Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. akt IV SA/Wr 405/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę A.Ł. na decyzję Kierownika Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 8 maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich.
Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Decyzją z dnia 8 maja 2012 r. nr [...], Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art.127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania Administracyjnego (tekst jedn. - Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.) po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy A. Ł. utrzymał w mocy decyzję własną z dnia 27 marca 2012 r. nr [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że decyzją z dnia 2 sierpnia 2006 r. utrzymaną w mocy decyzją z dnia 7 listopada 2006 r. nr [...] Kierownik Urzędu odmówił A. Ł. przyznania uprawnień kombatanckich z tytułu pobytu w obozie kolejowym w B. Skarga strony na powyższe decyzje została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu 21 marca 2007 r. (sygn. akt IV SA/Wr 863/06). A.Ł. złożyła skargę kasacyjną, która została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny 31 stycznia 2008 r. (sygn. akt II OSK 128/07).
Jej wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego był również przedmiotem oceny organu w toku postępowania prowadzonego w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Decyzje podjęte przez Kierownika Urzędu w trybie wznowienia postępowania były również przedmiotem kontroli WSA we Wrocławiu, który wyrokami z dnia 29 października 2008 r. (sygn. akt IV SA/Wr 345/08) oraz 17 grudnia 2009 r. (sygn. akt IV SA/Wr 352/09) oddalił skargę na decyzje odmawiające uchylenia decyzji o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich oraz wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2011 r. (sygn. akt II OSK 663/10) oddalającym skargę kasacyjną od wyroku z dnia 17 grudnia 2009 r.
Skarżąca pismem z dnia 27 lutego 2012 r. ponownie wystąpiła o przyznanie uprawnień kombatanckich wskazując, że żąda wzruszenia decyzji na podstawie art. 154 § 1 k.p.a.
W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ podkreślił, że konstrukcja art. 154 k.p.a. powoduje, że prowadzone w oparciu o powołaną podstawę prawną postępowanie administracyjne nie ma na celu merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy (która została już rozstrzygnięta co do istoty w postępowaniu administracyjnym głównym - rozpoznawczym), lecz koncentruje się na ocenie (weryfikacji) wydanej uprzednio decyzji pod względem kryteriów przewidzianych w art. 154 k.p.a. Tymi kryteriami są interes społeczny lub słuszny interes strony.
Organ przywołał pogląd wyrażony w wyroku WSA z dnia 5 października 2004 r., sygn. akt II SA/Bk 428/04, że nie można uznać za słuszny interes strony w świetle art. 154 k.p.a., dążenia strony do innej oceny przez organ tego samego stanu faktycznego sprawy, który był już przedmiotem rozpoznania przez ten organ w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją. Bowiem ocena dowodów przedstawionych przez stronę na okoliczność wykazania istnienia przesłanek decydujących o przyznaniu uprawnień kombatanckich przeprowadzona została w trakcie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Kierownika Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 7 listopada 2006 r. Kierownik Urzędu rozpoznając sprawę w trybie zwyczajnym ustalił, że okoliczności podnoszone przez stronę nie mogą być podstawą do przyznania uprawnień kombatanckich w oparciu o przepisy ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach.
Skarżąca we wniosku z dnia 12 kwietnia 2012 r. powołała się na te same okoliczności będące przedmiotem rozpoznania organu w trakcie postępowania prowadzonego w trybie zwyczajnym. Organ odwoławczy podkreślił, że kontrolując decyzję wydaną w tym postępowaniu Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że decyzja Kierownika Urzędu o odmowie przyznania stronie uprawnień kombatanckich była zgodna z prawem. Powyższy wyrok podlegał kontroli NSA, który oddalił skargę kasacyjną. Wskazano też na znaczenie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i stwierdzono, że organ nie mógł zaprezentować odmiennej od wyrażonej przez Sąd oceny prawnej w niezmienionym stanie faktycznym i prawnym. W ocenie organu brak było podstaw do uchylenia decyzji o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich w oparciu o przepis art. 154 k.p.a.
W skardze na tą decyzję do WSA we Wrocławiu skarżąca wniosła o jej uchylenie, argumentując jak we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżąca podkreśliła, że wcześniejsza odmowa przyznania uprawnień kombatanta przez organ oraz orzeczenia Sądu były wydane przed wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 16 grudnia 2009 r., sygn. K 49/07 oraz nieistniejącej wówczas decyzji w sprawie przyznania skarżącej uprawnień do świadczeń pieniężnych za pobyt ponad 9 miesięcy w obozie na terenie B., gdzie panowały rządy władz hitlerowskich. Na uwagę, zdaniem skarżącej, zasługuje również fakt, że została zakwalifikowana do kategorii robotników przymusowych przez Fundację "Polsko-Niemieckie Pojednanie" za prace przymusową. Skarżąca wskazała ponadto, że rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 września 2001 r. w sprawie określenia miejsc odosobnienia, w których były osadzone osoby narodowości polskiej w § 2 pkt 4 wymienia obóz w B.(...), gdzie skarżąca przebywała.
