Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 14 lutego 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 3215/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sprostował omyłkę w wyroku tegoż Sądu z dnia 27 października 2017 r. o sygn. akt V SA/Wa 3215/16 w ten sposób, że na stronie 12 uzasadnienia wyroku w miejsce słów: "(...) otrzymywali czynsz w wysokości 500 zł miesięcznie." należy wpisać słowa: "(...) otrzymywali czynsz w wysokości 500 zł kwartalnie".
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że w uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie z dnia 27 października 2017 r., na stronie 12 (akapit 2 zdanie 4) pojawił się błąd stanowiący omyłkę pisarską poprzez nieprawidłowe wskazanie sposobu płatności czynszu, gdyż z umowy najmu z 7 maja 2015 r. (karta 24 akt adm.) wynika, że była to płatność kwartalna.
Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli skarżący, zarzucając mu naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 156 § p.p.s.a. poprzez błędne zastosowanie przemawiające za uznaniem, iż w sprawie ma miejsce oczywista omyłka pisarska, podczas gdy zawarty w wyroku WSA w Warszawie z dnia 27 października 2017 r. błąd ma istotny charakter. Zdaniem skarżących, również organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji wskazał na płatność 500 zł w skali miesiąca, natomiast Sad I instancji dwukrotnie wskazał na ten rodzaj błędu, tj. na stronach 2 oraz 12 uzasadnienia orzeczenia. W wyroku tym Sąd I instancji nie odniósł się do ewentualnego błędu w ustaleniach faktycznych dokonanych przez organ administracji, co świadczy o braku wiarygodności tezy, że jest to jedynie błąd pisarski.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a., Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi § 2 powołanego przepisu. Natomiast stosownie do art. 166 p.p.s.a., do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Podkreślenia wymaga, że z istoty instytucji sprostowania oczywistej omyłki oraz z utrwalonej linii orzeczniczej wynika, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia, co odnosi się zarówno do zmiany pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym. Przedmiotem sprostowania mogą być zatem niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Nie podlega również sprostowaniu mylne ustalenie faktu, chociażby zostało ono spowodowane przeoczeniem (por. np. postanowienie NSA z dnia 8 lutego 2012 r. I OZ 68/12, z dnia 2 lutego 2012 r., I OZ 60/12, z dnia 16 września 2015 r., I OZ 1064/15).
W rozpoznawanej sprawie zaskarżonym postanowieniem Sąd I instancji sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w wyroku tegoż Sądu z dnia 27 października 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 3215/16 uznając, że na stronie 12 uzasadnienia w miejsce słów: "(...) otrzymywali czynsz w wysokości 500 zł miesięcznie." należy wpisać słowa: "(...) otrzymywali czynsz w wysokości 500 zł kwartalnie". Tymczasem Sąd I instancji również na stronie 2 uzasadnienia wskazał na ten sam sposób rozliczenia czynszu. Także organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji wskazał na płatność 500 zł w skali miesiąca.
Natomiast ze znajdujących się w aktach sprawy umowy najmu wynika, że płatność miała być realizowana kwartalnie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dwukrotne błędne wskazanie przez Sąd I instancji sposobu płatności czynszu najmu świadczy o niezapoznaniu się przez ten Sąd ze stanem faktycznym sprawy, jak również pobieżnym odniesieniu się do tego stanu ustalonego przez organy. Wskazanego wyżej błędu nie można było uznać za oczywistą omyłkę, gdyż dotyczy mylnego ustalenia faktu, a to – jak już wskazano wyżej - nie podlega sprostowaniu.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.