Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 17 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 147/11

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 30 września 2010r., sygn. akt II SA/Op 373/10 oddalił skargę E. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] września 2010r., w przedmiocie choroby zawodowej.

Powyższe rozstrzygnięcie Sąd ten poprzedził następującymi ustaleniami faktycznymi i oceną prawną:

Decyzją z dnia [...] stycznia 2008r., Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny we W. (PPIS), działając na podstawie art. 5 pkt. 4a ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2006r., nr 122, poz. 851 ze zm.) oraz art. 104§ 1 i 2 k.p.a. rozstrzygnął o braku podstaw do stwierdzenia u E. K. choroby zawodowej narządu głosu, spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym trwającym, co najmniej 15 lat, wymienionej w pozycji 15 wykazu chorób zawodowych zawartego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r.

Z dokonanych przez organ I instancji ustaleń wynikało, iż zainteresowana w pierwszej kolejności została zatrudniona Fabryce P. na stanowisku samodzielnego technologa w okresie od dnia 31 maja 1974 r. do dnia 31 stycznia 1986 r., a od 15 października 1984 r. do 30 września 2006 r. pracowała jako nauczyciel matematyki w Szkole Podstawowej nr [...] w W. Z kart oceny narażenia zawodowego oraz informacji uzyskanych przez pracodawcę wynikało, iż pracowała jako nauczyciel w pełnym wymiarze godzin dydaktycznych (18 godzin tygodniowo) oraz realizowała godziny nadliczbowe (1-9 godzin tygodniowo). Organ prowadzący postępowanie ustalił, iż zainteresowana E. K. na stanowisku nauczyciela przepracowała ponad 15 lat., a z dniem 30 września 2006 r. przeszła na emeryturę. Strona trzykrotnie korzystała z urlopu dla poratowania zdrowia:

1.09.1998 r. - 31.08.1999 r., 1.04.2003 r. - 31.03.2004 r., 1.10.2005 r. - 30.09.2006 r.

W orzeczeniu lekarskim z dnia 3 lipca 2007 r. Dolnośląski Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w W. nie stwierdził u E. K. choroby zawodowej wymienionej w obowiązującym wykazie chorób zawodowych, natomiast rozpoznano przewlekły przerostowy nieżyt błony śluzowej krtani, przewlekły podsychający nieżyt błony śluzowej nosa i gardła oraz zaburzenia czynnościowe głosu pod postacią dysfonii hyperkinetycznej.

W wyniku wniesionego przez E. K. wniosku została ponownie skierowana na badanie do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., który w orzeczeniu lekarskim z dnia 25 października 2007 r. nie stwierdził podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. U badanej nie stwierdzono zmian chorobowych typowych dla skutków przeciążenia narządu głosu tj. obecności guzków głosowych, wtórnych zmian przerostowych fałdów głosowych oraz cech niedowładu mięśni przywodzących i napinających fałdy głosowe. W opinii wskazano, iż brak było podstaw do rozpoznania u pacjentki choroby zawodowej narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosu podczas pracy w zawodzie nauczyciela, skoro przewlekłe stany nieżytowe błony śluzowej gardła i krtani nie są wymienione w wykazie chorób zawodowych jako skutek przeciążenia narządu głosu i nie mogą być uznane za chorobę zawodową u nauczyciela.

Organ I instancji powołując się na treść § 2 ust. 1 i § 5 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczególnych zasad postępowania w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych wskazał, iż u E. K. nie stwierdzono choroby zawodowej narządu głosu wskazanej w wykazie chorób pod pozycją 15.

Zaznaczono, że upoważnione jednostki orzecznicze I i II stopnia nie rozpoznały choroby zawodowej narządu głosu, natomiast potwierdzone zostało, że strona w latach 1984-2006 pracowała na stanowisku nauczyciela i była narażona na nadmierny wysiłek głosowy

E. K. w odwołaniu wyraziła niezadowolenie z wydanej decyzji organu I instancji.

Strona powołała się na złożoną do sprawy dokumentację, z której wynika, że w okresie pracy zawodowej była wielokrotnie badana laryngologicznie w związku z dolegliwościami narządu głosu i stwierdzono wówczas objawy choroby zawodowej. Ponadto wskazała w odwołaniu na niespójność orzeczeń wydanych przez lekarzy orzeczników I i II stopnia

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. decyzją z dnia [...] września 2009 r., działając na podstawie art. 12 ust. 2 pkt. ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2006 r., nr 122, poz. 851 ze zm.), art. 235¹ Kodeksu Pracy (Dz.U. z 1998 r., nr 21, poz. 94 ze zm.) oraz § 8 ust. 1 i 4 w związku z § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2009 r., nr 98, poz. 869), jak również art. 138§1 pkt. 1 k.p.a. utrzymał zaskarżoną decyzje w mocy.

