Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Wr 46/08, oddalił skargę K. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą P.H.U. [...] w N. R. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] 2007 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wybudowania elektroenergetycznej linii napowietrzno-kablowej.
W uzasadnieniu stanowiska Sąd ten przedstawił następujące okoliczności faktyczne i prawne.
Decyzją z [...] 2007 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne wszczęte na wniosek skarżącego K. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P.H.U. [...] w N. R., w sprawie wybudowanej elektroenergetycznej linii napowietrznej 20 KV L-923, przebiegającej przez działkę oznaczoną numerem geodezyjnym [...] obręb N. R. [...].
Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W., po rozpoznaniu odwołania K. K. od powyższej decyzji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., decyzją z [...] 2007 r. utrzymał ją w mocy. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że podstawą formalnoprawną rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego jest art. 105 § 1 K.p.a. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wydał zaskarżoną decyzję z [...] 2007 r. w wyniku ustalenia, że przedmiotowa elektroenergetyczna linia napowietrzno-kablowa została wybudowana na podstawie pozwoleń na budowę udzielonych decyzją Urzędu Wojewódzkiego w W. z [...] 1987 r. oraz decyzją Urzędu Rejonowego w K. z [...] 1992 r. W 1999 r. Zakład Energetyczny W. S.A. dokonał wymiany kabla na nowy w związku z częstymi awariami istniejącego kabla. Zdaniem organu odwoławczego, wbrew stanowisku odwołującego, nie można wymiany kabla na nowy traktować jako budowy nowego obiektu, o której mowa w art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn.
Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), gdyż sam kabel stanowi tylko element linii elektroenergetycznej. Ponadto nie doszło do zmiany parametrów użytkowych linii elektroenergetycznej, ani zmiany trasy jej przebiegu. W tej sytuacji należało, zdaniem organu odwoławczego, zakwalifikować wykonane w 1999 r. roboty jako remont, o którym mowa w art. 3 pkt 8 ustawy - Prawo budowlane.
W skardze złożonej na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. K. K. stwierdził, że zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy nie jest wystarczający do stwierdzenia, iż w przedmiotowej sprawie zostało wydane pozwolenie na budowę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. rozpoznając powyższą skargę uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że istota sporu w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do tego, czy przedmiotowa elektroenergetyczna linia napowietrzno-kablowa została wybudowana bez pozwolenia na budowę. Orzekające w tej sprawie organy nadzoru budowlanego ustaliły, że przedmiotowa inwestycja została zrealizowana na podstawie decyzji pozwoleń na budowę wydanej przez Urząd Wojewódzki w W. z [...] 1987 r. i decyzji Urzędu Rejonowego w K. z [...] 1992 r. Skoro zatem w odniesieniu do przedmiotowej linii energetycznej zostały wydane decyzje o pozwoleniu na budowę, to nie można tej inwestycji uznać za samowolę budowlaną. Słusznie więc organy nadzoru budowlanego uznały, że w tej sytuacji postępowanie w sprawie wybudowania opisanej wyżej elektroenergetycznej linii napowietrzno-kablowej bez pozwolenia na budowę jest bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Sąd wskazał, że nie są trafne wywody skarżącego, że dokonana w 1999 r. wymiana kabla wymagała uzyskania pozwolenia na budowę.
