Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 grudnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi J.K. (dalej jako "skarżący") uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2008 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że pismem z dnia 24 kwietnia 2008 r., uzupełnionym pismem z 26 maja 2008 r. skarżący oraz M.L. zwrócili się do Wojewody Małopolskiego o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z [...] maja 2007 r., którą Prezydent zatwierdził projekt budowlany i udzielił W.J. (dalej jako "inwestor" bądź "skarżący kasacyjnie") pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku przy ul. [...] z przeznaczeniem na budynek jednorodzinny z instalacjami wewnętrznymi, na działce nr [...] Podgórze wraz ze zjazdem na działkę z działki drogowej nr [...], przy ul. [...].
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. Wojewoda Małopolski odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z [...] maja 2007 r.
Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli M.L. oraz skarżący.
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy stwierdził, że inwestor spełnił wszystkie wymogi stawiane przez ustawę z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm., obecnie tekst jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm., zwana dalej: ustawa Prawo budowlane). Wskazał także, że warunki techniczne dotyczące zabezpieczenia przeciwpożarowego i dotyczące instalacji gazowych regulują przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690).
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył, że w spornej inwestycji zewnętrzna instalacja gazowa została zaprojektowana przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i została zaprojektowana zgodnie z wymogami zawartymi w rozdziale 7 rozporządzenia dotyczącym instalacji gazowej na paliwa gazowe. Zauważył również, że z projektu budowlanego wynika, że fragment instalacji gazowej poprowadzony wzdłuż zachodniej ściany budynku ma zostać umieszczony w bruździe ściennej wypełnionej łatwo usuwalną masą tynkarską. Z "Opinii przeciwpożarowej do ściany oddzielenia pożarowego od strony zachodniej budynku jednorodzinnego przy ulicy [...] z dnia 16 lipca 2008 r., sporządzonej przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych inż. T.K. wynika, że "ściana oddzielenia przeciwpożarowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na całej swej wysokości wykonana jest w klasie odporności ogniowej REI 60", co "jest zgodne z danymi zawartymi w § 235 Warunków Technicznych." Z projektu budowlanego wynika również, że ściana zachodnia (nie podlegająca wyburzeniu) wykonana została z cegły pełnej, która zgodnie z opinią rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych mgr inż. R.S. z dnia 15 maja 2008 r. spełniała wymagania przeciwpożarowe i wymagania klasy odporności ogniowej REI 120.
Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku projektu rozprowadzenia wód opadowych organ stwierdził, że z pisma Krakowskiego Zarządu Komunalnego z dnia 16 stycznia 2007 r. wynika, że "w rejonie planowanej inwestycji obowiązuje system kanalizacji ogólnospławnej", a z projektu budowlanego nie wynika, aby inwestor dokonał podwyższenia terenu. Ponadto, rury spustowe znajdują się w odległości 164 cm od granicy działki przez co "umożliwiają właściwe rozprowadzenie wody po działce inwestora poprzez rozsączenie na terenach zielonych". Dlatego też organ odwoławczy stwierdził, że z przekroju A-A planowanej inwestycji wynika, że wykonanie ocieplenia ściany granicznej nie spowodowało naruszenia granicy pomiędzy działkami nr [...] i [...]. Ustalenia te potwierdza inwentaryzacja powykonawcza sporządzona przez uprawnionego geodetę W.H. z dnia 15 maja 2008 r., w której stwierdza się, że zrealizowany budynek nie przekracza granicy z działką nr ew. [...].
Odpowiadając na zarzut, że wyłaz dachowy powinien podlegać przepisom pożarowym, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, że zgodnie z brzmieniem § 216 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, wymagania odporności ogniowej nie dotyczą naświetlenia połaci dachowych, świetlików, lukarn i okien połaciowych, jeśli otwory w połaci dachowej nie zajmują więcej niż 20% jej powierzchni, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Odnosząc się zaś do zarzutu odwołania dotyczącego błędnej interpretacji przez organ I instancji art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, organ II instancji zauważył, że żaden przepis wymienionej ustawy nie uzależnia wydania pozwolenia na realizację budynku od tego, żeby budynek znajdujący się na sąsiedniej działce nie zmniejszył swej wartości. Jest to z punktu widzenia prawa budowlanego okoliczność obojętna i podlega ocenie wyłącznie w toku postępowania cywilnoprawnego.