Odnosząc się do zarzutu, co do rozbieżności orzeczeń wydanych przez jednostki orzecznicze I i II stopnia organ wyjaśnił, że pismem z dnia 28 marca 2008 r. i 3 lipca 2008 r. zwrócił się do placówek medycznych orzekających o wyjaśnienie powyższych rozbieżności. W orzeczeniu z dnia 9 maja 2008 r. Dolnośląski Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we Wrocławiu wyjaśnił, że stwierdzone zmiany nie są wtórnymi zmianami przerostowymi będącymi następstwem wysiłku głosowego a jedynie zmianami, u podłoża których leżą przewlekłe zmiany zapalne, przy czym opisywane zmiany mają charakter pozazawodowy. Wyjaśniając rozbieżności wskazano, że opisy świadczą o podłożu zapalnym i zmiennym charakterze zmian (nie są utrwalone).

Natomiast w orzeczeniu z dnia 12 sierpnia 2009 r. Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. podał: "badanie laryngoskopowe i stroboskopowe nie potwierdziło obecności i przerostu lewej struny głosowej (co stwierdzono w DWOMP we Wrocławiu), powyższe może świadczyć o przemijającym charakterze wskazanej patologii i nie może być rozpatrywane w aspekcie utrwalonych zmian narządu głosu związanych z nadmiernym wysiłkiem głosowym. Również opisany w badaniu stroboskopowym niewielki, okresowy brak zwarcia fałdów głosowych nie można interpretować, jako niedowład mięśni wewnętrznych krtani, gdyż wyraźnie w opisie badania zaznaczono, że występuje on okresowo, zatem nie ma charakteru utrwalonego, jaki występuje w niedowładzie mięśni wewnętrznych krtani".

W związku z wejściem w życie dnia 3 lipca 2009 r. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, na podstawie § 11 ust. 1 w/w rozporządzenia, organ odwoławczy uznał dokonane czynności w toku postępowania za skuteczne i nie odmówił mocy dowodowej orzeczeniom lekarskim wydanym na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., które w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2008 r., utraciło moc z dniem 3 lipca 2009 r.

W związku z powyższym oraz biorąc pod uwagę fakt, że w obowiązującym rozporządzeniu zmieniła się definicja choroby zawodowej narządu głosu ujętej w poz. 15.3. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. dodatkowo zwrócił się do jednostek diagnostyczno – orzeczniczych o ustosunkowanie się do tej kwestii. Dolnośląski Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w piśmie z dnia 27 sierpnia 2009 r. nie potwierdził u E. K. rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu ujętej w poz. 15.3. Natomiast Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. w piśmie z dnia 12 sierpnia 2009 r. wskazał, iż analiza zarejestrowanego badania nie wykazała obecności wrzecionowatej niedomykalności fonacyjnej głośni wymienionej w obowiązującym obecnie wykazie chorób zawodowych. Organ odwoławczy powołując się na art. 2351 Kodeksu pracy oraz § 5 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. wskazał, że stwierdzenie, przez właściwego państwowego inspektora sanitarnego, choroby zawodowej może nastąpić tylko wtedy gdy choroba zawodowa zostanie rozpoznana przez upoważnioną do tego placówkę służby zdrowia i znajduje się w wykazie chorób zawodowych oraz gdy została wywołana czynnikami szkodliwymi znajdującymi się w środowisku pracy.

W przedmiotowej sprawie, zdaniem organu, nie był spełniony warunek konieczny do stwierdzenia choroby zawodowej, tzn. brak jest rozpoznania klinicznego schorzenia. Upoważnione do orzekania w sprawach chorób zawodowych placówki diagnostyczne I i II stopnia zgodnie bowiem uznały, że rozpoznane u odwołującej się schorzenia nie mogą być uznane za chorobę zawodową.

W skardze z dnia 13 października 2009 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego we Wrocławiu E. K. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie:

