Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 1 lutego 2013 r., sygn. akt II SAB/Kr 195/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę A. K. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki w przedmiocie załatwienia podania z dnia [...] maja 1996 r.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd podał, że w dniu 10 maja 1996 r. A. K., prowadzący Przedsiębiorstwo H., złożył do Urzędu Rejonowego w Krakowie wniosek o wydanie pozwolenia na użytkowanie budynków warsztatowo-magazynowych położonych na działce nr [...] przy ul. Z. w Krakowie (k. 13). W dniu 17 maja 1996 r. pismo to zostało przekazane do Urzędu Miasta Krakowa -jako jednostki właściwej do rozpoznania zawartego w nim wniosku (k. 14). Pismem z dnia 17 października 2008 r. pełnomocnik skarżącego zwrócił się do Prezydenta Miasta Krakowa o rozstrzygnięcie sprawy zainicjowanej przedmiotowym wnioskiem (k. 18). W piśmie z dnia 24 października 2008 r. (k.
19) Prezydent Miasta Krakowa, przesyłając Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Krakowie w/w pismo pełnomocnika A. K., wniósł aby niezależnie od wniosku złożonego przez zainteresowanego w 1996 r., pismo z dnia 17 października 2008 r. potraktowane zostało jako żądanie wszczęcia nowego postępowania w sprawie.
W dniu 9 lutego 2011 r. (k.
22) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wezwał A. K. do uzupełnienia w terminie 7 dni braków podania przez przedłożenie dokumentów wymaganych przepisem art. 57 ust. 1 Prawa budowlanego. W odpowiedzi na to pismo pełnomocnik A. K. pismem z dnia 21 lutego 2011 r. (k.
25) wskazał, iż wniosek z dnia 10 maja 1996 r. był zawiadomieniem o jakim mowa w art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, wobec czego w sprawie tej nie będzie miał zastosowania art. 57 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r. W związku z nieuzupełnieniem przez A. K. braków podania, zawiadomieniem z dnia [...] kwietnia 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie, działając na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. pozostawił podanie o wydanie pozwolenia na użytkowanie opisanych na wstępie budynków - bez rozpoznania. Pismem z dnia 24 lipca 2012 r. A. K. wniósł do Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie w związku z brakiem rozpoznania jego wniosku z dnia 10 maja 1996 r. Zawiadomieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. Małopolski Wojewódzki 1
Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie uznał skargę tę za bezzasadną, działając na podstawie art. 37 § 2 k.p.a. w zw. z art. 237 § 4 oraz art. 238 § 1 k.p.a.
Następnie A. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki. Skarżący zarzucił organowi bezczynność poprzez nierozpoznanie jego wniosku z dnia 10 maja 1996 r. dotyczącego pozwolenia na użytkowanie budynku warsztatowo-magazynowego w Krakowie przy ul. Z. Skarżący powołując się na art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlanego podał, że wystosowane do niego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie pismo dotyczące uzupełnienie braków podania poprzez przedłożenie dokumentów o których mowa w art. 57 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r., uznać należy za nieprawidłowe, a sprawę należy prowadzić wg dawnych przepisów. Podał także, że zgodnie z zaleceniami, zawartymi w postanowieniu NSA w Warszawie z dnia 10 lipca 2012 r.; sygn. akt II OSK 1670/12, wyczerpał środki zaskarżenia w tej sprawie, albowiem złożył zażalenie na bezczynność organu (art. 37 k.p.a.).
W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie wniósł o jej odrzucenie względnie oddalenie jako niezasadnej. Organ podał, że skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego. Organ podkreślił, że Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie zawiadomieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. rozpatrzył pismo A. K. w trybie skargowym, powołując w podstawie prawnej art. 37 § 2 w zw. z art. 237 § 4 i art. 238 § 1 k.p.a. Nadto Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie wskazał, że wniosek A. K. z dnia [...] maja 1996 r. o wydanie pozwolenia na użytkowanie budynków warsztatowo-magazynowych położonych na działce nr [...] obr. [...] Kraków Podgórze przy ul. Z. w Krakowie - został pozostawiony bez rozpoznania.
