Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 11 lutego 2014 r., sygn. akt II SAB/Bk 4/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę J.W. na przewlekłość postępowania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Hajnówce w przedmiocie nakazania rozbiórki zbiornika na gnojowicę.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.
Dnia 4 stycznia 2012 r. J.W. wniosła za pośrednictwem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Hajnówce (dalej PINB w Hajnówce) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na przewlekłość postępowania tego organu w sprawie z wniosku z dnia 14 marca 2008r. o rozbiórkę szczelnego zbiornika na gnojowicę o pojemności ponad 1.200 m² znajdującego się na terenie działki nr A we wsi Iwanki gm. Narew. Skarżąca wniosła o orzeczenie przewlekłości postępowania oraz, że miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wniosła także o zasądzenie na jej rzecz od Skarbu Państwa kwoty 9.000 zł. Według skarżącej organ spowodował przewlekłość postępowania od dnia 10 czerwca 2009 r. do dnia 6 grudnia 2010 r., (około 18 miesięcy) co oznacza, iż dopuścił się rażącego naruszenia prawa, tj. art. 12 k.p.a. i ogólnych zasad postępowania administracyjnego z rozdziału II k.p.a. Skarżąca podniosła, że jej interes prawny w przedmiotowym postępowaniu został orzeczony przez NSA w wyroku z dnia 28 marca 2007 r., sygn. akt II OSK 208/06, którym na mocy ar. 170 p.p.s.a. organy nadzoru budowlanego są związane.
W odpowiedzi na skargę PINB w Hajnówce wniósł o oddalenie skargi oraz wskazał, że wyrok WSA w Białymstoku z dnia 19 sierpnia 2010 r. zobowiązał go do załatwienia przedmiotowego wniosku przez wydanie aktu administracyjnego i akt taki został wydany. Dodatkowo wskazał, że postępowanie administracyjne w sprawie przedmiotowego zbiornika na gnojowicę wszczęte z urzędu, zostało zakończone ostateczną decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. (znak: [...]) o zatwierdzeniu projektu budowlanego. Organ poinformował, że do chwili obecnej inwestor nie wystąpił o wymagane pozwolenie na użytkowanie, ponieważ nie użytkuje tego zbiornika.
W piśmie procesowym z dnia 22 lipca 2013 r. skarżąca sprecyzowała, że wnosi o stwierdzenie przewlekłości za okres od dnia 11 maja 2009 r. do dnia 22 lipca 2013 r., tj. za 4 lata 2 miesiące i 11 dni.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zaskarżonym wyrokiem z dnia 11 lutego 2014 r. oddalił skargę. Sąd wskazał, iż zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej "p.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Z art. 149 p.p.s.a. wynika, że sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Sąd I instancji wskazał, że skarżąca wyczerpała tryb poprzedzający wniesienie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania do sądu administracyjnego, o którym mowa w art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., albowiem skierowała w trybie art. 37 § 1 k.p.a. zażalenie do organu wyższego stopnia (pismo z dnia 3 listopada 2011 r.). Zdaniem Sądu I instancji, PINB w Hajnówce wywiązał się z ustawowych obowiązków wynikających z powołanych wyżej przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. W dniu 18 marca 2008 r. wpłynął do Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku (dalej PWINB w Białymstoku) wniosek J.W., W.K. i J.G. z dnia 14 marca 2008 r. Wnioskodawcy domagali się rozbiórki szczelnego zbiornika na gnojowicę o pojemności ponad 1.200 m² znajdującego się na terenie działki nr A we wsi Iwanki gm.
Narew. Wniosek ten postanowieniem z dnia 8 maja 2009 r. został przekazany do rozpoznania organowi właściwemu, czyli PINB w Hajnówce (wpłynął w dniu 11 maja 2009 r.). Pismem z dnia 22 maja 2009 r., PINB w Hajnówce poinformował wnioskodawców, że wniosek z dnia 14 marca 2008 r. został potraktowany jako uzupełnienie wniosku z dnia 25 kwietnia 2007 r. o rozbiórkę obory wraz z urządzeniami budowlanymi. W kolejnym piśmie z dnia 19 czerwca 2009 r. organ ten wyjaśnił wnioskodawcom, że w sprawie legalności zbiornika na nieczystości prowadzone jest odrębne postępowanie wszczęte z urzędu. Poinformował także, że z uwagi na brak zgody wnioskodawców na potraktowanie ich wniosku z dnia 14 marca 2008 r. jako pisma uzupełniającego wniosek z dnia 25 kwietnia 2007 r., przedmiotowy wniosek zostanie załatwiony w odrębnym postępowaniu i nastąpi to w terminie 30 dni od ostatecznego zakończenia postępowania w sprawie tego zbiornika, wszczętego wcześniej z urzędu.