1. 1. art. 6 kpa poprzez działanie sprzeczne z zasada praworządności;
2. 2. art. 7 kpa poprzez działanie niezgodne z wyrażoną w tym przepisie zasadą prawdy obiektywnej w związku z niewyjaśnieniem sprzeczności w ustalonym stanie faktycznym sprawy, bezprawnym wartościowaniem środków dowodowych, brakiem wszechstronnego rozpatrzenia całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, oparciem się na dokumentach niemiarodajnych, gdyż nieuwzględniających w należytym stopniu wniosków, które wypływają z zaświadczeń lekarskich złożonych do akt sprawy przez stronę, z których wynika, że schorzenie występujące u strony są w związku przyczynowo-skutkowym z praca zawodową;
3. 3. art. 10 kpa poprzez rzeczywiste zignorowanie prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym na skutek nieuwzględnienia zgłoszonych wniosków dowodowych;
4. 4. art. 75 kpa poprzez działanie sprzeczne z wyrażoną w tym przepisie zasadą prawdy materialnej w związku z nieprzeprowadzeniem dodatkowego dowodu na okoliczność rzeczywistego stanu rzeczy;
5. 5. art. 77 kpa, tj. zasady oficjalności w związku z nieprzeprowadzeniem przez organ z urzędu dowodu w celu jednoznacznego wyjaśnienia wątpliwości co do stanu zdrowia strony i to w sytuacji, gdy w aktach sprawy znajdują się sprzeczne wyniki badań różnych ośrodków medycznych, z których w jednej stwierdza się, a drugiej nie istnienie objawów choroby zawodowej oraz w związku z brakiem wszechstronnego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego;
6. 6. art. 80 kpa poprzez złamanie zasady swobodnej oceny dowodów w związku z przyznaniem wartości dowodowej i oparciem swoich orzeczeń na wadliwych opiniach instytucji diagnostycznych, które to dowody prawidłowo ocenione nie dawały podstaw do formułowania na nich opinii oraz w konsekwencji rozstrzygnięcia, ponieważ nie odnosiły się w żaden sposób do dokumentacji medycznej dotyczącej stanu narządu głosu strony w okresie przed badaniem przez lekarzy zatrudnionych w występujących w sprawie jednostkach orzeczniczych oraz w związku z bezpodstawną odmową uznania za wiarygodne wyników badań i dokumentacji leczenia dokumentujących historię choroby zawodowej, jej diagnozowania oraz podjętych prób leczenia w toku wykonywania zawodu nauczyciela;
7. 7. §8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (DZ.U. nr 105, poz. 869 ze zm. – dalej Rozporządzenie) w związku z zawężeniem zakresu materiału dowodowego, na którym zostało wydane rozstrzygnięcie, do ośrodków orzeczniczych;
8. 8. §2 rozporządzenia w zw. z pkt. 15 ppkt 2 i 3 załącznika do rozporządzenia poprzez niewłaściwe zastosowanie tej normy oraz stwierdzenie na jej podstawie niewystąpienia u strony choroby zawodowej, gdy właściwie ustalony stan faktyczny nakazywał stwierdzenie takiej choroby wskutek uznania, że stwierdzone objawy chorobowe tj. wystąpienie wtórnych zmian przyrostowych fałdów głosowych nie są objawami choroby zawodowej;
9. 9. art. 235¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974r. - Kodeksu Pracy (Dz.U. z 1998r., nr 21, poz. 94 ze zm.) poprzez jego pominięcie przy dokonywaniu oceny stanu faktycznego;
10. 10. art. 8 kpa poprzez rozstrzygnięcie wszelkich wątpliwości na moją niekorzyść zarówno w zakresie uchylenia się od przeprowadzenia czynności procesowych prawnie przewidzianych dla tego rodzaju spraw jak i w zakresie interpretowania niewyjaśnionych przez organu wątpliwości w stanie faktycznym sprawy oraz
11. 11. art. 12 kpa w związku ze stwierdzoną przez WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 15 kwietnia 2009r. (sygn. akt III SAB/Wr 6/09) przewlekłością postępowania w sprawie.

W odpowiedzi na skargę z dnia 13 listopada 2009r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. wniósł o oddalenie skargi, w całości podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Organ wyjaśnił, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone z uwzględnieniem całości zgromadzonej dokumentacji medycznej, w tym dokumentacji złożonej przez skarżącą. Skarżącej zapewniono czynny udział w postępowaniu, otrzymywała ona wszystkie pisma organu do wiadomości, zaś przed wydaniem decyzji umożliwiono wypowiedzenie się co do zebranych dowodów.

Odnosząc się do dokumentacji dotyczącej leczenia skarżącej organ odwoławczy wskazał, że diagnozy postawione przez nieuprawnionych do orzekania w sprawie chorób zawodowych lekarzy nie są rozpoznaniami wskazanych w rozporządzeniu jednostek chorobowych. Diagnozy takie nie mogły skutkować automatycznie uznaniem schorzenia za chorobę zawodową.

Rozpoznanie takie może nastąpić w drodze stosownego orzeczenia lekarskiego wydanego przez upoważnioną placówkę diagnostyczno-orzeczniczą.

Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2010r., sygn. akt II OW 25/10 Naczelny Sąd Administracyjny wyznaczył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu do rozpoznania sprawy w związku z wyłączeniem sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku wskazał, że badając legalność zaskarżonej decyzji nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Sąd zaznaczył, że postępowanie administracyjne zostało wszczęte w dniu 28 listopada 2006 r., na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz.1115), natomiast w chwili wydania zaskarżonej decyzji obowiązywało już nowe rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 105, poz. 869), które weszło w życie z dniem 3 lipca 2009 r. Zgodnie z § 11 ust. 1 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r., do postępowań w sprawie chorób zawodowych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy tego rozporządzenia, z tym, że czynności dokonane w toku wszczętych postępowań pozostają skuteczne.

Taka sytuacja zachodziła w niniejszej sprawie. Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły, zatem przepisy Kodeksu pracy oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Stosownie do treści art. 2351 Kodeksu pracy, za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym".

W myśl art. 235² Kodeksu pracy rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Zgodnie z treścią punktu 15 załącznika do rozporządzenia z 30 czerwca 2009 r. chorobą zawodową są przewlekłe choroby narządu głosu spowodowane nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym, co najmniej 15 lat: guzki głosowe twarde, wtórne zmiany przerostowe fałdów głosowych oraz niedowład mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią. Stwierdzenie, zatem tylko tego rodzaju przewlekłych chorób narządu głosu upoważnia organ do wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej. Z cytowanego przepisu art. 235¹ Kodeksu pracy wynika, iż o tym czy schorzenie jest chorobą zawodową decyduje spełnienie dwóch następujących przesłanek: po pierwsze schorzenie musi być wymienione w wykazie chorób zawodowych oraz po drugie jest bezsporne lub wysoce prawdopodobne, że schorzenie zostało spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy.