Skarżący, wezwany o przedłożenie dokumentów, o których mowa w art. 57 ust. 1 Prawa budowlanego, dokumentów tych nie przedłożył, zastosowanie art. 64 § 2 k.p.a. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie podał, że pełnomocnik skarżącego pismem z dnia 21 lutego 2011 r. wskazał, że wniosek skarżącego był zawiadomieniem, o jakim mowa w art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. W powyższym zakresie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że w zawiadomieniu z dnia [...] kwietnia 2011 r. o pozostawieniu podania bez rozpoznania wskazał, że przedmiotowe podanie zostało wniesione w okresie obowiązywania Prawa budowlanego z 1994 r. Nie
Sygn. akt II OSK 1281/13 ma więc w sprawie podstaw do stosowania ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Ustawa z roku 1994 nie daje organowi nadzoru budowlanego prawa do prowadzenia postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu wg przepisów poprzednio obowiązujących. Organ wyjaśnił, że "przepisy dotychczasowe" w rozumieniu ustawy art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz zmianie niektórych innych ustaw - to przepisy ustawy Prawo budowlane z 1994 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę jako niezasadną. W pierwszej kolejności Sąd uznał za nieusprawiedliwiony, zawarty w odpowiedzi na skargę, wniosek o odrzucenie skargi. Zdaniem organu, skarżący przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego nie złożył zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Powyższa okoliczność, według Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie, wynika z faktu, iż Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie "zawiadomieniem"' z dnia [...] sierpnia 2012 r. rozpatrzył pismo A. K. z dnia [...] lipca 2012 r. w trybie skargowym.
Sąd przytoczył treść art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) i stwierdził, że wniesienie do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu jest dopuszczalne po wyczerpaniu środka zaskarżenia, którym jest przewidziane w art. 37 k.p.a. zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Sąd podkreślił, że A. K. złożył do WMINB w Krakowie pismo z dnia [...] lipca 2012 r., które dotyczyło bezczynności PINB odnoszącej się do nierozpoznania wniosku z dnia 10 maja 1996 r. MWINB w Krakowie rozpoznał powyższe pismo skarżącego i wydał w dniu 2 sierpnia 2012 r. zawiadomienie, w którym uznał skargę za bezzasadną. W podstawie prawnej tego pisma, MWINB wskazał m.in. przepis art. 37 § 2 k.p.a., który odnosi się właśnie do rozpoznania zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Zdaniem sądu, przy ocenie dochowania wymogu wyczerpania środków zaskarżenia przy wnoszeniu skargi na bezczynność organu, nie ma istotnego znaczenia forma w jakiej organ właściwy do rozpoznania zażalenia przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a., zażalenie to rozpozna.
Skoro w sprawie tej MWINB wydał zawiadomienie, które było następstwem złożenia przez skarżącego pisma na bezczynność PINB w Krakowie, to spełniony został wymóg, od którego art. 52 p.p.s.a. uzależnia skuteczność wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu. Nie było w związku z tym podstaw do odrzucenia skargi.
Jednocześnie Sąd uznał za nieuzasadnioną skargę A. K. na bezczynność PINB w Krakowie. Sąd wskazał, że bezczynność organu administracji
Sygn. akt II OSK 1281/13 publicznej występuje wtedy, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub pomimo prowadzenia postępowania w sprawie, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia, innego aktu albo nie podjął stosownej czynności (tak. T. Woś w: M. Romańska, H. Knysiak-Molczyk, T. Woś "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" Lexis Nexis 2011 r. teza 80, do art. 4). W ocenie Sądu taka sytuacja nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. PINB rozpatrując podanie A. K. dotyczące udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynków warsztatowo-magazywnowych położonych na działce nr [...] przy ul. Z. w Krakowie, w dniu [...] lutego 2011 r. wezwał skarżącego do uzupełnienia tego podania, poprzez przedłożenie dokumentów wymaganych przez art. 57 Prawa budowlanego. Powołany przepis określa wymogi, od których spełnienia uzależniona jest możliwość udzielenia pozwolenia na użytkowania obiektu budowlanego.
Nadto wezwanie organu zawierało pouczenie, że w razie nieuzupełnienia podania w wyznaczonym terminie, zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a., pozostanie ono bez rozpoznania. Skoro skarżący dokumentów żądanych przez organ nie przedłożył, konsekwencją tego zaniechania było wydanie przez PINB w dniu [...] kwietnia 2011 r. - zgodnie z wcześniejszym pouczeniem -zawiadomienia o pozostawieniu bez rozpoznania podania A. K. dotyczącego udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynków wskazanych we wniosku z dnia 10 maja 1996 r. Jako podstawę prawną powyższego zawiadomienia podano art. 64 § 2 k.p.a. Zdaniem Sądu, skoro organ podjął opisane wyżej czynności mające na celu rozpoznanie podania A. K. dotyczącego pozwolenia na użytkowanie obiektów budowlanych, które finalnie skutkowały wydaniem zawiadomienia z dnia 18 kwietnia 2011 r. to nie jest zasadne twierdzenie, że organ w sprawie tej pozostaje bezczynny.
