Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 30 października 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 47/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę Spółki A z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] października 2017 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy.
Zaskarżony wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym.
Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., na podstawie art. 60 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 pkt. 5 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073; zwanej dalej: u.p.z.p.) w związku z § 3 ust. 1 pkt. 7 rozporządzenia Wojewody Małopolskiego nr 81/06 z 17 października 2006 r. w sprawie Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. Małop. Nr 654, poz. 3997; zwanego dalej: rozporządzeniem na 81/06), po rozpatrzeniu wniosku Spółki A z o.o. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą: "budowa siedmiu wiat dla hodowli norek na działce nr [...] obr. [...] przy ul. K. w K."
Organ I instancji uznał, że teren inwestycji znajduje się w odległości mniejszej niż 100 m od zbiornika wodnego stanowiącego mokradła we wschodniej części starorzecza [...]. Obejmuje go zatem dyspozycja przepisu § 3 ust. 7 rozporządzenia nr 81/06. W Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta K. (zmienionego uchwałą Rady Miasta K. z [...] lipca 2014 r. nr [...]) teren przedmiotowej inwestycji znajduje się obecnie w obszarze oznaczonym symbolem ZR (tereny zieleni nieurządzonej). Na tych terenach realizacja jakiejkolwiek zabudowy poza urządzeniami sportowymi, które nie zmniejszają istniejącego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, jest wykluczona. Nie zachodzi więc sytuacja opisana w przepisie § 3 ust. 3 pkt 1a rozporządzenia nr 81/06.
Wobec powyższego organ I instancji uznał, że nie ma możliwości stwierdzić, że spełniona została w przedmiotowej sprawie przesłanka ustalenia warunków zabudowy określona w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.
Decyzją z [...] października 2017 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.; zwanej dalej: k.p.a.), utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium podzieliło ocenę organu I instancji, w zakresie braku podstaw do ustalenia warunków zabudowy.
Wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 30 października 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 47/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę Spółki A z o.o. na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] października 2017 r.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wyjaśnił, że zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a., tak organy jak i sąd rozpoznający skargę, zobowiązane były podporządkować się ocenie prawnej zawartej w uprzednio wydanych w sprawie wyrokach WSA w Krakowie z dnia 10 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 394/13 oraz NSA z 26 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 2011/13. W wyrokach tych wskazano, że w sprawie zachodzi konieczność prawidłowego ustalenia czy działka nr ew. [...] obręb [...] położona jest w pasie 100 m od starorzecza rzeki Wisły o nazwie [...]. Zbadanie tej kwestii jest istotne dla ustalenia czy w sprawie znajdzie zastosowanie zakaz budowania nowych obiektów budowlanych, o czym stanowi rozporządzenie nr 81/06.
Inwestycja polegająca na realizacji 7 wiat do hodowli norek, pod którymi mają znajdować się klatki ze zwierzętami nie została dopuszczona do realizacji w tym obszarze. W sprawie nie zachodzą także warunki, o których mowa w przepisie § 3 ust. 3 pkt. 1 lit. b rozporządzenia nr 81/06.
W skardze kasacyjnej Spółka A z o.o., zaskarżyła ww. wyrok w całości zarzucając mu naruszenie:
- - art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w następstwie przyjęcia, iż - po pierwsze - rolą sądu pierwszej instancji (w aktualnie rozpoznawanej sprawie) było przede wszystkim dokonanie kontroli, czy organ zastosował się do oceny prawnej przedstawionej w wydanych w rzeczonej sprawie wyrokach (w szczególności zaś w wyroku NSA z dnia 26 marca 2015 r., sygn. akt: II OSK 2011/13), po wtóre zaś - w następstwie przyjęcia, iż w okolicznościach sprawy niniejszej Kolegium dokonało prawidłowych, a przy tym wyczerpujących, ustaleń faktycznych w przedmiocie oceny, czy działka nr [...] obr. [...], położona jest w pasie 100 m od starorzecza rzeki Wisły o nazwie [...] (a dokładnie rzecz ujmując w pasie 100 m od zbiorników wodnych starorzecza Wisły), w sytuacji, gdy z przedłożonej przez skarżącą opinii hydrologicznej autorstwa dra hab. inż. A.W., sporządzonej w lutym 2018 r., poprzedzonej wizją terenową nieruchomości stanowiących działki ewidencyjne nr [...] obr. [...], położonych przy ul. K. w K., wynika bezspornie, iż brak jest jakichkolwiek zbiorników wodnych w sąsiedztwie działek nr [...] obr. [...], co z kolei wyłącza dopuszczalność zastosowania zakazu, o którym mowa w treści § 3 ust. 1 pkt. 7 rozporządzenia nr 81/06;
