Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 października 2009 r., sygn. akt II SA/Po 454/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę P. L. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Po 324/08, w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego.
Opisując stan faktyczny niniejszej sprawy, Sąd I instancji wskazał, iż wyrokiem z dnia 17 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Po 342/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę skarżącego na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2005 r., Nr [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego – budynku magazynowego na nieruchomości przy ul. [...] w Poznaniu. Wyrok uprawomocnił się z dniem [...] sierpnia 2008 r.
Pismem z dnia 24 czerwca 2009 r., wniesionym w dniu 25 czerwca 2009 r., skarżący złożył skargę o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej przedmiotowym wyrokiem, wnosząc o jego uchylenie. Jako podstawę wznowienia postępowania wskazał pozbawienie go możności działania poprzez niepowiadomienie go o terminie rozprawy, wyznaczonej po przekazaniu sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania w wyniku uchylenia przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku tego Sądu z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Po 1416/05.
Skarżący podniósł, że nie udzielił pełnomocnictwa do prowadzenia sprawy o sygn. akt II SA/Po 324/08 pełnomocnikowi, który reprezentował go w postępowaniu zakończonym wyrokiem z dnia 3 sierpnia 2006 r., a zatem nie był w tej sprawie przez niego reprezentowany. Wyjaśnił, że o wydaniu wyroku z dnia 17 lipca 2008 r. dowiedział się z treści postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Poznania z dnia [...] kwietnia 2009 r., Nr [...], które zostało mu doręczone w dniu 15 kwietnia 2009 r.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta Poznania, pełniąc rolę wierzyciela i zarazem organu egzekucyjnego prowadzącego postępowanie egzekucyjne dotyczące przymusowego wykonania decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2005 r., pismem z dnia 18 września 2009 r., wniósł o nieuwzględnienie skargi o wznowienie postępowania sądowego. Wskazał, iż chybione jest twierdzenie skarżącego o dacie powzięcia wiedzy o wyroku z dnia 17 lipca 2008 r. Załączając do pisma uwierzytelnione odpisy postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym związanym z wykonaniem powyższej decyzji, organ egzekucyjny wskazał, iż z treści tych rozstrzygnięć wynika, iż w postępowaniu egzekucyjnym działa pełnomocnik skarżącego – radca prawny E. Ł., która w oparciu o udzielone przez skarżącego pełnomocnictwo, w dniu 31 grudnia 2008 r. wniosła zarzuty do tytułu egzekucyjnego, a następnie zażalenie na postanowienie z dnia 26 stycznia 2009 r. O nieuwzględnienie skargi o wznowienie postępowania wniósł ponadto uczestnik postępowania – C. T. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę o wznowienie postępowania sądowego, a uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie wskazał, iż można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania [art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie ppsa].
Jednocześnie, zgodnie z art. 277 ppsa, skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym, a termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, natomiast gdy podstawą wznowienia jest pozbawienie strony możności działania lub brak należytej jej reprezentacji – od dnia, w którym strona lub jej przedstawiciel ustawowy dowiedzieli się o orzeczeniu wydanym przez Sąd. Stosownie do art. 280 § 1 ppsa, Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia oraz czy jest wniesiona w terminie. W razie braku jednej z tych przesłanek Sąd ma obowiązek wniosek odrzucić.
Sąd I instancji wskazał, iż w niniejszej sprawie skarżący powołał się na ustawową przesłankę wznowieniową – określoną w art. 271 pkt 2 ppsa. Na tym etapie postępowania spełnione zostały zatem wymogi do skierowania sprawy na rozprawę, bowiem zgodnie z art. 281 ppsa na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i odrzuca wniosek, jeżeli brak ustawowej podstawy wznowienia albo termin do wniesienia skargi nie został zachowany. W ocenie Sądu, ustalenie, czy skarga wniesiona została w terminie, z uwagi na argumentację przytoczoną przez skarżącego, może nastąpić dopiero po ustaleniu, czy powołana podstawa wznowienia jest merytorycznie zasadna. Sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom ppsa nie oznacza bowiem, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, a ocena trafności podstawy wznowienia następuje na rozprawie. W niniejszej sprawie, powołana przez skarżącego podstawa wznowienia, w ocenie Sądu, nie występuje.
Sąd I instancji wskazał, iż skarżący podnosząc, że został pozbawiony możności działania, uzasadnił to tym, że nie został powiadomiony o terminie rozprawy, nie udzielił też pełnomocnictwa w sprawie o sygn. akt II SA/Po 324/08. Mając to na uwadze, zauważył, iż w aktach sądowych sprawy, która pierwotnie zarejestrowana była pod sygnaturą II SA/Po 1416/05, znajduje się pełnomocnictwo udzielone przez niego radcy prawnemu – Edycie Łobacz do reprezentowania w sprawie skargi na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2005 r., Nr [...] (k. 9 akt sądowych).
Sąd stwierdził, iż w świetle tak sformułowanego pełnomocnictwa okoliczność, że po uchyleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Po 1416/05, sprawa ze skargi na wymienioną decyzję zarejestrowana została pod inną sygnaturą – II SA/Po 324/08, nie oznacza, że doszło do zmiany przedmiotowej i podmiotowej sprawy.
