wskazane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania są zasadne.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, NSA wskazał, że Sąd I instancji winien uwzględnić powyższe rozważania. Ponadto nakazano ocenę, czy w sprawie nie zaistniała kumulacja kar pieniężnych za jeden czyn polegający na przejeździe danym odcinkiem drogi krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej, na co mogą wskazywać równolegle toczące się wobec skarżącego postępowania w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej, zbieżne czasowo z incydentem określonym w niniejszym postępowaniu. Za przejazd dla potrzeb stosowania art. 13k ust. 1 u.d.p. należy uznać jedno działanie tego samego kierującego, polegające na poruszaniu się określonym pojazdem po drodze płatnej, integralne pod względem czasu i miejsca, wykonywane nieprzerwanie, na tej samej drodze płatnej.
WSA w Warszawie, ponownie rozpoznając skargę, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję, a także umorzył postępowanie administracyjne.
W ocenie Sądu, doszło do mającego wpływ na wynik sprawy, naruszenia przez organ art. 13k ust. 1 u.d.p., poprzez jego błędną interpretacje opierającą się na przyjęciu, iż przejazd w rozumieniu tego przepisu to w istocie, przejazd pod każdą bramownicą rejestrującą. W konsekwencji też organy nie dokonały niezbędnych i wyczerpujących ustaleń faktycznych pozwalających na rozstrzygniecie niniejszej sprawy, naruszając art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygniecie w sprawie.
W kwestii umorzenia postępowania administracyjnego Sąd wskazał, że 2 stycznia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 29 sierpnia 2014 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych, ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym oraz ustawy o transporcie drogowym (Dz. U z 2014 r. poz. 1310). W myśl art. 4 tej ustawy nie wszczyna się postępowania administracyjnego na podstawie art. 13k ust. 1 lub 2 ustawy, o której mowa w art. 1, a wszczęte umarza się, jeżeli naruszenie zostało popełnione przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.
W konsekwencji powyższej zmiany przepisów Sąd uznał, że skoro popełnienie naruszenia miało miejsce w [...] lipca 2012 r., czyli przed wejściem w życie wymienionej noweli, zatem w przypadku uwzględnienia skargi przez Sąd organ byłby obowiązany do umorzenia postępowania administracyjnego z powodu braku podstaw prawnych do kontynuowania postępowania dowodowego i ponownego merytorycznego rozpatrywania sprawy.
Z uwagi na powyższe WSA w Warszawie uznał, że ze względu na istotną zmianę stanu prawnego nie ma w chwili obecnej konieczności dokonywania ustaleń faktycznych wskazanych w wyroku NSA, a mianowicie badania skąd i dokąd przemieszczał się kierujący pojazdem i czy przejazd na tym odcinku można uznać za jeden bądź kilka przejazdów w wymiarze czasowym.
Zdaniem WSA z uwagi na naruszenie przepisu prawa materialnego (art. 13k ust. 1 u.d.p), mające wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zachodzi konieczność uchylenia zaskarżonych decyzji na mocy art. 145 § 1 ust. 1 lit. a) i lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Ponieważ stwierdzone naruszenia dotyczą całości postępowania administracyjnego Sąd stwierdził, że istnieją uzasadnione podstawy do jednoczesnego umorzenia postępowania administracyjnego w oparciu o art. 145 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 4 wymienionej ustawy z dnia 29 sierpnia 2014 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych, ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym oraz ustawy o transporcie drogowym.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył organ, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie:
- 1) przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na uznaniu przez Sąd I instancji, że organ naruszył przepisy art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kpa poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności poprzez nieustalenie dokąd przemieszczał się skarżący poruszając się danym odcinkiem drogi płatnej, podczas gdy powyższa okoliczność, wbrew ocenie Sądu I instancji, nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, zaś zgromadzony materiał dowodowy był kompletny i pozwalał Sądowi I instancji na dokonanie oceny w zakresie wskazanym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 lutego 2017 r. sygn. akt 1484/15;
przepisów postępowania tj. art. 133 § 1, art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, przejawiające się w niczym nieuzasadnionym przyjęciu przez Sąd I instancji, że w rozpatrywanej sprawie skarżący został kilkakrotnie ukarany za jeden czyn polegający na przejeździe płatnym odcinkiem autostrady A4 (węzeł Balice I- węzeł Szarów) bez wniesienia opłaty elektronicznej, z uwagi na liczbę tzw. bramownic znajdujących się na tym odcinku drogi, podczas gdy na skarżącego nałożona została wyłącznie jedna kara za wskazane naruszenie, tj. za przejazd tym konkretnym płatnym odcinkiem autostrady A4 bez uiszczenia opłaty elektronicznej, które to naruszenie zostało zarejestrowane w systemie elektronicznego poboru opłat o godzinie 15:58 przez jedną tylko bramownicę kontrolną;
