Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 21 marca 2008 r. o sygn. akt VII SA/Wa 2224/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B. F. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2007 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Rybnika z dnia [...] października 2005 nr [...].
Powyższe rozstrzygnięcie oparto na następującym stanie faktycznym:
Pismem z 12 czerwca 2006r. (uzupełnionym pismami z dnia 20 i 22 czerwca 2006 r., 9 sierpnia 2006 r., 28 lipca 2006 r. i 5 października 2006 r.) B. F. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Rybnika z [...] października 2005 r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę obiektu [...] - Market [...] wraz z uzbrojeniem i zagospodarowaniem terenu, na działkach położonych przy ul. Żorskiej w Rybniku - Ligocie. Do wniosku tego przyłączył się R. P..
W uzasadnieniu wniosku B. F. wskazał, że w/w decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a jej wykonanie doprowadziło do rzeczywistej szkody w jego majątku oraz ograniczyło swobodę dysponowania prawem własności. Zdaniem wnioskodawcy część zabudowy przedmiotowej inwestycji znajduje się na działce nie objętej pozwoleniem na budowę, gdyż wysoki mur, który otacza supermarket inwestor usytuował na granicy posesji, niezgodnie z przepisami prawa budowlanego.
Wnioskodawca zarzucił również, że zatwierdzony kwestionowaną decyzją projekt został sporządzony na zweryfikowanej mapie zasadniczej do celów projektowych a nie w oparciu o mapę zasadniczą ośrodka dokumentacji kartograficznej.
Poza tym podniósł, że sztuczne wyrównanie naturalnej różnicy poziomów wskutek zatwierdzenia nieprawidłowego projektu doprowadziło do pozbawienia działek sąsiednich dostępu światła, braku przepływu naturalnego powietrza, braku zachowania wymogów przeciwpożarowych.
Wnioskodawca twierdził także, że inwestor nie wykonał obowiązków nałożonych na niego przez Prezydenta Rybnika, postanowieniem z 8 sierpnia 2005 r.
R. P. zarzucił natomiast, że inwestor wykonał nasyp ziemny o wysokości 7 m i długości ok. 200 m od strony południowej w bezpośrednim sąsiedztwie jego nieruchomości. W wyniku prac budowlanych zasypano naturalny spływ wód opadowych na odcinku ok. 100 m, przejście, przejazd oraz nowo wykonaną z funduszy unijnych kanalizację sanitarną, pogłębiono istniejący rów spływu wód opadowych uniemożliwiając jego dotychczasowe prawidłowe funkcjonowanie, uszkodzono ogrodzenie drewniane, połamano drzewa, zasypano uprawę zboża, a cześć nasypu ziemnego wykonano na jego własności.
Wojewoda Śląski decyzją z dnia [...] lutego 2007 r., znak: [...] działając na podstawie art. 158 § 1, w związku z art 156 § 1 pkt 2 i art. 157 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz.1071 z późn. zm., dalej Kpa) po rozpatrzeniu wniosku B. F. i R. P. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Rybnika z [...] października 2005 r.
W uzasadnieniu organ wskazał, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta Rybnika nr 354/XXIl/2004 z 30 czerwca 2004 r. ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego z 8 września 2004 r., nr 86, poz. 2450. W planie tym teren, na którym zrealizowano przedmiotowy obiekt oznaczony jest symbolem B 81 UC, a to oznacza możliwość lokalizacji obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2. Ponadto, z uwagi na szczegółowe wymagania wynikające z tego planu Prezydent Rybnika, postanowieniem z 8 sierpnia 2005 r., nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia wniosku i obowiązek ten został wykonany.
W ocenie organu l instancji zatwierdzony decyzją z [...] października 2005 r. projekt zagospodarowania terenu spełnia wymagania art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego - został sporządzony na aktualnej mapie zasadniczej, służącej do celów projektowych. Projekt architektoniczno - budowlany jest kompletny, posiada wszystkie wymagane przepisami opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia.
Odnosząc się do zarzutu usytuowania muru oporowego w granicy nieruchomości, co zdaniem skarżącego, byto naruszeniem przepisów ustawy Prawo budowlane i spowodowało zacienienie jego działki, Wojewoda Śląski wyjaśnił, że - § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. z 2002 r., nr 75, poz. 690) dotyczy usytuowania budynków względem granic. Brak jest natomiast uregulowań w tym zakresie w stosunku do budowli, do których zgodnie z definicją art. 3 ust. 3 ustawy Prawo budowlane zaliczone zostały konstrukcje oporowe (mur).
Poza tym w ocenie organu zarzut dotyczący zacienienia działki nie mógł być uwzględniony, gdyż przepisy ustawy Prawo budowlane oraz rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy regulują sprawy dopływu światła dziennego do pomieszczeń mieszkalnych w budynkach (nie dotyczą zacienienia gruntu).
Od powyższej decyzji Wojewody Śląskiego B. F. i R. P. wnieśli odwołanie zarzucając jej naruszenie art. 156 ust.1 pkt. 2 Kpa. w zw. z art. 35 oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego i art, 7 Kpa, art. 9 Kpa oraz art. 77 Kpa i art. 80 Kpa, a także naruszenie art. 10 Kpa oraz art. 107 § 3 Kpa.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2007 r., znak: [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że przedmiotowy obiekt budowlany zlokalizowany jest na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem B 81 UC. Jego lokalizacja jest zgodna z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, bowiem uchwałą Rady Miasta Rybnika z dnia 30 czerwca 2004r. dla lokalizacji obiektów o pow. sprzedaży powyżej 2000 m2, przewidziano teren oznaczony właśnie tym symbolem.
W ocenie organu odwoławczego projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane zgody, opinie. Został sporządzony i sprawdzony przez osoby legitymujące się odpowiednimi uprawnieniami budowlanymi. Inwestor przedstawił oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa własności, wynikającego z usytuowania w granicy nieruchomości muru oporowego oraz wykonania nasypu ziemnego, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że skarżący może dochodzić swoich praw w postępowaniu przed sądem powszechnym, powołując się na działanie inwestora zakłócające korzystanie z nieruchomości sąsiedniej ponad przeciętną miarę w rozumieniu art. 144 K.c.
Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2007 r. wniósł B. F. zarzucając jej naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa w zw. z art. 35 i 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r., art. 7 Kpa, art. 9 Kpa, art. 11 Kpa w zw. z art. 107 § 3 Kpa, art. 77 Kpa, art. 80 Kpa.
Skarżący podniósł, że organy w żaden sposób nie odniosły się do zarzutu naruszenia przepisów Prawa budowlanego. Organ w zaskarżonej decyzji powołał wyłącznie treść przepisów Prawa budowlanego, jednak nie wskazał w uzasadnieniu swojej decyzji, z jakich powodów w tej konkretnej sprawie uznał, że nie doszło do ich naruszenia. Ponadto B. F. wskazał, że organ II instancji nie uzasadnił swojego stanowiska, odnośnie odmowy uznania wskazanych przez skarżącego uchybień za "rażące naruszenie prawa" w rozumieniu art. 156 Kpa.
Zdaniem skarżącego przy wydaniu kwestionowanego pozwolenia budowlanego doszło do rażącego naruszenia prawa - art. 35 i 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Inwestor nie wykazał prawa do dysponowania na cele budowlane działkami nr ew. [...],[...], na których części posadowiono obiekt. Ponadto inwestor nie przedłożył organowi wydającemu pozwolenie na budowę projektu planowanego obiektu na mapie zasadniczej dla celów projektowych.
B. F. wskazał także, że w świetle § 2 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przepisy rozporządzenia stosuje się nie tylko do budynków ale i urządzeń budowlanych z nimi związanych i przepisom tego rozporządzenia podlega również budowa muru oporowego marketu OBI o wysokości 4 m.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie.
