Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/GL 524/09 oddalił skargę S. M. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego.
Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach sprawy:
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Chojnicach decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] nakazał S. M. rozbiórkę budynku mieszkalnego trwale związanego z gruntem o powierzchni zabudowy 56,32 m2, usytuowanego na terenie działki nr [...], zlokalizowanego na terenie Rodzinnego Ogrodu Działkowego "[...]" w Chojnicach, ul. [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, że S. M. na ww. działce zrealizował obiekt budowlany pełniący funkcję budynku mieszkalnego, który nie spełnia wymogów altany z art. 29 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem budowa altan i obiektów budowlanych na działkach w rodzinnych ogrodach działkowych do 25 m2 w miastach i do 35 m2 poza granicami miast oraz wysokości do 5 m przy dachach stromych i do 4 m przy dachach płaskich nie wymaga pozwolenia na budowę oraz nie wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 ust.1 ustawy. Tożsamy z tym przepisem jest § 107 Regulaminu ROD uchwalonego przez Krajową Radę Polskiego Związku Działkowców w dniu 7 kwietnia 2004r. i znowelizowanego w dniu 23 listopada 2006 r., zgodnie z którym altana w ogrodzie to obiekt wolnostojący, parterowy, zapewniający rodzinie warunki o wypoczynku, może być podpiwniczona i posiadać poddasze użytkowe.
Altana może posiadać zadaszony taras otwarty o pow. do 12 m2, której nie wlicza się do powierzchni altany, o ile nie znajduje się pod poddaszem lub nad piwnicą. Usytuowanie altany nie może być mniejsze jak 3,0 m od granicy działki ogrodu. Inwestor budując przedmiotowy budynek mieszkalny przekroczył dopuszczalne wartości powierzchni zabudowy oraz wysokości obiektu określone w przytoczonych wyżej przepisach, tym samym dopuścił się samowoli budowlanej w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. Wzniesiony obiekt jest samodzielną i spójną konstrukcją o powierzchni zabudowy 56,32 m2 i wysokości 6,1 m, wobec tego inwestor zobowiązany był wystąpić o pozwolenie na budowę. Obiekt ten zgodnie z oświadczeniem inwestora z dnia 27 sierpnia 2008 r. użytkowany jest jako budynek mieszkalny, świadczy o tym też fakt zameldowania rodziny M. pod tym adresem. Budynek znajduje się na działce nr [...] wyodrębnionej geodezyjnie, dlatego bez znaczenia jest podnoszona przez M. i S. M. w piśmie z dnia 12 marca 2009 r. okoliczność, że budynek ten posadowiony jest na dwóch działkach, powstały one bowiem w wyniku wewnętrznego jej podziału, dokonanego przez Zarząd POD.
Budowa przedmiotowego obiektu pełniącego funkcję budynku mieszkalnego wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, którego inwestor nie posiada. Na inwestora w związku z tym postanowieniem z dnia 24 listopada 2008 r. wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego nałożono obowiązek przedstawienia do dnia 31 marca 2009 r. określonych dokumentów oraz wstrzymano prowadzenie robót budowlanych, obejmujących budowę obiektu. Wobec niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązku dostarczenia dokumentów, na podstawie art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego nakazano inwestorowi rozbiórkę przedmiotowego obiektu.
Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku, po rozpatrzeniu odwołania S. M., decyzją z dnia [...] lipca 2009 r., sprostowaną postanowieniem z dnia 1 września 2009 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że budowa przedmiotowego obiektu wymagała zgodnie z art. 28 ust.1 Prawa budowlanego uzyskania pozwolenia na budowę. Wobec naruszenia tego przepisu organ pierwszej instancji obowiązany był obowiązany był do przeprowadzenia postępowania w oparciu o art. 48 Prawa budowlanego i wydania postanowienia, o którym mowa w art. 48 ust. 2 i 3, w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych i nałożenia na inwestora obowiązku dostarczenia określonych dokumentów w określonym terminie. W przypadku niespełnienia w wymaganym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, organ stosownie do ust.1 nakazuje rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.
W niniejszej sprawie zobowiązany nie wykonał nałożonego na niego obowiązku, zatem zdaniem organu odwoławczego, zaskarżona decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest zgodna z prawem. W odniesieniu do zarzutów odwołania organ wskazał, że zgodnie z informacją z rejestru gruntów z dnia 24 lipca 2008 r. przedmiotowej działka oznaczona jest nr [...]. Natomiast numery 37 i 38 są numerami działek powstałych w wyniku podziału wewnętrznego tej działki, dokonanego w ramach POD "[...]" w Chojnicach, zatem przedmiotowy obiekt zlokalizowany jest na terenie tej jednej działki o nr [...], a nie na granicy dwóch działek.