przepisów postępowania tj. art. 190 p.p.s.a w zw. z art. 13k ust. 1 u.d.p. poprzez nieuwzględnienie dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku o sygn. II GSK 1484/15 wykładni art. 13k ust. 1 u.d.p. i w konsekwencji przyjęcie przez Sąd I instancji, że za jeden przejazd w rozumieniu ww. przepisu mogą być uznane przejazdy realizowane po dwóch różnych drogach krajowych objętych systemem elektronicznego poboru opłat, podczas gdy zgodnie z zaprezentowaną przez NSA oceną, za przejazd w rozumieniu art. 13k ust. 1 u.d.p. rozumieć należy jedno działanie tego samego kierującego wykonywane nieprzerwanie na tej samej drodze płatnej;
1) przepisów prawa materialnego tj. art. 13 ust. 1 pkt 3, art. 13ha ust. 1, art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. oraz pkt 3 lit. d załącznika nr 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz.U. Nr 80, poz. 433) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie, przejawiające się w przyjęciu przez Sąd I instancji, że organ dokonał błędnej wykładni ww. przepisów i w sposób nieuprawniony dopuścił się kumulacji kar pieniężnych za jeden czyn polegający na przejeździe odcinkiem autostrady A4 (węzeł Balice I - węzeł Szarów) w dniu 10 lipca 2012 r. w zależności od liczby tzw. bramownic znajdujących się na tym odcinku, podczas gdy skarżącemu wymierzona została tylko jedna kara pieniężna za wskazane naruszenie, tj. jeden przejazd ww. odcinkiem autostrady A4 określonym w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r., który miał miejsce w dniu 10 lipca 2012 r. o godzinie 15:58 co odpowiadało dyspozycji normy prawnej zamieszczonej w art. 13kust. 1 pkt 1 u.d.p.
W uzasadnieniu przedstawiono argumenty na poparcie zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zawiera uzasadnione zarzuty.
Z art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze pod uwagę nieważność postępowania, która nie występuje w niniejszej sprawie. Zasada z art. 183 § 1 p.p.s.a. oznacza, że NSA nie może wyjść poza postawione w skardze kasacyjnej zarzuty i wnioski strony.
Z powyższego wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Autor skargi kasacyjnej, stawiając zarzuty, może je oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.).
W odniesieniu do podstawy kasacyjnej opisanej w treści art. 174 pkt 1 p.p.s.a. podkreślić należy, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Jeżeli strona podnosi zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, powinna wykazać, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast w odniesieniu do zarzutu niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego – iż sąd, stosując przepis, popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa.
Formułując zaś zarzut oparty na przepisie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., autor skargi kasacyjnej powinien zaś nie tylko wskazać, jaki przepis postępowania został naruszony, lecz również uzasadnić, jaki wpływ na wynik sprawy miało to naruszenie. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie przywołanego przepisu, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej a zaskarżonym orzeczeniem sądu I instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy (vide: wyrok NSA z 15 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1333/09).
Jak wynika z art. 176 § 1 i 2 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych należy rozumieć dokładne wskazanie przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 175 p.p.s.a.) przepisów, które zdaniem strony naruszył Sąd I instancji, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, itd. oraz oznaczeniem aktu prawnego, w którym są zawarte, a także wyjaśnienie, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. postanowienie NSA z 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04; postanowienie NSA z 1 września 2004 r., sygn. akt FSK 161/04; postanowienie NSA z 24 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2302/04; a także wyrok NSA z 25 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 705/12 oraz wyrok NSA z 21 listopada 2014 r., sygn. akt II FSK 2602/14, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Natomiast uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo wskazywać do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, iż to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Jeżeli w skardze kasacyjnej podnoszone są zarzuty naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznawane są zarzuty naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero w przypadku uznania, że stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony, możliwe jest zbadanie zastosowania przepisów prawa materialnego. Kierunek postępowania dowodowego jest natomiast wyznaczany przez wykładnię przepisów prawa materialnego, mających w danej sprawie zastosowanie.
Wobec powyższego należy stwierdzić, że zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym. W rozporządzeniu Rady Ministrów wymienione zostały drogi krajowe lub ich odcinki płatne. Za przejazd po drodze krajowej kierującemu pojazdem samochodowym, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, za który pobiera się opłatę elektroniczną, bez uiszczenia tej opłaty wymierza się karę pieniężną w wysokości 3.000 zł (art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p.).