W odpowiedzi na skargę organ administracji podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę wskazał, że dokonując oceny zaskarżonej decyzji wydanej w trybie art. 154 § 1 k.p.a. pod względem jej zgodności z prawem, nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z tym przepisem decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Z treści tego przepisu wynika zatem, że przesłanką do takiego rozstrzygnięcia jest wyłącznie interes społeczny lub słuszny interes stron.
Sąd I instancji dodał, że decyzja wydana w powyższym trybie ma charakter uznaniowy. Sąd I instancji przenosząc te rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, stwierdził że w prawomocnym wyroku z dnia 21 marca 2007 r., sygn. akt IV SA/Wr 863/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przesądził, iż ustalony w toku postępowania administracyjnego, zakończonego ostateczną decyzją z dnia 7 listopada 2006 r., stan faktyczny sprawy nie odpowiada dyspozycji art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o kombatantach. W wyroku tym sąd dokonał oceny prawidłowości kwalifikacji przez organ administracji pobytu skarżącej w obozie kolejowym w B. Następnie Sąd I instancji wyjaśnił, że w sprawie tej istotne jest również to, co podniesiono w wyroku NSA z dnia 31 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1128/07. W jego uzasadnieniu Sąd jednoznacznie orzekł, że z prawidłowych ustaleń faktycznych poddanych właściwej kontroli przez Sąd I instancji wynika, że "skarżąca nie przebywała w obozie w B., będącym podobozem obozu koncentracyjnego KL Auschwitz, lecz w obozie mieszkalnym niemieckiej kolei, który nie spełnia warunków ustawy o kombatantach".
Oznacza to, podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny, że nie był to obóz koncentracyjny, czy też inne miejsce odosobnienia, w którym warunki pobytu nie różniły się od warunków w obozach koncentracyjnych, a osoby tam osadzone pozostawały w dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa, która to ocena prawna wiąże także Sąd orzekający obecnie w tej sprawie.
Sąd pierwszej instancji wskazał też, że z analizy akt sprawy wynika z kolei, że w toku postępowania zainicjowanego wnioskiem z dnia 27 lutego 2012 r. skarżąca w istocie prowadziła jedynie polemikę z oceną stanu faktycznego, stanowiącego podstawę wydania ostatecznej decyzji z dnia 7 listopada 2006 r., który został poddany również kontroli sądowej. W toku tego postępowania nie ujawniono nowych dowodów i nie ustalono innych, niż poprzednio, okoliczności istotnych w sprawie, wobec czego wiążąca pozostała ocena Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wyrażona w wyroku z dnia 21 marca 2007 r. Sąd zaznaczył przy tym, że w myśl art. 170 i 171 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dalej p.p.s.a. (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzeczenie prawomocne wiąże co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.
Podnoszona przez skarżącą argumentacja w przeważającej mierze w istocie odnosi się do okoliczności świadczących o jej deportacji do pracy przymusowej. Skarżąca powoływała się przy tym na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 grudnia 2009 r. sygn. akt K 49/07 (Dz. U. nr 220, poz. 1734), który nie dotyczy uprawnień kombatanckich lecz świadczenia pieniężnego z tytułu deportacji do pracy przymusowe. Okoliczność wykonywania pracy przymusowej, może stanowić przesłankę wyłącznie do ubiegania się o wydanie decyzji w przedmiocie świadczenia pieniężnego określonego w ustawie o świadczeniu pieniężnym. Nie stanowi to jednakże represji, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego.
W skardze kasacyjnej działająca przez profesjonalnego pełnomocnika A. Ł. zaskarżyła go w całości, zarzucając Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy - art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) polegającymi na:
- a) rażącym naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 z późn. zm.) w zw. z art. 10 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego niezastosowanie i oddalenie skargi w sytuacji, gdy postępowanie administracyjne przy wydaniu zaskarżonych decyzji obarczone było wadą kwalifikowaną określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. ze względu na brak zapewnienia skarżącej brania czynnego udziału w postępowaniu, a przed wydaniem decyzji do wypowiedzenia się co do zebranego w toku postępowania materiału, o którym mowa w art. 10 k.p.a.,
- b) rażącym naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżąca nie została poprawnie zawiadomiona o brakach formalnych wniosku polegających na wskazaniu, w jakim trybie domaga się wszczęcia postępowania,
- c) rażącym naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 61 § 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżąca nie została wcale zawiadomiona o wszczęciu postępowania, tym samym została pozbawiona możliwości korzystania z jakichkolwiek praw przysługujących stronie w postępowaniu administracyjnym,
- d) rażącym naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżąca została pozbawiona możliwości korzystania z jakichkolwiek praw przysługujących stronie w postępowaniu administracyjnym,
- e) rażącym naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i oddalenie skargi w sytuacji, gdy w przypadku skarżącej praktycznie nie miało miejsce poprzedzające wydanie decyzji postępowanie administracyjne,
- f) rażącym naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że ostatecznie sposób załatwienia sprawy zależy wyłącznie od woli właściwego organu administracji, nawet wtedy gdy przemawia za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej interes społeczny lub interes strony.
