Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 11 stycznia 2017r. w sprawie II SA/Gl 842/16 oddalił skargę L. B. na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] lipca 2016r. nr [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (PINB) w C. nakazał R. B. i L. B. rozbiórkę przyłącza wodociągowego zlokalizowanego na działkach [...] i [...] przy ul. W. w W. Decyzja ta stała się ostateczna na skutek utrzymania jej w mocy decyzją Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2014r. Skarga na tę ostatnią decyzję została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 6 sierpnia 2014r. w sprawie sygn. II SA/Gl 356/14. Upomnieniem z dnia [...] października 2014 r., nr [...], PINB w C. wezwał L. B. do wykonania obowiązku nałożonego w/w decyzją w terminie 7 dni. Pouczył również, że brak odpowiedniej reakcji będzie skutkować wszczęciem postępowania egzekucyjnego.
W związku z brakiem realizacji obowiązku wynikającego z decyzji PINB w C. z dnia [...] sierpnia 2013 r. w dniu [...] czerwca 2016 r. został wystawiony na L. B. tytuł wykonawczy nr [...], w którym określono obowiązek realizacji zobowiązania o charakterze niepieniężnym.
Postanowieniem z tego samego dnia i o tym samym numerze PINB w C. nałożył na L. B. grzywnę w wysokości 8000zł. z powodu uchylania się od obowiązku nałożonego tytułem wykonawczym. W uzasadnieniu wskazał m.in., że obowiązek nie został zrealizowany dlatego jedyną metodą przymuszenia do jego wykonania jest nałożenie grzywny. Podał również podstawy wyliczenia grzywny. Jednocześnie wezwał ukaranego do realizacji obowiązku rozbiórki przyłącza wodociągowego.
Zażalenie na to postanowienie złożył L. B. Wskazał, że przyłącze istnieje od lat, dokonano tylko wymiany jego rur. Wykonanie nakazu spowoduje, że straci możliwość zaopatrzenia w wodę. Wskazał, że jego dochody w kwocie 858zł uniemożliwiają mu zapłacenie grzywny.
Postanowieniem z dnia [...] lipca 2016r. Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Uznał, że rozstrzygnięcie to odpowiada prawu, a organ I instancji przed jego wydaniem przeprowadził, w sposób prawidłowy, postępowanie wyjaśniające. Podniósł także, że organ egzekucyjny nie jest władny badać prawidłowość nałożonego obowiązku rozbiórki.
W skardze do Sądu na to postanowienie L. B. przytoczył argumentację tożsamą z podniesioną w zażaleniu na postanowienie organu I instancji.
Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że podniesione w skardze argumenty dotyczą w istocie decyzji nakazującej rozbiórkę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wyjaśnił, że w toczącym postępowaniu Sąd dokonuje oceny prawidłowości postępowania w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania nakazu rozbiórki orzeczonego ostateczną decyzją z dnia [...] sierpnia 2013r. wydaną przez PINB w C. Poza zakresem orzekania pozostaje problem legalności przyłącza, którego dotyczy postępowanie, okoliczności jego wykonania, czy też kwestii zaopatrzenia w wodę budynków. Te kwestie zostały uprzednio rozstrzygnięte w dwóch instancjach przez organy nadzoru budowlanego, oraz wyrokiem Sądu.
Następnie Sąd powołał treść art. 119 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (u.p.e.a.), zgodnie z którym grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Zgodnie zaś z art. 121 § 4 u.p.e.a., w związku z art. 121 § 1 tego aktu, jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa i jeśli nie dotyczy budynku, jej wysokość nie może przekraczać 10 000 zł. Sąd stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie organ administracji upomnieniem z dnia 13 października 2014 r. poinformował skarżącego, że obowiązek nałożony przedmiotową decyzją nie został wykonany.
Wezwał go do wykonania obowiązku w terminie 7 dni. Pouczył również, iż brak odpowiedniej reakcji będzie skutkować wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Dopiero jednak po dwóch latach (dnia 8 czerwca 2016 r.) został wystawiony tytuł egzekucyjny (powinno być "tytuł wykonawczy"- przp.NSA) oraz wymierzona grzywna w celu przymuszenia. Skoro więc przez okres dwóch lat skarżący nie podjął żadnych czynności w celu realizacji nałożonego obowiązku, zasadne było nałożenie grzywny w celu przymuszenia. Jej wysokość, w ocenie Sądu jest prawidłowa. Winna ona zapewnić realizację obowiązku.