Sąd podniósł, że powołanym pismem z dnia 18 kwietnia 2011 r. zakończone zostało postępowanie prowadzone z wniosku A. K. z dnia 10 maja 1996 r. Sąd wyjaśnił, że przedmiotem sądowej kontroli w sprawie dotyczącej bezczynności organu nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonej formie i w przewidzianym przez prawo terminie. W ocenie Sądu podnoszony w skardze zarzut, iż w sprawie tej winny mieć zastosowanie inne przepisy (Prawa budowlanego z 1974 r.) nie jest uzasadniony, na co trafnie zwracała uwagę strona przeciwna. Podanie A. K. z dnia [...] maja 1996 r. zostało złożone w okresie obowiązywania ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlanego. A zatem, przepisy tej ustawy winny mieć w sprawie zastosowanie. Powyższego zapatrywania nie zmienia wskazywany przez skarżącego w skardze przepis 4
Sygn. akt II OSK 1281/13 art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlanego oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718). Przepis ten stanowi, że do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy (11 lipca 2003 r.), a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe. Zawarte w powołanym przepisie sformułowanie "przepisy dotychczasowe" oznaczają przepisy Prawa budowlanego z 1994 r. w brzmieniu sprzed nowelizacji tej ustawy dokonanej wskazaną wyżej ustawą z dnia 27 marca 2003 r. Skoro więc bezsporne w sprawie jest, że A. K. nie przedłożył, na wezwanie organu prowadzącego postępowanie o udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektów przy ul. Z. w Krakowie, dokumentów przewidzianych jako niezbędne do rozpatrzenia wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego (art. 57 ust. 1 Prawa budowlanego), to prawidłowo organ zastosował art, 64 § 2 k.p.a. W związku z tym nie można przyjmować, aby w powyższych okolicznościach pozostawienie wniosku bez rozpoznania było równoznaczne z bezczynnością organu.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł A. K., reprezentowany przez radcę prawnego Ł. S., zaskarżając wyrok w całości. Skarżący zarzucił wyrokowi:
- I) naruszenie przepisów postępowania:
art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.), poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi opartej na usprawiedliwionych podstawach, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;
art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 37 k.p.a. w związku z art. 64 § 2 k.p.a. poprzez brak dostrzeżenia niewłaściwego zastosowania przez organ tych przepisów i wadliwego pozostawienia wniosku bez rozpoznania powodującego powstanie stanu bezczynności organu, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.
- II) naruszenie przepisów prawa materialnego:
- 1) art. 42 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na braku zastosowania w wyniku błędnego przyjęcia, że w sprawie dopuszczenia do użytkowania zastosowanie powinny znaleźć przepisy ustawy Prawo budowlane z 1994 r.;
- 2) art. 58 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. (w pierwotnym brzmieniu), poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na braku zastosowania w wyniku błędnego przyjęcia, że w sprawie dopuszczenia do użytkowania zastosowanie powinny znaleźć przepis art. 57 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1994 r;
- 3) art. 57 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 718), w zw. z art. 7 ustawą z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2005 r. Nr 163, poz. 1364), poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na braku zastosowania w wyniku błędnego przyjęcia, że w sprawie powinien mieć zastosowanie art. 57 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. w brzmieniu aktualnie obowiązującym (i w dniu 9 lutego 2011 r.).
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W ocenie skarżącego w niniejszej sprawie znajdują zastosowanie przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 r., a w szczególności art. 41 ust. 2 tego aktu. Albowiem zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Przez przepisy dotychczasowe należy rozumieć ustawę Prawo budowlane z 1974 r. Warunkiem zastosowania przytoczonego wyżej przepisu intertemporalnego jest zakończenie budowy przed dniem 1 stycznia 1995 r., przy czym chodzi o zakończenie budowy obiektu budowlanego w sensie techniczno-budowlanym, czyli doprowadzenie go do takiego stanu, który pozwala na jego przekazanie do normalnej przynajmniej w części eksploatacji i użytkowania (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 1999 r., sygn. akt IV SA 1632/96).