- - art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 w zw. z art. 81 w zw. z art. 140 k.p.a., poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy Kolegium dopuściło się naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, wyrażającego się w braku umożliwienia skarżącej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem ostatecznej decyzji w sprawie niniejszej;
- - art. 106 § 3 p.p.s.a., poprzez pominięcie formułowanego przez skarżącą wniosku o dopuszczenie i przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentu w postaci opinii hydrologicznej autorstwa dra hab. inż. A.W. sporządzonej w lutym 2018 r.;
- - art. 151 w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy Kolegium prowadząc postępowanie odwoławczego, zaniechało wypełnienia obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całokształtu materiału dowodowego, a nadto przekroczyło granice swobodnej oceny dowodów, w ten sposób, iż dokonało dowolnej, a nie swobodnej, oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, wyrażającej się w przyznaniu wiarygodności i mocy dowodowej, sporządzonej na zlecenie organu w ramach prowadzonego równolegle postępowania, opinii biegłego sądowego z zakresu hydrologii dr hab. inż. B.R. z dnia [...] marca 2016 r., przy jednoczesnej odmowie przyznania wiarygodności i mocy dowodowej przedłożonej do akt sprawy (w dniu [...] stycznia 2017 r.) opinii sporządzonej przez prof. nadzw. dr hab. inż. B.W., co z kolei skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, polegającym na przyjęciu, iż występujące we wschodniej części starorzecza rzeki Wisły [...] mokradła stanowią rzekomo zbiornik wodny, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt. 7 rozporządzenia nr 81/06, co - zdaniem Sądu I instancji - przesądza równocześnie o niemożności ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, w sytuacji, gdy równocześnie podstawę przyjętego przez biegłego R. ustalenia stanowił, po pierwsze charakter występujących typów zespołów roślinności (przy czym biegły sam przyznał, iż nie jest botanikiem), a nadto jedynie przekonanie o stałym (lub co najmniej okresowym) charakterze badanego mokradła, przy jednoczesnej konstatacji formułowanej przez biegłego W. (jak również przez dr hab. inż. A.W., przygotowującego ekspertyzę poprzedzoną oględzinami spornych nieruchomości w lutym 2018 r.), którego opinia przedstawia logiczną, poprawną i wewnętrznie spójną analizę poruszanego zagadnienia, prawidłowo opisuje przedmiot oceny, zawiera szczegółową analizę zbiorników wodnych występujących w rejonie Starorzecza [...], tak w odniesieniu do stosownych norm prawnych, jak i fachowej wiedzy hydrologicznej i hydrogeologicznej, a nade wszystko - wbrew ustaleniom, tak Sądu, jaki organów prowadzących postępowanie wyjaśniające - poprzedzona ona została należytą wizją w terenie, wskazującej na brak występowania zbiorników wodnych w starorzeczu [...], w rejonie działki nr [...] obr. [...];
- - art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., jak również art. 136 § 1 w zw. z art. 84 § 1 w zw. z art. 140 k.p.a., poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy Kolegium, prowadząc postępowanie odwoławcze, nie podjęło wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, w szczególności nie przeprowadziło dodatkowego postępowania dowodowego w zakresie uzupełniającego dowodu z opinii biegłego hydrologa na okoliczność ustalenia, czy stanowiąca teren planowanego zamierzenia inwestycyjnego działka nr [...] obr. [...], położona jest w pasie 100 metrów od starorzecza rzeki [...], w jego strefie ochronnej, w tym również na okoliczność ustalenia, czy znajdującym się we wschodniej części starorzecza [...] mokradłom istotnie można przypisać znamiona "zbiornika wodnego", szczególnie wobec faktu braku legalnej definicji tegoż ostatniego, tak na kanwie przepisów rozporządzenia nr 81/06;
- - art. 59 ust. 1, art. 53 w zw. z art. 64 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt. 5 u.p.z.p., w zw. z § 3 ust. 1 pkt. 7 rozporządzenia nr 81/06 poprzez oddalenie skargi na decyzje odmawiające ustalenia warunków zabudowy, w sytuacji, gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy, w szczególności zaś zalegające w aktach sprawy niniejszej dwie - wzajemnie sprzeczne - opinie biegłych hydrologów, nie stanowiły wystarczającej podstawy warunkującej arbitralne przyjęcie, iż realizacja inwestycji byłaby sprzeczna z przepisami odrębnymi;
- - § 3 ust. 1 pkt. 7 rozporządzenia nr 81/06 w zw. z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia ustawy z dnia 18 lipca 2011 r. Prawo wodne (tj. z dnia 11 maja 2017 r., Dz.U. z 2017 r. poz. 1121; zwanej dalej: p.w.) poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż odległość 100 metrów, o której mowa w cyt. przepisie, odnosi się do granicy starorzecza rzeki Wisły [...], podczas gdy odległość tę winno się odnosić do linii brzegu zbiorników wodnych (przy założeniu, iż w takowe w okolicznościach sprawy niniejszej istotnie występują Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs⁴ ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. poz. 1842 z późn. zm.).