Niezależnie od tego Sąd wskazał, że wykonanie obowiązku może stanowić podstawę umorzenia grzywny. W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (P.p.s.a.) Sąd skargę oddalił.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł L. B. reprezentowany przez pełnomocnika - adwokata J. P. ustanowionego z urzędu, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego:
- - błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art.29 § 1 u.p.e.a. przez przyjęcie niedopuszczalności badania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, w toku postępowania, możliwości wykonania obowiązku rozbiórki objętego tytułem wykonawczym,
- - niewłaściwe zastosowanie przepisu art.27 § 1 pkt 6 w zw. z art.33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. przez wadliwe wskazanie w tytule wykonawczym aktu normatywnego, na podstawie którego prowadzona jest egzekucja, co nie spełnia wymogu dotyczącego elementów tytułu wykonawczego i czyni egzekucję niedopuszczalną,
Naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć wpływ na wynik sprawy:
- - niezastosowanie art.7 K.p.a. w zw. z art.18 u.p.e.a. przez brak wszechstronnego i dokładnego zbadania okoliczności sprawy oraz zaniechanie konieczności uwzględnienia interesu społecznego oraz słusznego interesu obywatela,
- - błędne zastosowanie art.151 P.p.s.a. przez oddalenie skargi w całości mimo występowania okoliczności zawartych w art.145 § 1 lit a i c P.p.s.a.
Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazane sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Jednocześnie pełnomocnik skarżącego oświadczył, że koszty zastępstwa procesowego nie zostały zapłacone mu całości ani w części. Na podstawie art. 176 § 2 P.p.s.a. skarżący złożył oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano m.in., że wbrew twierdzeniom Sądu pierwszej instancji o niedopuszczalności badania w toku postępowania egzekucyjnego możliwości wykonania obowiązku objętego tytułem wykonawczym, organ na podstawie art.29 § 1 u.p.e.a. zobligowany jest z urzędu zbadać dopuszczalność egzekucji, co oznacza także ustalenie czy tytuł wykonawczy został wystawiony prawidłowo. W ocenie skarżącego wystawiony na L. B. tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych w art.27 § 1 pkt 6 u.p.e.a. ponieważ w części B rubryka 1- akt normatywny zawiera jedynie wskazanie aktu normatywnego w postaci ustawy Prawo budowlane z 1994r. nie powołuje się natomiast konkretnego przepisu, na podstawie którego decyzja została wydana. Poza tym nałożony obowiązek jest niedopuszczalny w rozumieniu art.59 § 1 pkt 5 u.p.e.a., ponieważ wykonanie rozbiórki przyłącza jest bezcelowe z uwagi na konieczność dostępu do bieżącej wody, a w wyniku rozbiórki zaistniałaby ponowna potrzeba budowy przyłącza.
Poza tym nałożenie grzywny w wysokości 8000zł. przy górnej granicy 10.000zł. jest krzywdzące dla skarżącego, co w konsekwencji nie stanowi realizacji zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7.K.pa., w szczególności realizacji słusznego interesu obywatela. W związku z tym decyzja nakazująca rozbiórkę przyłącza wodociągowego jest niezgodna z art.7 K.p.a., art.59 § 1 pkt 5 u.p.e.a., co skutkować powinno umorzeniem postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a taka sytuacja ma miejsce w sprawie niniejszej, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami skargi kasacyjnej, przez co należy rozumieć, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 182 § 2 i § 3 P.p.s.a. (strony zrzekły się rozprawy).
Rozpoznając w powyższych granicach wniesioną skargę kasacyjną należało uznać, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw i z tego względu podlega oddaleniu.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] lipca 2016r. o nałożeniu na podstawie art.119 § 1 oraz art.121 § 4 w zw. z art.121 §2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U.2016r. poz. 599 ze zm.) dalej powoływanej jako "u.p.e.a." grzywny w celu przymuszenia L. B. do wykonania obowiązku rozbiórki przyłącza wodociągowego.
Zgodnie z treścią art. 119 u.p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego (§1). Grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym (§ 2). Grzywna ta z zastrzeżeniem § 5 każdorazowo nie może przekraczać kwoty 10.000 zł, a w stosunku do osób prawych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50.000 zł (art. 121 § 2 u.p.e.a.).
Podnoszony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 29 §1 u.p.e.a., a także art. 27 § 1 pkt 6 w zw. z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.a.e., sprowadza się do twierdzenia, że postępowanie egzekucyjne nie powinno być prowadzone, ponieważ nie zbadano dopuszczalności egzekucji, w tym prawidłowości tytułu wykonawczego. Zdaniem skarżącego w tytule wykonawczym z naruszeniem art. 27 § 1 pkt 6 u.p.e.a., nie powołuje się konkretnego przepisu, na podstawie którego decyzja została wydana, a jedynie wskazuje akt normatywny – ustawę z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Zarzut ten jest nieuzasadniony.
Zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym.
Badanie dopuszczalności egzekucji administracyjnej obejmuje ustalenie, czy egzekucja oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna, czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony i czy doręczone zostało upomnienie, jeżeli było ono wymagane. Organ egzekucyjny nie jest uprawniony do merytorycznego badania treści tytułu wykonawczego, ani też obowiązku podlegającego egzekucji.
