Uzasadnienie
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 27 stycznia 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej: WSA, Sąd I instancji) po rozpoznaniu skargi Gminy [...] (dalej: Gmina [...]), uchylił uchwałę Regionalnej Izby Obrachunkowej w [...] (dalej: RIO), z dnia 28 października 2014r. (nr. XXIV/5261/2014), wydanej w przedmiocie stwierdzenia nieważności zarządzenia Burmistrza Miasta [...], w sprawie wprowadzenia zmian w Wieloletniej Prognozie Finansowej Gminy Miasta [...].
Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd pierwszej instancji wynikało, że:
W dniu 30 września 2014 r. Burmistrz Miasta [...] wydał zarządzenie nr 543/14, w przedmiocie wprowadzenia zmian w Wieloletniej Prognozie Finansowej Gminy Miasto [...] na lata 2014-2019, która stanowi załącznik nr 1 do uchwały nr XXXII/212/13 Rady Miejskiej w [...], z dnia 19 grudnia 2013 r., w sprawie uchwalenia Wieloletniej Prognozy Finansowej Gminy Miasto [...] na lata 2014-2019.
Kolegium RIO uchwałą nr XXIII/4953/2014 z dnia 21 października 2014 r. wszczęło w tej sprawie postępowanie nadzorcze. W jego toku Burmistrz [...] wyjaśnił, że dokonane zmiany dotyczyły dostosowania odpowiednich pozycji prognozy do zmian, które nastąpiły w budżecie Miasta [...] w 2014 r., zgodnie z podjętymi w okresie od czerwca do końca września 2014 r. uchwałami Rady Miejskiej w [...] i zarządzeniami Burmistrza [...], w zakresie dokonanych przesunięć w obowiązującym planie dochodów i wydatków oraz ukształtowanej na podstawie tak dokonanych zmian kwoty nadwyżki operacyjnej stanowiącej o finansowaniu przyjętego poziomu planu wydatków majątkowych.
Natomiast zmiany w planie przychodów i rozchodów nie były przedmiotem powyższego dostosowania. Nadto, obowiązujący na dzień 30 września 2014 r. plan rozchodów budżetowych z tytułu innych rozliczeń krajowych, nie stanowiących spłaty długu w wysokości 434.000,00 zł., finansowanych z przychodów z tytułu wolnych środków (z rozliczenia bilansowego za 2013 r.) nie stanowił przedmiotu dokonanych zmian.
Kolegium RIO, po przeprowadzeniu postępowania nadzorczego, uchwałą nr XXIV/5261/2014 z dnia 28 października 2014 r. stwierdziło nieważność zarządzenia Burmistrza [...] z dnia 30 września 2014 r. w całości.
Kolegium stwierdziło, że ujęcie w rozchodach budżetu z tytułu innych rozliczeń krajowych, środków planowanych na spłatę przez Gminę [...] zobowiązań z tytułu kredytów i pożyczek: w 2014 r. w kwocie 434.000,00 zł, w 2015 r. w kwocie 1.576.000,00 zł, w 2016 r. w kwocie 870.000,00 zł, zamiast w rozchodach budżetu z tytułu spłaty rat kredytów i pożyczek oraz wykupu papierów wartościowych, narusza w istotny sposób przepisy art. 6 ust. 2 pkt 5, art. 39 ust. 3 i art. 243 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 885 ze zm.), dalej zwanej: u.f.p.
Kolegium RIO wyjaśniło, że zastosowana podziałka klasyfikacji rozchodów budżetowych jednostki nie odpowiada rodzajowi planowanych do realizacji w latach 2014-2016 rozchodów przez Gminę [...] i równocześnie nie ujawnia konsekwencji wynikających z prawidłowego ujęcia tych rozchodów, którymi byłoby przekroczenie w latach 2014-2016 dopuszczalnego wskaźnika zadłużenia gminy, obliczonego zgodnie z art. 243 u.f.p. Przepis ten wskazuje, że obciążenia budżetów jednostek samorządu terytorialnego spłatami zobowiązań z tytułu kredytów i pożyczek oraz wyemitowanych papierów wartościowych wraz z należnymi odsetkami, nie mogą przekraczać relacji określonej na podstawie tegoż art. 243 u.f.p.
