Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 3 października 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 944/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę L. Spółka komandytowa (dalej: skarżąca Spółka) na rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych.
Sąd pierwszej instancji wskazał w swoim rozstrzygnięciu ustalenia faktyczne i stanowisko organów orzekających w sprawie. Pismem z dnia [...] listopada 2012 r. L. Sp. k. została poinformowana przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa [...] Oddział Regionalny w O. o odmowie przyznania pomocy w zakresie wniosku z dnia [...] października 2011 r. złożonego w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich 2007-2013. W uzasadnieniu organ wskazał, iż zgodnie z § 10 ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 139, poz. 883 ze zm.; dalej: rozporządzenia MRiRW z dnia 17 lipca 2008 r.) "Pomoc jest przyznawana, jeżeli zostały spełnione warunki określone w rozporządzeniu oraz przepisach odrębnych, których regulacje dotyczą realizacji operacji".
Organ wskazał, iż wniosek dotyczy wyposażenia obiektu turystyczno-wypoczynkowego v (kod PKD planowanej działalności 55.20.Z). Dofinansowanie wyposażenia lokalu wymagało weryfikacji, czy wnioskodawca posiada pomieszczenia w tym lokalu przystosowane do deklarowanego rodzaju działalności gospodarczej oraz do wyposażenia, jakie zamierza kupić. Wnioskodawca dostarczył kopię decyzji Nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę.
Organ powołał się na art. 61 oraz art. 3 pkt 2a) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 1994 Nr 89 poz. 414 z późn. zm.) oraz na rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. z 1999 r. Nr 112 poz. 1316). Wskazał, że jak wynika z załączonej do wniosku umowy dzierżawy z dnia [...] września 2011 r., cały budynek jednorodzinny z funkcją agroturystyczną będzie przeznaczony do prowadzenia działalności w zakresie świadczenia usług turystycznych (cele niemieszkalne). Ośrodek posiada 24 miejsca noclegowe - 3 apartamenty (każdy 2 sypialnie, łazienka, salon) oraz 3 pokoje dwuosobowe. Powyższe wykorzystanie budynku spowoduje zmianę warunków higieniczno-sanitarnych, przeciwpożarowych, ochrony środowiska czy też obciążenia obiektu, co obliguje jego właściciela do uzyskania zmiany sposobu użytkowania stosownie do art. 71 ustawy Prawo budowlane.
W piśmie z [...] grudnia 2012 r. strona wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa i wskazała, że w przedmiotowej sprawie niewłaściwie zastosował on, a przez to naruszył art. 61 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Następnie wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie naruszyło prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, wydanego w trybie art. 22 ust. 3 ustawy z dn. 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na Rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. nr 64, poz. 427 ze zm.) stanowił § 10 ust. 1 pkt 3 a) rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dn. 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na l. 2007-2013. Zgodnie z jego treścią pomoc jest przyznawana na operację obejmującą wyłącznie inwestycje związane z podjęciem lub wykonywaniem działalności gospodarczej w zakresie określonym w załączniku nr 1 do rozporządzenia stanowiącym wykaz działalności gospodarczych, w których zakresie może być przyznana pomoc.
Deklarowana przez stronę skarżącą działalność określona pod kodem PKD 55.20.Z nie była ujęta w załączniku. Wobec powyższego na taką działalność nie może zostać przyznana pomoc w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw".
W ocenie Sądu pierwszej instancji działalność określona kodem PKD 55.20.Z może być prowadzona tylko w czynnym gospodarstwie rolnym, a bezsporne było, że skarżąca Spółka takiego nie prowadziła. Organ zbadał czy nie zachodzi możliwość przyznania pomocy na działania wymienione w załączniku do rozporządzenia i aby otrzymać wsparcie w ramach działań objętych załącznikiem wnioskodawca winien dysponować obiektem, który spełnia funkcje hotelowe. Nie ulegało zatem wątpliwości, na co trafnie powołał się organ, że art. 61 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy Prawo budowlane nakazuje użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem. Nie było sporne, że skarżąca dysponuje budynkiem, który nie jest zakwalifikowany jako obiekt hotelowy, ale budynek mieszkalny z funkcją agroturystyczną. Jest więc możliwość prowadzenia w tym budynku działalności agroturystycznej, która nie kwalifikuje się do wsparcia w ramach tego działania.
