Uzasadnienie
M. C. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 9 grudnia 2022 r. nr BP.501.805.2021.1378.GD11.149928 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zarządzeniem z 12 kwietnia 2022 r. wezwał skarżącego na podstawie art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") do uzupełnienia wniesionej skargi o numer PESEL oraz zarządzeniem z 12 kwietnia 2022 r. wezwał skarżącego na podstawie art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a. do uzupełnienia wpisu sądowego w kwocie 380 zł.
W wydanych zarządzeniach zakreślono termin 7 dni na ich wykonanie oraz rygor odrzucenia skargi.
Wezwania zostały wysłane na adres podany w skardze. Pomimo dwukrotnego awizowania (pierwsze w dniu 22 kwietnia 2022 r., drugie w dniu 2 maja 2022 r.) skarżący nie podjął wskazanej przesyłki z placówki pocztowej. Wobec niepodjęcia przesyłki została ona zwrócona przez pocztę do nadawcy i wpłynęła do Sądu w dniu 17 maja 2022 r.
Wobec nieuzupełnienia braków formalnych skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę postanowieniem z 2 czerwca 2022 r., sygn. akt III SA/Gd 384/22, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 220 § 3 p.p.s.a.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że wezwania zostały uznane za doręczone 6 maja 2022 r., to jest z upływem okresu 14 dni liczonych od dnia dokonania pierwszego awizowania przesyłki w dniu 22 kwietnia 2022 r. Tym samym termin na ich wykonanie upływał z końcem dnia 13 maja 2022 r. Sąd wskazał, że w tym terminie skarżący nie podał swojego numeru PESEL ani też nie uiścił wpisu od skargi.
Od powyższego postanowienia skarżący złożył zażalenie wnosząc o uchylenie postanowienia bowiem "strona przeciwna podała nieprecyzyjnie adres tymczasowy skarżącego, pod którym skarżący nie zamieszkuje a jego zameldowanie na pobyt stały to dawniej [...] a aktualnie po ustaleniu ulic [...].".
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 26 lipca 2022 r., sygn. akt II GZ 300/22, oddalił zażalenie. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na etapie wstępnego badania skargi, stwierdził braki formalne skargi uniemożliwiające nadanie jej dalszego biegu. W związku z powyższym skarżący został wezwany do uzupełnienia braków. Wobec niepodjęcia przesyłki została ona zwrócona przez pocztę do nadawcy i wpłynęła z powrotem do Sądu w dniu 17 maja 2022 r. W takim przypadku zachodzi tzw. domniemanie doręczenia przesyłki adresatowi. Domniemanie, o którym mowa w art. 73 § 4 p.p.s.a., polega na założeniu, że adresat przesyłki zapoznał się z jej treścią ostatniego dnia tego terminu, a zatem z tą datą wiążą się również odpowiednie skutki procesowe, m.in. rozpoczyna swój bieg termin do uzupełnienia braków formalnych skargi czy uiszczenia wpisu sądowego.
Odnosząc się do podniesionego w zażaleniu zarzutu doręczenia na "tymczasowy adres" NSA wskazał, że to sam skarżący w skardze wskazał adres pod który należy doręczać korespondencję oraz że adres ten jest adresem prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącego i pod ten adres została doręczona decyzja organu II instancji.
Pismem z 25 lipca 2023 r. skarżący wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia: "NSA w Warszawie z 26.07.2022 r. sygn. akt II GZ 300/22 i poprzedzającego go postanowienia WSA w Gdańsku z 02.06.2022 r. III SA/Gd 384/22 z 02.06.2022 r. oraz postanowień NSA z 30.07.2022 r. i postanowienia WSA w Gdańsku z 14.04.2022 r. sygn. akt III SA/Gd 384/22 przez wstrzymanie wykonania tych orzeczeń oraz poprzedzającej je decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia 09.12.2021 r. nr BP.501.805.2021.12.78.GD11.149928 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym albowiem wykonanie tego przewozu nastąpiło bez winy skarżącego lecz z wyłącznej woli R. Z. znajomego mojego Ojca, który zrobił to bezprawnie i co do którego służby i prokuratura prowadzą postępowanie".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania wskazanych przez niego we wniosku postanowień Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku i zaskarżonej decyzji podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w tym przepisie, odnoszą się do sytuacji, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. O takim potencjalnym niebezpieczeństwie jest mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. i z tą sytuacją należy wiązać możliwość wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Zgodnie z art. 168 § 1 p.p.s.a., orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy. W myśl przepisów Działu IV Rozdziału 1 i 2 p.p.s.a. środki odwoławcze przysługują od orzeczeń wydanych przez wojewódzkie sądy administracyjne, natomiast orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego nie podlegają zaskarżeniu i są prawomocne od chwili ich ogłoszenia bądź podpisania sentencji w przypadku orzeczenia wydanego na posiedzeniu niejawnym.
W rozpoznawanej sprawie skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania wskazanych przez skarżącego postanowień Naczelnego Sądu Administracyjnego, które zostały wydane na skutek złożenia środka odwoławczego od postanowień Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Ten wniosek uznać należy za niedopuszczalny, bowiem postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego są prawomocne i nie podlegają zmianie w trybie art. 165 p.p.s.a. Powyższe czyni wniosek skarżącego niedopuszczalnym, a w konsekwencji wniosek o wstrzymanie wykonania wskazanych przez skarżącego postanowień, a także zaskarżonej decyzji, należało odrzucić.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 3 i art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.