W ocenie Kolegium RIO, Rada Miejska w [...] dokonując uchwałą nr XXXVIl/229/14 z dnia 29 maja 2014 r. zmian w budżecie oraz uchwałą z dnia 29 maja 2014 r. nr XXXVII/230/14 zmian w Wieloletniej Prognozie Finansowej Gminy Miasto [...] na lata 2014-2019, polegających na zwiększeniu w 2014 r. rozchodów z tytułu innych rozliczeń krajowych w wysokości 434.000,00 zł, które przeznacza na przyszłą spłatę wcześniej zaciągniętych zobowiązań z tytułu kredytów długoterminowych, dokonała wspomnianych zmian bez podstawy faktycznej i prawnej do zaplanowania rozchodów w wyżej wymienionej podziałce klasyfikacji budżetowej. Gdyby doszło do uzgodnienia z bankami przyśpieszonych terminów spłaty kredytów zaciągniętych w latach ubiegłych, rozchody odpowiadające wielkości przypadających do spłaty nowych rat kredytów i pożyczek mogłyby być zaplanowane jako rozchody na spłatę wcześniej zaciągniętych kredytów i pożyczek.
Taka zmiana budżetu Gminy [...] na 2014 r. i Wieloletniej Prognozy Finansowej skutkowałaby koniecznością uwzględnienia nowej wielkości rozchodów z tytułu spłaty wcześniej zaciągniętych kredytów i pożyczek przy dokonywaniu oceny spełnienia przez Gminę [...] w 2014 r. wskaźnika dopuszczalnego zadłużenia z art. 243 u.f.p.
Z załącznika nr 1 uchwały Nr XXXVII/230/14 z dnia 29 maja 2014 r. w sprawie zmian w Wieloletniej Prognozie Finansowej Gminy Miasto [...] na lata 2014-2019 wynikało, że spłata zobowiązań z tytułu zaciągniętych kredytów i pożyczek długoterminowych w 2014 r. wynosi 4,35% planowanych dochodów ogółem przy maksymalnym wskaźniku 4,36%. Jednak w przypadku uwzględnienia zwiększonych o kwotę 434.000,00 zł rozchodów na spłatę wcześniej zaciągniętych kredytów i pożyczek, wskaźnik dopuszczalnego zadłużenia Gminy [...] z art. 243 u.f.p. nie zostałby spełniony w 2014 r. i wynosiłby 5,54% planowanych dochodów ogółem, przy maksymalnym wskaźniku 4,36%. Zatem wskaźnik dopuszczalnego zadłużenia Gminy [...] wynikający z art. 243 u.f.p. w 2014 r. zostałby przekroczony o 1,18%.
Na powyższe rozstrzygnięcie Gmina [...] wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, zarzucając niezgodność rozstrzygnięcia nadzorczego z prawem, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej uchwały. Według Gminy [...] zmiany wprowadzone zarządzeniem Burmistrza [...] z dnia 30 września 2014 r. są konsekwencją podjętych przez Radę Miasta [...] uchwał w zakresie zmian w budżecie i zmian Wieloletniej Prognozy Finansowej, w tym uchwał będących przedmiotem postępowań przed WSA w Rzeszowie (sygn. I SA/Rz 735/14 i I SA/Rz 836/14).
W odpowiedzi na skargę Kolegium RIO wniosło o jej oddalenie podkreślając, że wydając sporne rozstrzygnięcie nadzorcze Kolegium ustaliło, że Gmina przy wyliczaniu za lata 2014-2016 wskaźnika relacji planowanej łącznej kwoty zobowiązań do dochodów, o której mowa w art. 243 u.f.p., nie uwzględniła kwot z kolumny 5.2 Wieloletniej Prognozy Finansowej, ponieważ zdaniem Gminy kwoty te dotyczą operacji finansowych, związanych z zarządzaniem jej długiem i płynnością (art. 6 ust. 2 pkt 5 u.f.p.) i nie są związane ze spłatą długu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 27 stycznia 2015r. uchylił zaskarżoną uchwałę.