Odpowiadając z kolei na zarzut nieuwzględnienia w projekcie, obciążającego działkę nr [...] ograniczonego prawa rzeczowego w postaci służebności przechodu, przejazdu i przegonu ustanowionego na rzecz każdoczesnych właścicieli działki nr [...] (dział III księgi wieczystej nr [...] z 20 maja 2008 r.) organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowa inwestycja nie ogranicza tego prawa.
Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył skarżący.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 418/09 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł inwestor.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 września 2011 r. sygn. akt II OSK 1288/10 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] maja 2007 r., właściciele sąsiedniej nieruchomości podnosili, że wobec naruszenia szeregu przepisów dotyczących warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, realizacja przedmiotowej inwestycji naruszy ich uzasadnione prawa. Takie też uzasadnienie znalazło się we wniesionej skardze. Rozpoznając tę skargę, Sąd I instancji nie ustosunkował się do jej zarzutów oraz wskazanych w żądaniu skarżącego podstaw stwierdzenia nieważności.
Ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji wskazał, że organ odwoławczy wskazał na potrzebę uwzględnienia w sprawie stanu prawnego z daty wydania decyzji Prezydenta Miasta Krakowa, natomiast weryfikując tę decyzję (również w kontekście zarzutów podniesionych przez wnioskodawców postępowania) nie przeprowadził właściwego postępowania. Organ odwoławczy wziął pod uwagę materiał dowodowy nieistniejący w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (bo mający charakter dokumentacji powykonawczej), wnioskując na jego podstawie o ważności kwestionowanego pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu I instancji, uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazuje na bardzo pobieżne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i brak wyjaśnienia w sposób właściwy kwestii spornych w sprawie, w tym dotyczącej instalacji gazowej w ścianie zachodniej budynku.
Sąd I instancji wskazał, że w sprawie przede wszystkim należało wyjaśnić, czy kwestionowana decyzja została wydana zgodnie z przepisami, które organ architektoniczno-budowlany miał obowiązek uwzględnić, a jeśli nie - to jakie znaczenie w kontekście art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. mają dostrzeżone w sprawie uchybienia. Takiego postępowania, w ocenie Sądu I instancji, organ odwoławczy nie przeprowadził. Organ ten wskazał, że w będącej przedmiotem analizy sprawie, inwestor spełnił wszystkie wymogi, jednak oceny tej nie poparł żadną argumentacją odnoszącą się do decyzji o warunkach zabudowy (wydanej dla spornego przedsięwzięcia 20 marca 2006 r.), czy dokumentacji budowlanej. W konsekwencji organ nie wykazał zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy, zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz kompletności projektu budowlanego.
W ocenie Sądu I instancji, organ odwoławczy powinien był sprawdzić, czy organ architektoniczno-budowlany dopełnił obowiązków wynikających z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. W zaskarżonej decyzji do tej kwestii odniesiono się w sposób zbyt ogólnikowy.
Ponadto, zdaniem Sądu I instancji, w taki sam sposób odniesiono się do zarzutów podnoszonych przez wnioskodawców. Błędnie przy tym powołano się na inwentaryzację powykonawczą (bo w sprawie znaczenie miał etap projektowania, a nie realizacji), czy opinie złożone przez strony, tj. opinię inż. T.K. z dnia 16 lipca 2008 r. oraz opinię mgr inż. R.S. z dnia 15 maja 2008 r. Dokumenty te nie stanowiły materiału, który posłużył do wydania spornej decyzji, ponadto nie odnoszą się one do zatwierdzonego projektu budowlanego, a to powoduje, że nie mogły mieć istotnego znaczenia w sprawie.
