Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 19 maja 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 498/08 oddalił skargę "E.B.M." S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...] w przedmiocie przywrócenia do stanu poprzedniego zajętego bez zezwolenia pasa drogowego oraz nałożenia kary pieniężnej.
Za podstawę rozstrzygnięcia Sąd I instancji przyjął następujące ustalenia.
Prezydent m. W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr 710/07, działając na podstawie art. 40 ust 12 pkt 1 i ust. 13 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) - dalej zwana udp., w zw. z § 1 pkt 4 i § 5 uchwały nr XXXI/666/2004 Rady m. W. z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze m. W., z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych oraz załącznika 4 do uchwały (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 148, poz. 3717 ze zm.) zobowiązał skarżącą do przywrócenia do stanu poprzedniego zajętego bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego przy ulicy W. w W. Za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia przez składowanie w pasie drogowym materiałów budowlanych, organ nałożył karę w łącznej wysokości 196.460,00 zł w następujący sposób: a) za okres od 12 do 13 maja 2007 r. za zajęcie do 20% szerokości jezdni o powierzchni 78 m2 oraz zajęcie pozostałych elementów pasa drogowego – trawnika o pow. 100 m2, b) za okres od 14 do 15 maja 2007 za zajęcie od 20% do 50% szerokości jezdni o pow. 137 m2, oraz zajęcie pozostałych elementów pasa drogowego – trawnika o pow. 97 m2, c) w okresie od 16 maja do 6 sierpnia 2007 r. szerokości jezdni o pow. 24 m2, oraz zajęcie pozostałych elementów pasa drogowego o pow. 73 m2.
Organ podał, że powyższy stan faktyczny ustalono na podstawie szeregu terenowych kontroli przeprowadzonych na przedmiotowej działce przy ulicy W., o czym świadczą protokoły sporządzane podczas kontroli. Skarżąca była informowana o konieczności uregulowania stanu prawnego zajmowanego terenu.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy powyższą decyzję. W uzasadnieniu wskazało, że zgodnie z art. 40 ust 1 u.d.p. zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi. Zgodnie z ust. 12 tego przepisu, w przypadku gdy pas drogowy zostanie zajęty bez zezwolenia, organ poprzez wydanie decyzji, która nie ma charakteru uznaniowego wymierza karę pieniężną, w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust 4-6 ww. przepisu. SKO w W. stwierdziło, że z zebranego materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że to skarżąca jako wykonawca określonych robót budowlanych dokonała zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, poprzez nasypanie ziemi na poboczu i skarpie drogi. Ustalenia te zostały poczynione podczas kontroli, z której został sporządzony protokół podpisany przez przedstawiciela skarżącej, do którego nie złożył żadnych zastrzeżeń.
Odnosząc się do twierdzeń skarżącej, że zgodnie z zatwierdzonym przez właściwy organ projektem wykonawczym budynku biurowego, część pasa drogowego przy ulicy W. będzie stanowiło cześć socjalną terenu budowy, który został przekazany przez inwestora – Polska Wytwórnię Papierów Wartościowych S.A. organ podniósł, że zgodnie z przepisami rozpoczęcie jakichkolwiek prac budowlanych wymaga uzyskania prawa do dysponowania terenem, na którym mają być realizowane prace budowlane. W przypadku zajęcia pasa drogowego wymagana jest więc zgoda zarządcy drogi. W ocenie SKO, organ I instancji w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy, zgodnie z art. 77 Kpa. oraz umożliwił stronie możliwość wypowiedzenia się w toku trwającego postępowania. Organ odwoławczy stwierdził również, że zarzut dotyczący braku zdjęć jako załącznika do decyzji organu I instancji jest nieuzasadniony, gdyż zebrany materiał dowodowy zgodnie z art. 107 Kpa. nie stanowi elementu decyzji administracyjnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., oddalając skargę "E.B.M." S.A. stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Organ słusznie na podstawie art. 40 ust 1 oraz art. 40 ust 12 pkt 1 u.d.p. wymierzył decyzją karę za zajęcie pasa drogowego w wysokości 10 krotności opłaty ustalanej jako iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego, stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego i liczby dni zajmowania tego pasa. Zdaniem Sądu organy prawidłowo przyjęły stawki opłaty wynikające z uchwały Rady W. z dnia 27 maja 2004 r.