Aby prowadzić w tym budynku działalność hotelową, należało zmienić przeznaczenie budynku. A tego wnioskodawca nie uczynił, mimo kierowanego do niego dwukrotnego wezwania - stosownie do wymogów określonych w § 18 ust. 2 i 3 rozporządzenia. Dlatego też odmowa przyznania pomocy w oparciu § 10 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia nie naruszała prawa.
Reasumując Sąd pierwszej instancji wskazał, że kod działalności 55.20.Z był wskazywany od początku – także we wniosku o przyznanie pomocy. W tymże wniosku budynki wskazane jako zaplecze do prowadzenia działalności gospodarczej zostały określone jako budynki agroturystyczne. W ocenie Sądu w sprawie zachodził więc przypadek określony w § 18 ust. 6 rozporządzenia - należało odmówić przyznania pomocy bez wzywania do usunięcia braków wniosku, gdyż wnioskodawca sam określił swoją działalność w sposób, który uniemożliwiał przyznanie pomocy. W ocenie Sądu organ wykazał pewnego rodzaju "nadgorliwość" zmierzając do poprawienia wniosku wbrew woli aplikującego o pomoc. Jednak to działanie organu, de facto w interesie skarżącego, nie może być uznane za naruszające prawo.
Skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji złożył L. Sp. k. wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie od organu na rzecz Spółki kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił zaskarżonemu wyrokowi:
- 1. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy:
- - art. 133 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez przyjęcie wadliwego, niewynikającego z akt sprawy stanu sprawy - uznanie, że organ badał, czy nie zachodzi możliwość przyznania pomocy na działania wymienione w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, podczas gdy z akt sprawy, w tym z zaskarżonego aktu wynika, że przedmiotem postępowania i sporu pomiędzy Spółką a organem była wyłącznie kwestia zgodności zamierzenia Spółki z przepisami odrębnymi, o których mowa w § 10 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, w ramach kodu PKD 55.20.Z.
- 2. naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.
- - § 10 ust. i pkt 3 lit. a) rozporządzenia w związku z załącznikiem nr i do tego rozporządzenia oraz § i i załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) przez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że deklarowany przez Spółkę kod prowadzonej działalności - PKD 55.20.Z - obejmuje działalność prowadzoną tylko w czynnym gospodarstwie rolnym, podczas gdy kod PKD 55.20.Z Obiekty noclegowe turystyczne i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania obejmuje także działalność nieprowadzoną w czynnym gospodarstwie rolnym;
- - § 10 ust. 1 pkt 3 lit. a) rozporządzenia w związku z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia, przez niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że deklarowana przez Spółkę działalność określona pod kodem PKD 55.20.Z nie została ujęta w załączniku nr 1 do rozporządzenia, a odmowa przyznania Spółce wnioskowanej pomocy, w oparciu o § 10 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, nie narusza prawa;
- - § 10 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia w związku z art. 61 i art. 5 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, że przedstawiony przez skarżącą sposób użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego z funkcją agroturystyczną- kategoria obiektu I jest niezgodny z jego przeznaczeniem, a co za tym idzie, że Skarżąca nie spełniła warunków wynikających z przepisów odrębnych uzasadniających przyznania pomocy,
- - § 10 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia w związku z art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa Budowlanego przez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów polegające na uznaniu, że wykorzystanie budynku jednorodzinnego z funkcją agroturystyczną - kategoria obiektu I w sposób przewidziany przez Skarżącą, spowoduje zmianę warunków higieniczno-sanitarnych, przeciwpożarowych, ochrony środowiska czy też obciążeń obiektu, co obliguje jego właściciela do uzyskania zmiany sposobu użytkowania stosownie do art. 71 PB;.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Z kolei art. 183 tej ustawy stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna L. Sp. k. opiera się na obu podstawach z art. 174 p.p.s.a.
