Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 15 marca 2017 r. oddalił skargę P. Spółki z o.o. w W. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] lipca 2016 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Wojewoda Pomorski zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję Starosty T. z dnia [...] czerwca 2016 r., którą Starosta odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych w związku z modernizacją istniejącej instalacji radiokomunikacyjnej w zakresie wymiany anten oraz instalacji dodatkowych sterowników radiowych RRU, przy ul. K. w T. na terenie działki nr [...] (obręb [...]).
W skardze na powyższą decyzję Spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na błędnej ich wykładni, tj. art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) w zw. z art. 29 ust. 4, w zw. z art. 20 ust. 1 pkt 1c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (j.t. Dz.U z 2013 r. poz. 1409 ze zm.; dalej p.b.), przez uznanie, że wykonanie prac instalacyjnych polegających na instalacji urządzeń do istniejących konstrukcji wsporczych oraz instalacji 1 nowej konstrukcji wsporczej jest niezgodne z zakresem oddziaływania obiektu wskazanym przez projektanta i wymaga przedłożenia dokumentacji wskazanej przez organ.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Pomorski wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę. Sąd uznał, że organy architektoniczno–budowlane w zakresie, który był niezbędny dla rozstrzygnięcia sprawy, zgromadziły pełny materiał dowodowy i ustaliły stan faktyczny sprawy w następstwie jego wszechstronnej oceny. Tym samym należycie wywiązały się z obowiązków nałożonych art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W toku postępowania organ zweryfikował przedłożone przez inwestora dokumenty, stosownie do art. 35 ust. 1 p.b. i doszedł do wniosku, że dokumentacja ta zawiera nieprawidłowości, które należy usunąć. Nie budziło w ocenie Sądu wątpliwości, iż skarżąca powyższych obowiązków nie wykonała, a jej skierowane do organu pismo z [...] maja 2016 r. wskazuje, że w jej ocenie nie istnieje potrzeba uzupełniania przedłożonej dokumentacji budowlanej w zakresie wskazanym przez organ. Według niej, przedłożone oświadczenie projektanta stanowi wypełnienie wezwania skonkretyzowanego w postanowieniu.
Z oświadczenia projektanta wynika, że planowane zamierzenie budowlane nie zalicza się do przedsięwzięć zawsze potencjalnie oddziałujących na środowisko, nie będzie w żaden inny sposób oddziaływać na otoczenie niż do tej pory, a obszar oddziaływania ograniczy się do istniejącego obiektu budowlanego. Lektura przedłożonej przez inwestora dokumentacji projektowej prowadzi, w ocenie Sądu, do wniosku, że projekt budowlany obejmujący demontaż istniejących anten i zainstalowanie nowych anten na tych samych konstrukcjach wspornych nie zawierał podstawowych informacji technicznych charakteryzujących te urządzenia, w tym informacji o parametrach technicznych nowych anten sektorowych oraz o kącie nachylenia ich osi głównych.
Sąd podkreślił, że planowane przez inwestora przedsięwzięcie polegać miało na modernizacji istniejących anten sektorowych. W świetle rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r. poz.
71) i po analizie projektu budowlanego przedłożonego przez inwestora Sąd podzielił stanowisko organu, że dane z dokumentacji w żaden sposób nie pozwalały zweryfikować, czy nowe anteny sektorowe planowane do montażu w ramach modernizacji istniejącej instalacji radiokomunikacyjnej podlegają dyspozycji powołanych przepisów rozporządzenia, co pociągałoby za sobą istotne konsekwencje prawne przewidziane w przepisach ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 353). Dopiero uzupełnienie projektu budowlanego o dane, o które w postanowieniu wzywał organ, umożliwiłoby kwalifikację projektowanej modernizacji pod kątem obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i wydania decyzji środowiskowej, z której warunkami projekt budowlany musi być zgodny. Sąd przyznał rację skarżącej, że zobowiązanie inwestora do przedłożenia decyzji środowiskowej w trybie art. 35 ust. 3 p.b. było przedwczesne, co nie miało jednak wpływu na całościową ocenę legalności zaskarżonej decyzji, gdyż braki dokumentacji projektowej w pozostałym zakresie wpływającym na zasadniczy kształt modernizacji nie zostały usunięte.