Odnośnie zarzutu nieustalenia do kogo należały materiały budowlane składowane w pasie drogowym, Sąd I instancji podniósł, że na co innego wskazuje zebrany w trakcie postępowania administracyjnego materiał dowodowy m.in. załączona do akt administracyjnych dokumentacja fotograficzna. Również podczas kilkakrotnych kontroli ustalono, że zgromadzone w pasie drogowym materiały należały do skarżącej; jeżeli skarżąca twierdziła, że zajmujące pas drogowy materiały budowlane nie należą do niej, to na niej spoczywał obowiązek wykazania tego faktu. Sąd I instancji podkreślił, że skarżąca jako generalny wykonawca ponosi pełną odpowiedzialność za porządek na placu budowy oraz za taką organizację pracy, aby podwykonawcy nie zajmowali pasa drogowego wokół budowy.
Odnośnie wyjaśnień pełnomocnika skarżącej, że otrzymała zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego, jednakże bez informacji o konieczności przywrócenia pasa drogowego do stanu pierwotnego, sąd wojewódzki stwierdził, że w dniu 16 maja 2007 r. Prezydent M. W. wystosował do skarżącej zawiadomienie o wszczęciu postępowania wzywając ją jednocześnie do przywrócenia stanu poprzedniego oraz informując o naliczeniu kary pieniężnej.
Za niezasadne uznał Sąd I instancji zarzuty naruszenia art. 30 oraz art. 10 Kpa., podnosząc, że skarżąca została zawiadomiona o wszczęciu postępowania oraz mogła brać w nim czynny udział. Zauważył, iż od daty powiadomienia o wszczęciu postępowania do daty wydania decyzji pierwszoinstancyjnej upłynęło ponad dwa miesiące, a mimo to skarżąca nie interesowała się prowadzonym postępowaniem.
"E.B.M." S.A. skargą kasacyjną zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1. art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez:
- - niewskazanie podstawy prawnej w przedmiocie:
- a. obowiązku skarżącej jako generalnego wykonawcy ponoszenia pełnej odpowiedzialności za "taką organizację pracy aby jej podwykonawcy nie zajmowali pasa drogowego wokół placu budowy" (strona 12, akapit pierwszy uzasadnienia wyroku); żaden przepis powszechnie obowiązującego prawa na terenie Rzeczpospolitej Polskiej nie nakłada na generalnego wykonawcę takiego obowiązku;
- b. obowiązku skarżącej dowiedzenia, iż nie jest właścicielem pojazdów o wskazanych numerach rejestracyjnych oraz koparek przedstawionych na zdjęciach zamieszczonych w aktach administracyjnych, mimo że skarżąca nie ma prawnej ani faktycznej możliwości ustalenia we właściwych rejestrach pojazdów właścicieli wskazanych wyżej pojazdów, a organ administracyjny taką możliwość posiada;
- c. obowiązku skarżącej dowiedzenia, iż nie jest właścicielem materiałów w postaci cegieł, cementu, beczek oraz innych materiałów budowlanych, co zostało uwidocznione na zdjęciach zamieszczonych w aktach administracyjnych, mimo że owe materiały są opatrzone oznakowaniem właściciela. Gdyby były własnością skarżącej widniałaby na nich firma skarżącej, albo znajdowałyby się na terenie placu budowy;
- d. ustalenia, iż pojazdy, o których mowa w punkcie "b" są materiałami budowlanymi, których skład skarżąca rzekomo zorganizowała w pasie jezdni (strona 11 akapit pierwszy, drugi i trzeci uzasadnia orzeczenia);
- e. Interpretacji treści zawiadomienia z dnia 25 maja 2007 r. (karta 22 akt adm.), na podstawie którego dokonano ustaleń sprzecznych z literalnym brzmieniem dokumentu, iż skarżąca została wezwana do przywrócenia pasa drogowego do stanu pierwotnego;
- f. uznania, iż kierownik budowy był upoważniony do reprezentacji skarżącej w postępowaniu administracyjnym;
- - nie ustosunkowanie się do zarzutów skargi w przedmiocie:
- a. uprawnienia kierownika budowy oraz Pana W.M. do reprezentacji skarżącej w postępowaniu administracyjnym;
- b. nie ustalenia na jakiej podstawie organ wydający zaskarżoną decyzję uznał, że skarżąca była właścicielem "składu materiałów budowlanych".