Skarżący podkreślił, że z jego wniosku z dnia 10 maja 1996 r. wynika, że budynki wykonano w 1994 r., czyli przed dniem 1 stycznia 1995 r. Poza tym do obiektu całkowicie wybudowanego w czasie obowiązywania ustawy Prawo budowlane z 1974 r., w zakresie regulacji dotyczącej pozwolenia na użytkowanie stosuje się również unormowania tej samej ustawy. Skarżący podniósł, że pozwolenie na użytkowanie jest jednym z etapów (końcowych) legalizacji samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego, a więc sprawa podlega ocenie na podstawie unormowań zawartych w art. 42 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 września 2005 r, sygn. akt VII SA/Wa 244/05). Takie samo wyjaśnienie przedstawił pełnomocnik skarżącego w kierowanej do organu w dniu 21 lutego 2011 r. odpowiedzi na nazwanie z dnia 9 lutego 2011 r. podnosząc, że wniosek z dnia 10 maja
Sygn. akt II OSK 1281/13 1996 r. należy traktować jako zawiadomienie w rozumieniu art. 41 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., ewentualnie jako wniosek o pozwolenie na użytkowanie w rozumieniu art. 42 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. W ocenie skarżącego organ nadzoru budowlanego, wzywając do przedstawienia dokumentów określonych w art. 57 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1994 r., zastosował przepisy nie znajdujące zastosowania w tej sprawie. Organ wezwał inwestora do przedłożenia dokumentów, których nie musiał skarżący przedstawiać i pomimo wyjaśnień złożonych w piśmie z dnia 21 lutego 2011 r. pozostawił wniosek bez rozpoznania, co oznacza, że pozostaje w stanie bezczynności, czego nie dostrzegł WSA w Krakowie. Gdyby nawet zaakceptować stanowisko WSA w Krakowie w zakresie stosowania ustawy Prawo budowlane z 1994 r., to Sądowi umknęło, iż w sprawie winien znaleźć zastosowanie art. 58 w swym pierwotnym brzmieniu, zgodnie z którym właściciel - w odniesieniu do obiektów, o których mowa w art. 49 ust. 1 - jest obowiązany dołączyć do wniosku o pozwolenie na użytkowanie inwentaryzację powykonawczą i ekspertyzę techniczną potwierdzającą przydatność obiektu do użytkowania oraz oświadczenia, o których mowa w art. 57 ust.
3. Przedmiotowe dokumenty skarżący złożył wraz z wnioskiem z dnia 10 maja 1996 r. Organ nadzoru budowlanego powinien zatem zastosować art. 58 a nie 57 oceniając istnienie formalnych braków wniosku przez pryzmat art.
58. Skoro zatem wadliwe wezwanie było podstawą pozostawienia wniosku bez rozpoznania organ nadzoru budowlanego pozostaje w bezczynności. Z ostrożności procesowej skarżący podkreślił, że jeżeli już to powinien znaleźć stosowanie art. 57 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. nie w brzmieniu obowiązującym w dniu 1 lutego 2011 r. (data wezwania do usunięcia braków), lecz w brzmieniu obowiązującym w chwili wejścia życie ustawy Prawo budowlane z 1994 r. Brzmienie art. 57 ust. 1 zmieniało się, w szczególności w drodze nowelizacji wprowadzanych: ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 718); ustawą z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2005 r. Nr 163, poz. 1364); ustawą z dnia 19 września 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane (Dz. U. z 2007 r. Nr 191, poz. 1373).
Skarżący podniósł, iż zarówno art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 718), jak i art. 7 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2005 r. Nr 163, poz. 1364) stanowią, iż do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie danej ustawy, a zakończonych stosuje
Sygn. akt II OSK 1281/13 się przepisy dotychczasowe. Jeżeli zatem wniosek o pozwolenie na użytkowanie został złożony w dniu 10 maja 1996 r. to wezwanie organu z dnia 9 lutego 2011 r. do przedłożenia dokumentów określonych w art. 57 ust. 1 (zgodnie z brzmieniem w dniu wydania wezwania) było wadliwe, gdyż nie uwzględniało powyższych przepisów. W konsekwencji wadliwe wezwanie organu nie może powodować negatywnych konsekwencji dla skarżącego. A zatem, skoro wadliwe wezwanie było podstawą pozostawienia wniosku bez rozpoznania organ nadzoru budowlanego pozostaje w bezczynności.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie, reprezentowany przez radcę prawnego L. L., wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zasądzenie na rzecz organu administracji kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W ocenie organu skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Pierwsza ze wskazanych podstaw kasacyjnych, w której skarżący podniósł naruszenie przepisów postępowania, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz 151 p.p.s.a, a także art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 37 k.p.a. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. w ogóle nie zawiera uzasadnienia, a zatem nie sposób odnieść się do niej merytorycznie. Poza tym skarżący w obu punktach dotyczących naruszenia przepisów postępowania powołuje się na przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., który w niniejszej sprawie nie mógł mieć zastosowania, gdyż dotyczy skargi na decyzję lub postanowienie, a nie skargi na bezczynność.
