Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2018 r., sygn. akt III SA/Po 852/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), odrzucił skargę Przedsiębiorstwa Usługowo-Handlowego A. Sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2017 r. w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 21 listopada 2017 r. pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez:
- - złożenie opłaconego pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi w oryginale lub jego odpisu uwierzytelnionego zgodnie z obowiązującymi przepisami,
- - złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej – odpisu KRS w oryginale lub jego kserokopii uwierzytelnionej zgodnie z obowiązującymi przepisami lub pobranego samodzielnie wydruku komputerowego na podstawie art. 4 ust. 4 aa ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (j.t. Dz. U. z 2016, nr 687) - w terminie 7 dni od otrzymania wezwania – pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi strony w dniu 11 grudnia 2017 r., a w wymaganym terminie 7 dni nie uzupełniono wskazanych braków formalnych.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła spółka, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie, że w sprawie nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, a co skutkowało jej odrzuceniem, podczas gdy z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy oraz dostępnych w rejestrach prowadzonych w formie elektronicznej, wynikają okoliczności odmienne, uzasadniające uznanie, że braki formalne zostały uzupełnione w terminie, a skarga winna zostać merytorycznie rozpoznana. W ocenie skarżącego, wymagany odpis KRS – w formie samodzielnie pobranego wydruku komputerowego – jest obecnie informacją powszechnie dostępną, a poprzez wskazany dostęp w drodze elektronicznej – znaną Sądowi z urzędu. Tym samym brak było podstaw do odrzucenia skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Postępowanie przed sądem administracyjnym może być zainicjowane i toczyć się wyłącznie na podstawie skutecznie wniesionej skargi. Skarga zaś, stosownie do dyspozycji art. 57 § 1 p.p.s.a., musi odpowiadać m.in. wymaganiom ogólnym przewidzianym dla wszystkich pism procesowych, obejmującym także oznaczenie przedstawiciela ustawowego czy pełnomocnika działającego w imieniu strony (art. 46 § 1 pkt 1 p.p.s.a.. Zgodnie z art. 28 § 1 p.p.s.a., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w powołanym przepisie, mają z kolei obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29 p.p.s.a.).
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych.
W rozpoznawanej sprawie Spółka została wezwana między innymi do przedłożenia dokumentu potwierdzającego umocowanie do reprezentowania skarżącej – odpisu KRS w oryginale lub jego kopii uwierzytelnionej zgodnie z obowiązującym przepisami lub pobranego samodzielnie wydruku komputerowego na podstawie art. 4 ust. 4aa ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (j.t. Dz. U. z 2016 r., nr 689)..
Wezwania, zawierające pouczenie o obowiązku ich wykonania w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi, zostały doręczone w dniu 11 grudnia 2017 r. – czego skarżąca nie kwestionuje.
W zażaleniu Spółka wskazała, że odpowiedniego odpisu z KRS lub pobranego samodzielnie wydruku komputerowego co prawda nie przesłała, jednakże w jej ocenie nie stanowi to brak formalny uzasadniający odrzucenie skargi, skoro zgodnie z art. 4 ust. 4aa ustawy o KRS pobrane samodzielnie wydruki komputerowe aktualnych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru mają moc zrównaną z mocą dokumentów wydawanych przez Centralną Informację, jest więc informacją powszechnie dostępną, a poprzez wskazany dostęp w drodze elektronicznej – znaną Sądowi z urzędu.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można podzielić poglądu, że zbędne jest wzywanie do uzupełnienia braku w postaci odpisu z KRS, skoro z art. 29 p.p.s.a. wynika obowiązek wykazania dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu umocowania do działania przez określone podmioty. Także stanowisko dotyczące możliwości pozyskiwania przez Sąd wydruku komputerowego aktualnych informacji o spółce (sposobie reprezentacji spółki) drogą elektroniczną z KRS nie jest zasadne, a oceny tej nie zmienia treść art. 4 ust. 4aa ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym.
Nie można bowiem podzielić poglądu Spółki, że możliwość samodzielnego pobrania przez Sąd wydruku komputerowego aktualnych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru, czyni wezwanie do uzupełnienia braku w postaci odpisu z KRS zbędnym (tak samo Naczelny Sąd Administracyjny – postanowienie z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt I FSK 650/13). To bowiem strona postępowania sądowego może na podstawie tego przepisu pobrać, w zasadzie w każdym czasie i w każdym miejscu, wydruk komputerowy informacji odpowiadającej aktualnemu odpisowi z rejestru, który zrównany jest z mocą dokumentów wydawanych przez Centralną Informację Krajowego Rejestru Sądowego.
Następnie może posłużyć się nim w każdym postępowaniu administracyjnym lub sądowym – do wykazania istnienia okoliczności ujawnionych w tym odpisie (tak: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2016 r., sygn. akt II GZ 1015/16).
Reasumując należało uznać, że zarządzenie Sądu I instancji wzywające do usunięcia braku formalnego skargi w postaci dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i sposobu reprezentacji, w terminie siedmiu dni, pod rygorem jej odrzucenia, było prawidłowe.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji. W punkcie I sentencji Naczelny Sąd Administracyjny postanowił o sprostowaniu oczywistej omyłki w postanowieniu Sądu I instancji, działając na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a.