Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 12 czerwca 2014 r. sygn. akt II OSK 109/13 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną J. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 października 2012 r. sygn. akt II SA/Łd 321/12.
W dniu 5 września 2014 r. skarżąca wniosła "zażalenie na rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów", stanowiące w istocie wniosek o uzupełnienie powyższego wyroku poprzez przyznanie pełnomocnikowi wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
W wyroku z dnia 12 czerwca 2014 r. sygn. akt II OSK 109/13 Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł co do wynagrodzenia pełnomocnika skarżącej ustanowionego z urzędu, za wykonaną pomoc prawną, należnego mu od Skarbu Państwa, gdyż stosownie do art. 250, art. 258 § 2 pkt 8 i § 3 oraz art. 259 i art. 260 p.p.s.a. następuje to przed wojewódzkim sądem administracyjnym, który jest w tym przedmiocie Sądem pierwszej instancji. Stosownie do § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490) pełnomocnik skarżącej złoży temu Sądowi stosowne oświadczenie, o jakim mowa w tym przepisie.
Wniosek pełnomocnika o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu rozpoznaje w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, w drodze odrębnego postanowienia, wydanego na posiedzeniu niejawnym, referendarz sądowy (art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.) albo sąd w składzie jednego sędziego (art. 16 § 2 p.p.s.a). Na postanowienie wydane w przedmiocie wynagrodzenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu przysługuje odpowiednio sprzeciw (art. 259 § 1 i 2 p.p.s.a.) lub zażalenie (art. 227 p.p.s.a.). W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny jest uprawniony do orzekania w przedmiocie wynagrodzenia dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu jedynie w ramach kontroli instancyjnej postanowień rozstrzygających wspomnianą kwestię (por. postanowienia NSA: z dnia 19 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 31/11, z dnia 13 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 725/09, z dnia 16 września 2014 r., sygn. akt II FSK 2827/13, z dnia 11 września 2014 r., sygn. akt II FSK 1955/12, wyrok NSA z dnia 20 listopada 2013 r., sygn. akt II GSK 1132/12, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Podkreślenia wymaga, iż w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 czerwca 2014 r. sygn. akt II OSK 109/13 Naczelny Sąd Administracyjny zawarł stosowne pouczenie co do postępowania w kwestii wynagrodzenia pełnomocnika działającego w ramach przyznanego stronie prawa pomocy.
Z uwagi na powyższe wniosek o uzupełnienie wyroku w zakresie orzeczenia o wynagrodzeniu pełnomocnika z urzędu nie zasługiwał na uwzględnienie, o czym Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 157 § 1 i 2 w zw. 193 p.p.s.a.