Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 1190/13

Uzasadnienie

Wyrokiem z 31 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę A. H. na uchwałę Rady Miejskiej w Białej z dnia 5 listopada 2010 r. Nr XXXVII/411/10 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zaskarżoną uchwałą Rada Miejska w Białej, przyjmując za podstawę art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm., dalej u.s.g.) oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm., dalej u.p.z.p.), uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenów lokalizacji farmy wiatrowej na gruntach wsi Browiniec Polski-Rostkowice-Wilków. Do części tekstowej planu załączony został m.in. rysunek planu w skali 1:2000.

A. H. wezwał Burmistrza do usunięcia naruszenia prawa przez powtórzenie procedury uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów lokalizacji farmy wiatrowej na gruntach wsi Browiniec Polski - Rostkowice-Wilków w zakresie procedur pominiętych w trakcie pierwotnego, wadliwego uchwalenia. Ponadto wniósł o dokonanie stosownych zmian w zapisach uchwały, które zapewnią, że elektrownie wiatrowe zostaną posadowione w odległości bezpiecznej od zabudowań mieszkalnych, tj. przynajmniej 2000 m, zaś grunty oznaczone jako RR(EW) będą mogły być wykorzystywane zgodnie z ich dotychczasowym przeznaczeniem, tj. na prowadzenie działalności ornej.

Następnie A. H. złożył w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wnosząc o stwierdzenie nieważności tej uchwały oraz zasądzenie kosztów postępowania wg. załączonego wykazu. Kwestionowanej uchwale zarzucił naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 9, art. 2 pkt 4, art. 17 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art. 3 Europejskiej Karty Samorządu Lokalnego (Dz.U. z 1994 r. Nr 124, poz. 607), art. 20 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 4 w zw. z art. 15, art. 14 ust. 3, art. 16 ust. 1, art. 17 pkt 3 u.p.z.p., § 12 pkt 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz.U. Nr 164, poz. 1587) w zw. z art. 16 ust. 2 i art. 17 pkt 9 u.p.z.p., art. 61 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 17 pkt 6 lit. c ustawy, art. 39 pkt 2 w zw. z art. 54 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.

Nr 199, poz. 1227 ze zm.), art. 42 pkt 2 w zw. z art. 54 ust. 2 oraz art. 51 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, art. 1 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 2, art. 2 Konstytucji RP oraz § 4 pkt 1, § 7 pkt 4, § 12 pkt 19 ww. rozporządzenia, art. 1 ust. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z dyrektywą 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady odnoszącą się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku (Dz.U. UE L. 02.189.12), oraz naruszenie przepisów uchwały Nr XXXIII/235/05 Rady Miejskiej w Białej z dnia 30 czerwca 2005 r., a także § 118 w zw. z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. Nr 100, poz. 908). Zdaniem skarżącego, w wyniku podjęcia kwestionowanej uchwały z naruszeniem powyższych przepisów doszło do naruszenia jego interesu prawnego.

Skarżący wyjaśnił, że grunty rolne stanowiące jego własność położone są w bezpośrednim obrębie oddziaływania projektowanych elektrowni wiatrowych i w bezpośrednim sąsiedztwie (ok. 5m), na terenie objętym zaskarżonym planem, natomiast tereny, na których posadowiony został należący do niego dom i zabudowa gospodarcza znajdują się na granicy projektowanego oddziaływania, tj. w odległości 500-600 m. Skarżący podniósł, że przewidziana planem budowa elektrowni wiatrowych znajduje się w zbyt bliskiej odległości od jego nieruchomości oraz innych siedlisk ludzkich, co uzasadnia twierdzenie, iż takie przeznaczenie gruntów stanowi zagrożenie dla zdrowia i życia.

Nadto - według jego oceny - tak bliskie położenie elektrowni wiatrowych spowoduje spadek wartości nieruchomości skarżącego wskutek pozbawienia ich waloru kulturowo-turystycznego, a ponadto ograniczy swobodę ich użytkowania.

W odpowiedzi na skargę Gmina Biała wniosła o oddalenie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Organ podniósł, że brak jest podstaw do twierdzenia, iż w wyniku uchwalenia miejscowego planu doszło do istotnego ograniczenia możliwości użytkowania nieruchomości skarżącego.

Odnosząc się do odpowiedzi organu, skarżący w piśmie z 5 listopada 2011 r. podtrzymał w całości żądania i argumentację podniesione w skardze.

Odpowiadając na replikę strony skarżącej organ w piśmie procesowym z 25 listopada 2011 r. podniósł, że nieruchomość skarżącego nie leży w obszarze objętym planem i nie wykazał on, aby przewidziane w planie elektrownie wiatrowe wywierały na niego negatywny wpływ.

W kolejnym piśmie procesowym z 15 grudnia 2011 r. skarżący wskazał, że nieruchomości stanowiące jego własność znajdują się na obszarze objętym planem, a konkretnie pomiędzy dwiema projektowanymi elektrowniami wiatrowymi.

W piśmie z 2 grudnia 2011 r. organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie akcentując, że nie doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącego, czy też interesu publicznego w sprawie. Podkreślił również, że wywiązał się w sposób należyty z obowiązku dotyczącego przeprowadzenia konsultacji społecznych z mieszkańcami. Ponadto, zdaniem organu, zaskarżona uchwała nie dokonała zmiany w sposobie użytkowania nieruchomości skarżącego, ponieważ nadal może on użytkować je rolniczo, a ich walor kulturalno-turystyczny nie został obniżony, bo jest to teren typowo rolniczy, oddalony od zabudowań. Organ podniósł nadto okoliczność, że skarżący mając możliwość wyrażenia swojego stanowiska odnośnie projektu planu jeszcze na etapie jego uchwalania, nie złożył nigdy w tym zakresie żadnych wniosków ani uwag, jak również nie brał udziału w przeprowadzonej dyskusji.