W uzasadnieniu wyroku z dnia 21 marca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że kontrolowana decyzja potwierdza zgodność inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i brak jest podstaw, by to stwierdzenie organu uznać za nieprawdziwe w świetle przeprowadzonych ustaleń co do zapisów planu miejscowego. Podkreślił przy tym, iż jedynie oczywistość naruszenia prawa, mogłoby skutkować zastosowaniem normy art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Zarzut taki nie znajduje potwierdzenia w aktach postępowania administracyjnego, zatem brak jest podstaw do przyjęcia, iż kontrolowana w trybie nadzoru decyzja rażąco narusza art. 35 i 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane.
W ocenie Sądu zarzut, że inwestor posadowił obiekt na działkach nr ew. [...],[...], w stosunku do których nie posiadał prawa do dysponowania na cele budowlane jest bezzasadny albowiem działki, które wymienia skarżący nie były objęte decyzją o pozwoleniu na budowę. Sąd zauważył, iż przedmiotem kontroli organów, a co za tym idzie Sądu była decyzja o pozwoleniu na budowę, nie zaś prawidłowość i zgodność z projektem budowlanym, wykonanych w rzeczywistości robót budowlanych. Badanie ewentualnych odstępstw od warunków decyzji o pozwoleniu na budowę, które podnosi skarga, należy do wyłącznej kompetencji organów nadzoru budowlanego i nie może być przedmiotem ustaleń prowadzonych przez organy architektoniczno-budowlane w toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę.
W ocenie Sądu zarówno organ l, jak i II instancji prawidłowo ustaliły, iż zatwierdzony decyzją z [...] października 2005 r. projekt zagospodarowania terenu spełnia wymagania art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawo budowlane - został sporządzony na aktualnej mapie zasadniczej, służącej do celów projektowych. Zasadnie stwierdzono, że projekt architektoniczno budowlany jest kompletny, posiada wszystkie wymagane przepisami opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz, że zachowane zostały również warunki, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) w tym także w zakresie lokalizacji muru oporowego.
Sąd podzielił stanowisko organów, iż zarzut zacienienia działki jako nie dotyczący braku dopływu światła dziennego do pomieszczeń mieszkalnych nie mógł mieć wpływu na podważenie prawidłowości kwestionowanego pozwolenia na budowę.
Sąd stwierdził również, iż postępowanie prowadzone było z zachowaniem zasad wynikających z art. 7 i 77 Kpa.
Od powyższego wyroku B. F. wniósł skargę kasacyjną zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w innym składzie i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
- - naruszenie prawa materialnego polegające w szczególności na niezastosowaniu art. 156 § 1 pkt. 2 Kpa w związku z art. 35 i 5 ust. 1 pkt. 9 ustawy Prawo Budowlane oraz § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7, 77, 80 kpa poprzez pominięcie rozstrzygania w zakresie części zarzutów skarżącego (doręczenia, projektowanie na działce nie objętej wnioskiem o pozwolenie na budowę), nie wyjaśnienie kwestii mapy zasadniczej, której brak w aktach, brak oceny charakteru obiektu w tym jego składowej części w postaci muru oporowego i w konsekwencji niezbadanie przestrzegania przepisów wykonawczych w zakresie jego projektu i lokalizacji oraz 28 kpa w zw. z art. 33 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.), polegające na pominięciu wszystkich uczestników postępowania przez Sąd I instancji w ślad za organem II instancji a także rażące naruszenie art. 141 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak w uzasadnieniu wskazania należycie w sposób wyczerpujący podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz brak jej wyjaśnienia co w sposób istotny wpłynęło na wynik sprawy.
Skarżący zakwestionował wydany wyrok w całości podnosząc przede wszystkim nieuzasadniony brak kontroli organów administracyjnych przez Sąd.
