Uzasadnienie
Pismem z dnia 13 września 2011 r. skarżąca M. K. wniosła o wyłączenie sędziów NSA Alicji Plucińskiej-Filipowicz oraz Jerzego Bujko w sprawie z jej skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 23 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Rz 561/09, ponieważ wskazani sędziowie nie są "wiarygodni w całym zakresie swojej pracy".
Sędziowie NSA Alicja Plucińska-Filipowicz oraz Jerzy Bujko złożyli oświadczenia, iż nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 18 i 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), stanowiące podstawę wyłączenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Instytucja wyłączenia sędziego zarówno z mocy prawa, jak i na wniosek strony jest istotną gwarancją procesową, która ma zapewnić rozpoznanie sprawy przez sąd w takim składzie orzekającym, którego sędziowie nie pozostają w relacjach osobistych ze stronami oraz nie mieli określonych wcześniej związków z rozpoznawaną sprawą. Ratio legis przepisów o wyłączeniu sędziego, we wszystkich procedurach sądowych, sprowadza się do eliminowania przyczyn, które mogą skutkować wątpliwościami, co do bezstronności i obiektywizmu sędziego w rozpoznaniu określonej sprawy. Poza wypadkami wyłączenia z mocy samego prawa (art. 18 § 1 Prawa o postępowaniu przed sadami administracyjnymi) wyłączenie sędziego następuje na wniosek wówczas, jeżeli zachodzą takie okoliczności, które mógłby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego.
Okoliczność, iż strona nie zgadza się z oddaleniem jej wniosku o zawieszenie postępowania, twierdząc iż sędziowie rozpoznający jej wnioski nie są wiarygodni nie stanowi okoliczności tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności któregokolwiek z sędziów w tej sprawie (art. 19 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Zatem wniosek o wyłączenie wskazanych sędziów NSA w tej sprawie podlega oddaleniu, bowiem przytoczona okoliczność nie wywołuje wątpliwości co do ich bezstronności w rozpoznawaniu tej sprawy.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia