Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 5 lutego 2016 r. o sygn. akt VI SA/Wa 2033/15 odrzucił skargę M. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], gdyż została ona nadana 6 lipca 2015 r. (czyli po upływie terminu do jej wniesienia, który upłynął w dniu 3 lipca 2015 r.).
Odpis tego postanowienia skarżący otrzymał w dniu 17 lutego 2016 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. [...] akt sądowych).
M. C. (dalej: skarżący) w dniu 23 lutego 2016 r. (data stempla pocztowego – k. [...] akt sądowych) wniósł do Sądu I instancji wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia powyższej skargi. W uzasadnieniu wskazał, że z przyczyn od niego niezawinionych nie mógł złożyć skargi w terminie ustawowym, tj. do dnia 3 lipca 2015 r. W dniach od 29 czerwca do dnia 5 lipca 2015 r. zachorował na grypę jelitową i był niezdolny do normalnego funkcjonowania. Przedmiotową skargę wniósł do Sądu w dniu następnym, tj. w dniu 6 lipca 2015 r. Skarżący do wniosku załączył zaświadczenie lekarskie potwierdzające powołane wyżej okoliczności (k. [...] akt sądowych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 21 czerwca 2016 r. odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję z dnia [...] maja 2015 r.
W ocenie Sądu I instancji wniosek skarżącego należało uznać za spóźniony, bowiem jego wniesienie nastąpiło z naruszeniem ustawowego terminu, określonego w art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).
WSA wskazał, że art. 87 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu skarżący powinien był wnieść do Sądu, w ciągu siedmiu dni, od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (czyli ustania choroby skarżącego), tj. w okresie od dnia 5 lipca 2015 r. do dnia 13 lipca 2015 r. Skarżący natomiast wniosek przywrócenie terminu do wniesienia skargi nadał w Urzędzie Pocztowym Kielce 1 w dniu 23 lutego 2016 r.
W związku z powyższym Sąd I instancji uznał, że wniosek skarżącego – jako spóźniony – należało odrzucić na podstawie art. 88 p.p.s.a.
M. C. wniósł zażalenie na postanowienie z dnia 21 czerwca 2016 r., zarzucając Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu naruszenie art. 87 § 1 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że wniosek o przywrócenie terminu był spóźniony.
W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że do czasu odrzucenia skargi (do dnia 5 lutego 2016 r.) nie miał świadomości, że skarga była wniesiona po terminie. Wskazał, że siedmiodniowy termin na złożenie wniosku przywrócenie terminu zachował, bowiem postanowienie o odrzuceniu skargi otrzymał dnia 17 lutego 2016 r. natomiast swój wniosek złożył dnia 23 lutego 2016 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie do treści art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, zaś w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Wniosek taki jest spóźniony, jeżeli został wniesiony po upływie siedmiodniowego terminu przewidzianego w art. 87 § 1 p.p.s.a. (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 222). Zgodnie natomiast z art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (por. postanowienie NSA z dnia 21 lutego 2007 r. sygn. akt I OZ 102/07).
W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmowany jest pogląd, że w przypadku, gdy wojewódzki sąd administracyjny odrzucił skargę jako wniesioną po upływie ustawowego terminu, to termin siedmiodniowy, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a., biegnie od chwili, kiedy skarżący miał możność dowiedzieć się o uchybieniu terminu, czyli od dnia doręczenia mu odpisu postanowienia o odrzuceniu skargi (por. postanowienia NSA z dnia 3 marca 2009 r., sygn. akt II OZ 181/09; z dnia 13 marca 2009 r., sygn. akt II FZ 75/09; z 31 marca 2009 r., sygn. akt II GZ 65/09; z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OZ 364/09; z dnia 7 czerwca 2013 r., sygn. akt I OZ 437/13).
Wskazać należy, iż w niniejszej sprawie zasadnicze znaczenie dla oceny terminu do złożenia wniosku skarżącego o przywrócenie terminu, a tym samym dla oceny dopuszczalności tego wniosku, ma ustalenie, kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu, bowiem wniosek należy złożyć w terminie 7 dni od tej daty.
Siedmiodniowy termin do dokonania spóźnionej czynności procesowej wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu należy liczyć od daty ustania przeszkody do dokonania tej czynności.
Jak wynika z akt sprawy, skarżący dowiedział się o uchybieniu terminu z postanowienia Sądu I instancji z dnia 5 lutego 2016 r. o odrzuceniu skargi, które zostało mu doręczone dnia 17 lutego 2016 r. Wniósł o przywrócenie terminu w dniu 23 lutego 2016 r., a więc z zachowaniem siedmiodniowego terminu, o którym stanowi art. 86 § 1 p.p.s.a.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd I instancji błędnie ustalił datę, w której ustała przyczyna, od której skarżący miał siedem dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi.
Oznacza to, że odrzucenie wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, nastąpiło z naruszeniem art. 87 § 1 i art. 88 p.p.s.a., co uzasadniało uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie rozpoznając winien ocenić wniosek merytorycznie badając kwestie związane z brakiem winy strony w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi (por. art. 86 p.p.s.a.).
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.