Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim (dalej: Sąd I instancji) wyrokiem z dnia 1 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Go 879/16 oddalił skargę M. K. (dalej: skarżący) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.
Skarżący w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] tj. decyzji organu I instancji, nakładającej na niego karę pieniężną w wysokości 15.000 zł.
W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji uzasadnione jest oczywistą obrazą przez organy podatkowe przepisów dotyczących postępowania podatkowego oraz przepisów prawa materialnego polegającego na działaniu opisanym przez skarżącego w skardze kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) wskazuje, że zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. 2016, poz. 718 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zatem zasadą jest wykonalność decyzji ostatecznej. Sąd jednak może stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Z konstrukcji powyższego przepisu wyłaniają się dwie podstawowe dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy zasady.
Po pierwsze, postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji jest postępowaniem prowadzonym na wniosek skarżącego, a więc Sąd nie jest uprawniony do działania z urzędu, a jedynie w zakresie, na jaki wskazuje skarżący w treści swego wniosku. Nie jest dopuszczalna samodzielna konkretyzacja rzeczywistej woli autora wniosku przez Sąd. Po drugie, postępowanie to dotyczy, co do zasady możliwości wstrzymania zaskarżonej do sądu decyzji, choć nie wyklucza to możliwości wstrzymania również i innych aktów wydanych w granicach tej samej sprawy. Dopiero gdy zaistnieją podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, sąd może, na podstawie art. 61 § 3 zdanie ostatnie p.p.s.a. wstrzymać wykonanie decyzji wydanych w innych postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Nie jest również możliwe wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji, jeżeli we wniosku nie żądano wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Oznacza to, że nie jest możliwe wstrzymanie wykonania decyzji wydanej we wcześniej prowadzonym postępowaniu bez uprzedniego wstrzymania wykonania decyzji organu II instancji (por. postanowienie NSA z dnia 21 października 2015 r., sygn. akt I FSK 1797/15, dostępne na stronie internetowej CBOSA).
Jednocześnie NSA wskazuje, że stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z wnioskowego charakteru tej instytucji wynika, że to na wnoszącym o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa obowiązek wykazania przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej i prawidłowe wskazanie decyzji, której wykonalność należy wstrzymać.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.