Za podstawę wyroku z 3 października 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 944/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. przyjął następujące ustalenia stanu faktycznego dokonane przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa [...] Oddział Regionalny w O.: Pismem z [...] listopada 2012 r. L. Sp. k. została poinformowana o odmowie przyznania pomocy w zakresie wniosku z dnia [...] października 2011 r. złożonego w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich 2007-2013, w którym zadeklarowano działalność gospodarczą objętą kodem PKD 55.20.Z Obiekty noclegowe turystyczne i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania. Działalność gospodarcza w tym zakresie nie została określona w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013.
Pismem z [...] grudnia 2012 r. strona wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. W piśmie z [...] marca 2013 r. stanowiącym odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Agencja podtrzymała swoje stanowisko w sprawie.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej należy najpierw przypomnieć regulacje prawne dotyczące przyznania pomocy finansowej w omawianym trybie.
Zgodnie z art. 21 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. W postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności;
- 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy;
- 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania;
- 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Ustawa określa zadania oraz właściwość organów i jednostek organizacyjnych w zakresie wspierania rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków pochodzących z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (...), a także warunki i tryb przyznawania, wypłaty oraz zwracania pomocy finansowej w ramach działań objętych programem rozwoju obszarów wiejskich (art. 1 pkt 1 i pkt 2). Zgodnie z art. 22 ust. 3 i 4 ustawy, w przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy, podmiot wdrażający informuje wnioskodawcę, w formie pisemnej, o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyn odmowy. W takim przypadku, wnioskodawcy przysługuje prawo wniesienia do sądu administracyjnego skargi na zasadach i w trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Przedmiotem skargi do sądu administracyjnego może być jedynie akt wydany w oparciu o art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, a nie odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (tak: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 października 2010 r., sygn. akt II GSK 1155/10).
Zgodnie z § 10 ust. 1 pkt 3) lit. a) rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, pomoc jest przyznawana na operację obejmującą wyłącznie inwestycje związane z podjęciem lub wykonywaniem działalności gospodarczej w zakresie określonym w załączniku nr 1 do rozporządzenia stanowiącym wykaz działalności gospodarczych, w których zakresie może być przyznana pomoc.
Natomiast według § 10 ust. 2 pkt 1) tego rozporządzenia, pomoc jest przyznawana, jeżeli zostały spełnione warunki określone w rozporządzeniu oraz przepisach odrębnych, których regulacje dotyczą realizacji operacji.
Do dnia 12 kwietnia 2013 r., kiedy to załącznik nr 1 "Wykaz działalności nierolniczych, w których zakresie może być przyznana pomoc" został zmieniony przez § 1 pkt 17 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013, poz. 339), działalność gospodarcza objęta kodem PKD 55.20.Z Obiekty noclegowe turystyczne i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania nie była określona w załączniku nr 1.
Jeśli wskazana we wniosku operacja nie obejmuje inwestycji związanej z podjęciem lub wykonywaniem działalności gospodarczej w zakresie określonym w załączniku nr 1 do rozporządzenia stanowiącym wykaz działalności gospodarczych, w których zakresie może być przyznana pomoc, to tym samym nie jest spełniony warunek określony w § 10 ust. 1 pkt 3) lit. a). Na gruncie § 10 ust. 2 pkt 1) oznacza to, że pomoc nie jest przyznawana, ponieważ nie zostały spełnione warunki określone w rozporządzeniu. W takim wypadku nie zachodzi już konieczność ustalania, czy zostały spełnione warunki określone w przepisach odrębnych, których regulacje dotyczą realizacji operacji, skoro operacja nie podlega finansowaniu z powodu istnienia negatywnej przesłanki z § 10 ust. 1 pkt 3) lit. a) rozporządzenia.
Według § 18 ust. 3 rozporządzenia, przepisów ust. 3 i ust. 4 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli zachodzą niebudzące wątpliwości przesłanki nieprzyznania pomocy. We wskazanych dwóch ostatnich przepisach uregulowano możliwość usunięcia nieprawidłowości zawartych we wniosku w wykonaniu wezwania Agencji oraz możliwość usunięcia nieprawidłowości zawartych we wniosku w wykonaniu ponownego wezwania Agencji.