Stosownie do przepisu art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, określoną w § 2 tego przepisu. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki powodujące nieważność postępowania, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się do oceny powołanej we wniesionej kasacji podstawy.
Niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. Art. 151 p.p.s.a. jest przepisem o charakterze ogólnym i wynikowym, który określa, że w razie nieuwzględnienia skargi w całości lub w części podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości lub w części. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut naruszenia tych przepisów zobowiązana jest bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym - jej zdaniem - Sąd I instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Tego typu przepisem nie może być w niniejszej sprawie art. 135 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Może on zatem znaleźć zastosowanie jedynie w sytuacji, w której sąd uwzględnia skargę. Do naruszenia tego przepisu doszłoby, gdyby sąd I instancji uznawszy skuteczność skargi i niezgodność z prawem także decyzji organu I instancji, pominął zastosowanie przewidzianych przepisami p.p.s.a. środków również wobec decyzji organu I instancji, a byłoby to niezbędne do końcowego załatwienia sprawy. Tylko wtedy zarzut ten można by rozpatrywać jako zasadny, gdyby trafne okazały się zarzuty naruszenia innych przepisów postępowania, których uchybienia miał się dopuścić skarżony organy. Skoro w rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji skargę oddalił, to nie mógł zastosować powyższego przepisu.
Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 w zw. z art. 81 w zw. z art. 140 k.p.a., które polegać miało w ocenie skarżącej kasacyjnie na braku umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wskazywano, że uchybienie art. 10 § 1 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny. Zatem dla skutecznego podniesienia zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. konieczne jest wykazanie przez stronę powołującą się na owo naruszenie prawa, jakich czynności nie mogła ona dokonać, bądź jakich dowodów nie mogła zawnioskować wskutek naruszenia przez organ art. 10 k.p.a. Naruszenie przywołanego przepisu poprzez zaniechanie zawiadomienia strony o zgromadzeniu materiału dowodowego, możliwości zapoznania się z nim oraz możliwości składania wniosków (w tym wniosków dowodowych) oceniać należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy (por. wyroki NSA z 6 października 2021 r., II OSK 688/21; z 18 maja 2006 r., II OSK 831/05; z 24 maja 2007 r., II GSK 4/07; z 23 listopada 2007 r., I OSK 1614/06; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W okolicznościach niniejszej sprawy skarżąca kasacyjnie nie wykazała przede wszystkim, dokonania jakich czynności w toku postępowania odwoławczego, uniemożliwiło jej wskazane uchybienie. W konsekwencji uznać trzeba, że skarżąca kasacyjnie nie wykazała aby omawiane uchybienie miało jakikolwiek wpływ na wynik sprawy.
Sąd I instancji nie dopuścił się także naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a., które polegać miało na pominięciu wniosku o dopuszczenie i przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentu w postaci opinii hydrologicznej.
Zawarty w art. 106 § 3 p.p.s.a. zwrot "dowody uzupełniające" wskazuje, że chodzi w nim o dowody z dokumentów, które nie były przeprowadzone w postępowaniu administracyjnym. Istota uzupełniającego postępowania dowodowego polega więc na jego przeprowadzeniu w sytuacji, gdy brak dowodu z dokumentu uniemożliwia lub znacznie utrudnia ocenę zgodności z prawem stanu faktycznego ustalonego przez organ. Przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów jest możliwe, jeżeli łącznie spełnione są dwa warunki. Po pierwsze, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości.