Na skutek wezwania do wykonania wniosku, organ pismem z dnia 15 stycznia 2010 r. poinformował, że zostanie on rozpatrzony w terminie 30 dni po uzyskaniu przez decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia [...] grudnia 2009 r. waloru ostateczności (decyzją tą odmówiono uchylenia ostatecznej decyzji Starosty Hajnowskiego z dnia [...] listopada 2004 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę m.in. przedmiotowego zbiornika na gnojowicę). W dniu 19 stycznia 2010 r. J.W. i W.K. wniosły w trybie art. 37 § 1 k.p.a. zażalenie do PWINB w Białymstoku na niezałatwienie przez PINB w Hajnówce ich wniosku z dnia 14 marca 2008 r. Postanowieniem z dnia 8 lutego 2010 r. zażalenie nie zostało uwzględnione. Organ stwierdził, że pismem z dnia 15 stycznia 2010 r. wnioskodawczynie zostały poinformowane, że rozpatrzenie ich wniosku może nastąpić dopiero po ostatecznym rozstrzygnięciu kwestii legalności wybudowania zbiornika.
Dlatego też organowi I instancji nie można postawić zarzutu niezałatwienia sprawy w terminie. W wyniku skargi J.W. na bezczynność PINB w Hajnówce w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 14 marca 2008 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2010 r. w sprawie sygn. akt II SAB/Bk 15/10 zobowiązał PINB w Hajnówce do załatwienia sprawy poprzez wydanie aktu administracyjnego, w terminie 30 dni od daty zwrotu akt organowi. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że przedmiotowy wniosek wszczął odrębne postępowanie administracyjne, które winno zostać zakończone w sposób formalny. W dniu [...] grudnia 2010 r. PINB w Hajnówce wydał decyzję nr [...], mocą której odmówił nakazania rozbiórki zbiornika na gnojowicę, zlokalizowanego na działce nr geod. A w Iwankach. Wskutek rozpatrzenia odwołania J.W. i W.K. od ww. decyzji, PWINB w Białymstoku decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., znak: [...], uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie administracyjne przed organem I instancji wszczęte wnioskiem z dnia 14 marca 2008 r. Na powyższą decyzję J.W. oraz W.K. złożyły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku.
Prawomocnym postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2011 r. Sąd odrzucił skargę W.K. z przyczyn formalnych (brak wpisu), natomiast skarga J.W. została oddalona na mocy prawomocnego wyroku z dnia 4 października 2012 r. wydanego w sprawie sygn. akt II SA/Bk 32/12. J.W. oraz W.K. złożyły ponadto do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB) wniosek z dnia 4 lutego 2011 r. o stwierdzenie nieważności decyzji PWINB w Białymstoku z dnia [...] stycznia 2011 r. GINB decyzją z dnia [...] września 2011 r. znak: [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji PWINB w Białymstoku z dnia [...] stycznia 2011 r., zaś decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., znak: [...], utrzymał w mocy swoją decyzję. Pismem z dnia 3 listopada 2011r. J.W. wniosła zażalenie na przewlekłe prowadzenie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Hajnówce postępowania w sprawie z wniosku z dnia 14 marca 2008 r. o rozbiórkę zbiornika na gnojowicę zlokalizowanego na działce nr A we wsi Iwanki.
Postanowieniem z dnia 14 grudnia 2011 r., znak: [...], PWINB w Białymstoku nie uznał ww. zażalenia za uzasadnione, gdyż organ I instancji wydał decyzję niezwłocznie, czyli w dniu [...] grudnia 2010 r.
W ocenie Sądu I instancji skarga jest niezasadna. Sąd wskazał, iż skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania została wprowadzona do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. z dniem 11 kwietnia 2011 r. Sąd administracyjny jest władny badać, czy przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ wystąpiło w sprawie, w której organ był zobowiązany do wydania aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, przed tą datą. Zakończenie postępowania którymś z powyższych rozstrzygnięć przed 11 kwietnia 2011 r. spowodowało wyeliminowanie możliwości kontroli przez sąd administracyjny tego postępowania w omawianym zakresie. Tylko wyjątkowo, tj. w przypadku rozpoczęcia postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a przed dniem 11 kwietnia 2011 r. i jego trwaniem po tej dacie, sąd może oceniać postępowanie w kwestii jego przewlekłości przez cały okres jego trwania.