W uzasadnieniu wskazał, iż wydanie zarządzenia w sprawie wprowadzenia zmian w Wieloletniej Prognozie Finansowej Gminy Miasto [...] było konsekwencją wcześniej podjętych uchwał Rady Gminy Miasto [...] z dnia 29 maja 2014 r. nr XXXVIl/229/14 w przedmiocie wprowadzenia zmian w budżecie gminy Miasto [...] na 2014 r. oraz z dnia 29 maja 2014 r. nr XXXVII/230/14 w przedmiocie zmian w Wieloletniej Prognozie Finansowej Gminy Miasto [...] na lata 2014-2019.
Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Rzeszowie stwierdziło nieważność powyższych uchwał odpowiednio uchwałą z dnia 29 lipca 2014 r. nr XVII/3769/2014,oraz uchwałą z dnia 1 lipca 2014 r. nr XV/3148/2014.
Wskazane uchwały Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Rzeszowie zostały uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokami z dnia 21 października 2014 r. sygn. I SA/Rz 836/14, I SA/Rz 737/14, w wyniku rozpoznania skarg wniesionych przez Gminę Miasto [...].
Powołane rozstrzygnięcia nadzorcze, zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 ze zm. dalej: u.s.g.), spowodowały wyłącznie wstrzymanie z mocy prawa wykonania tych uchwał organu gminy. Zgodnie bowiem z tym uregulowaniem, stwierdzenie przez organ nadzoru nieważności uchwały organu gminy wstrzymuje jej wykonanie z mocy prawa w zakresie objętym stwierdzeniem nieważności, z dniem doręczenia rozstrzygnięcia nadzorczego. Zgodnie natomiast z art. 98 ust. 5 u.s.g., same rozstrzygnięcia nadzorcze również stają się prawomocne dopiero z upływem terminu do wniesienia skargi albo z dniem oddalenia lub odrzucenia skargi przez sąd, jeżeli skarga taka zostanie oczywiście wywiedziona. Dopiero zatem z tym momentem rozstrzygnięcie nadzorcze staje się co do zasady wykonalne.
Zasadą jest natomiast, że dopóki rozstrzygnięcie nadzorcze nie stanie się prawomocne, nie wywiera ono wynikającego z niego skutku prawnego, a więc zakwestionowana w nim uchwała lub zarządzenie organu powiatu nadal istnieje w obrocie prawnym, aczkolwiek jego wykonanie jest wstrzymane z mocy prawa.
Wstrzymanie wykonania w trybie art. art. 92 ust. 1 u.s.g. stanowi jedynie rozwiązanie tymczasowe, a zatem w chwili doręczenia rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność aktu samorządowego nie dochodzi jeszcze do wyeliminowania aktu z porządku prawnego z mocą ex tunc, ale jedynie do czasowego (tj. do momentu uprawomocnienia się rozstrzygnięcia nadzorczego) zawieszenia jego obowiązywania.
W dacie wydawania zarządzenia Burmistrza [...] z dnia 30 września 2014 r. nr 543/14 nadal w obrocie prawnym pozostawały uchwały Rady Miejskiej w [...] z dnia 29 maja 2014 r. nr XXXVIl/229/14 w sprawie zmian w budżecie oraz z dnia 29 maja 2014 r. nr XXXVII/230/14 w sprawie zmian w Wieloletniej Prognozie Finansowej Gminy Miasto [...] na lata 2014-2019, aczkolwiek objęte wstrzymaniem ich wykonania, w ramach których dokonano zmian w Wieloletniej Prognozie Finansowej Gminy Miasto [...] na lata 2014-2019. Polegały one między innymi na zwiększeniu w 2014 r. rozchodów z tytułu innych rozliczeń krajowych w wysokości 434.000,00 zł, które przeznaczono na przyszłą spłatę wcześniej zaciągniętych zobowiązań z tytułu kredytów długoterminowych. Tak więc dokonane obecnie zaskarżoną uchwałą Kolegium RIO stwierdzenie nieważności zarządzenia burmistrza [...] dotyczy nieistniejącego przedmiotu postępowania, co skutkuje tym, iż wydane w tym zakresie rozstrzygnięcie nadzorcze narusza prawo.