Zdaniem kasatora, wskazane wyżej uchybienia mają ogromne znaczenia, gdyż uniemożliwiają kontrolę kasacyjną orzeczenia. Co więcej, brak jest powszechnie obowiązujących przepisów prawa, na których podstawie można by dokonać zaprezentowanych przez sąd wydający skarżony wyrok rozstrzygnięć.
art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez pominięcie treści dokumentów z kart 1-66 akt administracyjnych, z których wynika, iż skarżąca nigdy nie została wezwana do przywrócenia pasa drogowego do stanu poprzedniego, a widoczne na fotografiach "materiały budowlane", których skład rzekomo skarżąca urządziła na pasie jezdni, to tylko i wyłącznie samochody.
art. 61 § 1 i 4 Kpa. poprzez jego błędną interpretację i zastosowanie, przejawiające się w uznaniu, iż zawiadomienie w trybie art. 61 § 1 i 4 Kpa., z dnia 25 maja 2007 r. (karta 22 akt administracyjnych), w którym nie zawarto wezwania do przywrócenia pasa drogowego do stanu pierwotnego, zastępuje takie wezwanie i wywołuje skutki prawne związanie z faktycznym doręczeniem takiego wezwania. W ocenie skarżącej zawiadomienie w trybie art. 61 § 1 i 4 Kpa. wywołuje jedynie skutek w postaci powiadomienia strony o wszczęciu postępowania administracyjnego i poinformowania jej o prawach wynikających z art. 10 Kpa.
art. 21 a oraz art. 22 oraz art. 47 § 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016) – dalej Pb. poprzez przyjęcie, iż "generalny wykonawca ponosi pełną odpowiedzialność (...) za taką organizację pracy, aby jej podwykonawcy nie zajmowali pasa drogowego wokół placu budowy", z uwagi na niepodanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia w tym zakresie, przez sąd wydający skarżony wyrok; zgodnie z treścią art. 47 § 1 Pb. to inwestor obowiązany jest przed rozpoczęciem robót uzyskać zgodę właściciela sąsiedniej działki do zajęcia jej na potrzeby budowy.
art. 40 ust. 1 i ust. 12 pkt 1 udp. poprzez przyjęcie, iż wskazany przepis ma zastosowanie w sytuacji złego parkowania pojazdów oraz, że na podstawie tego przepisu generalny wykonawca robót budowlanych odpowiada ze złe parkowanie pojazdów obok terenu budowy, na którym realizuje roboty. W ocenie składającej skargę kasacyjną spółki, przepis ten nie ma zastosowania w przedstawionej sytuacji, a ewentualna penalizacja takiego zachowania odbywa się przez właściwe służby na podstawie innych przepisów w szczególności kodeksu wykroczeń.
art. 79 § 1 i 2 w zw. z treścią art. 10 § 1 i 2 oraz art. 8 Kpa. poprzez jego błędną wykładnię przejawiającą się w uznaniu, iż organ wydający skarżoną decyzję nie miał obowiązku jego stosowania i nie miał obowiązku zawiadomienia skarżącej o przeprowadzanych dowodach, a tym samym miał prawo uniemożliwić skarżącej bieżące składanie wyjaśnień i udział w oględzinach. Wskazane uchybienie skarżąca podnosiła w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie zostało ono jednak absolutnie w żaden sposób rozpoznane w uzasadnieniu skarżonego wyroku, co więcej z treści uzasadnienia (strona 12 akapit 5) wynika, iż interpretacja wskazana wyżej została dokonana przez sąd wydający skarżony wyrok. W opinii skarżącej powiadomienie strony o przeprowadzanych oględzinach jest bezwzględnym obowiązkiem organu administracyjnego, a rezygnacja z powiadomienia strony o przeprowadzanych oględzinach jest rażącym naruszeniem procedury administracyjnej mającym wpływ na wynik sprawy.
