Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 września 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 1471/13 oddalił skargę [...] na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] kwietnia 2013 r.; nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania z budżetu Unii Europejskiej.
Pismem z dnia 3 grudnia 2014 r. pełnomocnik [...] złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku, w której wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w części dotyczącej orzeczenia obowiązku zwrotu kwoty 31.722.05 zł wraz z ustawowymi odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowej.
W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji autor skargi kasacyjnej wskazał, że na skutek działań organów administracyjnych skarżące stowarzyszenie nie otrzymało zaległych transz dofinansowania projektu, istnieje zatem konieczność wstrzymania wykonania decyzji Ministra Rozwoju Regionalnego w tej części, która stanowiła przedmiot postępowania przed Sądem I instancji. Stowarzyszenie do czasu rozpoznania skargi kasacyjnej przez NSA nie jest w stanie ponieść takich nakładów finansowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie, gdyż z okoliczności w nim przedstawionych nie wynika, że na skutek wykonania zaskarżonej decyzji zostałaby wobec skarżącego stowarzyszenia spełniona którakolwiek z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).
Wnioskowane przez stronę przyznanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, które muszą zostać we wniosku wskazane i uprawdopodobnione, przy czym inicjatywa dowodowa i odpowiedzialność za skuteczność złożonego wniosku spoczywa w całości na wnioskodawcy. Oznacza to, że jest on zobowiązany wskazać we wniosku okoliczności, które w jego ocenie uzasadniają ten wniosek, jednocześnie uprawdopodabniając, że wykonanie aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. W przypadku nieuzasadnienia lub niedostatecznego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności Sąd nie jest zobligowany do dokonywania jakichkolwiek ustaleń z urzędu.
W orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienia NSA: z 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04; z 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II GZ 455/12), a także w doktrynie ugruntowała się wykładnia, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, zaś twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej strony. Nieodpowiednie uzasadnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia bowiem jego merytoryczną ocenę. (v. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 4, Warszawa 2010, s. 206).
Przenosząc powyższe uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że skarżące stowarzyszenie, pomimo ciążącego na nim obowiązku, nie wykazało zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji we wnioskowanym zakresie. Uzasadnienie wniosku sprowadza się jedynie do lakonicznego i niepopartego żadnymi dokumentami stwierdzenia skarżącego stowarzyszenia, że nie jest ono w stanie ponieść takich nakładów finansowych.
W związku z powyższym, strona skarżąca nie wykazała spełnienia przesłanek udzielenia jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a przede wszystkim nie wskazała w treści wniosku jakie szkody i w jakim rozmiarze może spowodować brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a także nie wskazała żadnych okoliczności faktycznych dotyczących jej aktualnej sytuacji finansowej czy majątkowej, które mogłyby uprawdopodobnić zaistnienie opisanych przesłanek.
W związku z powyższym, brak wykazania przez stronę skarżącą potencjalnego niebezpieczeństwa wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji, uniemożliwił pozytywne rozstrzygnięcie wniosku.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.