Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 listopada 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1200/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. B. i K. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania robót budowlanych polegających na rozbiórce zabudowy tarasu.
W skardze kasacyjnej od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie I. B. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji, którą na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego organ II instancji uchylił decyzję organu I instancji i nałożył na I. B. i K. B. obowiązek wykonania robót budowlanych polegających na rozbiórce zabudowy tarasu na II piętrze i balkonów na I i II piętrze rozbudowanej prawej części budynku gospodarczego z przeznaczeniem na cele mieszkalne na terenie działki nr ew. [...] przy ul. [...] w W. w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem. W uzasadnieniu wniosku wnioskodawczyni wskazała, że wykonanie decyzji (czyli rozbiórka) spowoduje znaczące szkody i trudne do odwrócenia skutki, co w pełni uzasadnia przedmiotowy wniosek.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W pierwszej kolejności wskazania wymaga, że w postępowaniu kasacyjnym, wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę, dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 193 tej ustawy (por. uchwała NSA z 16 kwietnia 2007 r., I GPS 1/07). Z tego względu w niniejszej sprawie przedmiotowy wniosek podlega rozpoznaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Przedmiotowy wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wyżej wymieniony przepis, choć przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na wniosek strony, to uzależnia skorzystanie z takiego środka prawnego w sytuacji, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Możliwość udzielenia ochrony tymczasowej została zatem ograniczona od wystąpienia jednej z dwóch przesłanek zawartych w omawianym przepisie. Obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Innymi słowy uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., II FZ 338-339/07). Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/06).
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana.
W niniejszej sprawie strona skarżąca kasacyjnie nie wykazała, aby w okolicznościach tej konkretnej sprawy zachodziły przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej. Wynika to z tego, że przedmiotowy wniosek prócz samego żądania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera praktycznie żadnej argumentacji, która mogłaby w jakikolwiek sposób wskazywać na możliwość wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Oceny tej nie zmienia fakt, że proces budowlany jest działalnością, która z zasady może łączyć się z możliwością wystąpienia okoliczności i skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., tym bardziej jeżeli mamy do czynienia z nakazem rozbiórki (por. postanowienia NSA: z 12 marca 2014 r., II OZ 232/13; z 17 września 2013 r., II OZ 746/13; z 8 lutego 2013 r., II OZ 70/13). W okolicznościach niniejszej sprawy, wnioskodawczyni nie uzasadniła jednak, że wstrzymanie wykonania decyzji rozbiórkowej jest uzasadnione, a brak uzasadnienia wniosku w okolicznościach tej sprawy, przy uwzględnieniu jej przedmiotu, tj. rozbiórki nadbudowanej samowolnie części budynku o pow. około 13 m2 i wybudowanych balkonów na I i II piętrze, jest decydujące dla odmowy wstrzymania ww. decyzji.
Podkreślenia wymaga, że sąd administracyjny ocenia zaistnienie przesłanek wstrzymania w kontekście okoliczności całej sprawy, a mając na względzie przedmiot decyzji o nakazie rozbiórki nie można z samej istoty tego nakazu wywodzić, że wykonanie takiej decyzji przed wydaniem wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny może doprowadzić do trudnych do odwrócenia skutków oraz znaczną szkodę. Strona nie wykazała bowiem, że w wyniku wykonania nakazu rozbiórki nie będzie możliwe odwrócenie skutków przedmiotowego nakazu rozbiórki. Ponadto nie wskazała jaka konkretnie znaczna szkoda zaistnieje w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji przy założeniu, że w przypadku ewentualnego wykonania rozbiórki w wyniku tej decyzji, następnie uznanej za wadliwą przez Sąd, odpowiedzialność odszkodowawczą poniesie organ administracyjny.
Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.