Sąd I instancji wyjaśnił, że zdaniem wnioskodawców, sporna inwestycja uniemożliwi im budowę na ich działce, a właściwie dobudowę do spornego budynku znajdującego się w granicy z ich nieruchomością, bowiem ściana tego budynku – posadowiona w granicy obu działek – nie jest ścianą oddzielenia przeciwpożarowego. W ścianie tej, w zatwierdzonym projekcie budowlanym przewidziano bowiem wykonanie fragmentu instalacji gazowej. Odnosząc się do tej kwestii (stanowiącej główny aspekt sporu w sprawie), organ odwoławczy błędnie powołał się na wskazane wyżej opinie. Opinia inż. T.K. nie tylko została sporządzona po wydaniu decyzji Prezydenta Miasta Krakowa, ale także nie wskazuje zupełnie jakiego stanu inwestycji dotyczy, a jednocześnie nie wyjaśnia, czy sporna ściana budynku w sytuacji umiejscowienia w niej fragmentu instalacji gazowej, nadal odpowiada ścianie oddzielenia przeciwpożarowego.
W ocenie Sądu I instancji, to zaś powoduje, że wskazana opinia jest dla niniejszej sprawy mało przydatna. Nie może stanowić żadnego dowodu na okoliczność, że zatwierdzony projekt budowlany odpowiada prawu, a w szczególności, że projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Opinia inż. Ryszarda Stępkowskiego również nie może być takim dowodem. Dotyczy ona określenia wymagań dla ściany oddzielenia przeciwpożarowego oraz określenia, czy zrealizowana (a nie projektowana) ściana zachodnia budynku na działce nr [...] przy ul. [...] spełnia wymagania w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Z jej treści wynika w sposób niewątpliwy, że "w bruzdach ściany przeciwpożarowej nie wolno prowadzić przewodów z mediami palnymi i wybuchowymi", a zgodnie z przepisami budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki powinien mieć od strony sąsiedniej działki ścianę oddzielenia przeciwpożarowego.
Z opinii tej wynika również, że sporna ściana przed budową spełniała wymogi w tym zakresie, natomiast na skutek realizacji inwestycji utraciła charakter ściany przeciwpożarowej. Zatem, dostrzegając powyższe, Sąd I instancji wskazał, że opinia mgr inż. R.S. została przez organ błędnie odczytana i w efekcie błędnie wykorzystana.
W ocenie Sądu I instancji, obie opinie nie mogły stanowić miarodajnego dowodu na prawidłowość projektu budowlanego zatwierdzonego sporną decyzją Prezydenta Miasta Krakowa. Opinia mgr inż. R.S. wskazuje na potrzebę dokładnej analizy sprawy w kwestii dotyczącej instalacji gazowej, bo wynika z niej, że umiejscowienie fragmentu takiej instalacji po powierzchni lub w bruzdach ściany przeciwpożarowej (a taką powinna być ściana usytuowana w ostrej granicy z działką sąsiednią), nie może mieć miejsca. W konsekwencji Sąd I instancji przyjął, że w sprawie zabrakło właściwej analizy (odnoszącej się do zatwierdzonego projektu budowlanego i przepisów prawa) w kwestii projektowanej instalacji gazowej wzdłuż zachodniej ściany budynku, tj. na zewnątrz tej ściany.
Sąd I instancji zauważył również, że w aktach sprawy znajduje się dokumentacja techniczna dotycząca instalacji gazu sporządzona przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia, ale w ocenie Sądu I instancji powyższa kwestia wymagała oceny nie w kontekście kompletności projektu i art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, a w kontekście art. 35 ust. 1 pkt 2 wskazanej ustawy, a więc zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (z uwzględnieniem art. 5 tej ustawy). Dodatkowo, Sąd I instancji wskazał, że z wyjaśnień pełnomocnika inwestora zawartych w piśmie z 16 lipca 2008 r. wynika, że organ nadzoru budowlanego prowadzi (prowadził) postępowanie dotyczącej spornej inwestycji, a w trakcie tego postępowania inwestor zobowiązał się do "przełożenia" instalacji gazowej i w tym celu wykonany został w kwietniu 2008 r. projekt R.I.. Wyjaśnienie tej okoliczności może mieć wpływ na ocenę sprawy w przedstawionej powyżej kwestii spornej związanej z instalacją gazową.
Ponadto Sąd I instancji wskazał, że w kontekście art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane należało także rozważyć podniesiony w sprawie zarzut nieuwzględnienia w projekcie, obciążającego działkę nr [...], ograniczonego prawa rzeczowego w postaci służebności przechodu, przejazdu i przegonu ustanowionego na rzecz każdoczesnego właściciela działki nr [...]. Wskazanie przez organ odwoławczy, że sporna inwestycja nie ogranicza tego prawa, nie stanowi o właściwej analizie sprawy w tym zakresie, a z uwagi na brak jakiegokolwiek dodatkowego uzasadnienia tej kwestii, uniemożliwia Sądowi I instancji pełną kontrolę sprawy.