Sąd I instancji podkreślił, iż w stanie faktycznym niniejszej sprawy mamy do czynienia z sytuacją, w której PINB w Hajnówce wniosek z dnia 14 marca 2008 r. rozstrzygnął decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., a zatem przed dniem 11 kwietnia 2011r. Powoduje to niemożność oceny tego okresu przez pryzmat przewlekłości postępowania, o której mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd I instancji podkreślił, iż WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 19 sierpnia 2010 r. w sprawie II SAB/Bk 15/10 stwierdził bezczynność PINB w Hajnówce w zakresie rozpoznania przedmiotowego wniosku i nakazał wydanie aktu administracyjnego w terminie 30 dni od daty zwrotu akt organowi. Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 16 października 2010 r., zaś akta administracyjne zostały zwrócone organowi w dniu 10 listopada 2010 r. Organ wydał decyzję w dniu 6 grudnia 2010 r., a zatem w zakreślonym przez Sąd terminie. Powyższe powoduje, że organowi nie można skutecznie zarzucić w okresie pomiędzy 10 listopada 2010 r. a 6 grudnia 2010 r. nie tylko przewlekłego prowadzenia postępowania, ale nawet bezczynności.
Sąd I instancji zaznaczył, że w niniejszym postępowaniu nie jest także uprawniony do badania przewlekłego prowadzenia postępowania przez PINB w Hajnówce w zakresie przedmiotowego wniosku w okresie po 6 grudnia 2010 r. W skardze na przewlekłość postępowania skarżąca jednoznacznie sprecyzowała, że w jej ocenie przewlekłość miała miejsce od dnia 10 czerwca 2009 r. do 6 grudnia 2010 r. Również w zażaleniu z dnia 3 listopada 2011 r. kierowanym do PWINB w Białymstoku został wskazany okres przewlekłości od dnia 10 czerwca 2009 r. do dnia 6 grudnia 2010 r. Data końcowa tego okresu, tj. 6 grudnia 2010 r. nie jest przypadkowa, gdyż to w tym dniu organ I instancji wydał decyzję. Dopiero w piśmie procesowym z dnia 22 lipca 2013 r. skarżąca podniosła, że datą końcową tego okresu winien być dzień 22 lipca 2013 r. Zdaniem Sądu I instancji, wniosek skarżącej w takim kształcie nie zasługiwał na uwzględnienie.
Ustawodawca w art. 149 p.p.s.a. uregulował kwestię przewlekłego prowadzenia postępowania w ten sposób, że przede wszystkim nakazał sądom administracyjnym (w przypadku uwzględnienia skargi) zobowiązywanie organów do dokonania przez nie jednego ze wskazanych w tym przepisie rozstrzygnięć lub czynności. Nie posłużył się przy tym konstrukcją zobowiązania organu do zakończenia sprawy. Oznacza to z jednej strony dopuszczalność skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania w szerokim zakresie, czyli w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. (zakończone decyzjami, postanowieniami, itd.), z drugiej jednak strony ogranicza stronę w przedmiocie określania długości okresu przewlekłości objętego skargą. Tą datą graniczną jest dzień wydania aktu lub dokonania czynności (itd.) przez organ. Jeśli zatem następnie rozstrzygnięcie organu zostanie wyeliminowane z obrotu prawnego i sprawa wróci do ponownego orzekania przez ten organ, to strona uprawniona będzie skarżyć ewentualne przewlekłe prowadzenie tego postępowania administracyjnego na podstawie kolejnej skargi.
Nie może natomiast być tak, że w ramach jednego postępowania sądowego o stwierdzenie przewlekłości postępowania administracyjnego w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., strona posiadać będzie skuteczne uprawnienie do rozszerzania okresu przewlekłości poza datę wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności i obejmowania tym samym skargą okresów postępowania zakończonych wydaniem innych aktów lub podjęciem innych czynności. Kłóciłoby się to z charakterem instytucji określonej w art. 149 p.p.s.a, w ramach której sąd zobowiązuje organ do wydania aktu, dokonania czynności itd., a nie do ostatecznego zakończenia sprawy. Wprawdzie sąd ocenia, czy w sprawie wystąpiło przewlekłe prowadzenie postępowania biorąc stan rzeczy z daty orzekania, ale ocenę tę zawęża do okresu odnoszącego się do wydania lub braku wydania konkretnego aktu albo podjęcia lub braku podjęcia konkretnej czynności.