Z kolei egzekucja administracyjna nie jest dopuszczalna bądź to ze względów podmiotowych, gdy nie może zostać ona przeprowadzona w stosunku do określonej kategorii podmiotów (zob. art. 14 u.p.e.a.), bądź przedmiotowych, gdy do egzekucji w tym trybie nie nadaje się nałożony na zobowiązanego obowiązek. Żadna z tych przesłanek nie zaistniała w niniejszym postępowaniu. Nałożony na skarżącego obowiązek o charakterze publicznoprawnym jak najbardziej nadaje się do realizacji w trybie administracyjnym, a sam zobowiązany nie korzysta ze zwolnienia spod tej egzekucji.
Natomiast tytuł wykonawczy sporządzony na urzędowym formularzu jest zgodny z prawem. Jak wynika bowiem z akt sprawy, wystawienie tytułu wykonawczego zostało poprzedzone doręczeniem skarżącemu w dniu 16 października 2014r. upomnienia wydanego w trybie art.15 § 1 u.p.e.a. Wbrew twierdzeniom skarżącego tytuł ten nie narusza art.27 § 1pkt 6 u.p.e.a., który wymaga zawarcie w tytule wykonawczym podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej. Przeciwnie, w tytule wykonawczym w sposób kompletny i prawidłowy wskazano wymagane w/w przepisem dane.
I tak w części B tytułu wykonawczego -"Dane dotyczące obowiązku o charakterze niepieniężnym", w oddzielnych punktach podano: akt normatywny tj. ustawę z dnia 7 lipca 1994r Prawo budowlane z publikatorem (pkt 1), podstawę prawną obowiązku w postaci powołania treści zaskarżonej decyzji (pkt 2), podano datę wydania orzeczenia (pkt 3) i numer orzeczenia (pkt 4), a także treść obowiązku rozbiórki (pkt 5). Nie ma zatem żadnych wątpliwości, co do tego że przedmiotowy tytuł wykonawczy zawiera wskazanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji.
Należy wyjaśnić w tym miejscu, w związku z treścią uzasadnienia tego zarzutu w skardze kasacyjnej, że podstawę prawną prowadzenia egzekucji odróżnić należy od podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku. O ile przez podstawę prawną wszczęcia egzekucji należy rozumieć przepisy, na mocy których dopuszczalne jest prowadzenie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych oraz obowiązków o charakterze niepieniężnym, o tyle podanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji (podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku) uzależnione jest od tego, co jest źródłem obowiązku podlegającego egzekucji. W przypadku, gdy obowiązek taki wynika z decyzji administracyjnej, a tak jest w tej sprawie, to właśnie ta decyzja powinna zostać wskazana w tytule wykonawczym i tak organ egzekucyjny w niniejszej sprawie uczynił. Gdyby natomiast źródłem egzekwowanego obowiązku był bezpośrednio przepis prawa (co nie ma miejsca w tej sprawie) należałoby wskazać akt prawny, miejsce jego publikacji oraz podać konkretną regulację, z której egzekwowany obowiązek wynika.
Nie jest również usprawiedliwiony zarzut naruszenia art.59 § 1 pkt 5 u.p.e.a. Przepis ten stanowi, że postępowanie egzekucyjne umarza się, jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny. Skarżący kasacyjnie upatruje przesłanki niewykonalności obowiązku w bezcelowości wykonania decyzji rozbiórkowej z uwagi na konieczność dostępu do bieżącej wody, a ponadto w wyniku rozbiórki zaszłaby potrzeba ponownej budowy przyłącza. Stwierdzić należy, że ani kryterium celowości wykonania obowiązku, ani względy ekonomiczne nie są przesłankami niewykonalności obowiązku w rozumieniu w/w przepisu.
Niewykonalność obowiązku definiowana jest jako rzeczywisty brak możliwości jego zrealizowania, zarówno dobrowolnego jak i w drodze egzekucji administracyjnej, z powodu wystąpienia określonych okoliczności. Obowiązek taki musi być niemożliwy do wykonania nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki. Nie mają w tym względzie znaczenia ewentualne utrudnienia w jego realizacji, koszty, a także konieczność zapewnienia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia (wyrok NSA z 8 lutego 2006 r., II OSK 509/05, wyrok NSA z 19 stycznia 2017 r., II OSK 1064/15 publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie nie zaistniała zatem jakakolwiek z przyczyn powodujących niewykonalność obowiązku rozbiórki przyłącza wodociągowego.