Podniósł, iż zawarte przez niego w skardze zarzuty szły w kierunku braku merytorycznej oceny materiału dowodowego w szczególności projektu i dołączonych do wniosku inwestora dokumentów, które zdaniem skarżącego doprowadziły do wydania decyzji zatwierdzającej wadliwy projekt budowlany w wyniku rażących uchybień organu architektonicznego w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego przez Prezydenta Miasta Rybnika.
Stwierdził, że kontrola działania organów administracji nie została przez Sąd przeprowadzona wnikliwie i że prowadzone postępowanie nie odpowiadało prawu. Sąd nie dokonał również koniecznej w sprawie interpretacji przepisów, które wskazał jako podstawę wydanego orzeczenia a które nie są ani omówione ani nawet należycie przytoczone (str. 6 uzasadnienia, akapit 2). Zacytowanie, przytoczenie, czy powielenie stanowisk strony czy też kopiowanie części ogólnikowego uzasadnienia organu niższego rzędu nie wyczerpuje bowiem dyspozycji art. 141. w zw. z art. 3 p.p.s.a.
Skarżący wskazał ponadto, że pozostaje nadal niewyjaśniona kwestia mapy zasadniczej do celów projektowych, skoro sąd powołując się na uzasadnienie GINB wskazuje, że projekt sporządzono na właściwej mapie, a w aktach sprawy mapy brak; brak jest także mapy ewidencyjnej potwierdzonej przez ośrodek dokumentacji geodezyjnej do której złożenia inwestor był zobowiązany postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2005 r.
Skarżący zarzucił również brak wykładni regulacji rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zdaniem skarżącego Sąd nie ustosunkował się do jego wątpliwości i zarzutu, iż charakter tego urządzenia, stanowiącego część składową marketu OBI każe stosować przy jego projektowaniu zapisy tego aktu prawnego. Sąd nie wskazał także jakie inne przepisy regulują projektowanie budowli naziemnych jakimi są konstrukcje oporowe.
Sąd pominął ponadto całkowicie konieczność dokonania kontroli organów w zakresie wywiązania się przez nie z obowiązku sprawdzenia przestrzegania przez inwestora przepisów technicznych w fazie projektowej.
Zdaniem skarżącego mur oporowy mający być z zasady zabezpieczeniem przed zsunięciem się skarpy naziemnej, składa się na całość użytkową jaką w niniejszej sprawie jest market OBI, i w tym zakresie podlegać powinien regulacjom dotyczącym warunków technicznych całego obiektu.
Tymczasem Sąd w zaskarżonym orzeczeniu przechodzi do porządku dziennego nad tym, że zaprojektowany mur oporowy, będący faktycznie ścianą budynku marketu o wys. 8 m i długości 50 m wzdłuż działki skarżącego nie daje się pogodzić z regułami art. 5 § 1 pkt. 9 prawa budowlanego ani z konstytucyjną zasadą ochrony prawa własności. Zdaniem skarżącego sam projekt wybudowania takiej budowli w granicy działki zabudowanej budynkiem jednorodzinnych otoczonym sadem nosi rażące wady skutkujące koniecznością stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej ten projekt.
Skarżący uznał, iż Sąd nie dostrzegł zachodzącej w sprawie konieczności przeprowadzenia oględzin czy też zasięgnięcie opinii biegłego, zaś ocena stanu faktycznego zdaje się odbiegać także od materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy (brak mapy, sprzeczność między wnioskiem o wydanie pozwolenia i projektem - mur 1.6 m zatwierdzony jako 4 m, odległość projektowana od granicy działki 0.4 m zatwierdzona na granicy posesji).
Ponadto Sąd pominął przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy zarzuty proceduralne wytknięte organom niższych instancji w przedmiocie doręczeń oraz ustalania stron postępowania. Nie ustosunkował się nawet w ograniczonym zakresie do wskazanej jako wady postępowania doręczenia "zastępczego" decyzji o pozwoleniu na budowę.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Mając na względzie fakt, że w rozpoznawanej sprawie żadna z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 nie wystąpiła, Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany był rozpoznać sprawę wyłącznie w granicach zakreślonych skargą kasacyjną.