Sąd uznał bowiem, że wydając zakwestionowane zarządzenie Burmistrz [...] nie dokonywał zamian zakwestionowanych przez Kolegium RIO. Zmiany te zostały dokonane wcześniej na podstawie powołanych i omówionych wyżej uchwał Rady Miejskiej w [...] które zostały zakwestionowane przez organ nadzoru i są obecnie przedmiotem odrębnego postępowania sądowoadministracyjnego.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniosła RIO zaskarżając wyrok w całości i wnosząc o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: DzU 2016, poz. 718 ze póżn. zm., dalej: p.p.s.a.):
- 1. naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 6 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 243 u.p.f.,poprzez przyjęcie, że rozchodem publicznym niezwiązanym ze spłatą długu jednostki samorządu terytorialnego jest dokonane w budżecie gminy zabezpieczenie określonych środków na spłatę ewentualnych przyszłych zobowiązań w 2014 roku i latach następnych, i nie wpływa na relację, o której mowa w art. 243 ustawy o finansach publicznych,
- 2. naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 133 § 1 oraz art. 141 § 1 p.p.s.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a polegające na wadliwym ustaleniu okoliczności stanu faktycznego sprawy przez przyjęcie, że zawarte w akcie organu gminy postanowienia, które zostały zakwestionowane przez organ nadzoru przy badaniu wcześniej podjętego aktu organu gminy, zawierającego tożsame postanowienia, nie podlegają ponownemu badaniu.
W uzasadnieniu RIO wskazała, iż w załączniku do zarządzenia Wieloletniej Prognozie Finansowej w kolumnie 5.2. nadal ujmowane są jako rozchody niezwiązane ze spłatą długu, kwoty innych operacji finansowych związanych z zarządzaniem długiem i płynnością, mimo że rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 1 lipca 2014 roku Nr XV/3148/2014 uchwała Rady Miejskiej w [...] z dnia 29 maja 2014 roku Nr XXVII/230/14 w sprawie zmian w WPF Gminy Miasta [...] na lata 2014- 2019, zawierającą tożsame ujęcie rozchodów w kolumnie 5.2 WPF, została uznana przez Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Rzeszowie jako naruszająca w istotny sposób prawo, tj. art. 6 ust. 2 pkt 5 i art. 243 ustawy o finansach publicznych.
RIO poniosło, iż stwierdzenie nieważności ww. uchwały Rady Miejskiej w [...], zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, powoduje wstrzymanie jej wykonania z dniem doręczenia rozstrzygnięcia nadzorczego. W związku z tym, mimo że uchwała ta nadal istnieje w obrocie prawnym, postanowienia nią wprowadzone nie powinny być ponawiane w kolejnych uchwałach organów gminy, a w niniejszej sprawie, w zarządzeniu Nr 543/14 Burmistrza Miasta [...]. Wynika to z istoty wstrzymania wykonania aktu z mocy samego prawa z chwilą podjęcia rozstrzygnięcia nadzorczego.
Kolegium RIO wskazało również, że nie zmieniło swego stanowiska, iż rozchody określone w art. 6 ust. 1 pkt 5 u.f.p. są związane ze spłatą długu i są uwzględniane do wyliczenia relacji, o której mowa w art. 243 ustawy o finansach publicznych.
Błędny jest również pogląd aby dokonane w budżecie gminy zabezpieczenie określonych środków na spłatę ewentualnych przyszłych zobowiązań nie było równoznaczne ze spłatą długu czy zwiększeniem zobowiązań w 2014 roku i latach następnych, i nie wpływało na relację, o której mowa w art. 243 u.f.p.. Pogląd ten wynika bowiem z błędnej interpretacji art. 6 ust. 2 pkt 5 i art. 243 u.p.f..Operacje finansowe, związane z zarządzaniem długiem publicznym i płynnością, obejmujące takie działania jak konwersja zadłużenia, zmiana formy skarbowych papierów wartościowych, przedterminowy wykup długu w celu obniżenia kosztów jego obsługi, mają tę samą treść ekonomiczną co spłata otrzymanych kredytów i pożyczek oraz wykup papierów wartościowych. Rozchody te podlegają uwzględnieniu przy ustalaniu relacji łącznej kwoty przypadających w danym roku spłat kredytów i pożyczek z tytułu kredytów i pożyczek wieloletnich do planowanych dochodów ogółem, o której mowa w art. 342 ustawy u.f.p.