Sąd zaznaczył, że istnienie tych przesłanek lub ich brak organ sanitarny jest obowiązany ustalić zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie natomiast do § 8 ust. 1 przywołanego rozporządzenia z 30 czerwca 2009 r., podstawą wydania przez właściwego inspektora sanitarnego decyzji o stwierdzeniu lub odmowie stwierdzenia choroby zawodowej jest materiał dowodowy, a w szczególności ocena narażenia zawodowego oraz dane zawarte w orzeczeniach lekarskich wyspecjalizowanych jednostek orzeczniczych wymienionych w § 5 omawianego aktu.

Przenosząc powyższe rozważania prawne na grunt przedmiotowej sprawy Sąd wskazał, iż wbrew zarzutom skargi, organ II instancji w sposób właściwy przeprowadził postępowanie jak i zastosował przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Z treści orzeczeń lekarskich Dolnośląskiego Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy we Wrocławiu oraz Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. wynika, że nie istnieje rozbieżność w diagnozie choroby skarżącej. Wszystkie orzeczenia wykluczyły chorobę zawodową z tego powodu, że stwierdzone przez Dolnośląski Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we Wrocławiu schorzenie "przewlekły podsychający nieżyt błony śluzowej nosa i gardła, przewlekły przerostowy nieżyt błony śluzowej krtani oraz zaburzenia czynnościowe głosu pod postacią dysfonii hyperkinetycznej", oraz rozpoznane przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. " prosty przewlekły nieżyt błony śluzowej gardła i krtani", nie są objęte wykazem chorób zawodowych (poz. 15 załącznika do rozporządzenia).

Na skutek odwołania wniesionego przez skarżącą od orzeczeń jednostek medycznych, w sprawie zostały wydane dodatkowe orzeczenia lekarskie przez Dolnośląski Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we Wrocławiu oraz Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., które uwzględniły zebraną i załączoną przez skarżącą do odwołania dokumentację medyczną. Jednostki orzecznicze jednoznacznie wskazały, że stwierdzone u skarżącej zmiany w krtani nie są wtórnymi zmianami przerostowymi będącymi następstwem wysiłku głosowego, a jedynie zmianami u podłoża, których leżą przewlekłe zmiany zapalne o charakterze czynnościowym – pozazawodowym.

Z kolei, odmienne opisy w rozpoznaniach przy kolejnych badaniach świadczą o podłożu zapalnym i zmiennym charakterze patologii- gdyż zmiany te nie są utrwalone – co dodatkowo wyklucza zawodową ich etiologię. Podobnie jak stwierdzana w trakcie niektórych badań obecność pogrubienia i przerostu lewej struny głosowej- niepotwierdzona w późniejszych badaniach także wskazuje na przemijający jej charakter i nie może być rozpoznawane w aspekcie utrwalonych zmian narządu głosu związanych z nadmiernym wysiłkiem głosowym. Natomiast opisany w badaniu stroboskopowym "niewielki okresowy brak zwarcia fałdów głosowych" nie może być interpretowany jako niedowład mięśni wewnętrznych krtani, gdyż w opisie zaznaczono, że występuje on okresowo, zatem nie ma charakteru utrwalonego, jaki występuje w niedowładzie mięśni wewnętrznych spowodowanych nadmiernym wysiłkiem głosowym. Ponadto niewielka ich niedomykalność nie jest równoznaczna z rozpoznaniem niedowładu fałdów głosowych.

Sąd wskazał również, że zdaniem lekarzy orzeczników, zmiana przepisów nie miała wpływu na merytoryczną treść orzeczenia jednostki medycznej. Nowa klasyfikacja chorób narządu głosu (zmiana dotyczy punktu 15.3) była przedmiotem rozważań zawartych w dodatkowych orzeczeniach lekarskich, w których uwzględniono zebraną i załączoną przez skarżącą do odwołania dokumentację medyczną.

Rozpoznane u skarżącej schorzenia nie zostały wymienione w wykazie chorób zawodowych, zawartym zarówno w starym, jak i w nowym brzmieniu punktu 15 tego wykazu. W ocenie Sądu organy administracji trafnie odmówiły stwierdzenia choroby zawodowej u skarżącej.

Sąd zaznaczył, że według wydanych w sprawie opinii lekarskich kompetentnych jednostek orzeczniczych, charakter stwierdzonych u skarżącej zmian wyklucza etiologię zawodową rozpoznanego schorzenia narządu głosu, chociaż pracowała ona w narażeniu zawodowym na nadmierny wysiłek głosowy.