Po drugie, gdy nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Również posłużenie się w analizowanym przepisie stwierdzeniem "sąd może" wyraźnie wskazuje na uprawnienie sądu, a nie jego obowiązek. Nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentu, tak jak wskazuje to przepis art. 106 § 3 p.p.s.a., nie może być oceniane jako naruszenie prawa procesowego i to naruszenie, mające istotny wpływ na wynik sprawy (zob. wyroki NSA z 30 września 2009 r., OSK 160/09; z 17 kwietnia 2012 r., II OSK 165/11; z 25 września 2012 r., II OSK 840/11; z 22 czerwca 2021 r. II OSK 2754/18; z 23 lutego 2022 r., III OSK 1054/21; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Ponadto wskazać trzeba, że zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem judykatury i doktryny wszelkie opinie i ekspertyzy nie stanowią dowodu z dokumentu w rozumieniu art. 106 § 3 p.p.s.a. (por. wyroki NSA z 21 stycznia 2022 r., I FSK 1354/18; z 10 maja 2011 r., II FSK 1/10, z 24 września 2015 r., II OSK 1692/14; http://orzeczenia.nsa.gov.pl; R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck 2013, s. 488). Postępowanie sądowoadministracyjne nie jest kolejną instancją (trzecią) postępowania administracyjnego. Wszelkie kwestie związane z prawidłowym ustaleniem stanu faktycznego powinny być dokonane w postępowaniu przed organami administracji publicznej (wyrok NSA z 21 stycznia 2022 r., I FSK 1354/18; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 151 w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w ramach którego skarżąca kasacyjnie stara się wykazać, iż Sąd I instancji dokonał wadliwej kontroli decyzji Kolegium uznając, iż organ nie naruszył wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oceniając materiał dowodowy.
Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w sposób szczegółowy odniósł się do spornej kwestii oceny przedłożonych w sprawie opinii biegłych, zasadnie podzielając stanowisko Kolegium, iż dokonując rozstrzygnięcia sprawy, należało oprzeć się na opinii B.R., odmawiając jednocześnie wiarygodności opinii sporządzonej przez prof. dr hab. inż. B.W..
Sąd I instancji szeroko cytując opinię B.R. wskazał, że jej ustalenia poprzedzone został oględzinami w terenie. W opinii tej w sposób szczegółowy uzasadniono tezę o zakwalifikowaniu pasa mokradeł jako zbiornika wodnego. Biegły stwierdził, że w tym obszarze występowały znaczne ilości wody, wyraźnie przekraczające ilość kliku metrów sześciennych, wodą wypełniona była całość długości mokradeł, przy czym w wielu miejscach jej głębokość przekraczała 0,5 m., wskazał też, iż brak jest odpływu wody z mokradeł. Mimo postępującego wysychania obszaru [...], nadal w jego części wschodniej znajduje się obszar mokradeł stanowiących zbiornik wodny, a ponadto co wynika z mapy przedstawionej na s. 18 opinii oraz z załącznika graficznego, działka nr [...] znajduje się w pasie szerokości 100 m od zbiornika wodnego starorzecza Wisły w pobliżu [...], który stanowi ww. pas mokradeł.
Sąd I instancji trafnie ocenił, że opinia ta nie zawiera arbitralnych ustaleń i wniosków, jest spójna i logiczna i sporządzona poprawnie pod względem metodologicznym. Jednocześnie cytowana powyżej opinia została skonfrontowana z przedłożoną przez inwestora opinia prof. dr hab. inż. B.W., w której biegły ustalił, że przedmiotowe mokradła nie stanowią zbiornika wodnego, ale jest to jedynie teren podmokły wraz z rowem odwadniającym. Kolegium odmawiając wiarygodności ww. opinii wskazało, że wnioski z niej płynące są arbitralne, biegły nie zdefiniował pojęcia zbiornika wodnego, nie przeprowadził wizji w terenie i oparł się na materiale pozyskanym z internetu.
Tym samym Sąd I instancji dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie naruszenia zasad postępowania dowodowego nie naruszył wskazanych w skardze przepisów postępowania. Ocena materiału dowodowego dokonana została przez Kolegium zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem reguł tej oceny. Opiera się na materiale dowodowym zebranym przez organ. Została oparta na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego. Organ dokonał oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy, wskazując jednocześnie jakim dowodom dał wiarę, a którym odmówił wiarygodności dowodowej. W konsekwencji niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 151 w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.