W stanie faktycznym sprawy zażalenie skarżącej skierowane do organu wyższej instancji dotyczyło tylko okresu do dnia 6 grudnia 2010 r., co przesądziło, w ocenie Sądu I instancji o przedmiocie niniejszego postępowania. Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej, że w postępowaniu sądowym w sprawie o przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania administracyjnego dopuszczalne jest badanie przez sąd aktów lub czynności w merytorycznym ich aspekcie. Wprawdzie sąd ocenia, czy takie postępowanie było prowadzone w sposób efektywny, czy czynności nie były podejmowane i wykonywane w dużym odstępie czasu bądź nie były pozorne, jednakże nie odnosi się to do oceny prawidłowości rozstrzygnięć, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., gdyż ta może być badana w postępowaniu odwoławczym lub innych postępowaniach nadzwyczajnych. Postępowanie o stwierdzenie przewlekłego prowadzenia postępowania nie jest bowiem postępowaniem konkurencyjnym względem tamtych postępowań i nie może ich zastępować. Z tych względów Sąd I instancji działając na mocy art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła J.W. reprezentowana przez adwokata. Wyrok zaskarżono w całości zarzucając mu naruszenie:
- - art. 149 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wobec niedostrzeżenia naruszenia prawa materialnego w postaci art. 12 i art. 35 § 2 k.p.a. przez PINB w Hajnówce poprzez niezałatwienie wniosku z dnia 14 marca 2008 r. przekazanego wg właściwości postanowieniem Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia 8 maja 2009 r., w sposób przewidziany przepisem art. 35 § 2 k.p.a.;
- - art. 99 p.p.s.a. oraz art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku skarżącej o odroczenie terminu rozprawy w dniu 11.02.2014 r., mimo że podniosła ona okoliczności mogące mieć wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie.
Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowego oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych na podstawie art. 203 p.p.s.a.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż decyzja PINB z dnia [...] grudnia 2010 r. nie stała się decyzją ostateczną. Wskutek odwołania PWINB w Białymstoku decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. uchylił decyzję PINB w Hajnówce z dnia [...] grudnia 2010 r. i umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji. Zatem walor ostateczności może mieć dopiero w/w decyzja PWINB, która została zaskarżona do WSA w Białymstoku w części umarzającej postępowanie przed organem pierwszej instancji. Zapadły w sprawie wyrok (sygn. akt: II SA/Bk 32/12) został przez skarżącą wzruszony w trybie wznowienia postępowania sądowego (sygn. akt: II SA/Bk 6/13). W sprawie o sygn. akt: II SA/Bk 6/13 nie zapadł jak do tej pory wyrok.
W ocenie skarżącej ma on wpływ na niniejsze postępowanie, ponieważ w razie korzystnego dla skarżącej rozstrzygnięcia możliwe będzie wzruszenie decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r. Sądowi znany był fakt toczącego się postępowania o sygn. akt II SA/Bk 6/13 o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem II SA/Bk 32/12. J.W. pismem z dnia 11.02.2014 r., złożyła wniosek o odroczenie rozprawy do czasu zakończenia rozstrzygnięcia w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 6/13. Wniosek ten został przez Sąd oddalony na rozprawie, co uniemożliwiło skarżącej zakwestionowania tej czynności Sądu. Nadto w opinii Skarżącej Sąd nie jest związany podanym przez skarżącą okresem, w jakim miało dojść do przewlekłości postępowania pod kątem ustalenia czy nie doszło w nim do przewlekłości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych zarzutów.
Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw nieważnościowych w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Na wstępie należy zwrócić uwagę, że zanim została wniesiona skarga na przewlekłość postępowania administracyjnego, będąca przedmiotem niniejszej sprawy, prawomocnie zostało zakończone postępowanie w sprawie bezczynności PINB w Hajnówce w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 14 marca 2008 r., bowiem wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2010 r. WSA W Białymstoku sygn. akt II SAB/Bk 15/10 zobowiązał ten organ do wydania aktu w terminie 30 dni od dnia zwrotu akt. Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 16 października 2010 r., a akta administracyjne zostały zwrócone organowi w dniu 10 listopada 2010 r. Organ I instancji wykonując zobowiązanie zawarte w powyższym wyroku wydał decyzję w dniu [...] grudnia 2010 r., a zatem w zakreślonym przez Sąd terminie.