W kolejnym piśmie procesowym z 22 grudnia 2011 r. skarżący podtrzymał dotychczasową argumentację i nie zgodził się z powyższym stanowiskiem organu. Do pisma załączył uchwałę nr 1/2011 Zebrania Wiejskiego Sołectwa Browiniec Polski z dnia 6 marca 2011 r. w sprawie budowy zespołu elektrowni wiatrowych wraz z infrastrukturą towarzyszącą w bezpośrednim sąsiedztwie sołectwa Browiniec Polski, oraz przedstawił załączony do niej protokół i listę obecności.

Wyrokiem z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Op 471/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej p.p.s.a.), stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały.

Na skutek wniesionej przez Gminę Biała skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 996/12, uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, odstępując jednocześnie na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. W uzasadnieniu wyroku NSA m.in. nie zgodził się z Sądem I instancji co do stwierdzonego przezeń naruszenia przez organ trybu sporządzania planu przez pominięcie uchwały o zgodności projektu planu ze studium.

W kolejnym piśmie procesowym z 15 listopada 2012 r. pełnomocnik skarżącego dodatkowo zarzucił naruszenie: art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia faktycznego charakteru i oddziaływania planowanej inwestycji, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz zaniechanie pełnego zbadania i pełnego rozpatrzenia ogólnie dostępnych materiałów, zwłaszcza opracowań naukowych dotyczących szkodliwego wpływu elektrowni wiatrowych na zdrowie ludzi i na przyrodę; art. 20 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 4 w zw. z art. 15 u.p.z.p. w zakresie, w jakim nie zastosowano się w planie do zaleceń ujętych w studium co do minimalnej odległości lokalizacji elektrowni wiatrowych od zabudowań mieszkaniowych, dróg utwardzonych oraz obiektów infrastruktury technicznej; art. 15 ust. 2 pkt 5 i 7 u.p.z.p. w zakresie, w jakim plan nie zawiera obowiązkowych informacji o wymaganiach wynikających z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych oraz informacji określających granice i sposoby zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów, w tym terenów górniczych, a także obszarów szczególnego zagrożenia powodzią oraz obszarów osuwania się mas ziemnych; art. 17 pkt 14 u.p.z.p. w zakresie, w jakim w dokumentacji planistycznej brakuje projektu planu, który został przedstawiony przez Burmistrza Gminy Radzie Miejskiej; § 12 pkt 14 rozporządzenia w zw. art. 16 ust. 2 u.p.z.p. w zw. z art. 17 pkt 9 u.p.z.p. w zakresie, w jakim do dokumentacji planistycznej nie zostały dołączone ekspertyzy, które "rzekomo" zostały wykonane na poczet sporządzenia planu; § 4 pkt 4 rozporządzenia w zakresie, w jakim plan nie określa obiektów i terenów chronionych ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym nie zawiera nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu terenów; art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. w zw. § 4 pkt 8 rozporządzenia w zakresie, w jakim plan nie określa parametrów działek uzyskiwanych w wyniku scalania i podziału nieruchomości, w szczególności minimalnych lub maksymalnych szerokości frontów działek, ich powierzchni oraz określenie kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego; § 9 pkt 1 rozporządzenia w zakresie, w jakim w projekcie rysunku planu miejscowego zastosowano inne oznaczenia graficzne barwne i literowe dotyczące przeznaczenia terenów, aniżeli należy stosować na projekcie rysunku planu miejscowego zgodnie z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia; § 9 pkt 2 rozporządzenia w zakresie, w jakim w projekcie rysunku planu miejscowego zastosowano inne oznaczenia graficzne dotyczące granic i linii regulacyjnych oraz elementów zagospodarowania przestrzennego aniżeli określone w Polskiej Normie PN-B-01027 z dnia 11 lipca 2002 r., a to m.in. odnośnie oznaczenia granic obszaru objętego opracowaniem oraz linii rozgraniczających tereny o różnym sposobie użytkowania; § 10 pkt 1 rozporządzenia w zakresie, w jakim materiały planistyczne sporządzone na potrzeby projektu planu miejscowego, nie były aktualne na dzień przekazania tego projektu do opiniowania i uzgodnienia; art. 15 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 14 ust. 8 u.p.z.p. w zw. z uchwałą z dnia 28 września 2010 r. Sejmiku Województwa Opolskiego Nr XLVIII/505/2010 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla województwa opolskiego - w zakresie, w jakim plan zagospodarowania przestrzennego dla województwa zakazuje lokalizowania elektrowni wiatrowych na obszarze objętym inkryminowaną uchwałą (str. 118), jak i w zakresie, w jakim plan pozostaje w sprzeczności co do wskazanych w uchwale Nr XLVIII/505/2010 (str. 123) odległości od najbliższych zabudowań; art. 17 pkt 5 w zw. z art. 37 ust. 11 u.p.z.p. w zakresie, w jakim prognoza skutków finansowych uchwalenia planu sporządzona została przez osobę niebędącą rzeczoznawcą majątkowym.

W piśmie procesowym z 23 listopada 2012 r. pełnomocnik skarżącego, w oparciu o przepisy uchwały Sejmiku Województwa Opolskiego Nr XLVIII/505/2010, wywiódł, że teren objęty planem położony jest na obszarze niewskazanym dla lokalizacji elektrowni wiatrowych i obejmuje obszar szczególnej ochrony przyrody i krajobrazu. Ponadto lokalizacja elektrowni wiatrowych planowana jest w odległości mniejszej niż 450 m od zabudowy mieszkaniowej, co jest sprzeczne z zapisami uchwały Sejmiku. Nadto w przedmiotowej uchwale przewidziano, że celem polityki przestrzennej jest ochrona krajobrazu przed degradacją, w tym lokalizacją elektrowni wiatrowych.