Skargę na powyższą decyzję wniósł S. M., domagając się jej uchylenia i zbadania, czy organy administracji nie dopuściły się uchybień w sytuacji, gdy na terenie objętym postępowaniem nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Wykonanie spornej decyzji spowoduje utratę jednego miejsca zamieszkania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę, uznając, że zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] maja 2009 r. Nr [...] odpowiada prawu. Sąd stwierdził, że organ prawidłowo ustalił stan faktyczny. Skarżący w toku postępowania administracyjnego ani w skardze nie zakwestionował ustalonych faktów w postaci daty budowy spornego obiektu bez pozwolenia na budowę, a także jego opisu i parametrów, określonych na podstawie dowodu z oględzin. Prawidłowo ustalono numer geodezyjny działki ([...]), co świadczy o bezzasadności stanowiska skarżącego o budowie na dwóch działkach w sytuacji, gdy numery działek (37 i 38) miały charakter wyłącznie wewnętrzny, w ramach Ogrodu Działkowego. Z kolei ustalona data budowy, rok 2000, uzasadnia co do samowoli budowlanej zastosowanie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, ze zm.).
Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż istota sporu w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do prawnej oceny, czy opisany obiekt budowlany ma charakter budynku mieszkalnego, którego budowa wymagała pozwolenia na budowę, czy "altany" w rodzinnym ogrodzie działkowym, niewymagającej pozwolenia na budowę. Sąd powołał się na stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 października 2000 r., sygn. akt IV SA/363/98 (Wspólnota z 2000 r, nr 46, poz. 51), według którego "altaną może być nazwany (i tak traktowany) tylko obiekt wybudowany z zachowaniem warunków regulaminu POD i służący do korzystania z działki znajdującej się na terenie POD. Innego rodzaju obiekty nie są altanami w rozumieniu przepisów o pracowniczych ogrodach działkowych i prawa budowlanego". Budowa opisanego obiektu przekracza normy wyznaczone postanowieniami regulaminu Rodzinnego Ogrodu Działkowego uchwalonego przez Krajową Radę Polskiego Związku Działkowców.
Okoliczność ta, przekroczenia regulaminowej normy powierzchni "altany", znana była Zarządowi POD, co wynika z treści uzasadnienia orzeczenia Komisji Rozjemczej Pracowniczego Ogrodu Działkowego "[...]" w Chojnicach z dnia 7 listopada 2001 r., badającej sprawę budowy przedmiotowego obiektu. Status ogrodów działkowych regulują obecnie przepisy ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz. U. Nr 169, poz. 1419, z późn. zm.). Stosownie do treści art. 41 ust. 1 tej ustawy, pracownicze ogrody działkowe istniejące w dniu wejścia wżycie niniejszej ustawy stają się rodzinnymi ogrodami działkowymi w jej rozumieniu. Rodzinny Ogród Działkowy "[...]" według poprzedniego stanu prawnego był pracowniczym ogrodem działkowym. Zgodnie z art. 4 cytowanej ustawy, rodzinne ogrody działkowe są urządzeniami użyteczności publicznej, służącymi zaspokajaniu wypoczynkowych, rekreacyjnych i innych potrzeb socjalnych członków społeczności łokałnych poprzez zapewnienie im powszechnego dostępu do terenów rodzinnych ogrodów działkowych oraz działek dających możłiwość prowadzenia upraw ogrodniczych na własne potrzeby; a także podniesienie standardów ekologicznych otoczenia.
Zatem budowa przedmiotowego obiektu budowlanego zaspokajającego w istocie cele mieszkalne, na terenie rodzinnego ogrodu działkowego, sprzeczna jest z celem zarówno obowiązującej obecnie ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych jak i ustawy z dnia 6 maja 1981 r. o pracowniczych ogrodach działkowych (Dz. U. z 1996 r., Nr 85, poz. 390, z późn. zm.), według której pracownicze ogrody działkowe są urządzeniami użyteczności publicznej i zapewniają ludziom pracy i ich rodzinom aktywny wypoczynek, możliwość prowadzenia przede wszystkim na własne potrzeby upraw ogrodniczych, stanowią składnik terenów zielonych oraz terenów rekreacyjnych (art. 2 ustawy o p.o.d.).