Stąd zarzut taki jest nietrafny. Można jedynie domniemywać, że poprzez takie sformułowanie skarżący wyraża niezadowolenie z zaskarżonego orzeczenia i postulat wydania orzeczenia odmiennego. Organ podkreślił, iż stawiany Sądowi zarzut naruszenia tylko przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 p.p.s.a. nie może podlegać sam w sobie ocenie, gdyż zarzut taki dotyczy fazy końcowej podejmowania decyzji przez Sąd, natomiast skarżący nie wskazał na żadne proceduralne naruszenia, których miałby się dopuścić Sąd w fazie wcześniejszej, a więc fazie kontroli działania administracji publicznej, która to faza prowadzi dopiero Sąd do rozstrzygnięcia.
Zdaniem organu również brak jest uzasadnienia odnośnie postawionego przez skarżącego zarzutu braku dostrzeżenia przez Sąd niewłaściwego zastosowania przez organ przepisów art. 37 k.p.a. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a., tj. wskazania na czym to niewłaściwe zastosowanie miałoby polegać. Wbrew zarzutom Sąd w sposób jasny, klarowny i zupełny wyjaśnił w uzasadnieniu skarżonego wyroku, iż organ w sposób prawidłowy zastosował normę prawną wynikającą z art. 64 § 2 k.p.a. (w uproszczeniu:
Sygn. akt II OSK 1281/13 wezwanie do uzupełnienia braków wraz z pouczeniem, brak przedłożenia dokumentów, a zatem zgodne z normą pozostawienie podania bez rozpoznania).
Odnośnie zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego organ wskazał, że już z samej konstrukcji tej podstawy wynika, iż doszło do gruntownego nieporozumienia. Skarżący nie zauważył, iż jak słusznie podkreślił WSA w Krakowie "przedmiotem sądowej kontroli w sprawie dotyczącej bezczynności organu nie jest określony akt lub czynność, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonej formie i przewidzianym przez prawo terminie". Obowiązkiem organu było rozpoznać wniosek skarżącego z dnia 10 maja 1996 r., w którym wniósł on o "wydanie pozwolenia na użytkowanie budynków warsztatowo-magazynowych". Postępowanie w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest postępowaniem wnioskowym i jako takie zostało przeprowadzone. Jako całkowicie niezrozumiałe jawi się powoływanie się skarżącego (i na obecnym etapie postępowania czynienie przy użyciu tych samych wciąż argumentów zarzutu Sądowi) na konieczność zastosowania przez organ, a dalej przez Sąd przepisów ustawy Prawo budowlane z 1974 r. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący powołał się na art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r., który w istocie odnosi się do stosowania art. 48 tejże ustawy.
Skarżący pomija jednak milczeniem okoliczność, iż przepis ten nie znajdował zastosowania w sprawie złożonego przez niego wniosku. Organ bowiem nie zajmował się postępowaniem dotyczącym samowoli budowlanej, a wnioskiem skarżącego o pozwolenie na użytkowanie. Organ stwierdził, iż postępowanie dotyczące samowoli budowlanej, jako postępowanie wszczynane z urzędu, w sprawie przedmiotowych budynków toczyć się nie mogło i nie może, gdyż kwestia ich legalności została już rozstrzygnięta (decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w Krakowie z dnia 26 czerwca1995 r., wydaną na podstawie art. 68 pkt 2 ustawy Prawo wodne z 1974 r., nakazano skarżącemu przywrócenie do stanu poprzedniego terenu położonego pomiędzy korytem rzeki Wisły, a prawym wałem przeciwpowodziowym (działka nr [...] obręb [...] Kraków-Podgórze) w rejonie ul. Z. poprzez zlikwidowanie wymienionych w decyzji budynków.
Organ zaznaczył, iż skarga dotyczyła rzekomej bezczynności PINB, a postawiony zarzut zwrócony jest w zasadzie w stosunku do organu administracyjnego. Skarga kasacyjna natomiast jest środkiem zaskarżenia kierowanym przeciwko orzeczeniu Sądu, a nie działaniu organu administracyjnego. Nie można zatem postawić uzasadnionego zarzutu o treści jak w skardze kasacyjnej w sytuacji, gdy Sąd prawidłowo wskazał, jakie przepisy winny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej przez PINB sprawie i zasadnie uznał, iż
Sygn. akt II OSK 1281/13 działania podjęte przez organ były działaniami właściwymi, a zatem nie pozostawał on w bezczynności.