Skargę kasacyjną od tego orzeczenia wniosła P. Sp. z o.o. w W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznania skargi przez uchylenie decyzji organów obu instancji, a także zasądzenia kosztów procesowych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie:
- - prawa materialnego przez błędną wykładnię:
- 1. art. 34 ust. 2 w zw. z art. 20 ust. 1 pkt 1c w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 5 p.b., poprzez uznanie, że przedłożone przez projektanta określenie obszaru oddziaływania obiektu zostało sporządzone bez podstawy prawnej, co zdaniem Sądu I instancji skutkuje naruszeniem art. 34 ust. 3 pkt 5 p.b. w zw. z § 13a rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (dalej "rozporządzenie projektowe"), w przypadku gdy zakres oddziaływania obiektu został wskazany prawidłowo, adekwatnie do zakresu zamierzenia budowlanego;
- 2. art. 35 ust. 1 i ust 4 p.b. w zw. z § 13a rozporządzenia projektowego poprzez bezpodstawne przyjęcie, że informacja o obszarze oddziaływania zawarta w projekcie skarżącej nie zawiera określenia zasięgu oddziaływania przez podanie konkretnego miejsca, podczas gdy projekt budowlany zawiera te informacje i wyraźnie wskazuje, że obszar oddziaływania obiektu mieści się w całości na działkach, na których został zaprojektowany, czyli obejmuje działki stanowiące adres inwestycji, a dokładniej nie wykracza poza 2 pomieszczenia kościoła;
- 3. art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) w zw. z art. 29 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 20 ust. 1 pkt 1c p.b., poprzez uznanie, że wykonanie prac instalacyjnych polegających na instalacji urządzeń do istniejących konstrukcji wsporczych, na istniejącym obiekcie budowlanym, jest niezgodne z określeniem obszaru oddziaływania przez projektanta, co skutkuje nałożeniem obowiązku przedłożenia dokumentacji wskazanej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej;
- - prawa procesowego – art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) w związku z ww. przepisami prawa materialnego, w szczególności przez niezastosowanie określonego w ustawie środka kontroli legalności i nieuchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji S. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.
Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie Spółki, organy architektoniczno-budowlane prawidłowo uznały, że z projektu nie wynika jednoznacznie, iż nowe anteny będą miały takie same parametry jak anteny deinstalowane. Przeciwnie – z opisu technicznego projektu budowlanego wynika, że deinstalowane anteny – typu K. [...] ([...]) – są innego typu niż anteny mające być instalowane – typu [...] ([...]). W tej sytuacji organy słusznie uznały, że samo zapewnienie inwestora, iż przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, bez poparcia go odpowiednią analizą, jest niewystarczające. Stosownie do art. 35 ust. 1 p.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza, czy zostały spełnione wymogi określone w tym unormowaniu, a nie czy projektant złożył oświadczenie o ich spełnieniu.
W myśl zaś art. 20 ust. 1 pkt 1c p.b., do podstawowych obowiązków projektanta należy określenie obszaru oddziaływania obiektu, a nie złożenie oświadczenia w tym zakresie. Tak więc informacja o obszarze oddziaływania obiektu – tak jak spełnienie wymogów z art. 35 ust. 1 p.b. – musi być weryfikowalna, przy czym w przypadku instalacji radiokomunikacyjnej do prawidłowej oceny, jaki jest rzeczywisty obszar oddziaływania obiektu oraz czy nie zachodzi konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach niezbędne jest podanie parametrów instalowanych anten. Jeżeli – jak twierdzi strona skarżąca kasacyjnie – parametry nowych anten są takie same jak anten dotychczas zainstalowanych, to powinna zestawić parametry anten, które mają zostać zdeinstalowane i anten, które mają być zainstalowane, aby wykazać, że tak jest w rzeczywistości. Skoro jednak strona tego nie uczyniła i nie chce wyraźnie podać, jakie parametry mają mieć nowe anteny, można mieć wątpliwości, czy faktycznie parametry te są takie same.
W tej sytuacji organy prawidłowo odmówiły zatwierdzenia projektu budowlanego i nie udzieliły pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych związanych z modernizacją istniejącej instalacji radiokomunikacyjnej, a Sąd I instancji słusznie zaakceptował ich stanowisko.
Mając na względzie powyższe stwierdzić trzeba, że zarzuty naruszenia prawa materialnego, to jest zarówno art. 34 ust. 2 w zw. z art. 20 ust. 1 pkt 1c w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 5 p.b., jak i art. 35 ust. 1 i ust 4 p.b. w zw. z § 13a rozporządzenia projektowego oraz art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) w zw. z art. 29 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 20 ust. 1 pkt 1c p.b., nie mają usprawiedliwionych podstaw. W konsekwencji nie jest też zasadny zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, to jest art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w związku z ww. przepisami prawa materialnego,
Mając na względzie powyższe stwierdzić trzeba, że wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie znalazły usprawiedliwionych podstaw.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.