Z powołanych przepisów wynika, że to wnioskodawca ponosi całkowitą odpowiedzialność za kompletność, poprawność i zgodność z wymogami prawa dokumentacji wniosku, gdyż to on jest stroną postępowania w sprawie przyznania pomocy. Postępowanie w sprawie przyznania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działań objętych programem rozwoju obszarów wiejskich jest wszczynane na żądanie strony. Wniosek strony zawierający żądanie przyznania oraz wypłaty pomocy finansowej powinien odpowiadać wszystkim wymaganiom określonym w przepisach rozporządzenia, które zgodnie z § 1 pkt 1) i pkt 2) określa szczegółowe warunki i tryb przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej, w tym: tryb składania wniosków o przyznanie pomocy oraz wniosków o płatność; szczegółowe wymagania, jakim powinny odpowiadać wnioski o przyznanie pomocy. Zgodnie z § 17 ust. 1 pkt 4) lit. a), lit. b), lit. c) rozporządzenia, wniosek o przyznanie pomocy zawiera w szczególności opis planowanej operacji, w tym określenie: miejsca realizacji; celów; zakresu i kosztów.
Treść wniosku wytycza zatem zakres postępowania w sprawie przyznania pomocy, której granice określa żądanie strony. Żądanie skierowane do właściwego organu przyznającego pomoc wiąże ten organ, ponieważ brak jest podstaw prawnych do tego, aby organ mógł w sposób dowolny zmienić treść żądania, lub też z urzędu ustalać jego rzeczywistą treść. Obowiązek informacyjny organu został bowiem uregulowany inaczej, niż w k.p.a.: udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania. Z kolei, w § 18 rozporządzenia zostały ściśle zakreślone granice działania organu w zakresie wezwania strony do usunięcia nieprawidłowości zawartych we wniosku.
W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że we wniosku z [...] października 2011 r. strona opisała planowaną operację wskazując kod PKD 55.20.Z Obiekty noclegowe turystyczne i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania, która to działalność gospodarcza nie była określona w załączniku nr 1 do rozporządzenia stanowiącym wykaz działalności gospodarczych, w których zakresie może być przyznana pomoc (§ 10 ust. 1 pkt 3) lit. a). Skoro nie zachodziła żadna z sytuacji, ściśle wskazanych w omówionym już § 18 rozporządzenia, to obowiązkiem Agencji było wydanie rozstrzygnięcia na podstawie § 18 ust. 6, ponieważ zachodziły niebudzące wątpliwości przesłanki nieprzyznania pomocy. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia z [...] listopada 2012 r. wskazano art. 22 ust. 3 ustawy oraz § 10 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, bez wskazania § 10 ust. 1 pkt 3) lit. a). Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. prawidłowo zatem dostrzegł, że wskazana podstawa prawna nie jest prawidłowa bez wcześniejszego powołania i zastosowania przepisu, który określa jakie operacje podlegają finansowaniu.
Trafnie Sąd I instancji wskazał § 10 ust. 1 pkt 3 lit. a) rozporządzenia, jako przepis który miał mieć w sprawie zastosowanie (Pomoc jest przyznawana na operację obejmującą wyłącznie inwestycje związane z podjęciem lub wykonywaniem działalności gospodarczej w zakresie określonym w załączniku nr 1 do rozporządzenia stanowiącym wykaz działalności gospodarczych, w których zakresie może być przyznana pomoc). Trafnie Sąd I instancji wskazał również § 18 ust. 6 rozporządzenia, jako przepis który miał mieć zastosowanie z powodu tego, że zachodziły niebudzące wątpliwości przesłanki nieprzyznania pomocy.