Organ sanitarny jest bezwzględnie związany rozpoznaniem choroby przez uprawnione jednostki medyczne, a więc wskazaniem, czy dane schorzenie znajduje się (bądź nie) w wykazie chorób zawodowych. Natomiast ocena narażenia zawodowego przeprowadzona przez lekarza orzecznika nie wiąże organu i może być dokonana samodzielnie przez organ wydający decyzję, do czego uprawnia § 2 ust. 5 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych (...), a obecnie § 6 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.

O rozpoznaniu choroby przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym, co najmniej 15 lat decyduje nie tylko praca w narażeniu na działanie czynnika szkodliwego, ale również charakterystyczne biologiczne skutki zdrowotne wywołane jego działaniem. Dlatego też, wobec ustalenia, że ten drugi warunek nie został w niniejszej sprawie spełniony, brak było podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej. Rozpoznane u skarżącej schorzenia nie są wymienione w wykazie chorób zawodowych, zatem stwierdzenie choroby zawodowej było w tym przypadku wykluczone.

Zdaniem Sądu, organ odwoławczy dokonał stosownej oceny całokształtu zebranego materiału dowodowego, w tym również dodatkowego orzeczenia lekarskiego, wydanego po zapoznaniu się z załączoną do odwołania dokumentacją medyczną przedłożoną przez skarżącą, co znajduje oparcie w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Zaskarżona decyzja nie naruszyła przepisów Kodeksu pracy regulujących materię związaną z chorobami zawodowymi, ani też wydanego na podstawie zawartej delegacji ustawowej – rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.

Sąd nie dostrzegł także, by organy inspekcji sanitarnej uchybiły zasadom procedury administracyjnej, a w szczególności przepisom art. 6, 7, 8, 10, 12, 75, 77 i art. 80 K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wyłącznie mogłoby być przyczyną uwzględnienia skargi. Organy działały w oparciu o wskazane przez nie przepisy prawa, zebrały w sprawie pełny materiał dowodowy, dokonały jego prawidłowej oceny i odzwierciedliły ocenę faktyczną i prawną sprawy w uzasadnieniu wydanych decyzji. Pomimo, iż opinie jednostek diagnostycznych w niniejszej sprawie zostały, co prawda wydane pod rządami rozporządzenia z roku 2002 r., jednakże organ analizował wydane orzeczenia lekarskie także z uwzględnieniem treści nowego rozporządzenia. Dokonano, bowiem weryfikacji orzeczeń lekarskich pod kątem ewentualnego rozpoznania u skarżącej schorzenia widniejącego w aktualnie obowiązującym wykazie chorób zawodowych.

Skarżącej zapewniono czynny udział w postępowaniu zgodnie z zasadą jawności, na każdym etapie postępowania zawiadamiana była o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem i wypowiedzeniem się, co do zebranych dowodów, zgodnie z art. 10 K.p.a i skarżąca z prawa tego skorzystała.

Sąd podkreślił, że nie mógł ocenić, iż organy Inspekcji Sanitarnej wydały nieprawidłowe decyzje, skoro specjalistyczne jednostki medyczne I i II stopnia, powołane do orzekania o chorobach zawodowych wykluczyły u skarżącej chorobę zawodową spowodowaną nadmiernym wysiłkiem głosowym. Utrwalone jest stanowisko orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, które przyjmuje, że "warunkiem koniecznym stwierdzenia przez organy inspekcji sanitarnej choroby zawodowej jest uprzednie jej lekarskie rozpoznanie przez właściwe medyczne jednostki orzecznicze" (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 234/08 niepubl.). Orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej jest wiążące dla organów inspekcji sanitarnej i prowadzi do odmowy stwierdzenia choroby zawodowej (vide: wyrok NSA z dnia 24 maja 2001 r., sygn. akt I SA 1801/00 publ. LEX nr 77663). Także w wyroku z dnia 23 lipca 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że organy inspekcji sanitarnej nie mogą wydać decyzji stwierdzającej istnienie choroby zawodowej wbrew lub niezgodnie z orzeczeniem lekarskim, jeżeli wydane zostało ono z zachowaniem norm zamieszczonych w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych, nie jest sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym i nie budzi zastrzeżeń co do rozpoznania choroby lub braku podstaw do jej stwierdzenia.

W ocenie Sądu bezzasadny był również podnoszony przez skarżącą zarzut bezczynności, bowiem zarzucana organowi odwoławczemu bezczynność wynikała z oczekiwania na wyjaśnienie kwestii medycznych przez upoważnione jednostki diagnostyczno- orzecznicze.