Z zakresu zobowiązań, których spłaty wraz z należnościami ubocznymi są ujmowane do wyliczenia ich wskaźnika względem planowanych dochodów budżetowych, określonego w art. 243 ust. 1 pkt 1 i 2 u.f.p., wynika, że do wyliczenia wskaźnika możliwego zadłużenia nie zalicza się jedynie rat spłaty kredytów i pożyczek na pokrycie występującego w ciągu roku przejściowego deficytu budżetowego
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw do stwierdzenia nieważności w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził.
Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej.
Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.
Oceniając skargę kasacyjną przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że żaden z zarzutów kasacyjnych nie był skuteczny.
W rozpoznawanej sprawie organ sformułował w skardze kasacyjnej dwa zarzuty.
Pierwszy z nich dotyczył naruszenia prawa materialnego, tj. art. 6 ust. 2 pkt 5 u.f.p.. Przepis ten stanowi, że rozchodami publicznymi są inne operacje finansowe związane z zarządzaniem długiem publicznym i płynnością. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie nie można skutecznie postawić Sądowi I instancji zarzutu naruszenia tego przepisu. W zaskarżonym wyroku Sąd I instancji nie stosował bowiem tego przepisu, ani nie dokonywał jego wykładni.
Podstawą rozstrzygnięcia Sądu było bowiem, uznanie że stwierdzenie nieważności zarządzenia odnosi się do nieistniejącego przedmiotu postepowania, co skutkuje uznaniem wydanego w tym zakresie rozstrzygnięcia nadzorczego za naruszającego prawo, bowiem Burmistrz [...] nie dokonywał zmian zakwestionowanych przez Kolegium RIO. Zmiany te zostały dokonane na podstawie powołanych uchwał Rady Miejskiej Gminy [...], które zostały zakwestionowane przez organ nadzoru.
Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 133 § 1 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a.
Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. stanowi bowiem, że Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw jej wydania. Naruszenie określonej w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady orzekania na podstawie akt sprawy mogłoby stanowić podstawę kasacyjną np. w sytuacji oddalenia skargi mimo niekompletnych akt sprawy, pominięcia istotnej części tych akt, przeprowadzenia postępowania dowodowego przez sąd z naruszeniem przesłanek zawartych w art. 106 § 3 p.p.s.a., czy oparcia orzeczenia na własnych ustaleniach sądu (wyrok NSA z dnia 26 maja 2010 r. sygn. akt I FSK 497/09; LEX nr 594014). Taka sytuacja w tej sprawie nie zaistniała.
Nie jest również zasadny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. W myśl tego przepisu, uzasadnienie wyroku winno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Przepis ten określa niezbędne elementy konstrukcyjne uzasadnienia wyroku, który ma służyć wyjaśnieniu stronom powodów rozstrzygnięcia i umożliwić kontrolę instancyjną.
Natomiast analiza pisemnych motywów zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że uzasadnienie zawiera wszystkie wymienione przez ustawodawcę elementy, a przeprowadzenie kontroli instancyjnej orzeczenia jest w pełni możliwe.
RIO, jak wynika z treści skargi kasacyjnej nie zarzuca, by uzasadnienie orzeczenia nie zawierało któregoś z niezbędnych elementów lub, że sporządzono je w sposób uniemożliwiający kontrolę kasacyjną. Treść tego zarzutu i jego uzasadnienie nie koresponduje z treścią powołanego przepisu. RIO wskazuje bowiem na błędne przyjęcie, iż zawarte w akcie organu gminy postanowienia które zostały zakwestionowane przez organ nadzoru przy badaniu wcześniej podjętego aktu organu gminy zawierającego tożsame postanowienia nie podlegają ponownemu badaniu.
Wskazać również należy, iż skargi kasacyjne od wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 21 października 2014 r. sygn. I SA/Rz 836/14, i I SA/Rz 737/14, które uchylały zaskarżone uchwały RIO z dnia 29 lipca 22014r. i z dnia 1 lipca 2014r., zostały oddalone wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2016r., II GSK 49/15, oraz z dnia 4 sierpnia 2016r., II GSK 248/15. Tym samym uchylenie rozstrzygnięcia nadzorczego jakim była uchwała Kolegium RIO, skutkowało ustaniem stanu wstrzymania wykonania podjętych uchwał z dnia 29 maja 2014r. nr XXXVII/229//14 i nr XXXVII/230/14, przez Radę Miejską Miast [...].
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.