Skuteczną podstawą zarzutów kasacyjnych opartych na podstawie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. może być naruszenie wyłącznie takich przepisów prawa materialnego, które zastosował albo miał zastosować organ administracji publicznej. Przepisy zastosowane to te, które zostały powołane w podstawie prawnej decyzji ostatecznej oraz wyjaśnione w jej uzasadnieniu prawnym z przytoczeniem przepisów prawa. Rozpoznając skargi na decyzje lub postanowienia (art. 145 § 1 p.p.s.a.) wojewódzki sąd administracyjny nie stosuje żadnego przepisu prawa materialnego, w sensie wiążącego ustalenia konsekwencji prawnych stwierdzonych faktów. To, co w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. określono jako "niewłaściwe zastosowanie", jest niczym innym jak nieprawidłową oceną zastosowania prawa materialnego przez organ administracji. Ustawodawca zastosował pewien skrót myślowy, w związku z czym ilekroć mówimy o niewłaściwym zastosowaniu prawa materialnego przez sąd, rozumiemy przez to albo bezzasadne tolerowanie błędu subsumcji popełnionego przez organ administracji, albo wręcz przeciwnie - bezzasadne zarzucenie organowi popełnienia takiego błędu. Sąd I instancji zasadnie zarzucił Agencji popełnienie błędu subsumcji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. nie naruszył § 10 ust. 1 pkt 3 lit. a) rozporządzenia wskazując ten przepis jako prawidłową podstawę prawną rozstrzygnięcia Agencji z [...] listopada 2012 r. obok powołanego w podstawie prawnej § 10 ust. 2 pkt 1) rozporządzenia, ponieważ w sprawie sądowo administracyjnej nie podważono ustalenia, że we wniosku z [...] października 2011 r. strona opisała planowaną operację wskazując kod PKD 55.20.Z Obiekty noclegowe turystyczne i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania, która to działalność gospodarcza nie była określona w załączniku nr 1 do rozporządzenia stanowiącym wykaz działalności gospodarczych, w których zakresie może być przyznana pomoc. Pomimo tego, że zarówno Agencja, jak i Sąd I instancji prezentując własne stanowiska odwołały się do przepisów Prawa budowlanego, przepisy te nie miały jednak zastosowania w sprawie, przez co nie mogły zostać naruszone.
Nie naruszono również przepisów dotyczących klasyfikacji działalności, ponieważ nikt nie kwestionował zakresu pojęciowego kodu PKD 55.20.Z Obiekty noclegowe turystyczne i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania.
Jeśli chodzi o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) (Dz.U. z 2007, Nr 251, poz. 1885 zał.), do których odwołuje się § 10 ust. 1 pkt 3) lit. a) rozporządzenia poprzez załącznik nr 1 należy wskazać, że kod PKD 55.20.Z Obiekty noclegowe turystyczne i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania znajduje się w Dziale 55 Zakwaterowanie. Według wyjaśnień, dział ten obejmuje: zapewnienie krótkotrwałego pobytu turystom i pozostałym podróżnym oraz zakwaterowania na dłuższy okres studentom, osobom pracującym i pozostałym osobom. Niektóre jednostki mogą zapewnić jedynie miejsce zakwaterowania, podczas gdy inne zapewniają zakwaterowanie łącznie z wyżywieniem i/lub możliwością korzystania z obiektów rekreacyjnych. Dział ten nie obejmuje: zapewnienia długotrwałego zakwaterowania jako głównego miejsca pobytu w obiektach takich jak: apartamenty, zazwyczaj w cyklu miesięcznym lub rocznym, sklasyfikowanego w odpowiednich podklasach Sekcji L. Według wyjaśnień, 55.20.Z Obiekty noclegowe turystyczne i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania.
Podklasa ta obejmuje zapewnienie zakwaterowania w cyklu dziennym lub tygodniowym w specjalnie wydzielonych umeblowanych pokojach lub pomieszczeniach umożliwiających mieszkanie, przygotowywanie posiłków oraz spanie lub z warunkami do gotowania lub wyposażonymi kuchniami. Mogą to być pokoje, apartamenty lub mieszkania w budynkach wielopiętrowych lub zespołach budynków, domki letniskowe lub domki kempingowe. Mogą być zapewnione minimalne usługi towarzyszące zakwaterowaniu. Podklasa ta obejmuje zapewnienie krótkotrwałego zakwaterowania w: ośrodkach kolonijnych i pozostałych obiektach wypoczynku wakacyjnego (np. w ośrodkach wczasowych, domach wycieczkowych, ośrodkach szkoleniowo-wypoczynkowych); kwaterach dla gości i bungalowach; domkach lub chatach, bez obsługi; gospodarstwach wiejskich (agroturystyka); schroniskach młodzieżowych i górskich. Podklasa ta nie obejmuje: zapewnienia umeblowanych miejsc krótkotrwałego zakwaterowania z codziennym sprzątaniem, słaniem łóżek, podawaniem posiłków i napojów, sklasyfikowanego w 55.10.Z; zapewnienia zakwaterowania w domach, mieszkaniach lub apartamentach, włączając umeblowane, w celu dłuższego pobytu, zazwyczaj w cyklu miesięcznym lub rocznym, sklasyfikowanego w odpowiednich podklasach działu 68.