Poza sprzecznością z postanowieniami regulaminu ROD (d. POD) "[...]", budowa spornego obiektu nie podlega również regulacji zawartej w art. 29 ust 1 pkt 4, według którego pozwolenia na budowę nie wymaga budowa altan i obiektów gospodarczych na działkach w rodzinnych ogrodach działkowych o powierzchni zabudowy do 25 m2 w miastach i do 35 m2 poza granicami miast oraz wysokości do 5 m przy dachach stromych i do 4 m przy dachach płaskich. Prawidłowe i niesporne ustalenia organu w zakresie wielkości, powierzchni, wysokości i kształtu dachu spornego obiektu nie potwierdzają stanowiska skarżącego co do charakteru obiektu nazywanego przez niego "altaną". Przedmiotowy obiekt jest budynkiem mieszkalnym, co wynika ze zdjęć dołączonych do protokołu oględzin, stanowi według oświadczenia skarżącego, jego miejsce zamieszkania.
Skarżący potwierdził funkcję spornego obiektu tak w postępowaniu administracyjnym jak i sądowym, uprawnione i uzasadnione prawidłowo ocenionymi okolicznościami sprawy było stanowisko organów, że obiekt ten nie jest "altaną", służącą do celów wynikających z funkcjonowania Rodzinnego Ogrodu Działkowego "[...]". Sąd stwierdził, iż nie dopatrzył się w postępowaniu organów naruszeń, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy, a niesprecyzowane zarzuty skargi w tej mierze ocenia jako nieuzasadnione.
W konsekwencji tego materiaInoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy art. 48 ust. 1 oraz ust. 4 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. Samowolą budowlaną w rozumieniu obowiązujących w dacie rozstrzygnięcia przepisów jest między innymi wybudowanie lub budowa obiektu lub jego części bez wymaganego pozwolenia na budowę. Przedmiotowa budowa prawidłowo została zakwalifikowana jako wymagająca pozwolenia na budowę, stosownie do treści art. 28, ponieważ nie została objęta wyłączeniami określonymi w art. 29 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego. Definicja legalna "budowy" zawarta w tej ustawie (art. 3 pkt 6) każe rozumieć pod tym pojęciem wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego.
Z kolei art. 3 pkt 12 Prawa budowlanego określa "pozwolenie na budowę" jako decyzję administracyjną zezwalającą na rozpoczęcie i prowadzenie budowy lub wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego.
Sąd przytoczył treść art. 48 Prawa budowlanego i wskazał, że w niniejszej sprawie wydanie nakazu rozbiórki poprzedzone zostało postanowieniem PINB z dnia [...] listopada 2008 r. Nr [...], w którym nałożono na stronę obowiązek złożenia wskazanych w nim dokumnetów, w terminie do dnia 31 marca 2009 r. Skarżący nie wykonał obowiązków określonych w tym postanowieniu. Nakaz rozbiórki obiektu może być orzeczony dopiero wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości jego legalizacji, z tym że legalizacja samowoli budowlanej nie jest obowiązkiem, a uprawnieniem inwestora. W tym kontekście podnoszona w skardze kwestia nieobowiązywania na przedmiotowym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie ma żadnego znaczenia prawnego, gdyż legalizacja, zapoczątkowana przytoczonym wyżej postanowieniem PINB w Chojnicach z dnia [...] listopada 2008 r., nałożyła na inwestora obowiązek przedstawienia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy.
Według zaś przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym prawo do zabudowy wynika z treści planu albo z decyzji ustalającej warunki zabudowy (art. 4 ust. 2 tej ustawy). Sąd stwierdził, iż niespełnienie przez skarżącego warunków określonych w postanowieniu z dnia [...] listopada 2008 r. Nr [...] uniemożliwiło kontynuowanie procesu legalizacji poprzez ustalenie opłaty legalizacyjnej. O skutkach niedopełnienia tego obowiazku skarżący został pouczony.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył S. M., zaskarżając wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
- 1) naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 29 ust. 1 pkt 4 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. nr 156 poz. 1118 z późn. zm.), polegające na zastosowaniu art. 48 ust. 1 ustawy prawo budowlane jako podstawy materialnoprawnej zaskarżonego orzeczenia,
- 2) naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. art. 75 § 1 i 77 § 1 kpa poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób wyczerpujący i wszechstronny. Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W motywach skargi kasacyjnej podniesiono, iż w świetle art. 29 ust. 1 pkt. 4 pozwolenia na budowę nie wymaga budowa altan i obiektów gospodarczych na działkach w rodzinnych ogrodach działkowych o powierzchni zabudowy do 25 m2.