Sąd I instancji zauważył przy tym, że sporna inwestycja polega na rozbudowie i przebudowie, a przy jej projektowaniu służebność przechodu, przejazdu i przegonu powinna być uwzględniona. Jeśli zaś nie miało to miejsca, to należy, zdaniem Sądu I instancji, ocenić ewentualne naruszenie organu z tego powodu biorąc pod uwagę art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a przy tej ocenie niewątpliwie może mieć znaczenie, czy z dokumentacji załączonej do wniosku o pozwolenie na budowę wynikało obciążenie działki inwestycyjnej ograniczonym prawem rzeczowym.
Ponadto Sąd I instancji wskazał, że w kontekście art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, organ odwoławczy zobowiązany był także rozważyć, czy zaprojektowana rozbudowa budynku uwzględnia § 12 cytowanego rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (z daty wydania pozwolenia na budowę). Zarzut naruszenia wskazanego przepisu był podnoszony przez wnioskodawców postępowania jeszcze przed organem I instancji, nie znalazł on natomiast odzwierciedlenia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyjaśnienie w tym zakresie organ zawarł dopiero w odpowiedzi na skargę, która to nie może uzupełniać uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia.
Jednocześnie Sąd I instancji zauważył, że dokonując analizy sprawy w kontekście omawianego zarzutu należało wyjaśnić charakter działki sąsiedniej w dacie wydania pozwolenia na budowę. W piśmie procesowym z 14 grudnia 2011 r. skarżący podniósł, że obie jego działki sąsiadujące z nieruchomością inwestycyjną mają status działki budowlanej, a ponadto wydano na nie decyzje o warunkach zabudowy kilkakrotnie, w różnych wariantach usytuowania budynków.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł inwestor.
W pierwszej kolejności zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego.
Po pierwsze, art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że organy obu instancji naruszyły powyższe przepisy oraz zasady procesowe w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj. nie podjęły wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, pomimo iż postępowanie organów obu instancji zostało przeprowadzone prawidłowo;
Po drugie, w art. 107 § 3 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że organ II instancji w sposób niepełny wyjaśnił motywy podjętego rozstrzygnięcia.
Ponadto inwestor zarzucił naruszenie przepisów postępowania
Po pierwsze, art. 141 § 4 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), poprzez brak wystarczającego uzasadnienia w zakresie motywów uznania stwierdzonych uchybień za uchybienia, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Po drugie, art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez brak wystarczającego uzasadnienia w zakresie motywów uznania postępowania przeprowadzonego przez organ odwoławczy jako postępowania niezgodnego z prawem,
Po trzecie, art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. oraz w związku w związku z art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne uwzględnienie skargi na skutek nieprawidłowego uznania, że powyższe normy zostały naruszone, a także poprzez brak wykazania, że powyższe naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik postępowania;
Inwestor wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, a także o zasądzanie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie jest zasadna.
W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej zwanej p.p.s.a.) – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Po pierwsze, należy stwierdzić, że chybiony jest zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 7, 77 i 80 k.p.a. z powodu ich niewłaściwego zastosowania. Na wstępie trzeba jednak zaznaczyć, że zaskarżona została do Sądu I instancji decyzja ostateczna organu odwoławczego w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji zatwierdzającego projekt budowlany i udzielającego W.J. pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku przy ul. [...]. Oznacza to, że jest to tzw. postępowanie nadzwyczajne, w którym właściwy organ dokonuje kontroli ostatecznej decyzji w świetle stanu prawnego i faktycznego z daty jej wydania, pod kątem ewentualnie wystąpienia jednej z przesłanek z przepisu art. 156 §[ 1 pkt 1-7 k.p.a. W tej sprawie dotyczy to w istocie przede wszystkim przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a więc oceny czy przedmiotowa decyzja organu I instancji została wydana z rażącym naruszeniem odpowiednich przepisów prawa budowlanego.