W oparciu o powyższe podstawy wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz przyznanie pełnomocnikowi na podstawie art. 250 p.p.s.a. wynagrodzenia wg norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzegł okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania, stąd też kontrola instancyjna ograniczała się do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
Na wstępie rozważań przypomnieć należy, iż kontrolowane przez Sąd rozstrzygnięcia organu administracji wydane zostały w szczególnym trybie postępowania administracyjnego tj. w trybie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej, którego warunki zastosowania określone zostały w art. 154 k.p.a. Przepis art. 154 § 1 k.p.a. stanowi, że decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji, który ją wydał lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony.
Z kolei zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a. wzruszenie ostatecznej decyzji może mieć miejsce "tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie", co oznacza, że nie jest dopuszczalne rozszerzanie zakresu stosowania określonych w kodeksie trybów, w tym więc także trybu określonego w art. 154. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd który należy podzielić, zgodnie z którym w trybie art. 154 k.p.a. nie mogą być uchylane lub zmieniane tzw. decyzje związane, przy wydaniu których przepisy prawa nie pozwalają organom na swobodne uznanie (porównaj wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2007 r., II OSK 232/06, LEX nr 341253; z dnia 25 lutego 2011 r., I OSK 607/10, LEX nr 784233; z dnia 5 stycznia 2010 r., II OSK 18/09, LEX nr 597386). Postępowanie prowadzone na podstawie art. 154 jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego przedmiotem - w przeciwieństwie do postępowania głównego (rozpoznawczego) - nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie, czy za zmianą (uchyleniem) przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony.
Postępowanie w tym trybie może być wszczęte tylko w stosunku do decyzji ostatecznych niedotkniętych wadami kwalifikowanymi, przy wydaniu których organ administracji miał pewne luzy decyzyjne, czyli do decyzji uznaniowych, a nie do decyzji związanych, przy wydawaniu których organ jest ściśle związany przepisami prawa, które jednoznacznie obligują go do takiego, a nie innego rozstrzygnięcia sprawy. Nie do przyjęcia jest bowiem pogląd, że w drodze art. 154 k.p.a. można wzruszyć każdą decyzję ostateczną, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Gdyby tak dosłownie rozumieć ten przepis, to w przypadku tzw. decyzji związanych dochodziłoby do kolizji z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., co byłoby zaprzeczeniem podstawowych reguł wykładni prawa, gdyż wykładnia nie może prowadzić do takich sprzeczności (w ramach jednego aktu prawnego - ustawy).
Decyzja Kierownika Urzędu z dnia 2 sierpnia 2006 r. utrzymana w mocy decyzją z dnia 7 listopada 2006 r. [...], którą Kierownik Urzędu odmówił A. Ł. przyznania uprawnień kombatanckich z całą pewnością miała charakter decyzji związanej. Została wydana z braku przesłanek z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o kombatantach. Zatem, w okolicznościach niniejszej sprawy - decyzji związanej, która została wydana na podstawie przepisów niedających organowi żadnego luzu decyzyjnego - nie było obowiązkiem organu badanie interesu społecznego oraz słusznego interesu strony, które przemawiałyby za zmianą decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym.
Oceniając we wskazanych wyżej granicach zasadność wniesionej skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie, trzeba stwierdzić, że zarzuty nie są zasadne. Jak to już słusznie podniósł Sąd pierwszej instancji z analizy akt sprawy wynika, że w toku postępowania zainicjowanego wnioskiem z dnia 27 lutego 2012 r. skarżąca w istocie prowadziła jedynie polemikę z oceną stanu faktycznego, stanowiącego podstawę wydania ostatecznej decyzji z dnia 7 listopada 2006 r., który został poddany również kontroli sądowej. W toku niniejszego postępowania nie ujawniono nowych dowodów i nie ustalono innych, niż poprzednio, okoliczności istotnych w sprawie, wobec czego wiążąca pozostała ocena Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wyrażona w wyroku z dnia 21 marca 2007 r. Bowiem zgodnie z dyspozycją art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania dotyczące dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w tej sprawie Sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia.
