Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 4 maja 2016 r. oddalił wniosek W. M. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w Krakowie z dnia [...] stycznia 2016 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.
Sąd I instancji wskazał, że w skardze do WSA w Krakowie skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w Krakowie argumentując, że wykonanie zaskarżonej decyzji w znaczny sposób utrudniłoby jej prowadzenie działalności gospodarczej i wiązałoby się ze stratami finansowymi, a nawet mogłoby spowodować zakończenie prowadzonej przez skarżącą działalności.
Sąd I instancji wskazując na przesłanki wstrzymania wykonania aktu, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.), stwierdził, że sytuacja skarżącej nie została w żaden sposób zobrazowana, jak również nie została w wystarczającym stopniu przedstawiona faktyczna relacja wysokości kary (12.000 zł) do aktualnego stanu majątkowego skarżącej. W tej sytuacji Sąd I instancji nie miał podstaw by przyjąć, że wykonanie zaskarżonej decyzji poprzez uiszczenie określonej sumy pieniędzy może wyrządzić skarżącej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki.
W. M. złożyła zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu orzeczeniu skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego tj. art. 61 § 3 p.p.s.a., ponieważ wykonanie decyzji w znaczny sposób utrudni prowadzenie działalności gospodarczej i jednocześnie wiąże się ze znacznymi stratami finansowymi, łącznie z zakończeniem działalności gospodarczej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony (wnioskodawcy) zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające udzielenie stronie ochrony tymczasowej, spoczywa na wnioskodawcy. Podkreślić należy, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do strony, a zatem powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.).
Jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt I FSK 182/12 "obowiązkiem sądu jest ocena argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie zaś prowadzenie postępowania dowodowego co do przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a."
Zauważyć ponadto należy, że postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji stanowi wyjątek od zasady wykonalności decyzji, zatem strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do ogólnikowego stwierdzenia, lecz precyzyjnie musi wskazać na zagrożenia płynące z wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 768/12).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjnego stwierdza, że zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie ocenił, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki warunkujące przyznanie ochrony tymczasowej. W niniejszej sprawie strona nie przedstawiła swojej aktualnej sytuacji majątkowej. Tymczasem ocena występowania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powinna być dokonana w kontekście analizy całokształtu sytuacji majątkowej wnioskodawcy. Sąd w takiej sytuacji nie może przeprowadzać postępowania wyjaśniającego z urzędu w poszukiwaniu przyczyn ubiegania się strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w postępowaniu sądowym ani tym bardziej domniemywać okoliczności, które przemawiałyby za pozytywnym rozpatrzeniem wniosku strony. Zgodnie z wielokrotnie prezentowanym przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiskiem w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na spełnienie omawianych przesłanek oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosowanymi dokumentami.
Tymczasem przedstawione przez skarżącą zażalenie nie zawiera argumentacji dającej podstawę do oceny stanowiska skarżącej i jej trudnej sytuacji majątkowej i finansowej. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania i powinna ona mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (postanowienie NSA z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt I GSK 763/13).
Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą, dlatego też w pierwszej kolejności powinna przedstawić dokumenty wskazujące na jej aktualną sytuację majątkową (np. dokumenty księgowe - bilans zysków i strat, zeznania podatkowe za ostatni kwartał, rachunki bankowe etc.) i ewentualny wpływ wykonania zaskarżonej decyzji na tę sytuację.
Sąd zaś podejmujący rozstrzygnięcie w kwestii wstrzymania wykonania musi mieć możliwość dokonania analizy oraz oceny materiału, pozwalającego zająć stanowisko co do zaistnienia ustawowych przesłanek uzasadniających wniosek skarżącej. Brak uprawdopodobnienia okoliczności, w rozpoznawanej sprawie o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. uniemożliwiał Sądowi uwzględnienie żądania strony.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.