W replice na pismo skarżącego z 15 listopada 2012 r. Gmina przedstawiła swoje stanowisko w piśmie z 1 grudnia 2012 r., w którym szczegółowo odniesiono się do stawianych zarzutów.

Odnosząc się do argumentacji Gminy, skarżący w piśmie z 17 grudnia 2012 r. podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie, dodatkowo nie zgodził się z zaprezentowanym przez organ pojęciem "działki", które pozostaje w sprzeczności z normatywnie określoną definicją działki ewidencyjnej (gruntowej).

W piśmie z 9 stycznia 2013 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o dopuszczenie dowodu z dokumentów w postaci umowy z [...] maja 2011 r. dotyczącej udostępnienia gruntów na cele budowlane oraz umowy z [...] marca 2009 r. wraz z aneksami.

Na rozprawie sądowej przed WSA w dniu 22 stycznia 2013 r. pełnomocnik skarżącego przedłożył pismo z 21 stycznia 2013 r., w którym rozbudowano argumentację dotyczącą dotychczasowych zarzutów.

W motywach wyroku oddalającego skargę WSA w Opolu stwierdził, że w niniejszej sprawie nie doszło do niezgodnego z prawem naruszenia interesu prawnego skarżącego. Poza tym, znacznej części zarzutów (np. dotyczących sprzeczności planu z rozporządzeniem, nadaniu wadliwego znaczenia pojęciom stosowanym w uchwale) skarżący w ogóle nie powiązał z naruszeniem własnego, indywidualnego interesu prawnego, a jest to jedna z przesłanek koniecznych do uwzględnienia skargi wniesionej w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. W orzecznictwie sądowym powszechnie przyjmuje się, że skarga złożona w tym trybie nie ma charakteru actio popularis, a więc do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność uchwały z prawem. Mimo to, Sąd I instancji poddał ocenie zasadność tych zarzutów, ale jedynie w kontekście ewentualnego wystąpienia takich wadliwości, które należałoby uwzględnić z urzędu. Takich naruszeń prawa, o jakich mowa w art. 28 ust. 1 u.p.z.p., Sąd I instancji się jednak nie dopatrzył.

Skargą kasacyjną działający w imieniu A. H. pełnomocnik zaskarżył w całości ww. wyrok i zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:

1. I. naruszenie prawa materialnego
2. a) poprzez jego błędną wykładnię, a mianowicie:

art. 20 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 9 ust. 4 u.p.z.p. - przez uznanie, że zaskarżony plan zagospodarowania przestrzennego wsi Browiniec Polski - Rostkowice - Wilków jest zgodny z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Biała, a to w zakresie w jakim plan przewiduje inne przeznaczenie terenu aniżeli studium, w zakresie w jakim nie są zachowane w planie określone w studium odległości minimalne od zabudowań mieszkalnych, od urządzeń infrastruktury technicznej i od dróg, jak również w zakresie w jakim zachodzi niezgodność pomiędzy planem a studium co do dopuszczalnej wysokości projektowanych elektrowni wiatrowych oraz co do budowy nowych linii przesyłowych, art. 15 ust. 2 pkt 12 u.p.z.p. w zw. 36 § 4 w zw. z § 4 pkt 13 rozporządzenia w zakresie w jakim organ ustalił wysokość renty planistycznej zgodnie z § 35 pkt 1 lit. 2 inkryminowanej uchwały dla pozostałych terenów na kwotę 0%.

1. - art. 16 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z § 6 pkt 1 rozporządzenia - w zakresie w jakim Sąd I instancji nie uwzględnił konieczności kumulatywnego spełnienia przesłanek zastosowania skali 1:2000, uznając że wystarczającym jest uznanie przesłanki powierzchniowej,
2. - art. 93 ust. 2a ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez jego niezastosowanie, a to w zakresie w jakim inkryminowany plan przewidywał dokonanie podziału działek rolnych na działki o powierzchni nieprzekraczające 0,3 ha,
3. - art. 254 pkt 4 ustawy o finansach publicznych w zw. z art. 11b u.s.g. w zw. z art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 21 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 28 u.p.z.p. – w zakresie w jakim Sąd I instancji nie zbadał naruszenia przepisów dotyczących procedury finansowej realizacji inwestycji przez organ, co mogło mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia,
4. b) poprzez jego błędne zastosowanie (niezastosowanie), a mianowicie:
5. - art. 15 ust. 2 pkt 12 u.p.z.p. w zw. 36 § 4 w zw. z § 4 pkt 13 rozporządzenia w zakresie w jakim organ ustalił wysokość renty planistycznej zgodnie z § 35 pkt 1 lit. 2 zaskarżonej uchwały dla pozostałych terenów na kwotę 0%, a w konsekwencji nie zastosował ww. przepisów,
6. - art. 93 ust. 2a ustawy o gospodarce nieruchomościami - poprzez jego niezastosowanie, a to w zakresie w jakim plan przewidywał dokonanie podziału działek rolnych na działki o powierzchni nieprzekraczające 0,3 ha, a w konsekwencji nie zastosował ww. przepisu,
7. - art. 254 pkt 4 ustawy o finansach publicznych w zw. z art. 11 b u.s.g. w zw. z art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 21 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 28 u.p.z.p. - w zakresie w jakim Sąd I instancji nie zbadał naruszenia przepisów dotyczących procedury finansowej realizacji inwestycji przez organ, co mogło mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a w konsekwencji nie zastosował owych przepisów,
8. - art. 38, art. 64 ust. 1 oraz art. 68 ust. 1 Konstytucji RP - w zakresie w jakim Sąd I instancji nie dokonał oceny zgodności projektowanych elektrowni wiatrowych z konstytucyjnymi zasadami ochrony własności, zdrowia i życia obywateli, a w konsekwencji nie zastosował ww. przepisów,
9. II. naruszenie prawa procesowego mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
10. - art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. art. 28 u.p.z.p. w zw. z art. 101 u.s.g. - w zakresie w jakim Sąd I instancji uznał, iż podstawą uchylenia uchwały nie stanowi każde istotne naruszenie procedury planistycznej lecz tylko takie, które pozostaje w związku z "z własnym interesem prawnym" skarżącego, co mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia,
11. - art. 106 ust. 3 p.p.s.a. w zw. art. 254 pkt 4 ustawy o finansach publicznych w zw. z art. 11b u.s.g. w zw. z art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 21 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 28 u.p.z.p. - w zakresie w jakim organ oddalił wniosek skarżącego o dopuszczenie dowodów z dokumentów - umowy o udostępnienie gruntów na cele budowlane z dnia [...] maja 2011 r. oraz umowy nr [...] wraz z aneksami, co mogło mieć istotny wpływ na treść wyroku,
12. - art. 133 § 1 p.p.s.a. - w zakresie w jakim Sąd I instancji ustalił, że powierzchnia obszaru objętego inkryminowaną uchwała stanowi 620 ha, a to pomimo, iż w aktach sprawy brak dokumentu potwierdzającego, że obszar ten obejmuje taką powierzchnię, co mogło mieć istotny wpływ na treść inkryminowanego orzeczenia,
13. - art. 134 § 1 w zw. art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), w zakresie w jakim Sąd I instancji nie rozpoznał zarzutów strony skarżącej co do:

wydzielenia działek o powierzchni mniejszej niż 0,3000 ha, a także w zakresie w jakim Sąd I instancji nie zbadał zarzutu w przedmiocie lokalizacji w planie elektrowni wiatrowych na terenach przeznaczonych w planie wyłącznie jako grunty rolne (RR), w zakresie w jakim Sąd I instancji nie zbadał zarzutu w przedmiocie lokalizacji w planie linii wysokiego napięcia o mocy 220 kV co do zgodności planu z postanowieniami studium, w zakresie w jakim Sąd I Instancji nie zbadał zarzutu co do niezgodności opisu granic planu w zestawieniu z jego załącznikiem graficznym, a nadto w zakresie owej niezgodności wyrażającej się w załączniku graficznym do planu lokalizowaniem elektrowni wiatrowych nie tylko na terenach oznaczonych jak RR(EW) ale i terenach o przeznaczeniu podstawowym tj. RR.- vide załącznik graficzny nr a, b, c, d do pisma z dnia [...] stycznia 2013 r., w zakresie w jakim Sąd I instancji nie zbadał zarzutu co do niezgodności planu ze studium w zakresie budowy elektrowni wiatrowej na terenach przeznaczonych w studium jako strefa szczególnej ochrony krajobrazu przyrodniczego, w zakresie w jakim Sąd I instancji nie zbadał, czy elektrownie wiatrowe przewidziane w planie lokalizowane są w odległościach mniejszych od dopuszczalnych zgodnie z studium, uznając, iż strona skarżąca nie przedstawiła w tym względzie wystarczającego materiału dowodowego.

Wskazano, iż powyższe naruszenie może być również uznane za istotne naruszenie postępowania sądowo-administracyjnego poprzez zastosowanie przez Sąd I instancji w sposób niezasadny nie znajdującego w tym postępowaniu domniemania prawnego zgodności zastosowanej przez organ procedury planistycznej z planem. Podkreślono ponadto, że powyższe naruszenie może być ocenione również jako naruszenie art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. 232 K.p.c. w zw. z art. 233 K.p.c, a to w zakresie w jakim Sąd I instancji oparł się w postępowaniu na dokumentach dopuszczonych w poczet materiału dowodowego dopiero na etapie postępowania sądowego (z urzędu lub na wniosek), bądź jako naruszenie art. 133 p.p.s.a. w zakresie w jakim Sąd I instancji dokonał błędnej oceny akt sprawy,

1. g) w zakresie w jakim Sąd I instancji nie zbadał, czy położenie dwóch elektrowni wiatrowych na jednej działce ewidencyjnej, nie stanowi zwartego obszaru w rozumieniu art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Jednocześnie z ostrożności procesowej zauważono, iż powyższa okoliczność nie narusza związania Sądu I instancji wykładnią prawa w rozumieniu art. 190 p.p.s.a., lecz stanowi zmianę stanu sprawy, która nie była uprzednio poddana analizie przez Sąd II instancji, a zatem winna zostać poddaną ocenie przez Sąd I instancji,
2. h) w zakresie w jakim Sąd I instancji nie dokonał oceny zgodności z prawem zapisu § 16 ust. 2 pkt 2 inkryminowanego planu co do limitacji powierzchni działki wydzielonej pod budowę elektrowni wiatrowych,
3. i) w zakresie w jakim Sąd I instancji nie dokonał oceny zgodności projektowanych elektrowni wiatrowych z konstytucyjnymi zasadami ochrony własności, zdrowia i życia obywateli,
4. j) w zakresie w jakim Sąd I instancji nie zbadał czy nie doszło do naruszenia "zasad technik prawodawczych" a to w zakresie użytych w inkryminowanej uchwale pojęć "działka", "wydzielenie", czy, "farma wiatrowa", co mogło mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku,
5. - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez:

