Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 819/04 oddalił skargę B. G. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2004 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki chodnika.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, iż w dniu 12 sierpnia 2002 r. B. G. złożyła w Urzędzie Gminy W. pismo, w którym zwróciła się o zgodę na ułożenie na terenie stanowiącym własność gminy okrawężnikowanego chodnika o szerokości 0,70 m wzdłuż południowej i zachodniej ściany oraz przed wejściem do budynku. Dokonując zgłoszenia budowy chodnika skarżąca z naruszeniem art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego przystąpiła do jego budowy przed upływem 30 dni od doręczenia zgłoszenia właściwemu organowi i to w zakresie odbiegającym od określonej w zgłoszeniu.
Przeprowadzona w dniu 22 sierpnia 2002 r. kontrola dokonana przez pracownika Urzędu Gminy W. wykazała, iż chodnik został już wykonany.
Dokonana przez inspektora nadzoru budowlanego w dniu 16 października 2002 r. kontrola wykazała, iż B. G. wykonała chodnik o szerokości 1,10m i to na działce nr ewidencyjny 5/10 stanowiącej własność Gminy W., którą inwestor nie dysponował na cele budowlane.
Powyższe zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wskazuje na zasadność decyzji nakazującej rozbiórkę samowolnie wybudowanego chodnika.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odnosząc się do zarzutu skarżącej, iż doprowadziła jedynie teren budowy do stanu zgodnego ze stanem pierwotnym i uporządkowała go po rozbudowie budynku do czego zobowiązana była z mocy art. 57 ust. 1 pkt 2 lit. b Prawa budowlanego wskazał, iż w ramach tych czynności nie można wykonywać robót budowlanych wymagających pozwolenia na budowę bądź dokonania zgłoszenia.
Stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył pełnomocnik B. G. wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie a także zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego.
W skardze kasacyjnej zarzucono:
- 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 3 pkt 8, 10 i 11 w związku z art. 48 i 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez przyjęcie, że nakaz rozbiórki może być orzekany w sytuacji, gdy miało miejsce jedynie porządkowanie terenu po zakończonej budowie i przywrócenie stanu istniejącego przed budową (art. 57 ust. 1 pkt 2 lit. b Prawa budowlanego), przy jednoczesnym zaniechaniu przez organ nadzoru budowlanego wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych (art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego);
- 2) naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy poprzez uznanie, że stan faktyczny ustalony przez organ nadzoru budowlanego przemawia za orzeczeniem o przymusowej rozbiórce chodnika oraz naruszenie art. 1 § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych w związku z art. 79, 80 i 81 k.p.a. polegające na tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie zwrócił uwagi na to, iż skarżąca nie została powiadomiona o przeprowadzonej w dniu 22 sierpnia 2002 r. kontroli, co uniemożliwiło skarżącej złożenie stosownych wyjaśnień.
Niezależnie od powyższego skarżąca zarzucała, iż Sąd nie ustosunkował się do twierdzeń skarżącej o dalece zaawansowanych staraniach o grunt na którym został położony przedmiotowy chodnik. Skarżąca zarzuciła nadto, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie rozważył czy zaskarżona decyzja nie została wydana w warunkach określonych w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżony wyrok nie narusza prawa.
Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej B. G. była świadoma tego, że budowa chodnika nie jest działaniem zmierzającym jedynie do uporządkowania terenu po zakończeniu budowy, a jest budową w rozumieniu ustawy nie wymagającym pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 1 pkt 26 pppkt 5 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 3 pkt 3 tej ustawy).
Świadczy o tym zgłoszenie zamiaru wykonania tych robót, jakie wpłynęło do Burmistrza Gminy W. w dniu 13 sierpnia 2002 r., a w którym B. G. zgłosiła nie tylko zamiar ułożenia na własny koszt na terenie którego właścicielem jest Gmina W. okrawężnikowanego chodniczka z płyt chodnikowych o szerokości około 70 cm wzdłuż południowej i zachodniej ściany jej budynku ale także wykonanie z kostki betonowej chodnika przed wejściem do budynku w sposób zaznaczony na rysunku.
Zgodnie z treścią art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane wyżej cytowanej, do wykonania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w ciągu 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniósł sprzeciwu. Mimo, iż B. G. zgody na ułożenie chodnika nie uzyskała to przed upływem 30 dniowego terminu zrealizowała budowę i to odbiegającą od warunków podanych w zgłoszeniu a nadto na terenie, który częściowo stanowił własność Gminy W. nie posiadając uprawnień do dysponowania terenem na cele budowlane.
Notatka służbowa z wizji lokalnej przeprowadzonej 22 sierpnia 2002 r. wskazuje na to, że skarżąca wybudowała chodnik o szerokości 106 cm od strony zachodniej i 111 cm od strony południowej o wysokości 24 cm od powierzchni gruntu. Budując taki chodnik zawęziła przejazd na zaplecze do szerokości 310 cm Okoliczność tę potwierdził protokół oględzin robót budowlanych nr [...] z dnia 16 października 2002 r. przeprowadzonych z udziałem skarżącej.
Słusznie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż B. G. naruszyła art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego a ponieważ roboty zostały zakończone (co wynika z dokumentacji zdjęciowej) a skarżąca nie dysponowała prawem do zabudowy terenu stanowiącego własność Gminy W., nie zachodziła możliwość wstrzymania prowadzenia robót budowlanych. Stanowiska tego nie może zmienić okoliczność, iż skarżąca prowadzi z Gminą W. rozmowy dotyczące wykupienia działki nr ewid. 5/10 bowiem w dacie realizacji inwestycji nie mogła ona dysponować tą działką na cele budowlane.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, iż zobowiązanie zawarte w art. 57 ust. 1 pkt. 2 lit b Prawa budowlanego nie oznacza, iż w ramach tych czynności inwestor może wykonywać roboty budowlane wymagające pozwolenia lub zgłoszenia.
Odnosząc się do zarzutu nie powiadomienia skarżącej o terminie oględzin robót budowlanych stwierdzić należy, iż zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie bowiem w aktach sprawy poza notatką z dnia 22 sierpnia 2002 r. znajduje się protokół oględzin robót budowlanych z dnia 16 października 2002 r. w których skarżąca brała udział a który potwierdza treść notatki.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżony wyrok nie narusza prawa i na mocy art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.