W związku z tym, że przed wniesieniem skargi na przewlekłość skarżąca skorzystała z innych środków prawnych mających na celu weryfikację terminowości załatwienia sprawy przez organ wskazać trzeba, że zakres przedmiotowy postępowania w sprawie skargi na bezczynność i skargi na przewlekłość postępowania nie jest tożsamy. Są to autonomiczne środki prawne, które mimo podobnych celów, mają zastosowanie do różniących się od siebie sytuacji procesowych. Przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania administracyjnego zaistnieje wówczas, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut przeprowadzania czynności pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia.
Natomiast bezczynność organ to stan, w którym organ mimo upływu ustawowych terminów nie wydaje decyzji czy postanowienia lub innego aktu albo czynności z zakresu administracji publicznej. Instytucja procesowa "bezczynności organu" jest kwalifikowaną formą przewlekłego prowadzenia postępowania (J.P. Tarno, Bezczynność organu a przewlekłe prowadzenie postępowania, Casus 2013 Nr 69, s. 10 i nast.). Nie są wykluczone takie sytuacje, kiedy organowi, któremu nie można zarzucić bezczynności można będzie przypisać opieszałość postępowania charakteryzującą się m. in. podejmowaniem czynności procesowych pozornych i nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy.
W skardze na przewlekłość postępowania skarżąca podkreśliła, że opieszałość organu miała miejsce od dnia 10 czerwca 2009 r. do dnia 6 grudnia 2010r. ten sam okres został wskazany przez skarżącą również w zażaleniu skarżącej z dnia 3 listopada 2011 r. skierowanym do PWINB w Białymstoku w trybie art. 37 § 1 k.p.a.
Wyjaśnić należy, iż przypadku skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania wnoszonych na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., granice sprawy sądowej, podlegającej kontroli sądu administracyjnego, wyznaczone są etapem postępowania w jakim ta skarga została wniesiona, a kontrola ta dotyczy wyłącznie działalności określonego organu administracji publicznej od momentu zainicjowania przed nim konkretnego postępowania administracyjnego do chwili jego zakończenia. Wobec powyższego należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, iż datą graniczną jest dzień wydania aktu lub dokonania czynności przez organ, a zatem Sąd I instancji nie był uprawniony do badania przewlekłego prowadzenia postępowania przez PINB w Hajnówce w zakresie przedmiotowego wniosku w okresie po wydaniu przez ten organ decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r.
Reasumując stwierdzić należy, że nie można postawić organowi zarzutu przewlekłości w załatwieniu wniosku skarżącej z dnia 14 marca 2008 r., gdyż po zwrocie akt wraz z prawomocnym orzeczeniem w sprawie o sygn. II SAB/Bk 15/10, w zakreślonym przez sąd terminie podjął czynności mające na celu załatwienie sprawy poprzez wydanie decyzji w dniu 6 grudnia 2010 r.
Za nieuzasadniony należało uznać także zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 99 p.p.s.a. oraz art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku o odroczenie terminu rozprawy do czasu zakończenia postępowania w sprawie o sygn. II SA/Bk 6/13. Bowiem jak słusznie wskazał Sąd I instancji, jeśli rozstrzygniecie organu zostanie wyeliminowane z obrotu prawnego i sprawa wróci do ponownego orzekania przez ten organ, to strona będzie uprawniona do zaskarżenia ewentualnego przewlekłego prowadzenia tego postępowania administracyjnego kolejną skargą.
Zatem wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej wznowienie postępowania sądowego dotyczącego sprawy II SA/Bk 32/12 dotyczącego skargi J.W. na decyzję PWINB w Białymstoku z dnia [...] stycznia 2011 r. nie ma wpływu na wynik postępowania w niniejszej sprawie. Z tych samych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie nie uwzględnił wniosku skarżącej o łączne rozpoznanie niniejszej sprawy ze sprawą zarejestrowaną pod sygn. akt II OSK 2293/14 ze skargi kasacyjnej J.W. od wyroku Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Białymstoku z dnia 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Bk 6/13.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.