W przedmiotowej sprawie organy administracji zaprezentowały pogląd, w myśl którego altana wybudowana przez skarżącego została posadowiona na jednej działce geodezyjnej, co wyklucza możliwość posadowienia na niej więcej niż jednej altany. Pogląd ten został powielony bezkrytycznie przez Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Faktem w sprawie pozostaje, iż działka nr [...] na której zlokalizowana jest sporna altana, stanowi jednolitą geodezyjnie całość. Pominięto przy tym fakt, iż stanowi ona teren Rodzinnych Ogrodów Działkowych, w ramach których dokonano wewnętrznego podziału na działki ogródkowe służące członkom ROD.
W przedmiotowej sprawie organ administracji pominął fakt, iż altana jest de fakto obiektem w zabudowie bliźniaczej, posadowionym na dwóch działkach ogrodowych, których właścicielami są dwie osoby. Organ nie ustalił powierzchni zabudowy poszczególnych działek, tym samym nie ustalił kto ewentualnie miałby przekroczyć dopuszczalna powierzchnie zabudowy. Tym samym postępowanie dowodowe w sprawie było niezupełne zaś zgromadzony materiał dowodowy nie wystarczający do podjęcia merytorycznej, kończącej decyzji w sprawie, co uzasadnia zarzut naruszenia przepisów postępowania w stopniu eliminującym decyzje z obrotu prawnego.
Skarżący stwierdzil, iż żaden przepis nie zabrania budowy altan w zabudowie bliźniaczej, zaś regulamin ROD możliwość taką dopuszcza. Organ administracji jednakże, pomimo powzięcia w tym zakresie wiadomości, nie przeprowadził dowodu z treści tegoż regulaminu. Powoływanie się na fakt, iż altana jest wybudowana na jednej działce geodezyjnej świadczy o nie zrozumieniu istoty sprawy. Podnoszenie jako zarzutu faktu, iż altana nadaje się do zamieszkania nie znajduje odzwierciedlenia w treści cyt. art. 29 ust. 1 pkt. 4 p.b. Z przepisu tego wynika jedynie jaka jest maksymalna dopuszczalna bez pozwolenia na budowę powierzchnia zabudowy altany. Fakt, iż posiada ona pełną infrastrukturę techniczna nie może stanowić podstawy do uznania, iż jest ona wzniesiona wbrew przepisom prawa. Nie odbiera to wszak waloru obiektu rekreacji indywidualnej takiej altanie. Każdy ma bowiem niezbywalne prawo do tworzenia, w ramach obowiązującego prawa, miary luksusu wedle własnych możliwości i potrzeb.
Stworzenie altany w takich warunkach technicznych nie odbiera jej tego statusu i nie stoi w sprzeczności z definicją zawartą w wyroku NSA z 6 października 2000 r. w spr. sygn. IV SA/363/98. Altana ta bowiem nadal służyła i służy do korzystania z działki na terenie ROD i jest wybudowana zgodnie z regulaminem ROD. Tym samym organy administracji w zaskarżonych decyzjach co najmniej przedwcześnie zastosowały w sprawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, pomijając fakty i okoliczności wskazujące na zastosowanie w sprawie art. 29 ust. 1 pkt. 4 Prawa budowlanego.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Aministracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacayjna nie ma usprawiedliwonych podstaw,bowiem przepisy wskazane w petitum skargi nie zostały naruszone zaskarżonym wyrokiem. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 75 § 1 i 77 § 1 kpa poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób wyczerpujący i wszechstronny, to należy wskazać, że zarzut ten jest całkowicie chybiony, gdyż Sąd ten wskazanych przepisów nie stosował. Sądowa kontrola oparta jest o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2010 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i polega na poddaniu ocenie zaskarżonej decyzji administracyjnej tylko pod względem zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. W ramach tej kognicji, wojewódzki sąd administracyjny przeprowadza ocenę ustaleń faktycznych dokonaych przez organy administracji, lecz nie prowadzi wlasnych ustaleń faktycznych, a to oznacza, że nie może wystąpić wadliwość ustaleń faktycznych w tym zakresie.
Wobec tego prawidłowo postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów procesowych postępowania administracyjnego wymagał powiązania go z właściwymi przepisami p.p.s.a., a czego skarżący we wniesionej skardze kasacyjnej nie uczynił. Biorąc pod uwagę ustalenia dodowodowe, wynikające z przeprowadzonego przez organy administracyjne postępowania, Sąd pierwszej instancji trafnie stwierdził, że w tej sprawie stan faktyczny ustalono prawidłowo. Wynika z niego, że skarżący kasacyjnie na działce ewidencyjnej nr [...], położonej na terenie Rodzinnego Ogrodu Działkowego “[...]" w Chojnicach w 2000 roku zrealizował obiekt budowlany, murowany, z dachami o konstrukcji drewnianej, posadowiony na betonowych fundamentach, częściowo podpiwniczony, o powierzchni zabudowy 56,32 m2 i wysokości 6,1 m. Obiekt ten jest miejscem stałego zameldowania skarżącego i jego rodziny. Ustaleń tych skarżący kasacyjnie nie kwestionuje.