Pojęcie "przejazdu", o którym mowa w art. 13ha ust. 1 u.d.p. nie zostało zdefiniowane w tej ustawie. Naczelny Sąd Administracyjny w ugruntowanej linii orzeczniczej uznał, że nie ma podstaw do kumulowania kar pieniężnych za jeden czyn polegający na jednym przejeździe danym odcinkiem drogi krajowej bez wniesienia opłaty elektronicznej w zależności od ilości bramownic, które pojazd przekroczy (por. wyroki NSA z 18 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 1590/13, z 27 listopada 2014 r., sygn. akt II GSK 1588/13, z 11 marca 2013 r., sygn. akt 1334/13, z 18 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 1536/13, z 18 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 1587/13). Aby jednak mówić o "jednym przejeździe" konieczne jest stwierdzenie, że kierujący pojazdem poruszał się tą samą drogą krajową, w jednym niezmiennym kierunku oraz w ciągłym czasie. Dopiero przy stwierdzeniu zaistnienia tych trzech cech możliwe jest uznanie, że wykonywany był jeden przejazd, wobec czego należy na kierującego nałożyć jedną karę pieniężną, niezależnie od ilości przekroczonych bramownic.
Stanowisko to Naczelny Sąd Administracyjny w składzie niniejszym podziela.
Istotnymi elementami stanu faktycznego, które powinny zostać ustalone, aby były podstawy do nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdu po drodze publicznej bez uiszczonej opłaty elektronicznej, są więc: 1) ustalenie drogi, po której poruszał się skarżący, 2) kierunku jazdy i 3) godziny wyjazdu. Okoliczność zaś, dokąd zmierzał A. B. nie ma wpływu na zasadność nałożenia kary, o której mowa w art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p.
Wobec powyższego należy stwierdzić, że z ustaleń organu, wynikających z akt sprawy, zaakceptowanych przez Sąd I instancji wynika, że A. B. 10 lipca 2012 r. poruszał się autostradą A4, zakwalifikowaną w załączniku nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z 22 marca 2011 r. do dróg publicznych, za przejazd po których pobierana jest opłata elektroniczna, a następnie drogą krajową nr 94.
Pierwszą bramownicą, za którą opłata elektroniczna w dniu 10 lipca 2012 r. nie została uiszczona była ta na autostradzie A4. Tym samym za nieuiszczenie za przejazd po tej drodze opłaty elektronicznej zasadnie organ nałożył na skarżącego karę pieniężną na podstawie art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. w wysokości 3000 zł. Na prawidłowość nałożenia w niniejszej sprawie kary nie ma natomiast wpływu dalsza trasa pokonywana 10 lipca 2012 r. przez A. B. i kolejne naruszenia, które tego dnia miały miejsce. Okoliczność, czy więcej niż jedna bramownica została przekroczona przez skarżącego w ciągu tego samego przejazdu będzie natomiast miała znaczenie w sprawie kontroli legalności decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej nr 94 w dniu 10 lipca 2012 r.
W konsekwencji powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd I instancji naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że organ zaniechał zbadania trasy przejazdu, a tym samym nie ustalił wszystkich okoliczności przemawiających za nałożeniem kary pieniężnej na skarżącego. Należy bowiem jeszcze raz podkreślić, że wystarczającą przesłanką do nałożenia kary pieniężnej na skarżącego w niniejszej sprawie było stwierdzenie, że A. B., poruszając się po autostradzie A4, po raz pierwszy w toku przejazdu wykonywanego 10 lipca 2012 r. przejechał pod bramownicą bez uiszczenia opłaty elektronicznej.
W tym stanie rzeczy, zdaniem NSA, Sąd I instancji naruszył również przepisy prawa materialnego, tj. art. 13 ust. 1 pkt 3, art. 13ha ust. 1, art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. poprzez uznanie, że za przejazd po autostradzie A4 bezpodstawnie nałożono na skarżącego karę pieniężną.
Skoro zaś zgromadzony materiał dowodowy stanowił wystarczającą podstawę do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i na jego podstawie zasadnie kara pieniężna, w prawidłowej wysokości, została nałożona na A. B., to Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skargę na decyzję z [...] lutego 2014 r. należało oddalić.
Należy przy tym stwierdzić, że wskazania NSA wyrażone w wyroku z 28 lutego 2017 r., sygn. akt II GSK 1484/15, jako wykraczające poza granice niniejszej sprawy nie mogły stanowić podstawy uchylenia decyzji organów i umorzenia postępowania administracyjnego.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 w związku z art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w pkt. 1 i 2 sentencji.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804 ze zm.). Koszty postępowania należne organowi obejmują wpis od skargi kasacyjnej (100 zł), a także wynagrodzenie pełnomocnika reprezentującego stronę – 675 zł za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej i udział w rozprawie przez pełnomocnika organu, który występował w sprawie na wcześniejszym etapie postępowania.