niewskazanie na jakiej podstawie Sąd I instancji ustalił, iż powierzchnia obszaru objętego planem stanowi 620 ha, niewskazanie na jakiej podstawie Sąd I instancji ustalił, iż odległości pomiędzy projektowanymi elektrowniami wiatrowymi a zabudowaniami, gruntów utwardzonych oraz obiektów infrastruktury technicznej są zgodne z postanowieniami studium, w zakresie w jakim Sąd I instancji wskazał, iż brak uzasadnienia przez organ planistyczny przyjętych rozwiązań nie może przesądzać o jego nieważności, jednocześnie Sąd I instancji nie wyjaśnił czy organ nie przekroczył granic przysługującego mu władztwa planistycznego, w zakresie w jakim Sąd I instancji wskazał, że w aktach sprawy znajduje się oświadczenie Burmistrza Gminy z dnia [...] lipca 2010 r. wskazujące na brak konieczności uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych, a jednocześnie nie wskazał podstawy prawnej dla takowego oświadczenia, jak również jakie znaczenie prawne temu oświadczeniu przypisał i podstawę prawną ku temu, niewskazanie w oparciu o jakie dokumenty Sąd I instancji ustalił, że limitacja powierzchni działki do 0,49 ha zachowuje normatywne wymogi przewidziane dla dróg i gruntów wydzielonych, w tym w szczególności w zakresie zgodności tegoż zapisu z art. 93 ustawy o gospodarce nieruchomościami, co mogło mieć istotny wpływ na treść inkryminowanego orzeczenia.

Wskazując na powyższe na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, bądź też rozstrzygnięcie sprawy stosownie do art. 188 p.p.s.a. Ponadto wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania wg załączonego wykazu kosztów oraz rozpoznanie stosownie do art. 191 p.p.s.a. postanowienia Sądu I instancji w sprawie oddalenia wniosku w przedmiocie dopuszczenia dowodu z umowy z dnia [...] maja 2011 r. oraz umowy z dnia [...] marca 2009 r. wraz z aneksami, a to z uwagi na fakt, że postanowienie to mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Gmina Biała, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o oddalenie tej skargi i zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. W treści pisma szczegółowo odniesiono się do każdego z podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, wskazując na ich bezzasadność.

Pismem z dnia 8 stycznia 2015 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał dotychczasowe twierdzenia, zarzuty i wnioski zawarte w złożonej skardze kasacyjnej.

Z kolei zaś w piśmie z dnia 12 stycznia 2015 r. pełnomocnik skarżącego przedstawił: odpowiedź z dnia [...] grudnia 2014 r. Inspektora ds. gospodarki nieruchomościami Gminy Biała na wniosek o udostępnienie informacji dotyczącej udostępnienia gruntów związanych z umową z dnia [...] maja 2011 r., odpowiedź Burmistrza Gminy Biała z dnia [...] grudnia 2014 r. na wniosek o udzielenie informacji publicznej z dnia [...] grudnia 2014 r., odpowiedź Burmistrza Gminy Biała z dnia [...] grudnia 2014 r. na wniosek o udzielenie informacji publicznej z dnia [...] grudnia 2014 r. Dokumenty te przedstawione zostały na potwierdzenie naruszenia przez organ procedury finansowej realizacji inwestycji, w szczególności w zakresie naruszenia konstytucyjnej zasady zaufania obywateli do działań organów administracji publicznej o legalności podejmowanych przez nie czynności, oraz naruszenia równowagi pomiędzy interesem publicznym ogółu mieszkańców Gminy Biała na korzyść interesu prywatnego inwestora.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie wskazać należy, że zaskarżony wyrok został wydany w wyniku ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu niniejszej sprawy na skutek wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 996/12, uchylającego wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 10 stycznia 2012 r., mocą którego stwierdzono nieważność zaskarżonej przez A. H. uchwały Rady Miejskiej w Białej z dnia 5 listopada 2010 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie zaś z art. 190 zd. pierwsze Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Związanie wykładnią dokonaną w wyroku NSA na podstawie art. 190 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oznacza w praktyce, że sąd administracyjny, ponownie rozpoznając sprawę, która została mu przekazana przez NSA, nie może stosować postanowień art. 134 § 1 i art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a w skardze kasacyjnej nie powinny być podawane zarzuty sformułowane w oparciu o odmienną wykładnię prawa, niż dokonał tego NSA w orzeczeniu uchylającym orzeczenie sądu I instancji i przekazującym sprawę do ponownego rozpoznania (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Komentarz. pod red. prof. Romana Hausera, prof. Marka Wierzbowskiego, Wydawnictwo C.H. BECK, 2011, str. 624). W zdaniu drugim przepis art. 190 p.p.s.a. stanowi, że nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Poczynienie powyższych uwag okazało się w niniejszej sprawie niezbędne, jako że bezskuteczność części podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów była wynikiem podejmowanej przez autora skargi kasacyjnej próby ponownego rozważania kwestii przesądzonych już prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Wobec powyższego w pierwszej kolejności jako bezzasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 254 pkt 4 ustawy o finansach publicznych w zw. z art. 11b u.s.g. w zw. z art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 21 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 28 u.p.z.p., jakie skarżący kasacyjnie upatruje w pominięciu przez Sąd I instancji istotnej wady kontrolowanego postępowania planistycznego polegającej na korzystaniu przez organ z darowizn w postaci dokumentów planistycznych sfinansowanych ze środków własnych inwestora. Podkreślić trzeba, że w wiążącym na zasadzie art. 190 p.p.s.a. wyroku z dnia 6 lipca 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że pokrycie kosztów sporządzenia planu miejscowego (w pewnej części) przez inny podmiot, w zaistniałej sytuacji jest kwestią wewnętrzną Gminy i w tej sytuacji, gdy procedura planistyczna została zachowana, nie może powodować stwierdzenia nieważności uchwały. Skorzystanie zatem przez Burmistrza Białej w ramach procedury planistycznej, tj. przy tworzeniu prognozy oddziaływania na środowisko, którą przecież opracowała i co podniesiono w poprzedniej kasacji sfinansowała gmina oraz prognozy skutków finansowych z dokumentów, które sfinansował potencjalny inwestor nie może świadczyć o naruszeniu prawa.