Odnośnie podnoszonej przez skarżącego kwestii "przepisów dotychczasowych" w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 718), organ zaznaczył, że owe "przepisy dotychczasowe" w rozumieniu tej ustawy, to również przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawe budowlane, a nie ustawy z dnia 24 października1974 r. Prawo budowlane.
Organ przytoczył art. 57 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie zmian wprowadzonych ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw i podkreślił, że z treści tego przepisu i podania skarżącego wynika, że niezmienna pozostaje okoliczność, iż skarżący wraz ze swoim podaniem nie przedłożył jakichkolwiek dokumentów wymaganych prawem, stąd zastosowanie art. 64 § 2 k.p.a. było prawidłowe.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. Nr 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.
W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.
Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie.
Po pierwsze, podkreślić należy, iż uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a polega - zgodnie z art. 149 p.p.s.a. - na zobowiązaniu organu administracji publicznej do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały 7 sędziów z dnia 26 listopada 2008 r, I OPS 6/08, celem wprowadzenia do systemu sądowej kontroli 10
Sygn. akt II OSK 1281/13 administracji skargi na bezczynność organu administracji było wyposażenie jednostki w środek prawny, którego zastosowanie skutecznie przymuszałoby organ do podjęcia żądanego działania (por. ONSAiWSA 2009/4/63).
Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże - mimo istnienia ustawowego obowiązku -nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowadministracyjne, 2010, s. 70).
Powołany przez skarżącego przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. nie znajduje zastosowania w przypadkach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy. Przepis ten stosuje Sąd administracyjny w razie uwzględnienia skargi na decyzję lub postanowienie, co wynika jednoznacznie z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. Jak stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania (inne niż wskazane w lit. b) - tj. inne niż naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego), jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Z tych przyczyn konstruowanie zarzutów kasacyjnych w sprawie ze skargi na bezczynność organu, a więc skargi, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. jest niewłaściwe.
W niniejszej sprawie skarga wniesiona do Sądu pierwszej instancji nie jest skargą na decyzję lub postanowienie, lecz skargą na bezczynność organu. A zatem, postawienie przez stronę zarzutów kasacyjnych na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. nie może odnieść zamierzonego skutku. Skoro Sąd pierwszej instancji nie mógł w tej sprawie zastosować art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., to tym samym nie stosując tego przepisu nie dopuścił się jego naruszenia. Jeśli skarżący zamierzał podnieść zarzut, iż Sąd pierwszej instancji winien uwzględnić skargę na bezczynność organu, to w takiej sytuacji strona winna skonstruować zarzut kasacyjny w powiązaniu z art. 149 p.p.s.a.
W rozważanej sprawie zaskarżony wyrok odpowiada prawu, a to z poniższych względów.
Niesporne jest, iż A. K. dochodzi rozpatrzenia jego wniosku z dnia 10 maja 1996 r. Wnioskiem tym z dnia 10 maja 1996 r. A. K., prowadzący Przedsiębiorstwo H. w Krakowie, złożył do Urzędu Rejonowego w 11
Krakowie wniosek o wydanie pozwolenia na użytkowanie budynków warsztatowo -magazynowych położonych na działce nr [...] w obrębie [...] Kraków - Podgórze ul. Z., który w dniu 17 maja 1996 r. został przekazany do Urzędu Miasta Krakowa. W dniu 17 października 2008 r. pełnomocnik skarżącego złożył do Prezydenta Miasta Krakowa pismo, w którym wniósł o rozstrzygnięcie sprawy zainicjowanej powyższym wnioskiem -pismo to Prezydent Miasta Krakowa przesyłał Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Krakowie.
Z uwagi na powyższe podkreślić należy, iż jak wynika z akt sprawy Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie wyrokiem z dnia 10 grudnia 1999r., sygn. akt SA/Kr 1904/95 - po rozpoznaniu skargi A. K., prowadzącego Przedsiębiorstwo H. w Krakowie - na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) oddalił skargę na decyzję Wojewody Krakowskiego z dnia [...] sierpnia 1995 r. utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w Krakowie z dnia [...] czerwca 1995 r., którą nakazano właścicielowi Przedsiębiorstwa H. w Krakowie – A. K. zlikwidowanie wzniesionych samowolnie obiektów budowlanych, m.in. budynków magazynowo - warsztatowych na działce nr [...] obręb [...] Kraków - Podgórze ul. Z. Przepis art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) stanowił, iż orzeczenia Sądu są prawomocne. A zatem, powyższy wyrok jest prawomocny i pozostaje w obrocie prawnym.