Ponadto w tej sprawie zastosowanie ma także dyspozycja art. 190 p.p.s.a. w związku z art. 153 p.p.s.a., biorąc pod uwagę wykładnię prawa i ocenę prawną sformułowaną w wyroku NSA z dnia 8 września 2011 r. (sygn. akt II OSK 1288/10) odnośnie ponownej kontroli zaskarżonej decyzji ostatecznej w ramach dotychczas zebranego materiału dowodowego. W tym przypadku brak jest możliwości jego ewentualnego uzupełnienia o inne późniejsze dowody w sprawie, jak to jest możliwe w przypadku wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Oznacza to, że Sąd I instancji powinien dokonać kontroli pod tym kątem zaskarżonej decyzji według stanu prawnego i faktycznego obowiązującego w dacie wydana przez organ I instancji decyzji z dnia 29 maja 2007 r. Dlatego też należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że wbrew zarzutom kasacyjnym, organ odwoławczy nie przeprowadził w tym zakresie wymaganej kontroli decyzji ostatecznej wydanej przez organ I instancji w świetle przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Dotyczy to w szczególności kwestii zgodności powyższego pozwolenia na budowę z decyzją z dnia [...] marca 2006 r. o warunkach zabudowy w świetle dyspozycji art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, jak i innymi wymaganiami określonymi w art. 35 ust. 1 pkt 2-4 tejże ustawy w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Ponadto słusznie Sąd I instancji zaznaczył, że inwentaryzacja powykonawcza nie może być powołana jako dowód w tej sprawie, ponieważ dotyczy etapu już realizacji budynku a nie jego projektowania.
Dotyczy to także opinii inż. T.K. z dnia 16 lipca 2008 r. czy też opinii mgr. inż. R.S. z dnia 15 maja 2008 r., ponieważ nie odnoszą się one do zatwierdzonego projektu budowlanego. Wynika to z tego, że np. opinia inż. R.S. dotyczy tylko ustalenia wymagań dla ściany oddzielenia przeciwpożarowego jak i ustalenia czy już wykonana ściana, a nie dopiero projektowana ściana zachodnia przedmiotowego budynku, spełnia wymagania dotyczące ochrony przeciwpożarowej, czy wynika z niej, że dopiero po realizacji tej inwestycji utraciła charakter ściany przeciwpożarowej. Odrębna kwestia dotyczy braku oceny przez właściwy organ odwoławczy projektu budowlanego w zakresie projektowanej instalacji gazowej – o której stanowi opinia mgr. inż. R.S. – lecz w świetle przepisu art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane.
Należy zaznaczyć, że powyższe wymagania wynikające z art. 35 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy powinny być poddane ocenie prawnej przez organ odwoławczy na dzień wydania decyzji przez organ I instancji, także w zakresie dotyczącym obciążającego działkę nr [...] ograniczonego prawa rzeczowego w postaci służebności przychodu, przejazdu i przegonu ustanowionego na rzecz każdoczesnego właściciela działki nr [...].
Po drugie, biorąc pod uwagę prawidłową kontrolę stanu faktycznego i prawnego ustalonego przez właściwe organy, której dokonał Sąd I instancji, brak jest także przesłanek do stwierdzenia dokonania przez Sąd I instancji nieprawidłowego zastosowania przez właściwy organ odwoławczy przepisu art. 107 § 3 k.p.a. odnośnie braku prawidłowej kontroli uzasadnienia faktycznego wydanej decyzji ostatecznej.
Po trzecie, wbrew zarzutowi kasacyjnemu Sąd I instancji zgodnie z dyspozycją art. 141 § 4 p.p.s.a. prawidłowo sformułował w uzasadnieniu wyroku wskazania co do dalszego postępowania. Ponadto przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w świetle art. 174 pkt 2 p.p.s.a. tylko jeżeli uzasadnienie orzeczenia Sądu I instancji nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego, który został przyjęty za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, co w tej sprawie oczywiście nie nastąpiło.
Po czwarte, biorąc pod uwagę prawidłową sądową kontrolę przez Sąd I instancji zaskarżonej decyzji w stanie prawnym i faktycznym tej sprawy, brak jest także podstaw prawnych do stwierdzenia naruszenia przez Sąd I instancji art. 1 § 1 i 2 cyt ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy p.p.s.a. oraz w związku z art. 7, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a.
Z tych względów i na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.