Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 czerwca 2010 r., sygn. akt III SA/Gd 66/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...], w przedmiocie skreślenia z ewidencji instruktorów nauki jazdy.
Referując na wstępie uzasadnienia stan faktyczny sprawy Sąd I instancji podał, że P. M. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] grudnia 2009 r., utrzymującą w mocy decyzję Starosty S. z dnia [...] maja 2009 r. o skreśleniu z listy instruktorów nauki jazdy. W piśmie z dnia 24 lutego 2010 r. skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji Starosty S. wskazując, iż zaskarżona decyzja finalnie pozbawia go źródeł utrzymania.
Postanowieniem z dnia 16 marca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Na skutek złożonego przez skarżącego zażalenia postanowieniem z dnia 18 maja 2010 roku Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie, wskazując m.in., iż Sąd I instancji błędnie przyjął, że utrata możliwości zarobkowania nie jest przesłanką uzasadniającą wstrzymanie zaskarżonej decyzji.
Ponownie rozpoznający sprawę Sąd I instancji, uwzględniając stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uzasadnieniu ww. postanowienia, zgodnie z którym utrata możliwości zarobkowania jest przesłanką z katalogu określonego przepisem art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.) uznał, że należy wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.
Zażalenie na postanowienie z dnia 28 czerwca 2010 r., sygn. akt III SA/Gd 66/10, wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. Strona skarżąca zakwestionowała powyższe postanowienie w całości, wnosząc o jego uchylenie.
W ocenie SKO w G. zaskarżone postanowienie narusza art. 61 § 3 p.p.s.a. i z tego względu nie może ostać się w obrocie prawnym. Zdaniem strony Sąd I instancji nie ocenił stanu faktycznego sprawy w płaszczyźnie przesłanek wstrzymania wykonalności decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Według SKO w G. w przedmiotowej sprawie nie ma żadnych podstaw do uznania, że skreślenie z ewidencji instruktorów jazdy oznacza utratę możliwości zarobkowania i stanowi niebezpieczeństwo znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie i skutkuje uchyleniem zaskarżonego postanowienia.
W myśl powołanego wyżej przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Należy zauważyć, że rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji przez Sąd zależy od spełnienia istnienia przesłanek niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ustawodawca nie sprecyzował, co należy rozumieć pod tymi pojęciami, dlatego ocena wystąpienia tych przesłanek za każdym razem zależy od sądu. Ocena ta jest swobodna, ale nie dowolna. Dlatego Sąd rozpoznając wniosek o udzielenie tymczasowej ochrony ma obowiązek za każdym razem wskazać podstawę uwzględnienia bądź odmowy uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Obowiązek ten polega na dokonaniu wszechstronnej i rzetelnej oceny wskazanych we wniosku okoliczności z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego i dostępnej wiedzy.
W rozpatrywanej sprawie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji nie wywiązał się z tego obowiązku, przez co uchybił przepisowi art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy bowiem zgodzić się z zarzutem zażalenia, iż WSA w G. nie odniósł ustawowych przesłanek wstrzymania wykonalności decyzji do okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy. Odwoływanie się w tym zakresie przez Sąd I instancji do uzasadnienia NSA z dnia 18 maja 2010 r., sygn. akt II GZ 95/10, jest zasadne, ale nie może stanowić wyłącznej podstawy rozstrzygnięcia. Wymaga wyjaśnienia, iż instytucja związania oceną prawną, o której mowa w art. 190 p.p.s.a. polega na związaniu Sądu I instancji wykładnią prawa dokonaną przez NSA. Związanie wykładnią prawa nie oznacza związania oceną stanu faktycznego. W uzasadnieniu postanowienia NSA z dnia 18 maja 2010 r. zawarto jedynie pogląd prawny, iż decyzję skutkującą utratą możliwości zarobkowania przez stronę skarżącą można rozpatrywać w kontekście spełnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. NSA w powołanym orzeczeniu uznał, że Sąd I instancji błędnie założył, iż utrata możliwości zarobkowania nie jest przesłanką z katalogu określonego w powołanym przepisie i z tej przyczyny uchylił zaskarżone postanowienie.
Nie oznacza to jednak, iż NSA przesądził w tym uzasadnieniu o konieczności wstrzymania zaskarżonej decyzji. Ocenę w tym zakresie pozostawiono Sądowi I instancji, który powinien ją przeprowadzić z uwzględnieniem okoliczności faktycznych sprawy w sposób wszechstronny i rzetelny.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.