Nietrafny był również podnoszony przez skarżącą zarzut wad merytorycznych orzeczeń lekarskich. Orzeczenia zostały wydane przez lekarzy upoważnionych do orzekania w sprawach chorób zawodowych dysponujących specjalistyczną wiedzą medyczną w tym zakresie. Wydane orzeczenia mają charakter opinii biegłego i są wiążące dla organu w zakresie rozpoznania choroby zawodowej. Odnosząc się zaś do nieuwzględnionych udzielonych urlopów dla poratowania zdrowia, należy stwierdzić za organem odwoławczym, iż były one udzielone z powodu przewlekłych stanów nieżytowych, których etiologia nie ma podłoża zawodowego a zmiany te nie są wymienione w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych jako jednostki chorobowe dające prawo rozpoznania i stwierdzenia choroby zawodowej.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku. Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącej o zasądzenie od organu administracji kosztów postępowania sądowego, albowiem zgodnie z przepisem art. 200 p.p.s.a. zwrot kosztów postępowania dla skarżącego dopuszczalny jest wyłącznie w razie uwzględnienia skargi.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła E. K., zaskarżając go w całości zarzuciła:

1. 1. W oparciu o art. 174 pkt. 2 p.p.s.a., zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 13, poz. 1269 ze zm.) art. 3§1 i §2 pkt. 1, art. 145§1 pkt. 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. pprzez nieuwzględnienie wszystkich zarzutów zawartych w skardze na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. w przedmiocie choroby zawodowej, a tym samym zaakceptowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, jako zgodnych z prawem, działań organów sanitarnych naruszających przepisy prawa, a w szczególności:
2. a. art. 6 kpa poprzez działanie sprzeczne z zasadą praworządności,
3. b. art. 7 kpa poprzez działanie niezgodne z wyrażoną tym przepisie zasadą prawdy obiektywnej w związku z niewłaściwym wyjaśnieniem sprzeczności w ustalonym stanie faktycznym, bezpodstawnym wartościowaniem środków dowodowych, brakiem wszechstronnego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, oparciem się na dokumentach niemiarodajnych, gdyż nieuwzględniajacych w należytym stopniu wniosków, które wypływają z zaświadczeń lekarskich złożonych do akt sprawy przez stronę, z których wynika, że schorzenia występujące u skarżącej pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z jej pracą zawodową.
4. c. art. 10 kpa poprzez rzeczywiste zignorowanie prawa skarżącej do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym na skutek nieuwzględnienia zgłoszonych przez skarżącą wniosków dowodowych,
5. d. art. 75§1 kpa poprzez działanie sprzeczne z wyrażoną w tym przepisie zasadą prawdy materialnej w związku z nieprzeprowadzeniem dodatkowego dowodu na okoliczność rzeczywistego stanu rzeczy,
6. e. art. 77§1 i 3 kpa, tj. zasady oficjalności, w związku z nieprzeprowadzeniem przez organ z urzędu dowodu w celu jednoznacznego wyjaśnienia wątpliwości co do stanu zdrowia skarżącego i to w sytuacji, gdy w aktach sprawy znajdują się sprzeczne wyniki badań różnych ośrodków medycznych, z których w jednym stwierdza się, a w drugiej nie istnienie objawów choroby zawodowej oraz w związku z brakiem wszechstronnego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego,
7. f. art. 80 kpa poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów w związku z przyznaniem waloru wiarygodności dowodów w postaci opinii instytutów diagnostycznych, które to dowody prawidłowo ocenione nie dawały podstaw do formułowania opinii oraz, w konsekwencji rozstrzygnięcia, ponieważ nie odnosiły się w żadne sposób do dokumentacji medycznej dotyczącej stanu narządu głosu skarżącej w okresie przed badaniem przez lekarzy zatrudnionych w występujących w sprawie jednostkach orzeczniczych oraz w związku z bezpodstawną odmową uznania za wiarygodne wyników badań i dokumentacji leczenia dokumentujących historię choroby zawodowej skarżącej, jej diagnozowania oraz podjętych prób leczenia w toku wykonywania zawodu nauczyciela,
8. g. §8 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (DZ.U. nr 105, poz. 869 ze zm. – dalej Rozporządzenie) w związku z zawężeniem zakresu materiału dowodowego, na podstawie którego zostały wydane rozstrzygnięcia, do opinii ośrodków orzeczniczych,
9. h. art. 8 kpa poprzez rozstrzyganie wszelkich wątpliwości na niekorzyść strony skarżącej zarówno w zakresie uchylania się od przeprowadzenia czynności procesowych prawnie przewidzianych dla tego rodzaju spraw jak i w zakresie interpretowania niewyjaśnionych przez organy wątpliwości w stanie faktycznym sprawy.
10. 2. W oparciu o art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134§1 p.p.s.a. w związku z art. 1§1 i §2 ustawy ustrojowej, poprzez brak orzeczenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w granicach sprawy, tj. pominiecie obowiązku uwzględnienia z urzędu wszelkich naruszeń przepisów prawa, zarówno podnoszonych przez stronę skarżącą, jak i pominiętych przez nią, a w szczególności pominięcie naruszenia przepisów postępowania przez organy sanitarne, które w zasadniczy sposób wpłynęły na rozstrzygniecie sprawy,
11. 3. W oparciu o art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141§4 p.p.s.a. w związku z art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez zaniechania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonania oceny wiarygodności poszczególnych dowodów.
12. 4. W oparciu o art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. § 2 rozporządzenia w zw. z pkt 15 ppkt 2 i 3 załącznika oraz art. 2351 Kodeksu pracy poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i stwierdzenie niewystąpienia choroby zawodowej.

Wskazując na powyższe wniesiono o:

1. 1. uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu;
2. 2. zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zawarto obszerną argumentację dotyczącą wydanych w sprawie orzeczeń lekarskich i ich oceny w kontekście przepisów materialnych mających w sprawie zastosowanie.