Wobec powyższego, powoływane w rozpoznawanej skardze kasacyjnej argumenty dla uzasadnienia omawianego zarzutu, należało uznać za niedopuszczalną polemikę z wiążącym tak Sąd I instancji, jak i orzekający w sprawie niniejszej skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowiskiem wyrażonym w wyroku NSA z dnia 6 lipca 2012 r. Zaznaczyć zatem należy, że sam fakt sporządzenia dokumentów, wykorzystanych następnie przez organ w procedurze sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na zlecenie osoby prywatnej dokumentów tych nie dyskwalifikuje. Dopiero merytoryczne wady takiego dokumentu mogły stać się podstawą wywodzenia, iż doszło do naruszenia prawa skutkującego koniecznością uwzględnienia wniesionej skargi. Słuszności zaprezentowanego stanowiska nie mogła również podważyć powołana przez skarżącego umowa, jaką zawarła Gmina Biała z inwestorem, mocą której Spółka "[...]" nabyła od Gminy lokal mieszkalny, czy też umowa o udostępnieniu gruntów gminnych podpisana przez [...] Sp. z o.o. Okoliczności te pozostawały bowiem poza kompetencją sądu administracyjnego w sprawie legalności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Z tych też względów stwierdzić należy, że nie mógł zasługiwać na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 254 pkt 4 ustawy o finansach publicznych w zw. z art. 11b u.s.g. powołany na okoliczność – nieuzasadnionego w ocenie skarżącego – oddalenia przez Sąd I instancji wniosku o dopuszczenie dowodów z dokumentów – umowy o udostępnienie gruntów na cele budowlane oraz umowy nr [...] wraz z aneksami, mocą której Gmina Biała zleciła pracowni architektonicznej opracowanie dokumentacji planistycznej. Przypomnieć jedynie należy, że w świetle art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Takich zaś wątpliwości, wobec wiążącego Sąd stanowiska, przedstawione dokumenty wywołać nie mogły.

Wiążące w sprawie stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego nie pozwoliło również na przyjęcie odmiennego poglądu co do sposobu rozumienia "zwartego obszaru", którym to określeniem posługuje się art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Powtórzyć trzeba, że w uzasadnieniu wyroku z dnia 6 lipca 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że w sprawie dotyczącej uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w związku z przeznaczeniem gruntów rolnych na zespół elektrowni wiatrowych, "zwartym obszarem" będzie obszar złożony z elementów znajdujących się blisko jeden obok drugiego, skupiony i nie rozczłonkowany, a nie suma wszystkich obszarów przeznaczonych na tę inwestycję, bez względu na ich wzajemne położenie. Takie rozumienie tego terminu pozbawia słuszności wywody czynione przez autora rozpoznawanej obecnie skargi kasacyjnej, iż Sąd I instancji nie rozważył w pełni wszystkich możliwych wariantów położenia elektrowni wiatrowych, które w pewnych sytuacjach pozwoliłyby na odstąpienie od zaprezentowanego sposobu rozumienia "zwartego obszaru".

Z tych też względów jako nieuzasadniony należało uznać powoływany w tym zakresie zarzut naruszenia art. 134 § 1 w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych.

Nie sposób wreszcie zgodzić się z podniesionym w skardze kasacyjnej zarzutem naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 12 w zw. z art. 36 ust. 4 u.p.z.p. w zw. z § 4 pkt 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak argumentuje pełnomocnik skarżącego, ustalając stawkę planistyczną na kwotę 0% organ pominął, że wskutek zmiany przeznaczenia terenów oznaczonych jako RR zmianie uległa również wartość tych nieruchomości, co wykluczało zastosowanie stawki zerowej. Wskazać zatem należy, że zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 12 u.p.z.p. w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego określa się obowiązkowo stawki procentowe, na podstawie których ustala się opłatę z art. 36 ust. 4 u.p.z.p. pobieraną w razie wzrostu wartości nieruchomości (tzw. opłatę planistyczną). Wprost wynika to również z powołanego § 4 pkt 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zgodnie z tym przepisem wymogiem planu miejscowego jest ustalenie stawek procentowych stanowiących podstawę do określania opłaty planistycznej dotyczącej wszystkich terenów, określonych w projekcie planu miejscowego zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Niewątpliwie zatem powołane przepisy wprowadzają jako bezwzględną zasadę ustalanie stawek opłaty planistycznej. Tym niemniej zauważyć należy, że w orzecznictwie sądowym zaprezentowany został kierunek wykładni, zgodnie z którym stawki opłaty nie zawsze i nie wobec każdego obszaru powinny być ustalane, ponieważ przeciwko ich ustalaniu przemawiają określone okoliczności, które wyłączają samą możliwość ich pobierania. Skład orzekający w tej sprawie podziela stanowisko wyrażone w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1430/10 i z dnia 14 września 2012 r. sygn. akt II OSK 1506/12, zgodnie z którym odstąpienie od ustalenia stawki procentowej, o której mowa w art. 15 ust. 2 pkt 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym może nastąpić wyłącznie wtedy, gdy jest pewne, że uchwalenie lub zmiana planu miejscowego nie spowoduje skutku w postaci wzrostu wartości nieruchomości, uzasadniającego pobranie renty planistycznej.