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2. naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie o mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Autor skargi kasacyjnej powinien wskazać na konkretne, naruszone przez Sąd zaskarżonym orzeczeniem przepisy prawa materialnego lub procesowego. W odniesieniu do prawa materialnego winien wskazać, na czym polegała dokonana przez Sąd I instancji ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być – wedle skarżącego – wykładnia prawidłowa lub właściwe zastosowanie. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego skarga kasacyjna powinna wskazywać konkretne przepisy tego prawa naruszone przez Sąd, na czym polegało uchybienie tym przepisom i dlaczego uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaznaczyć przy tym należy, że mogące mieć wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania jako podstawa kasacyjna, dotyczy postępowania przed sądem administracyjnym, a nie postępowania przed organami administracji publicznej, których działanie jest przedmiotem kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego.
W rozpoznawanej sprawie skarga została oparta na obu ustawowych podstawach, w związku z czym w pierwszym rzędzie ocenie będą podlegać zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania w kolejności zaprezentowanej w skardze kasacyjnej.
Jak już wcześniej stwierdzono, naruszenie przepisów postępowania dotyczy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym a nie postępowania przed organami administracyjnymi. Dlatego też powołanie się przez skarżącego na naruszenie art. 7, 77, 80 bez powiązania ich z naruszeniem przepisów postępowania określonych w ustawie o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie może wywołać zamierzonego rezultatu przez ich uwzględnienie.
Strona skarżąca powołała się również na naruszenie art. 141 p.p.s.a. Zwrócić uwagę jednak należy, że artykuł ten zawiera cztery przepisy, zaś autor skargi kasacyjnej nie wskazał, którego z przepisów zarzut dotyczy. Wymaga tymczasem podkreślenia, że koniecznym warunkiem uznania, że strona powołuje się w skardze kasacyjnej na jedną z podstaw określonych w art. 174 p.p.s.a. jest wskazanie, który przepis rozumiany jako najmniejsza jednostka redakcyjna oznaczona numerem artykułu (paragrafu, ustępu, punktu) ustawy został naruszony, a także tak jak w tym przypadku (naruszenia przepisów postępowania) na czym to naruszenie przepisów polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny, działając jako sąd kasacyjny nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów ani też tym bardziej wywodzenia wpływu domniemanego uchybienia na wynik sprawy.
Nie można również podzielić zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 33 p.p.s.a. polegającego na pominięciu wszystkich uczestników postępowania, gdyż zarzut ten nie dotyczy interesu prawnego skarżącego.
Skoro zatem zarzuty co do naruszenia przepisów prawa procesowego nie mogłyby uwzględnione, to nie można podważyć ustaleń faktycznych, które były podstawą do wydania zaskarżonego wyroku. W rezultacie Naczelny Sąd Administracyjny jest nimi związany (por. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2001 r. sygn. akt FSK 181/04, ONSA i WSA nr 2, poz. 36). Podkreślenia wymaga, że dla każdego postępowania kluczowe znaczenie ma ustalenie praw i obowiązków strony tego postępowania. Tylko dla prawidłowo ustalonego stanu faktycznego można zastosować przepisy prawa materialnego skutkujące powstaniem praw i obowiązków strony postępowania sądowoadministracyjnego. Brak zarzutów w skardze kasacyjnej umożliwiających badanie prawidłowości poczynionych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych oznacza, że są one wiążące, tym bardziej, że nie wskazano żadnych okoliczności, które świadczyłyby, iż kwestionowana decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa.
Należy dodać, że niedoręczenie decyzji skarżącemu może być podstawą ewentualnego wniosku o wznowienie postępowania w sprawie, a nie stwierdzenia nieważności.
Z tych tez względów Sąd, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.