Mając to na uwadze, jako niezasadny należało ocenić także zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., jak również art. 136 § 1 w zw. z art. 84 § 1 w zw. z art. 140 k.p.a. W ocenie skarżącej kasacyjnie Sąd I instancji miał dopuścić się naruszenia wskazanych przepisów błędnie uznając, że w sprawie nie zachodziła konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego w zakresie dowodu z opinii biegłego hydrologa na okoliczność ustalenia, czy stanowiąca teren planowanego zamierzenia inwestycyjnego działka nr [...] obr. [...], położona jest w pasie 100 metrów od starorzecza rzeki [...], w jego strefie ochronnej.
Odnosząc się do tak postawionego zarzutu wskazać trzeba, że w toku postępowania organ na ww. okoliczność pozyskał opinię biegłego. Kolejną opinię do akt sprawy przedłożyła skarżąca kasacyjnie. Organ dokonał wnikliwej oceny obu opinii, uznając jedną z nich za wiarygodną, mogącą stanowić dowód w sprawie, wyjaśniając jednocześnie powody dla których odmówił wiarygodności drugiej z opinii. W tych okolicznościach nie sposób zgodzić się ze skarżącą kasacyjnie, iż w sprawie zachodziła konieczność zlecenia wykonania kolejnej opinii. Podkreślenia wymaga, że wynikający z art. 7 k.p.a. nakaz podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego nie oznacza, tak jak chciałaby tego skarżąca kasacyjnie, poszukiwania materiału dowodowego pozwalającego na rozstrzygnięcie sprawy zgodnie z żądaniem strony. Zebrany w toku postępowania materiał dowodowy pozwalał organowi na rozstrzygnięcie sprawy, natomiast niekorzystny dla skarżącej kasacyjnie sposób jej rozstrzygnięcia, nie świadczy o naruszeniu przez organ wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów.
Niezasadne okazały się też zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego.
Stosownie do treści art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia wskazanych tam warunków, w tym gdy decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W zakresie zgodności decyzji z przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. organ ustalający warunki zabudowy nie działa na zasadach uznania administracyjnego. Jest związany treścią tego przepisu w ten sposób, że w razie braku zgodności planowanej lokalizacji z przepisami odrębnymi, nie może wydać pozytywnej dla wnioskodawcy decyzji o ustaleniu warunków zabudowy (por. wyrok NSA z 1 marca 2018 r. II OSK 2028/17). Katalog przepisów odrębnych, przez pryzmat których dokonywana jest ocena zgodności zamierzenia inwestycyjnego, zależny jest od obowiązywania danej normy w systemie prawa. Do przepisów odrębnych, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. zalicza się niewątpliwie rozporządzenie nr 81/06. § 3 ust. 1 pkt. 7 tego rozporządzenia wprowadza zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek Wisły i Sanki oraz zbiorników wodnych - starorzecza Wisły i starego wyrobiska w rejonie Jeziorzan, starorzeczy Wisły w pobliżu Tyńca (Kąty Tynieckie i Koło Tynieckie), stawu przy ul. Janasówka w Krakowie i zbiornika w starym kamieniołomie na Zakrzówku, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej.
Jednocześnie § 3 ust. 3 pkt 1 lit. a rozporządzenia przewiduje, że zakaz, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 7 nie dotyczy budowania nowych obiektów budowlanych na obszarach, co do których miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego lub studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dopuszczają budowę nowych obiektów budowlanych w takim zakresie, w jakim budowa ta została jednoznacznie dopuszczona w tych aktach prawnych.
Mając na uwadze, że skarżącej kasacyjnie nie udało się skutecznie zakwestionować stanu faktycznego, ustalonego przez organy administracji publicznej, a zaakceptowanego przez Sąd I instancji, wskazać trzeba, że działka nr [...] obr. [...] przy ul. K. w K., na której planowana była budowa siedmiu wiat dla hodowli norek, położona jest w pasie 100 m od starorzecza rzeki [...], w jego strefie ochronnej. Jednocześnie działka ta, w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta K. znajduje się obecnie w obszarze oznaczonym symbolem ZR (tereny zieleni nieurządzonej). Na tych terenach realizacja jakiejkolwiek zabudowy poza urządzeniami sportowymi, które nie zmniejszają istniejącego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, jest wykluczona. Nie zachodzi więc sytuacja opisana w przepisie § 3 ust. 3 pkt 1 lit. a rozporządzenia. W pełni usprawiedliwione było zatem stanowisko Sądu I instancji, iż w sprawie nie została spełniona przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., co uzasadniało wydanie przez organ administracji publicznej decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.