Jak słusznie stwierdził Sąd Wojewodzki, kwestią sporną w niniejszej sprawie jest, czy znajdujący się na terenie ogrodów działkowych obiekt budowlany stanowi budynek mieszkalny, ktorego realizacja wymagała uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę, czy też ma charakter altany, której budowa nie wymagała takiego pozwolenia.
Zgodnie z art. 29 ust.1 pkt 4 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga budowa altany na działkach w rodzinnych ogrodach działkowych o powierzchni zabudowy do 25 m2 w miastach i do 35 m2 poza granicami miast oraz wysokości do 5 m przy dachach stromych i do 4 m przy dachach płaskich.
Z przedstawionego powyżej opisu spornego budynku wynika, że jego parametry dotyczące powierzchni i wysokości nie odpowiadają prawnie określonym normom dla altany w rodzinnym ogrodzie działkowym, położonym na terenie miasta.
W tych warunkach zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji przyjętym za organami administracyjnymi, że wybudowany przez skarżącego obiekt budowlany jest budynkiem w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu obowiązującym w 2000 roku w dacie zrealizowania spornego obiektu, przez budynek należało rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że sporny obiekt budowlany posiada wszystkie powyższe cechy budynku, pełniącego funkcję mieszkalną i wobec tego wymagał uzyskania pozwolenia na budowę, o którym mowa w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Prawidłowo również przyjął za organami Sąd pierwszej instancji, iż podział działki geodezyjnej nr [...] dokonany wewnętrznie przez ROD "[...]" na dwie oznaczone nr 37 i 38 nie ma znaczenia w sprawie, gdyż dla celów pozwolenia na budowę przyjmuje się działkę wyodrębnioną geodezyjnie.
Zauważyć należy, iż M. i S. M. w piśmie z dnia 12 marca 2009 r. skierowanym do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Chojnicach stwierdzają, że przedmiotowy obiekt został zrealizowany w 2000 roku na działce oznaczonej wewnętrznie nr 37, dopiero od maja 2008 roku stali się posiadaczami działki sąsiedniej nr 38. Twierdzenia skarżącego kasacyjnie, że obiekt ten jest obiektem bliźniaczym zrealizowanym na obu działkach nr 37 i 38 zgodnie z regulaminem rodzinnego ogrodu działkowego, nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie.
Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wykazał jednoznacznie, że budowa przedmiotowego obiektu budowlanego, który zaspakaja cele mieszkaniowe na terenie rodzinnego ogrodu działkowego była sprzeczna z regulaminem POD, gdyż przekraczała określone w nim normy dla altany. Nadto regulamin ten nie przewidywał budowy altany jako obiektu bliźniaczego, lecz jako obiekt wolnostojący, parterowy, zapewniający rodzinie warunki do wypoczynku i mogła być ona podpiwniczona oraz posiadać poddasze użytkowe.
Skoro skarżący kasacyjnie wybudował budynek bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, a więc w warunkach samowoli budowlanej oraz uchylił się od wykonania obowiązków wynikających z postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Chojnicach z dnia [...] listopada 2008 r., które zostało wydane na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego w celu zalegalizowania tej samowoli, to prawidłowo Sąd pierwszej instancji uznał, że wydane decyzje organów nadzoru budowlanego o nakazie jego rozbiórki są zgodne z prawem. Z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego wyraźnie wynika, iż właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Przepis ust. 4 tego artykułu stanowi również wyraźnie, iż w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust.
1. Treść tych uregulowań jednoznacznie wskazuje, iż organ nadzoru budowlanego obowiązany jest wydać decyzję nakazującą rozbiórkę samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego, chyba że inwestor doprowadzi do jej zalegalizowania, czyli uzyskania pozwolenia na budowę.
Dlatego też chybione są zarzuty ze skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa materialnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku. Biorąc pod uwagę treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji w sposób przejrzysty i wyczerpujący wyjaśnił i ocenił przesłanki zastosowania przepisów prawnych przez właściwy organ do ustalonego stanu faktycznego, dokonał prawidłowej oceny wykładni powołanych w tej sprawie przepisów prawa materialnego.
Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.