A w myśl art. 170 i 171 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.
Należy też podkreślić, że z akt sprawy zakończonej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1128/07 wynika, iż znajduje się w nich pismo Wydziału Ekspertyz i Opracowań Głównej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu IPN z dnia 17 października 2006 r., opracowane na podstawie dokumentu wystawionego przez ITS Arolsen z dnia 20 stycznia 2002 r. Wynika z niego, że skarżąca nie przebywała w obozie jenieckim w B. pod [...] czy też w obozie w B. – podobozie obozu KL Auschwitz, wymienionym w § 2 pkt 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 września 2001 r., lecz przebywała w mieszkalnym obozie niemieckiej kolei: "R. B.". Oznacza to, że w świetle powyższej opinii GKŚZpNP – tj. pisma z dnia 25 października 2006 r. – obozy mieszkalne (Gemeinschaftslager) nie spełniają w tym zakresie przesłanek z art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b cyt. ustawy o kombatantach.
Dlatego w wyroku tym NSA jednoznacznie orzekł, że z prawidłowych ustaleń faktycznych poddanych właściwej kontroli przez Sąd I instancji wynika, że "skarżąca nie przebywała w obozie w B., będącym podobozem obozu koncentracyjnego KL Auschwitz, lecz w obozie mieszkalnym niemieckiej kolei, który nie spełnia warunków ustawy o kombatantach". Oznacza to, podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny, że nie był to obóz koncentracyjny, czy też inne miejsce odosobnienia, w którym warunki pobytu nie różniły się od warunków w obozach koncentracyjnych, a osoby tam osadzone pozostawały w dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa. Ta ocena prawna wiązała Sąd Wojewódzki a także Naczelny Sąd Administracyjny obecnie orzekające w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze nie ulega wątpliwości, że brak było podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie art. 154 § 1 k.p.a. i przyznania skarżącej kasacyjnie uprawnień kombatanckich.
W tej sytuacji zarzuty kasacyjne naruszenia art. 64 § 2, art. 61 § 4, art. 7, art. 8 i art. 10 k.p.a. poprzez brak zapewnienia skarżącej brania czynnego udziału w postępowaniu, a przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranego w toku postępowania materiału, poprzez to że skarżąca nie została poprawnie zawiadomiona o brakach formalnych wniosku polegających na wskazaniu, w jakim trybie domaga się wszczęcia postępowania, że skarżąca nie została zawiadomiona o wszczęciu postępowania, że praktycznie nie miało miejsca poprzedzające wydanie decyzji postępowanie administracyjne - nawet w sytuacji gdyby uznać, że do tych uchybień doszło, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie miały one wpływu na wynik postępowania administracyjnego. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt. 1 lit c p.p.s.a. warunkiem koniecznym do uwzględnienia skargi jest naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Takiego wpływu skarżąca kasacyjnie nawet nie wskazała w skardze ani w skardze kasacyjnej. Zatem Sąd pierwszej instancji zasadnie nie naruszając art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oddalił skargę. Należy w tym miejscu jedynie zauważyć, że wbrew zarzutowi kasacyjnemu skarżąca została wezwana przez organ pierwszej instancji do sprecyzowania jej wniosku z dnia 12 kwietnia 2012 r. W odpowiedzi na to, wyraźnie zażądała wzruszenia decyzji w trybie art. 154 § 1 k.p.a., co nie budziło wątpliwości wobec wcześniej już rozpoznanego wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego. W kontekście wyżej przedstawionych wywodów nie sposób zgodzić się też z zarzutem naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit b p.p.s.a. Nie można bowiem uznać, że skarżąca bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, co jakoby zdaniem autorki skargi kasacyjnej stanowić miałoby przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego przewidzianą w art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a. Przesłanki tej nie wyczerpuje wskazane przez skarżącą niezapewnienie jej możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego.
Jak już wyżej podano sprecyzowany przez skarżącą wniosek z 12 kwietnia 2012r. został rozpoznany przez organ, skarżąca otrzymała obydwie decyzje, złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy oraz skargę do sądu administracyjnego w której jednak nie wykazała aby uchybienia proceduralne organu administracji miały jakikolwiek wpływ na wynik sprawy.
Z tych względów i na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny z powodu braku usprawiedliwionych podstaw oddalił skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącej wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a. Stosownie do § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) pełnomocnik skarżącej powinien złożyć wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu stosowne oświadczenie, o jakim mowa w tym przepisie.