W rozpoznawanej sprawie nie doszło także do naruszenia art. 7 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. przez brak wszechstronnego i dokładnego zbadania okoliczności sprawy oraz zaniechanie uwzględnienia interesu społecznego oraz słusznego interesu obywatela. Z uzasadnienia tego zarzutu kasacyjnego wynika, że w ocenie skarżącego wysokość nałożonej na niego grzywny w wys. 8.000zł jest krzywdząca, co w konsekwencji nie stanowi realizacji zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 K.p.a., w szczególności słusznego interesu obywatela. Przepis art.7 K.p.a. stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.
Zarzut naruszenia tego przepisu nie jest uzasadniony. Po pierwsze stan faktyczny sprawy nie budzi żadnych wątpliwości. W oparciu o prawidłowo wystawiony tytuł wykonawczy organ prowadzi postępowanie egzekucyjne. Wysokość nałożonej grzywny ma swoją podstawę prawną w wyżej zacytowanych przepisach ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Prawidłowe wszczęcie postępowania egzekucyjnego, a następnie nałożenie grzywny w celu przymuszenia zgodnie z obowiązującymi przepisami, nie może być uznane za działanie organu niezgodne z zasadą praworządności wyrażoną w/w art. 7 K.p.a. Po drugie grzywna w celu przymuszenia nie jest karą, lecz formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego poprzez dolegliwość finansową, do określonego zachowania się. Uznanie grzywny za środek dyscyplinujący prowadzi do wniosku, że sytuacja majątkowa zobowiązanego i jego możliwości płatnicze, które przez całe postępowanie egzekucyjne i sądowe są eksponowane przez skarżącego, mają znaczenie o tyle, o ile pozwalają ocenić skuteczność tego środka egzekucyjnego. Aby zatem środek ten nabrał charakteru dyscyplinującego, nałożona grzywna powinna być na tyle wysoka, aby w ocenie zobowiązanego nieopłacalnym było jej uiszczenie tylko dla odłożenia w czasie egzekwowanego obowiązku, czy to poprzez osobiste wykonanie przez zobowiązanego, czy w drodze wykonania zastępczego.
Kierowanie się przez organ egzekucyjny poczuciem krzywdy zobowiązanego do wykonania obowiązku uniemożliwiałoby w ogóle nałożenie grzywny w celu przymuszenia. Z tych też przyczyn w ramach uznania administracyjnego, wymierzając tę grzywnę w organ egzekucyjny musi kierować się zasadą celowości i skuteczności podjętych działań. W postępowaniu egzekucyjnym jedynym kryterium pozostaje ocena dolegliwości z punktu widzenia skuteczności w nakłonieniu strony zobowiązanej do wykonania obowiązku.
Z tych też przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w ocenie sprawy przeprowadzonej przez Sąd pierwszej instancji, podnoszonej w/w zarzucie wadliwości. Jak zostało to trafnie stwierdzone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w razie wykonania obowiązku po nałożeniu na zobowiązanego grzywny w celu przymuszenia, podmiot ten może zwolnić się z jej zapłaty, poprzez realizację obowiązku. Sytuacja tego rodzaju została wyrażona wprost w art.125 §1 u.p.e.a., który stanowi, że w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Gdyby natomiast zobowiązany najpierw uiścił grzywnę, a następnie wykonał obowiązek, wówczas może on domagać się zwrotu zapłaconej grzywny na zasadach określonych w art. 126 u.p.e.a.
Za niezrozumiałe należy uznać twierdzenie skarżącego, zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że decyzja nakazująca rozbiórkę przyłącza wodociągowego jest niezgodna z art.7 K.p.a., art.59 § 1 pkt 5 u.p.e.a., co skutkować powinno umorzeniem postępowania. Przedmiotem tej sprawy nie jest i nie może być decyzja nakazująca rozbiórkę przyłącza wodociągowego z dnia 27 sierpnia 2013r. utrzymania w mocy przez Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 27 stycznia 2014r., ponieważ jest ona prawomocna na skutek oddalenia skargi na decyzję organu odwoławczego przez WSA w Gliwicach wyrokiem z dnia 6 sierpnia 2014r. w sprawie sygn. akt II SA/GL 356/14. Organ egzekucyjny nie może badać zasadności obowiązku określonego tytułem wykonawczym, a tym samym zasadności decyzji będącej podstawą egzekucji. O ile art. 29 u.p.e.a. daje organowi egzekucyjnemu prawo badania dopuszczalności egzekucji, co już wyżej wyjaśniono, to jednocześnie wyłącza prawo organu egzekucyjnego do badania zasadności obowiązku objętego tytułem wykonawczym tj. organ ten nie może oceniać, czy decyzja na mocy której nałożono obowiązek, była zgodna z prawem i słuszna.
W konsekwencji wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował w tej sprawie art.151 P.p.s.a.
Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionej podstawy, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach pomocy prawnej udzielonej z urzędu, ponieważ przepisy art. 209 i 210 P.p.s.a., mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania pomiędzy stronami, a wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art.250 P.p.s.a.), przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 - 261 wskazanej ustawy.