Przypomnieć należy, iż w razie zaistnienia samowoli budowlanej organy administracji publicznej stosują środki administracyjno - prawne zwalczania bądź legalizacji samowoli budowlanej. Zarówno na gruncie ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku -Prawo budowlane (aktualnie t. j. Dz. U. z 2010r, Nr 243, poz. 1623 ze zm.) jak i ustawy z dnia 29 października 1974 roku - Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) samowola budowlana powstaje z rozpoczęciem budowy, trwa przez cały czas jej prowadzenia i po jej zakończeniu aż do momentu likwidacji samowoli budowlanej bądź jej legalizacji.
O tym, czy doszło do samowoli budowlanej decydują przepisy prawa budowlanego obowiązujące w dacie realizacji inwestycji. Organy zobowiązane są do rozstrzygnięcia o losach samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego, a więc wydania decyzji legalizującej samowolę budowlaną bądź decyzji nakazującej rozbiórkę samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego (lub jego części).
W sprawie budynków warsztatowo-magazynowych, których dotyczy wniosek o wydanie pozwolenia na użytkowanie budynków warsztatowo-magazynowych położonych na działce nr [...] przy ul. Z. w Krakowie wydana została ostateczna decyzja, która rozstrzyga o losie samowolnie wzniesionych budynków warsztatowo-magazynowych. I jak już wyżej wskazano, prawomocny jest wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego -Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 10 grudnia 1999r., sygn. akt SA/Kr 1904/95, oddalający skargę A. K., prowadzącego Przedsiębiorstwo H. w Krakowie na decyzję nakazującą właścicielowi Przedsiębiorstwa H. w Krakowie – A. K. zlikwidowanie wzniesionych samowolnie obiektów budowlanych, m.in. budynków magazynowo -warsztatowych na działce nr [...] obręb [...] Kraków - Podgórze ul. Z. Skoro zatem, organy administracji publicznej co do budynków warsztatowo-magazynowych - objętych wnioskiem z dnia 10 maja 1996 r. o wydanie pozwolenia na użytkowanie budynków warsztatowo-magazynowych położonych na działce nr [...] przy ul. Z. w Krakowie - orzekły przed złożeniem tego wniosku o likwidacji samowoli budowlanej poprzez zastosowanie nakazu rozbiórki i decyzja ta jest ostateczna, to tym samym co do tychże budynków nie jest możliwe wydanie decyzji legalizującej samowolę budowlaną bez uprzedniego wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji nakazującej rozbiórkę.
Żądanie wydania decyzji o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie budynków, w stosunku do których organ administracji publicznej wydał ostateczną decyzję nakazującą ich rozbiórkę, powinno zostać załatwione przez wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania - z powodu przeszkody przedmiotowej czyniącej rozpoznanie takiego żądania niedopuszczalnym. Z uwagi na wskazane wyżej okoliczności taka przeszkoda w niniejszej sprawie zachodzi.
Stosownie bowiem do art. 61 a § 1 k.p.a.f dodany przez art. 1 pkt 11 ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2011 r. Nr 6, poz.
18) - z dniem 11 kwietnia 2011 r.)], gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a., zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.
Postanowienie wydawane na podstawie art. 61 a § 1 k.p.a. ma charakter proceduralny. Na skutek odmowy wszczęcia postępowania organ nie prowadzi zatem postępowania 13
Sygn. akt II OSK 1281/13 administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty. Instytucja odmowy wszczęcia postępowania kończy się aktem formalnym, a nie merytorycznym.
Rację ma organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną, iż kwestia legalności budowy przedmiotowych budynków została już rozstrzygnięta i w tym zakresie nie może toczyć się postępowanie. Z tych przyczyn w niniejszej sprawie nie można skutecznie postawić organowi zarzutu, że pozostaje w bezczynności.
Tym samym w okolicznościach niniejszej sprawy należy uznać, że wyrok Sądu pierwszej instancji oddalający skargę A. K. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki w przedmiocie załatwienia podania z dnia [...] maja 1996 r. odpowiada prawu.
Z powyższych względów kwestie związane z art. 64 § 2 k.p.a. nie miały wpływu na wynik sprawy.
