Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 22 czerwca 2005 r. w sprawie o sygnaturze II SA/Sz 468/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę B. W. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie w przedmiocie nakazu rozbiórki budowli.
W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał, iż zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31.
Stosownie do art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego właściwy organ nakazuje z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.
W sytuacji opisanej w ust. 2 tego artykułu właściwy organ wstrzymuje, postanowieniem prowadzenie robót budowlanych i na podstawie ust. 3 tego artykułu nakłada na inwestora określone obowiązki, których wykonanie może doprowadzić do legalizacji wykonanych robót. Zgodnie z ust. 4 omawianego artykułu w razie niespełnienia w wyznaczonym terminie nałożonych obowiązków stosuje się przepis ust.
1. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zgromadzony w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy w sposób przekonujący potwierdza, iż prowadzone przez B. W. roboty należało zakwalifikować do robót budowlanych związanych z budową zbiornika wodnego o funkcji wyrównawczej służącej prowadzeniu przez skarżącego hodowli ryb. Nie do przyjęcia jest, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, iż skarżący prowadzi "wykopki geologiczne". Pozwolenie wodno-prawne na wykonanie zbiornika sedymentacyjno-dekantacyjnego a także protokół oględzin robót podpisany przez skarżącego jednoznacznie wskazują na to, iż organ zakwalifikował wykonane przez B. W, roboty jako roboty budowlane na które wymagane było pozwolenie na budowę, którego skarżący nie posiadał.
Skoro zatem skarżący bez wymaganego pozwolenia prowadził roboty budowlane zbiornika wodnego, będącego w myśl art. 3 pkt 1 lit. b w związku z pkt 3 ustawy Prawo budowlane – obiektem budowlanym a wszczęte na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 tej ustawy postępowanie legalizacyjne nie doprowadziło do wykonania przez skarżącego nałożonych obowiązków, to zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, organ nadzoru budowlanego zasadnie orzekł o nakazie rozbiórki wykonanej części budowli.
Z tych też powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę.
Wyrok ten zaskarżył skargą kasacyjną pełnomocnik skarżącego.
Wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych, pełnomocnik skarżącego zarzucał skarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego polegającą na nieprecyzyjnym określeniu w sentencji decyzji o rozbiórce części obiektu budowlanego podlegającego rozbiórce, czyli wykonanej części zbiornika wodnego oraz obowiązku przywrócenia do pierwotnego stanu terenu.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącej wskazał, iż rozstrzygnięcie zawarte w sentencji decyzji o rozbiórce wykonanej części zbiornika wodnego jest sformułowane na tyle nieprecyzyjnie, że nie pozwala na jednoznaczne określenie zakresu wykonanych prac ziemnych, jak też obowiązku nałożonego na stronę przywrócenia terenu do stanu pierwotnego.
Dokładne określenie wielkości przemieszczonych mas ziemnych, rozmiarów wykonanego wykopu oraz grobli nie jest możliwe ani w oparciu o lakoniczny protokół oględzin ani w oparciu o barwną fotografię, która obejmuje zaledwie fragment wykopu z obwałowaniem robót związanych z wykonaniem stawu wyrównawczego.
Pełnomocnik skarżącego utrzymywał, że B. W. rozpoczął badania gruntu pod względem możliwości wykonania budowli hydrotechnicznej w postaci grobli toteż przemieszczanie mas ziemnych należało kwalifikować jako wykopki geologiczne a nie roboty budowlane.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest niezasadna, bowiem zaskarżony wyrok nie narusza prawa.
Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie mieści się w katalogu budów wymienionych szczegółowo w art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, bo te przepisy obowiązywały w dniu 1 kwietnia 2004 r., określającym jaka budowa nie wymaga pozwolenia na budowę. Co więcej z art. 29 ust. 2 pkt 9 cytowanej ustawy wynika, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie urządzeń melioracji wodnych szczegółowych z wyjątkiem ziemnych stawów hodowlanych.
Pojęcie budowa a także obiekt budowlany określone zostało w art. 3 cytowanej ustawy, a w szczególności pkt 3 i pkt 6 tego artykułu.
Uzyskanie przez B. W. decyzji udzielającej pozwolenia wodnoprawnego na budowę zbiornika wodnego (sedymentacyjno-dekantacyjnego) nie zastępuje decyzji o pozwoleniu na budowę, która to decyzja zgodnie z treścią art. 28 cytowanego wyżej Prawa budowlanego uprawniałaby B. W. do rozpoczęcia robót budowlanych. Zakres prac jakich skarżący zamierzał wykonać wynikał z treści pozwolenia wodnoprawnego. Zbiornik wodny wyrównawczy związany jest ściśle z hodowlą ryb, służy bowiem do zasilania w wodę należących do skarżącego stawów rybnych.
Przeprowadzona na gruncie kontrola prac budowlanych z udziałem inwestora wykazała wykonanie części zbiornika wodnego a to przemieszczenie mas ziemnych. Nakazanie na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego przez organ nadzoru budowlanego B. W. rozbiórki części zbiornika wodnego przez przywrócenie pierwotnego stanu terenu, jaki istniał przed podjęciem samowolnych robót budowlanych, jest w pełni uzasadnione i wbrew zarzutom zawartym w skardze kasacyjnej jest na tyle precyzyjne określone, iż nie stanowi wątpliwości jakie czynności skarżący musi wykonać a także pozwala na wykonanie nałożonego obowiązku na koszt osoby zobowiązanej.
Zarzut postawiony w skardze kasacyjnej, iż skarżący prowadził wykopy geologiczne a nie roboty związane z budową zbiornika wodnego nie może zostać uznany za zasadny a to z uwagi na rozmiar przemieszczonych mas ziemi i wyraźnie zarysowany kształt zbiornika. Skarżący nadto nie wykazał jaki wyspecjalizowany organ miałby prowadzić wykopy geologiczne i oceniać przydatność gruntu pod kątem możliwości wykonania budowli hydrotechnicznej w postaci grobli.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zasadnie uznał za nieprawdziwe twierdzenie skarżącego, iż wykonane przez niego prace to jedynie wykopki geologiczne. Trudno bowiem przyjąć, jak podkreśla Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, że niespełna 4 miesiące przed upływem 34 miesięcznego terminu ważności pozwolenia wodnoprawnego skarżący prowadził jedynie wykopki geologiczne, a nie budowę zbiornika wodnego. Sąd meriti podkreślił w uzasadnieniu, iż organ nadzoru budowlanego w myśl art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego wstrzymał postanowieniem prowadzenie robót budowlanych i nałożył na podstawie ust. 3 określone obowiązki, których termin wykonania zakreślił do dnia 31 grudnia 2003 r. Obowiązków tych skarżący nie wykonał.
Oceniając zebrany materiał dowodowy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, iż istnieją podstawy do orzeczenia w trybie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego nakazu rozbiórki a tym samym uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną uznał, iż skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia i na mocy art. 184 p.p.s.a. skargę oddalił.