Stosownie bowiem do art. 3 pkt 8 ustawy - Prawo budowlane z 1994 r., przez remont należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Trafnie zatem organ odwoławczy wywiódł, że sam kabel stanowi tylko element linii elektroenergetycznej i w sytuacji, gdy nie doszło do zmiany parametrów użytkowych linii elektroenergetycznej, ani zmiany trasy jej przebiegu, należało zakwalifikować wykonane w 1999 r. roboty jako remont, o którym mowa w art. 3 pkt 8 ustawy - Prawo budowlane.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku, opartą na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył K. K., reprezentowany przez radcę prawnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i uchylenie decyzji umarzających postępowanie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:
- 1) prawa materialnego, tj. przepisu art. 28 z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30 oraz art. 3 pkt 8 ustawy - Prawo budowlane z 1994 r. poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie,
- 2) przepisów postępowania, tj. przepisu art. 75, art. 77 ust. 1, art. 80 i art. 86 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a. poprzez przyjęcie, że wykonane prace nie stanowią samowoli budowlanej.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że ze zgromadzonego w sprawie materiału nie wynika, by kwestionowane roboty budowlane były zgodne z przepisem art. 28 ustawy - Prawo budowlane z 1994 r. Przepis ten zezwala na rozpoczęcie robót budowlanych "jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29 i 30". W ocenie skarżącego organy oraz WSA w zaskarżonym wyroku przyjęły, że po pierwsze inwestycja ta była zrealizowana na podstawie pozwolenia na budowę udzielonych w decyzji wydanej przez Urząd Wojewódzki w W. z [...] 1987 r. i decyzji Urzędu Rejonowego w K. z [...] 1992 r., a po drugie prace przeprowadzone w roku 1999 zostały trafnie zakwalifikowane jako remont w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 8 ustawy - Prawo budowlane z 1994 r. Skarżący wskazał, że w pierwszym przypadku przyjęcie przez Sąd orzekający iż "orzekające w tej sprawie organy nadzoru budowlanego ustaliły, że przedmiotowa inwestycja została zrealizowana na podstawie pozwoleń na budowę..." nie znajduje uzasadnienia w zgromadzonym w sprawie materiale, jest dowolne i sprzeczne z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 K.p.a. Wynikający z tej zasadny obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (polegający też min. na oparciu się o niewadliwe ustalenia faktów) nie został spełniony ponieważ zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną wśród ujawnionych w sprawie dokumentów brak jest decyzji o pozwoleniu na budowę.
Również przeprowadzone przez właściciela linii prace w roku 1999 nie spełniają definicji remontu z art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego, gdyż nie polegały one na wykonywaniu w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego. Organy nadzoru budowlanego badając sprawę przede wszystkim nie ustaliły jaki był ten stan pierwotny i co zostało wykonane w wyniku tych prac remontowych. Pierwotnie wykonana linia była linią napowietrzną, a przeprowadzone w 1999 r. prace polegały na skablowaniu i osadzeniu w wykopie ziemnym kabla (sporna linia L-923) i powiązania tego kabla z linią napowietrzną L-930. Było to zupełnie nowe urządzenie. Skarżący podniósł, że tak rażąco wadliwe i niezgodne ze stanem faktycznym "ustalenia" organów nadzoru budowlanego zostały przyjęte przez Sąd za podstawę orzeczenia oddalającego skargę.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej będąc związany jej zarzutami.
Stawia to wymóg dokładnego sprecyzowania zarzutów wskazujących przepisy prawa, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną naruszył Sąd pierwszej instancji wydając zaskarżony wyrok, uzasadnienia naruszenia przepisów oraz wykazania, iż naruszenie to miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
Przedmiotowa skarga kasacyjna wniesiona od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oddalającego skargę na decyzję w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego wybudowania elektrycznej linii napowietrznej - oparta została na wadliwie wskazanych podstawach kasacyjnych.
Zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego art. 28 ustawy - Prawo budowlane z 1974 r. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oparty został wg wskazania autora skargi kasacyjnej na podstawie prawnej art. 3931 K.p.c. (Kodeksu postępowania cywilnego) zaś naruszenie przepisów postępowania art. 75 art. 77 ust. 1, art. 80 i art. 86 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a. przez przyjęcie, że wykonane prace nie stanowią samowoli budowlanej.
Wskazane wyżej podstawy kasacyjne są wadliwe albowiem jak podniesiono na wstępie Naczelny Sąd Administracyjny od momentu wejścia w życie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawy i orzeka na podstawie przepisów tej ustawy, a nie Kodeksu postępowania cywilnego jak też nie na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.