Zauważyć należy, iż organ może skutecznie żądać usunięcia określonych braków formalnych - pod rygorem ustanowionym w art. 64 § 2 k.p.a. - tylko wówczas, gdy przepis obowiązującego prawa wyraźnie ustanawia takie wymogi składanego podania. Braki wniosku muszą być tego rodzaju, że powodują w konsekwencji bezskuteczność złożonego wniosku, a dzieje się tak, gdy wniosek nie jest zdolny do wywołania skutku prawnego w postaci wszczęcia postępowania, które winno zakończyć się w formie decyzji (por. B.Adamiak [w:] B.Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, C.H.Beck, Warszawa 1996, s. 328). Wezwanie w trybie art. 64 § 2 k.p.a. winno służyć wyłącznie uzupełnieniu braków formalnych wynikających ze ściśle określonych przepisów i nie może zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku oraz jego załączników (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 23 stycznia 1996 r., II SA 1473/94, OSP 1997/7-8/136; z dnia 30 września 1999 r., I SAB 89/99, LEX nr 48727).
W okolicznościach niniejszej sprawy - wbrew twierdzeniom skarżącego -pozostawienie bez rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 1996 r. o wydanie pozwolenia na użytkowanie budynków warsztatowo-magazynowych położonych na działce nr [...] przy ul. Z. w Krakowie nie miało istotnego wpływ na wynik sprawy, gdyż losy przedmiotowej samowoli budowlanej zostały przesądzone ostateczną decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w Krakowie z dnia [...] czerwca 1995 r., utrzymaną w mocy decyzją Wojewody Krakowskiego z dnia [...] sierpnia 1995 r.
To zaś oznacza, że chybione są zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Nie mogą także odnieść zamierzonego skutku zarzuty naruszenia prawa materialnego przez ich niewłaściwe zastosowanie.
Skoro jak już wyżej wskazano, organy administracji publicznej rozstrzygnęły w 1995r. o losach przedmiotowej samowoli budowlanej poprzez wydanie nakazu rozbiórki m.in. przedmiotowych budynków, to tym samym przesądziły, iż nie było możliwości legalizacji samowoli budowlanej przez udzielenie pozwolenia na użytkowanie tych obiektów budowlanych. Organ administracji publicznej orzekając ponownie w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną wydałby decyzję dotkniętą nieważnością, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. W tej sytuacji bezprzedmiotowe jest rozważanie stosowania przepisów prawa materialnego - tak przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane jak i ustawy z dnia 29 października 1974 roku -Prawo budowlane. Bez uprzedniego wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji nakazującej rozbiórkę brak jest podstaw do rozważania kwestii dotyczących wydania decyzji o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie przedmiotowych budynków.
Z tych względów bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje uznanie przez Sąd pierwszej instancji za niezasadny zarzutu skargi, iż w sprawie winny mieć zastosowanie przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. (art. 42 w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r.), a nie przepisy Prawa budowlanego z 1994r. (art. 57 ust. 1).
Jednocześnie przypomnieć należy, iż stosownie do art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414), zamieszczonym w Rozdziale 11 "Przepisy przejściowe i końcowe", do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a nie zakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy, z zastrzeżeniem ust.
2. W myśl ustępu 2 art. 103 powołanej wyżej ustawy art. 48 tejże ustawy, dotyczącego orzekania o rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części, nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. W wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 31 stycznia 1996 roku - sygn. akt K 9/95 ustawą z dnia 5 lipca 1996 roku o zmianie ustawy - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 100, poz. 465) dokonano zmiany art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 89, poz. 414) w ten sposób, iż rozszerzono stosowanie przepisów dotychczasowych do obiektów, w stosunku do których przed dniem 1 stycznia 1995 roku wszczęte zostało postępowanie administracyjne.
Przez przepisy dotychczasowe w rozumieniu art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane należy rozumieć przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. -Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.). Zastrzeżenie to dotyczy tak przepisów dotyczących rozbiórki obiektu budowlanego (lub jego części) jak i przepisów dotyczących legalizacji samowoli budowlanej, a to z tego względu, iż organ administracji publicznej rozstrzygając o losach samowoli budowlanej na gruncie ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) wydawał decyzję nakazującą rozbiórkę obiektu budowlanego (lub jego części) bądź decyzję o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego (lub jego części). Przepisami dotychczasowymi - w zakresie usuwania skutków samowoli budowlanej - są przepisy art. 37 - 42 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. Nr 270 ze zm.) oddalił skargę kasacyjną.