Może to mieć miejsce także w sytuacji, gdy plan nie zmienia przeznaczenia gruntów. Wychodząc z powyższego założenia, Rada Miejska w Białej w § 35 ustaliła stawkę powyższej opłaty w wysokości 10 % dla tych terenów, których przeznaczenie zostało zmienione. Wobec powyższego stwierdzić należy, że uprawnionym było zastosowanie przez organ w odniesieniu do pozostałych terenów, w tym terenów rolniczych, na których jedynie dopuszczono lokalizacje elektrowni wiatrowych, stawki opłaty planistycznej w wysokości 0%. Brak jest zatem możliwości uznania, by w tym kontekście ocena zaskarżonej uchwały dokonana przez Sąd I instancji była nietrafna.

W zakresie powoływanego przez pełnomocnika skarżącego kasacyjnie zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 16 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z § 6 pkt 1 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, upatrywanego w nieuwzględnieniu konieczności spełnienia przesłanek zastosowania skali 1:1000 wskazać należy, że przyjęta przez Sąd możliwość zastosowania tej skali w niniejszej sprawie, jest w pełni uzasadniona, odpowiada również wskazanym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 lipca 2012r. kryteriom. W wyroku tym wskazano, że w powyższym zakresie Sąd I instancji winien uwzględnić, iż znaczny obszar to obszar dość duży pod względem liczby, wielkości, ilości, pokaźny, a więc niemały rozmiarowo. Podzielając przyjętą przez Sąd I instancji ocenę dopuszczającą możliwość zastosowania w niniejszej sprawie przez organ planistyczny skali 1:2000 wskazać należy, że w świetle art. 16 ust. 1 u.p.z.p., plan miejscowy sporządza się w skali 1:1000, z wykorzystaniem urzędowych kopii map zasadniczych albo w przypadku ich braku map katastralnych, gromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym.

W myśl natomiast § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w przypadku sporządzenia projektu rysunku planu miejscowego dla inwestycji liniowych oraz dla obszarów o znacznej powierzchni dopuszcza się stosowanie map w skali 1:2000. W orzecznictwie przyjmuje się, że uzasadnienie dla odstąpienia od zasady sporządzania planu w skali 1:1000 może być w szczególności związane z przedmiotem ustaleń planu, który może spełnić swoje zadanie regulacyjne w większej skali. Wyjątek ten dopuszcza stosowanie zwiększonej skali planu, ale jej nie narzuca. Organ decyduje więc w jakiej skali należy sporządzić mapę (oczywiście w ramach dopuszczalnych odstępstw od zasady 1:1000), aby spełniła swoje zadanie regulacyjne. Zgodzić się zatem należy w niniejszej sprawie ze stanowiskiem Sądu I instancji, iż dopuszczalnym było w przypadku przedmiotowego planu zastosowanie skali 1:2000.

W odniesieniu do zakresu zaskarżonego planu miejscowego skala ta jest czytelna i zawiera wszystkie wymagane przepisami oznaczenia. Nawet gdyby budziło wątpliwości w rozpatrywanej sprawie uznanie ujętego w planie obszaru jako obszaru "o znacznej powierzchni" w rozumieniu powołanego wyżej przepisu, to należy mieć na uwadze, że z punktu widzenia stopnia urbanizacji tego obszaru, jak również z uwagi na to, że plan ten obejmuje jedynie tereny lokalizacji farmy wiatrowej, zastosowanie do niego mapy w skali 1:2000 można uznać za dopuszczalne. Zwraca przy tym uwagę fakt, że rysunek jest czytelny, pozwalając na precyzyjne odczytanie planu.

Nie znajdując usprawiedliwienia dla powołanego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 93 ust. 2a ustawy o gospodarce nieruchomościami, wskazać trzeba, że przepis ten ogranicza dopuszczalność dokonywania ewidencyjnych podziałów nieruchomości rolnych i leśnych, lecz ograniczenie to nie dotyczy wydania decyzji o zatwierdzeniu podziału nieruchomości, tylko polega na ograniczeniu zbywania wydzielanych działek rolnych i leśnych o powierzchni mniejszej niż 0,3000 ha do przypadków wskazanych w tym przepisie (tj. na powiększenie nieruchomości sąsiedniej). Przepis ten przynosi taki skutek, że może być wydana decyzja o zatwierdzeniu podziału i dokonany ewidencyjny podział nieruchomości, ale powstałe w wyniku podziału działki o powierzchni mniejszej niż 0,3000 ha mogą zostać zbyte tylko na rzecz właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości sąsiedniej.

Zatem działki takie nie mogą stać się odrębnymi nieruchomościami, co zapobiegać ma zbytniemu rozdrabnianiu nieruchomości. Regulacja ta, przez wzgląd na materię w niej ujętą, nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Uregulowanie dopuszczające w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego możliwość wydzielenia obszaru pod urządzenia infrastruktury technicznej o powierzchni do 0,02 ha służy bowiem nie tyle wyodrębnieniu ewidencyjnemu, ile przewiduje posadowienie obiektu jakim jest elektrownia wiatrowa na założonej powierzchni, po uprzednim wyłączeniu tego obszaru z produkcji rolnej. Z tych względów nie sposób za pełnomocnikiem skarżącego przyjąć, że w okolicznościach niniejszej sprawy przepis art. 93 ust. 2a ustawy o gospodarce nieruchomościami uniemożliwiał normodawcy gminnemu wskazanie obszaru, na jakim mogą być sytuowane urządzenia infrastruktury technicznej, nieprzekraczającego 0,3 ha.