art. 7, art. 77 i art. 80 w zw. z treścią art. 6 Kpa. poprzez jego błędną wykładnię (strona 11 akapit 6 uzasadnienia orzeczenia) przejawiającą się w uznaniu, iż na skarżącej ciążył obowiązek udowodnienia, iż to nie ona jest właścicielem pojazdów o wskazanych numerach rejestracyjnych, oraz materiałów budowlanych uwidocznionych na zdjęciach znajdujących się w aktach administracyjnych. W ocenie skarżącej wykładnia wskazanych wyżej przepisów wskazuje, iż to organ administracyjny powinien przeprowadzić czynności wyjaśniające, których efektem byłoby wskazanie kto jest właścicielem "materiałów budowlanych", ergo kto powinien odpowiadać i ponosić konsekwencje za zajęcie pasa drogowego. Organ wydający decyzję w postępowaniu administracyjnym nie podjął żadnych czynności dowodowych takich jak: zwrócenie się do właściwego organu prowadzącego ewidencję pojazdów o nadesłanie informacji kto jest właścicielem uwidocznionych na zdjęciach pojazdów czy zwrócenie się do podmiotów, których firmy widnieją na "materiałach budowlanych" o wskazanie kto jest właścicielem tych materiałów.
Żadnych z tych czynności organ administracyjny nie podjął - uznaniowo przyjął, iż ich właścicielem jest skarżąca i w ten sam sposób kwestię potraktował sąd wydający skarżony wyrok (strona 11 akapit 5 skarżonego orzeczenia).
art. 7 w zw. z art. 2 i art. 87 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r., Nr 78, poz. 483) poprzez wydanie rozstrzygnięcia bez podstawy i poza granicami prawa, w kwestii rozstrzygnięcia, iż skarżąca zobowiązania jest do udowodnienia, iż nie jest właścicielem "materiałów budowlanych" za których składowanie naliczono karę oraz w kwestii rozstrzygnięcia, iż skarżąca odpowiada za inne podmioty, które składują "materiały budowlane" - w tym parkują samochody - obok terenu placu budowy, na której skarżąca realizuje inwestycję.
art. 32 ust 1 i 2 Konstytucji RP poprzez przyjęcie, iż skarżącą obciążają konsekwencje niezgodnych z prawem działań innych podmiotów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a bierze z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określa § 2 cyt. artykułu., a która w niniejszej sprawie nie występuje.
Autor skargi kasacyjnej oparł ją na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a. nie wskazując jednak, w którym z wymienionych przepisów autor skargi kasacyjnej upatruje jakiego naruszenia. Niewątpliwie zgłoszone w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. są wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone przez Sąd I instancji przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) i te zarzuty podlegają rozpoznaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności.
W ramach naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. kasator podnosi, iż Sąd I instancji, formułując w uzasadnieniu wyroku określone stwierdzenia m.in. dotyczące obowiązków skarżącej Spółki jako generalnego wykonawcy robót i strony postępowania administracyjnego, nie wskazał podstawy prawnej rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. Z kolei naruszenie przez sąd wojewódzki przepisu art. 133 § 1 p.p.s.a. przejawiać się miało w pominięciu treści dokumentów z kart 1 – 66 akt administracyjnych, z których wynika, że Spółka nigdy nie została wezwana do przywrócenia pasa do stanu poprzedniego, a widoczne na zdjęciach materiały budowlane to wyłącznie pojazdy.