W ocenie pełnomocnika organy sanitarne oraz Sąd zaakceptowały opinie jednostek medycznych mimo ich niespójności logicznej i merytorycznej, co świadczy o niewłaściwie przeprowadzonej kontroli sądowej.

Zdaniem autora skargi kasacyjnej organy obu instancji oraz Sąd Wojewódzki nie skorzystały z możliwości przeprowadzenia dowodów pozwalających zweryfikować rozbieżności zawarte w opiniach lekarskich obu instytucji orzeczniczych. W szczególności powinna być uwzględniona dokumentacja lekarska dotycząca leczenia skarżącej w okresie pracy w zawodzie nauczyciela, kiedy to wielokrotnie stwierdzono wystąpienie objawów choroby zawodowej. Potwierdzeniem tego jest też fakt korzystania przez skarżącą z urlopu dla poratowania zdrowia.

Tych wszystkich okoliczności organy nie uwzględniły i niezgodnie z przepisami ograniczyły postępowanie dowodowe, przyjmując bezkrytycznie za miarodajne opinie jednostek medycznych. W rezultacie podjęto mylną ocenę co do braku przesłanek pozwalających na stwierdzenie u skarżącej choroby zawodowej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dolnośląski Państwowy Wojewódzki inspektor Sanitarny we Wrocławiu wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje konkretną sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę wyłącznie nieważność postępowania sądowego, która w niniejszej sprawie nie zachodzi.

Skarga oparta została na obu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.

W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że Sąd pierwszej instancji, a wcześniej organy administracji w sposób właściwy uwzględniły przy rozpatrywaniu sprawy zmianę stanu prawnego, polegającą na wejściu w życie od 3 lipca 2009 r. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105 poz. 869), w miejsce wcześniejszego rozporządzenia Rady Ministrów z 30 lipca 2002 r. (Dz. U Nr 132 poz. 115). Jednocześnie od 3 lipca 2009 r. nastąpiła istotna zmiana w zakresie regulacji materialnoprawnej, gdyż dotychczasowe unormowanie zawarte w rozporządzeniu z 2002 r. zastąpione zostało przepisem rangi ustawowej.

Mianowicie w art. 2351 kodeksu pracy wprowadzono definicję pojęcia "choroby zawodowej", przy czym została ona sformułowana w sposób analogiczny do definicji wypracowanej w oparciu o przepisy rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Jest to o tyle istotne, że mimo tej zmiany aktualność zachowały poglądy wcześniej ukształtowane w orzecznictwie sądowym i piśmiennictwie.

Warto też zauważyć, że nie zmieniła się w istotnym znaczeniu regulacja zawarta w przepisach wykonawczych co do sposobu i trybu postępowania dotyczącego rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych.

Stosownie do przepisów obowiązujących w dniu rozstrzygania sprawy przez organ drugiej instancji, a więc art. 2351 kodeksu pracy i § 5 ust. 1, 2 i 3 warunkami stwierdzenia choroby zawodowej przez właściwego państwowego inspektora sanitarnego jest to, aby:

1 – choroba wymieniona w wykazie chorób zawodowych była rozpoznana przez upoważnioną do tego placówkę służby zdrowia, 2 – choroba spowodowana została działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy.

Z analizy akt wynika, że przeprowadzone przez właściwe organy postępowanie administracyjne ukierunkowane było na zebranie materiału dowodowego niezbędnego do podjęcia decyzji w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej.

Wbrew zarzutom zawartym w skardze kasacyjnej, Sąd Wojewódzki dokonując właściwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji w sposób uprawniony stwierdził, że organy administracji nie dopuściły się naruszenia prawa materialnego, ani procesowego, które uzasadniałoby uwzględnienie skargi.

Zauważyć w tym miejscu należy, że treść skargi kasacyjnej zawiera powtórzenie zarzutów skargi, złożonej od decyzji ostatecznej, do których ustosunkował się wyczerpująco Sąd Wojewódzki.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd dokonał wnikliwej analizy toku postępowania oraz zebranego w sprawie materiału dowodowego i ustosunkował się do wszystkich istotnych zastrzeżeń zgłoszonych przez skarżącą.

Zgodzić się należało z Sądem pierwszej instancji, że postępowanie administracyjne przeprowadzone zostało zgodnie z obowiązującymi zasadami proceduralnymi i wymogami wynikającymi z art. 6, 7, 8, 10, 75 § 1, 77 i 80 kpa oraz unormowaniami szczególnymi zawartymi w cyt. wyżej rozporządzeniach wykonawczych.

Według autora skargi kasacyjnej niedostrzeżona przez Sąd zasadnicza wadliwość postępowania administracyjnego polega na tym, że organy obu instancji nie uwzględniły w sposób wystarczający dokumentacji przedstawionej przez skarżącą oraz nie podjęły z urzędu inicjatywy dowodowej w celu uzupełnienia materiału dowodowego i wszechstronnego wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, a w konsekwencji przy rozstrzyganiu sprawy oparły się na orzeczeniach jednostek medycznych, które w przekonaniu strony skarżącej były niemiarodajne.