Od dnia 12 kwietnia 2013 r., kiedy to załącznik nr 1 "Wykaz działalności nierolniczych, w których zakresie może być przyznana pomoc" został zmieniony, działalność gospodarcza objęta kodem PKD 55.20.Z Obiekty noclegowe turystyczne i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania mogła podlegać pomocy przyznawanej na operację z katalogu wskazanego w § 10 ust. 1 zmienionego rozporządzenia. Chodzi w tym wypadku, między innymi o działalność polegającą na zapewnienie krótkotrwałego zakwaterowania w gospodarstwach wiejskich (agroturystyka).
Zgodnie z art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Stan sprawy, o którym mowa w art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a., należy rozumieć nie tylko jako zwięzłe (krótkie, lakoniczne) przedstawienie dotychczasowego przebiegu postępowania przed organami administracji ale także jako wyodrębniony element, stan faktyczny sprawy przyjęty przez sąd. Ta część uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego nie powinna łączyć się z oceną pod względem zgodności z prawem. Ocena prawna ustaleń faktycznych z punktu widzenia ich zgodności z właściwymi przepisami postępowania administracyjnego dokonywana jest już w ramach wyjaśniania podstawy prawnej rozstrzygnięcia, ponieważ sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego sprawy, lecz jedynie ocenia, jak z tego obowiązku wywiązał się organ administracji (tak: uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09).
Wymagane jest, aby uzasadnienie wyroku stanowiło logiczną, zwartą całość, a jednocześnie by było ono jedynie syntezą stanowiska sądu (wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2012 r., I OSK 62/11). Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i w razie ewentualnej kontroli instancyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione (tak: wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2012 r., II FSK 1301/10). Uzasadnienie zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. spełnia wymogi ustawowe.
Odnosząc się do podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a., który kasator uzasadnił twierdzeniem, że wbrew wadliwemu stanowisku Sądu I instancji, przedmiotem postępowania i sporu była wyłącznie kwestia zgodności zamierzenia spółki z przepisami odrębnymi, o których mowa w § 10 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, który brzmi: Pomoc jest przyznawana, jeżeli zostały spełnione warunki określone w rozporządzeniu oraz przepisach odrębnych, których regulacje dotyczą realizacji operacji. Skoro w tej sprawie bezspornym jest, że wnioskowana pomoc miała być przeznaczona na operację nie obejmującą wyłącznie inwestycję związaną z podjęciem lub wykonywaniem działalności gospodarczej w zakresie określonym w załączniku nr 1 do rozporządzenia stanowiącym wykaz działalności gospodarczych, w którym to zakresie może być przyznana pomoc, to cytowany przepis miał prawidłowe zastosowanie w sprawie.
Wobec tego, że wskazana przez stronę we wniosku operacja nie spełniała wszystkich wymogów z § 10 ust. 1, to w dalszej kolejności zbadano istnienie przesłanki z § 10 ust. 2 pkt 1) rozporządzenia, czy zostały spełnione warunki określone w rozporządzeniu. Skoro warunki te nie zostały spełnione, to zbędnym było badanie, czy zostały spełnione warunki określone w przepisach odrębnych, których regulacje dotyczą realizacji operacji. Nie może być bowiem realizowana operacja, która nie spełnia wymogów z § 10 ust. 1 rozporządzenia. W takim wypadku w trybie art. 22 ust. 3 ustawy, ponieważ zachodzi przypadek gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy, podmiot wdrażający informuje wnioskodawcę, w formie pisemnej, o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyn odmowy powołując się przy tym na § 18 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" (zachodzą niebudzące wątpliwości przesłanki nieprzyznania pomocy).
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, która nie miała usprawiedliwionych podstaw.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.