Powyższe zarzuty nie są uzasadnione. W pierwszym rzędzie należy podkreślić, że wyrok podlega uchyleniu ze względu na naruszenie prawa procesowego wyłącznie wtedy, gdy naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zarzutów skierowanych przeciwko uzasadnieniu wyroku, uchylenie mogłoby mieć miejsce, gdyby Sąd pominął lub podał i wyjaśnił tylko częściowo powody podjęcia orzeczenia określonej treści, uniemożliwiając tym samym kontrolę kasacyjną. Tymczasem zaskarżony wyrok taką wadą, mimo zwięzłości wypowiedzi, obarczony nie jest.
Sąd I instancji wskazał zarówno podstawę prawną oddalenia skargi, jak też przepisy prawa materialnego, które dają podstawę do nałożenia kary za zajęcie pasa drogowego. Uzasadnienie wskazuje również, iż w postępowaniu administracyjnym ustalającym na podstawie dowodów określony stan faktyczny, organy nie dopuściły się naruszenia prawa procesowego. Analizując zgłoszone w ramach naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. zarzuty, Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby tak jak to twierdzi skarżąca Spółka, Sąd I instancji nakładał na nią ją jako stronę postępowania administracyjnego obowiązek gromadzenia i przedstawiania dowodów. Zgodnie z obowiązującą procedurą, zasadą jest, że to na organie prowadzącym postępowanie, jako zobowiązanym do dokładnego wyjaśnienia sprawy (art. 7 Kpa.), ciąży obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 Kpa.). Powyższe zostało jednoznacznie podkreślone w zaskarżonym wyroku (str. 11 uzasadnienia).
Nie można jednak odmówić słuszności rozumowaniu Sądu, że strona postępowania administracyjnego nie jest i nie powinna być jego biernym uczestnikiem, lecz w trosce o własne interesy zabezpieczone gwarantowanym prawem czynnego udziału w postępowaniu (art. 10 Kpa.), powinna przedstawiać organowi wszelkie dowody znajdujące się w jej posiadaniu, a mające lub mogące mieć znaczenie dla wyniku prowadzonej sprawy. W przedmiotowej sprawie, co wynika z akt administracyjnych, skarżąca Spółka, mimo otrzymania w dniu 25 maja 2007 r. zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie przywrócenia pasa drogowego do stanu poprzedniego oraz naliczenia kary pieniężnej za zajęcie tego pasa bez zezwolenia, aż do czasu wydania dnia [...] sierpnia 2007 r. decyzji o nałożeniu kary i obowiązku skarżącej przywrócenia stanu poprzedniego pasa drogowego, nie złożyła organowi żadnego wyjaśnienia ani oświadczenia, nie przedstawiała żadnych dowodów oraz nie składała żadnych wniosków.
Na jednoznaczną wymowę materiału dowodowego jako w pełni uzasadniającego decyzję o nałożeniu kary pieniężnej wskazał Sąd I instancji, choć nie omawiał poszczególnych dowodów, co nie stanowi o istotnej wadzie uzasadnienia mogącego skutkować uchyleniem wyroku.
Nieporozumieniem jest zarzut jakoby z uzasadnienia wynikało, że Sąd stwierdził obowiązek skarżącej ustalania właścicieli pojazdów uwidocznionych na zdjęciach lub poszczególnych materiałów budowlanych. Sąd nie odnosił się w uzasadnieniu do żadnych pojazdów, tak jak nie odnosił się do nich organ w toku postępowania administracyjnego. Zajęcie wskazanego w decyzji fragmentu pasa drogowego opisane zostało (m.in. w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, a następnie w kolejnych decyzjach) jako zajęcie go pod skład określonych materiałów budowlanych tj. piachu, gruzu, cementu i kręgów. Powyższe obrazuje materiał fotograficzny z miejsca zajęcia, a uwidocznione na nim pojazdy nie były nigdy wskazywane przez organ jako zajmujące pas drogowy. Także wymienione wyżej materiały budowlane, złożone zostały w pasie drogowym jako wyznaczonym do celu prowadzenia robót przez skarżącą Spółkę i nie było potrzeby ani żadnego uzasadnienia poszukiwać ich właścicieli.
Na uwagę zasługuje fakt, iż sporządzane protokoły z kilkakrotnych kontroli na miejscu, w których brał udział kierownik budowy skarżącej lub jego zastępca, nie odnotowały aby osoby te, niewątpliwie rozeznane w sytuacji na placu budowy zorganizowanym przez skarżącą, zaprzeczyły stanowi stwierdzonemu w protokołach.
Nie może być również żadnych wątpliwości co do treści postanowienia wszczynającego postępowanie; nie jest istotne dla wyniku sprawy czy postanowienie jest podstawą do nakładania na skarżącą obowiązku doprowadzenia pasa drogowego do stanu pierwotnego, bowiem co oczywiste, dopóki pas drogowy będzie zajmowany bez zezwolenia przez zidentyfikowany podmiot, dopóty będzie naliczana kara pieniężna za to zajęcie. W interesie zatem zajmującego w sposób niedozwolony pas drogowy leży albo uzyskanie zezwolenia albo uprzątnięcie terenu należącego do zarządcy drogi. Nie może zaś być żadnych wątpliwości, że skarżącej treść zawiadomienia była znana. Z powyższych względów nie zasługuje więc na uwzględnienie zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 133 § 1 p.p.s.a.
Co do postawionych zarzutów naruszenia wskazanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, autor skargi kasacyjnej nie wskazał w ramach jakiej podstawy kasacyjnej zostały one postawione. Tymczasem nie mogą one stanowić podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. bowiem przepisy te nie są stosowane przez sąd administracyjny, a zatem nie mogą zostać przez ten sąd naruszone. Z kolei zaś ujęcie wskazanych naruszeń jako naruszeń prawa materialnego - art. 174 pkt 1) p.p.s.a. nie znajduje potwierdzenia w analizowanym wyroku. Sąd nie dokonywał wykładni art. 61 § 1 i § 4 Kpa., tak jak nie dokonywał interpretacji przepisów art. 79 § 1 i § 2 w związku z art. 10 i 8 Kpa. i podobnie nie zajmował się wykładnią art. 7, 77 i 80 Kpa. Wypowiedziane przez Sąd I instancji uwagi co do walorów czynnej postawy strony postępowania administracyjnego nie stanowią w żadnym razie o błędnej wykładni tych przepisów, jak też nie jest błędne stwierdzenie, że skarżąca mogła brać czynny udział w całym postępowaniu administracyjnym, o czym wiedział choćby z otrzymanego zawiadomienia o wszczęciu postępowania.
Niezrozumiały jest zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem przepisów art. 7 w związku z art. 2 i art. 87 Konstytucji RP przez "wydanie orzeczenia bez podstawy i poza granicami prawa". NSA zwraca przede wszystkim uwagę, że kwestie zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia i nałożenia kary pieniężnej za takie działanie następuje na podstawie obowiązujących przepisów ustawy o drogach publicznych, a konkretnie na podstawie art. 40 ust. 12 pkt 1) udp. i odpowiednio do ustalonego stanu faktycznego, a więc na określony podmiot i za stwierdzony czas niedozwolonego zajęcia.
Należy zwrócić uwagę, iż zajęcie przez zidentyfikowany podmiot pasa drogowego, poprzez składowanie w pasie drogowym określonych przedmiotów, ma miejsce niezależnie od tego czy złożone tam przedmioty stanowią jego własność. Decydujące w kwestii orzeczenia o przywróceniu pasa drogowego do stanu poprzedniego (art. 36 udp.) i nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia (art. 40 ust. 12 pkt 1) udp.) jest ustalenie kto zajmuje pas drogowy w sposób niedozwolony i przez jaki czas. W przedmiotowej sprawie, co stwierdził Sąd I instancji, stan faktyczny został przez organy administracji ustalony w sposób nie budzący wątpliwości i pozwalający uznać, iż kara za zajęcie pasa drogowego została nałożona zgodnie z prawem.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.