Uznając powyższe zarzuty za nietrafne, należy wskazać, że przy ich formułowaniu strona całkowicie pomija regulację prawną, która w sposób konkretny i szczegółowy określa kompetencje organów inspekcji sanitarnej w sprawach dotyczących stwierdzania chorób zawodowych.

Stosownie do przepisu § 8 ust. 1 i 2 cyt. rozporządzenia z 30 czerwca 2009 r. właściwy inspektor sanitarny decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika.

Jeżeli właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację oraz podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału.

Jak zostało przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, na etapie postępowania odwoławczego organ podjął właściwą inicjatywę dowodową w związku z odwołaniem oraz dokumentacją lekarską złożoną przez skarżącą i wystąpił do jednostek orzeczniczych I i II stopnia o ustosunkowanie się do zastrzeżeń strony, przy uwzględnieniu całego materiału dowodowego.

W pismach z dnia 9 maja 2008 r., 12 sierpnia 2009 r. i 27 sierpnia 2009 r. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy oraz Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego udzieliły uzupełniających wyjaśnień i podtrzymały stanowisko wyrażone we wcześniejszych orzeczeniach o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.

W tej sytuacji organ odwoławczy był uprawniony do zakończenia postępowania i wydania decyzji uwzględniającej orzeczenia lekarskie.

Zauważyć należy, że przepisy cyt. rozporządzenia z 30 czerwca 2009 r. wyraźnie rozdzielają kompetencje organów inspekcji sanitarnej i placówek medycznych w zakresie dotyczącym rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych.

Według § 5 ust. 1, 2 i 3, właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający określone ustawowo wymagania kwalifikacyjne, który zatrudniony jest w jednostce orzeczniczej. Jednostkami orzeczniczymi II stopnia od orzeczeń wydanych przez lekarzy zatrudnionych w jednostkach orzeczniczych są jednostki badawczo-rozwojowe w dziedzinie medycyny pracy.

Zgodnie z kolei z przepisem § 6 ust. 1 i ust. 5, lekarz wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego.

Jeżeli zakres informacji zawartej w wymienionej dokumentacji jest niewystarczający do wydania orzeczenia lekarskiego, to lekarz występuje do określonych podmiotów o ich uzupełnienie.

Niewątpliwie powyższa regulacja uzasadniona jest tym, że to lekarz uprawniony do orzekania w zakresie chorób zawodowych ma wiedzę specjalistyczną, która pozwala mu ocenić, czy zebrany został materiał niezbędny do wydania orzeczenia lekarskiego.

Należy zatem przyjąć, że w niniejszej sprawie właściwe jednostki orzecznicze dysponowały kompletną dokumentacją i wynikami badań, które pozwoliły im wydać wymagane orzeczenia oraz zająć stanowisko co do wątpliwości zgłoszonych przez stronę oraz organ odwoławczy.

Niesłusznie więc autor skargi kasacyjnej zarzuca organom inspekcji sanitarnej uchybienia proceduralne, skoro w ramach przyznanych im uprawnień podjęły wymagane działania, a w szczególności wyczerpały możliwości dowodowe niezbędne do dokonania ustaleń stanowiących podstawę orzeczenia co do rozpoznania u strony choroby zawodowej, a następnie rozstrzygnięcia w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej.

Brak było również podstaw by zanegować ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego dokonaną przez organ odwoławczy.

Zauważyć należy, że o ile na początku postępowania odwoławczego jednoznaczna ocena materiału dowodowego była utrudniona, to dodatkowe czynności wyjaśniające sprawiły, że na końcowym etapie procedowania organ odwoławczy dysponował kompletnym materiałem dowodowym, pozwalającym na wydanie decyzji.

Warto przy tym zaakcentować to, co wskazywał organ w uzasadnieniu decyzji ostatecznej, iż uprawnione jednostki diagnostyczno-orzecznicze I i II szczebla orzekły, że rozpoznane u skarżącej schorzenia nie mogły być uznane za chorobę zawodową i tej oceny nie mogły podważyć diagnozy stawiane wcześniej przez lekarzy, którzy nie byli upoważnieni do orzekania w sprawach chorób zawodowych.

Trafnie stwierdził Sąd Wojewódzki, że orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej było wiążące dla organów inspekcji sanitarnej i musiało prowadzić do odmowy stwierdzenia choroby zawodowej.

Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przedstawił przekonująco motywy rozstrzygnięcia oraz odniósł się szczegółowo do zarzutów podniesionych w skardze, a zatem powtarzanie tej argumentacji byłoby zbędne.

Okoliczność, że Sąd przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji doszedł do odmiennych wniosków niż strona skarżąca nie oznacza, że dokonał niewłaściwej kontroli sądowoadministracyjnej.

W konsekwencji należało uznać, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało orzeczeniem o jej oddaleniu, zgodnie z art. 184 p.p.s.a.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego znajduje oparcie w art. 207 § 2 p.p.s.a.