Wadliwie określona podstawa skargi kasacyjnej nie wyklucza rozpoznania zarzutów sprecyzowanych w skardze kasacyjnej.
Oceniając zgłoszone zarzuty Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż nie mają one usprawiedliwionych podstaw.
Przede wszystkim za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 28 Prawa budowlanego, który stanowi, iż roboty budowlane, z wyjątkiem rozbiórek można rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę.
W przedmiotowej sprawie z zebranych materiałów dowodowych wynika, że sporna linia napowietrzna przechodząca nad działką skarżącego K. K. wybudowana została na podstawie pozwolenia budowlanego z [...] 1982 r. wydanego przez Wojewódzkiego Biuro Planowania Przestrzennego w W. Jakkolwiek decyzji tej nie odnaleziono w materiałach archiwalnych to odnaleziono decyzję Urzędu Wojewódzkiego w W. z [...] 1980 r. zatwierdzającą plan realizacyjny budowy omawianej linii napowietrznej oznaczonej 20 KV L-930.
Słuszna jest zatem ocena Sąd pierwszej instancji, iż w powyższej sytuacji mimo niepełnego materiału dowodowego dotyczącego tejże linii nie można uznać, iż stanowiła ona samowolę budowlaną, która winna być rozebrana zgodnie z żądaniem skarżącego K. K. Także w odniesieniu do istnienia linii kablowej ułożonej na gruntach działki skarżącego K. K. oznaczonej 20 KV L-923 na działce Nr [...] obręb N. R. [...] - słuszne jest stanowisko ocenne Sądu pierwszej instancji, iż nie można przyjąć, iż linia ta stanowi samowolę budowlaną. Z zachowanych dokumentów wynika bowiem, że inwestycja ta była zrealizowana na podstawie pozwoleń na budowę, tj. decyzji Urzędu Wojewódzkiego w W. Nr [...] z [...] 1987 r. i decyzji Urzędu Rejonowego w K. Nr [...] z [...] 1992 r.
Słusznie w sprawie podnosi się, że w okresie wydawania spornych decyzji i realizacji linii energetycznych - obowiązujące przepisy Prawa budowlanego nie zawierały wymogu przechowywania dokumentacji budowlanej dłużej niż 5 lat.
Skoro ocena zachowanych dokumentów wyklucza zaliczenie linii energetycznej napowietrzno-kablowej oznaczonej KV 20 L-930 i KV 20 L 923 przebiegającej przez działkę Nr [...] skarżącego K. K. do samowoli budowlanej organy nie miały podstaw do orzeczenia rozbiórki tych linii. Jakkolwiek też formalnie orzeczenie organów winno merytorycznie odmówić nakazu rozbiórki, jakiego żądał skarżący - umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego nie stanowi wady uzasadniającej uchylenie zaskarżonych decyzji.
Aprobata Sądu pierwszej instancji, formy rozstrzygnięcia przez wydanie decyzji umarzającej postępowanie w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie stanowi naruszenia prawa mającego wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
Jeżeli chodzi o drugi zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia wskazanych przepisów K.p.a. - stwierdzić należy, że jest całkowicie niezasadny, skoro się zważy, iż jak na wstępie podniesiono Sąd pierwszej instancji nie rozpoznaje sprawy na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego lecz na podstawie wskazanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie mógł zatem Sąd dopuścić się naruszenia przepisów K.p.a. - jak zarzuca skarżący.
W podsumowaniu wszystkich powyższych rozważań stwierdzić należy, iż zarzuty skargi kasacyjnej nie podważyły wyroku Sądu pierwszej instancji z uwagi na swą bezzasadność (pkt 1 skargi kasacyjnej) bądź nieprawidłowe sformułowanie (pkt 2 skargi kasacyjnej). Uzasadnia to oddalenie skargi kasacyjnej. Z mocy art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.