Odmawiając zasadności podnoszonemu zarzutowi naruszenia art. 20 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 4 u.p.z.p. wskazać należy, że nie sposób przyjąć, by dokonana przez Sąd I instancji ocena zgodności zaskarżonego planu miejscowego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania Gminy Biała, była niewłaściwa. Stwierdzić trzeba, że wywody autora skargi kasacyjnej, jakoby ocena ta opierała się na pobieżnej analizie zgromadzonych w sprawie materiałów, nie znajdują potwierdzenia. Zgodzić się należy z Sądem I instancji, że przeznaczenie poszczególnych terenów, wydzielonych na rysunku planu, odpowiada przeznaczeniu terenu określonemu w Studium. Z uwagi na funkcje studium, które ma określać politykę przestrzenną gminy oraz lokalne zasady zagospodarowania przestrzennego (art. 9 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) nie można odmówić racji Sądowi, że usytuowanie elektrowni wiatrowych przewidziano w planie na obszarach oznaczonych w Studium symbolem P2 wyznaczającym obszar produkcji energii ze źródeł odnawialnych – obszarach niskiego ryzyka lokalizacji obiektów energetyki wiatrowej.

Należy podzielić również stanowisko Sądu, że przyjęcie w obu tych aktach odmiennej wysokości elektrowni wiatrowych nie może świadczyć o wadliwości przyjętych w planie rozwiązań. W tym zakresie zauważyć należy, że kwestia wysokości obiektów budowlanych zarezerwowana jest dla ustaleń w planie miejscowym, co wynika z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. W tej sytuacji argumenty o nieuprawnionym przyjęciu przez Sąd I instancji domniemania zgodności planu ze Studium nie mogły zostać potwierdzone. Nie znajdują również usprawiedliwienia zaprezentowane przez pełnomocnika skarżącego wywody co do braku wypełnienia zaleceń zawartych w Studium w odniesieniu do przeprowadzenia monitoringu ornitologicznego i chiropterologicznego. Dokumentacja, jaką dysponował organ planistyczny, co wynika z akt sprawy, obejmowała bowiem m.in. "monitoring ornitologiczny" obejmujący okres III/IV kw. 2008 r. – I/II kw. 2009 r. oraz monitoring chiropterologiczny obejmujący okres wegetacji w 2009 r.

W odniesieniu do podnoszonych przez pełnomocnika skarżącego argumentów przytoczonych na uzasadnienie zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji przepisów art. 38, art. 64 ust. 1 oraz art. 68 ust. 1 Konstytucji RP stwierdzić trzeba, że kwestię ewentualnego oddziaływania na życie i zdrowie mieszkańców sąsiadujących z nieruchomościami, na których zaplanowano elektrownie, zobowiązany będzie rozważyć organ architektoniczno-budowlany przed wydaniem decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę. Obowiązek ten nakładają przepisy ustawy – Prawo budowlane: art. 35 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 oraz art. 33 ust. 1, 34 ust. 4 i 36 tej ustawy.

W świetle tych unormowań organ zobowiązany będzie zbadać zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; kompletności projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust.

1. 7. Dopiero zatem w tym postępowaniu będą mogły zostać podniesione i badane kwestie eksploatacji instalacji powodującej emisję hałasu, czy szkodliwości wytwarzanych pól elektromagnetycznych.

Przechodząc następnie do omówienia zarzutów naruszenia przepisów postępowania w pierwszej kolejności zauważyć należy, że w świetle art. 174 pkt 2 p.p.s.a. o skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania nie decyduje każde uchybienie, lecz tylko i wyłącznie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że żaden z przywołanych w skardze zarzutów procesowych wadliwości takiej nie wykazał.

W szczególności nie sposób zgodzić się tezą o wadliwości zaskarżonego wyroku wiązanej z naruszeniem art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 28 u.p.z.p. w zw. z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Sąd I instancji zasadnie bowiem przyjął, iż samo stwierdzenie istnienia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego nie stanowi przesłanki do uwzględnienia skargi na uchwałę. Dopiero stwierdzenie, że działania organu przekraczają granice wyznaczone obowiązującym prawem, pozwoliłoby skargę tę uwzględnić.

Nie sposób również zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, iż doszło do uchybienia przepisu art. 133 § 1 p.p.s.a. Informacja, jaką posłużył się Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, dotycząca powierzchni obszaru, jaki został objęty zaskarżonym planem miejscowym, wynikała z akt sprawy, m.in. wielkością tą posłużył się organ udzielając odpowiedzi na skargę. Informacja ta nie została w żaden sposób podważona, pomimo składania przez pełnomocnika skarżącego wielu pism procesowych. Tym niemniej zauważyć trzeba, że nawet jeśli wielkość ta nie odpowiada rzeczywistości, to fakt ten nie wpływa na prawidłowość dokonanej przez Sąd oceny skali przyjętej dla opracowania graficznego miejscowego planu, ze względów przytoczonych powyżej. Tym samym, w zakresie w jakim orzekł Sąd I instancji brak jest podstaw aby twierdzić, że rozpoznanie skargi nastąpiło na podstawie niekompletnych akt sprawy.

Uznając za nieusprawiedliwione zarzuty naruszenia art. 134 § 1 w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, wskazać należy, że Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku, dokonując kontroli zaskarżonej uchwały szczegółowo odniósł się do tych z podnoszonych przez skarżącego kwestii, które miały ścisły związek z naruszonymi aktem prawa miejscowego uprawnieniami skarżącego przysługującymi mu z tytułu własności nieruchomości. Podkreślić trzeba, że w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W uchwale NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, wyjaśniono, że niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Sąd nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, przytoczonymi argumentami, a także zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Analiza sprawy oraz uzasadnienia wyroku Sądu I instancji prowadzi do wniosku, że Sąd pierwszej instancji akcentując meritum sprawy w sposób wyczerpujący odniósł się do zarzutów skargi i doszedł do słusznego wniosku, że wniesiona w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W świetle powyższych rozważań nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest spójne, logiczne i zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, tym samym było w pełni możliwe dokonanie jego instancyjnej kontroli.

Z wymienionych wyżej przyczyn, uznając zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione, Naczelny Sąd Administracyjny na zasadzie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. odstąpiono od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.