Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. postanowieniem z dnia 11 stycznia 2016 r. oddalił wniosek D. G. (G.) o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] września 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.
Sąd I instancji wskazał, że w skardze do WSA skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w K., argumentując, że wniosek jest zasady gdyż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody wnioskodawcy, albowiem wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z koniecznością egzekucji wymaganej kwoty, co narazi skarżącego na dodatkowe koszty, które nie mogły zostać zwrócone, ponadto nie mogły korzystać z tych środków i negatywnie wpłynęłoby to na przedsiębiorstwo skarżącego.
Sąd I instancji wskazując na przesłanki wstrzymania wykonania aktu, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.), stwierdził, że sytuacja skarżącego nie została w żadne sposób zobrazowana, gdyż dokumenty źródłowe wskazujące na konkretne dane liczbowe nie zostały przez skarżącego nadesłane. W tej sytuacji Sąd I instancji nie miał podstaw by przyjąć, że wykonanie zaskarżonej decyzji poprzez uiszczenie określonej sumy pieniędzy (12 000 zł) może wyrządzić skarżącemu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki.
D. G. złożył zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony (wnioskodawcy) zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające udzielenie stronie ochrony tymczasowej, spoczywa na wnioskodawcy. Podkreślić należy, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do strony, a zatem powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.).
Jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt I FSK 182/12 "obowiązkiem sądu jest ocena argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie zaś prowadzenie postępowania dowodowego co do przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a." Zauważyć ponadto należy, że postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji stanowi wyjątek od zasady wykonalności decyzji, zatem strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do ogólnikowego stwierdzenia, lecz precyzyjnie musi wskazać na zagrożenia płynące z wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 768/12).
Przenosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej na grunt rozpoznawanej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjnego stwierdza, że zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. ocenił, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki warunkujące przyznanie ochrony tymczasowej. W niniejszej sprawie strona nie przedstawiła swojej aktualnej sytuacji majątkowej. Tymczasem ocena występowania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powinna być dokonana w kontekście analizy całokształtu sytuacji majątkowej wnioskodawcy. Sąd w takiej sytuacji nie może przeprowadzać postępowania wyjaśniającego z urzędu w poszukiwaniu przyczyn ubiegania się strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w postępowaniu sądowym ani tym bardziej domniemywać okoliczności, które przemawiałyby za pozytywnym rozpatrzeniem wniosku strony. Zgodnie z wielokrotnie prezentowanym przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiskiem w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na spełnienie omawianych przesłanek oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosowanymi dokumentami.
Tymczasem przedstawione przez skarżącego zażalenie również nie przedstawia okoliczności a jedynie gołosłowne twierdzenia o trudnej sytuacji majątkowej i finansowej, która ponowienie nie została poparta żadnymi dokumentami źródłowymi.
Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania i powinna ona mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (postanowienie NSA z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt I GSK 763/13). Skarżący prowadzi działalność gospodarczą dlatego też w pierwszej kolejności powinien przedstawić dokumenty wskazujące na jego aktualną sytuację majątkową (np. dokumenty księgowe - bilans zysków i strat, zeznania podatkowe za ostatni kwartał, rachunki bankowe etc.) i ewentualny wpływ wykonania zaskarżonej decyzji na tę sytuację.
Sąd zaś podejmujący rozstrzygnięcie w kwestii wstrzymania wykonania musi mieć możliwość dokonania analizy oraz oceny materiału, pozwalającego zająć stanowisko co do zaistnienia ustawowych przesłanek uzasadniających wniosek skarżącego. Brak uprawdopodobnienia okoliczności, w rozpoznawanej sprawie o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. uniemożliwiał Sądowi uwzględnienie żądania strony.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.