W konsekwencji, uznał, iż pełnomocnictwo udzielone przez skarżącego radcy prawnemu nadal obowiązywało i nie wygasło wskutek wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Pełnomocnik ten był zatem umocowany do działania przed Sądem I instancji na etapie postępowania prowadzonego po zwrocie akt z Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z akt sprawy II SA/Po 324/08 wynika, że na tym etapie postępowania sądowego pełnomocnik był zawiadomiony o terminie rozprawy (k. 156 akt sądowych). W oparciu o wskazane wyżej pełnomocnictwo, pełnomocnik skarżącego działał też w sprawie bowiem już po wydaniu wyroku wystąpił o sporządzenie jego uzasadnienia oraz o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności (k. 176, 179, 202 akt sądowych).
Mając na uwadze powyższe, Sąd I instancji wskazał, iż w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że strona zostaje pozbawiona możności działania tylko wtedy, gdy doszło do całkowitego pozbawienia jej możności obrony swych praw. W niniejszej sprawie, skoro w postępowaniu sądowym, którego wznowienia domaga się skarżący, był on reprezentowany przez pełnomocnika, to nie można uznać, iż był on pozbawiony możności działania, a to oznacza, że powołana przez skarżącego podstawa wznowienia w istocie nie występuje. Sąd wskazał jednocześnie, iż ten sam pełnomocnik działał i działa nadal w postępowaniu egzekucyjnym, co dokumentują nadesłane do akt sprawy odpisy postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym.
Sąd I instancji dodał, iż skoro w rozpatrywanej sprawie uznał, że wniesiona skarga nie jest oparta na ustawowej podstawie wznowienia, bowiem skarżący był reprezentowany w postępowaniu sądowym przez pełnomocnika, to konsekwencją tego ustalenia jest uznanie, że o wyroku skarżący dowiedział się w dacie powzięcia tej informacji przez jego radcę prawnego. W niniejszej sprawie skarżący podnosi, że o wyroku ogłoszonym w dniu 17 lipca 2008 r. dowiedział się w dniu 15 kwietnia 2009 r., z treści doręczonego mu w tym dniu postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2009 r. o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia.
Sąd I instancji nie podzielił tej argumentacji, bowiem jak wskazał wyżej, skarżący w toku postępowania miał ustanowionego przez siebie pełnomocnika, który w sprawie działał i który o treści wyroku miał wiedzę już w 2008 r., kiedy to wnioskiem z dnia 7 listopada 2008 r. wystąpił o sporządzenie jego uzasadnienia. Skarga o wznowienie postępowania została wniesiona w dniu 25 czerwca 2009 r., a więc z uchybieniem terminu określonego w art. 277 ppsa.
Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę kasacyjną złożył skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego – B. K.. Zaskarżając przedmiotowy wyrok w całości, jako podstawę skargi kasacyjnej wskazał rażące naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 ppsa), polegające na naruszeniu:
1). art. 271 pkt 2 ppsa w zw. z art. 36, 37 i 39 ppsa poprzez uznanie, że nie zachodzi nieważność postępowania z powodu niewystępowania wskazanej przez niego podstawy wznowienia, 2). art. 277 ppsa poprzez ustalenie, że skarga o wznowienie postępowania została wniesiona z uchybieniem terminu, 3). art. 133 § 1 ppsa poprzez wydanie wyroku na podstawie dowolnej i wybiórczej oceny materiału dowodowego, o czym świadczy powołanie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na pisma organu egzekucyjnego, ale już bez analizy załączonych do nich pełnomocnictw, 4). art. 151 ppsa w zw. z art. 276 ppsa poprzez oddalenie skargi, mimo naruszenia przez Sąd I instancji powołanych wyżej przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
W oparciu o przytoczoną podstawę kasacyjną, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego.
W uzasadnieniu podniósł, iż z unormowania zawartego w art. 37 § 1 ppsa wynika, że pełnomocnik jest obowiązany przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy. Zauważył, iż pełnomocnictwo z dnia 16 września 2005 r. udzielone zostało w czasie, kiedy obowiązywał § 3 art. 37 ppsa, który stanowił, że pełnomocnictwo udzielone przez osobę fizyczną, która nie jest przedsiębiorcą, składane przez radcę prawnego, powinno zawierać oświadczenie pełnomocnika w przedmiocie pozostawania w stosunku pracy. Niezłożenie takiego oświadczenia stanowiło brak formalny, obligujący Sąd do wezwania do jego usunięcia na podstawie art. 49 § 1 i art. 58 § 1 pkt 3 ppsa. W sprawie, bezsporne jest, że pełnomocnictwo z dnia 16 września 2005 r. nie zawiera przedmiotowego oświadczenia radcy prawnego, jak też to, że Sąd I instancji nie wezwał pełnomocnika do złożenia wymaganego prawem oświadczenia. W konsekwencji, pełnomocnictwo przedłożone do skargi w sprawie o sygn. akt II SA/Po 1416/05 dotknięte było brakiem formalnym, do usunięcia którego pełnomocnik nie został wezwany.
Skarżący podniósł ponadto, iż w świetle przepisów art. 36 i 39 ppsa pełnomocnictwo z dnia 16 września 2005 r. nie dawało radcy prawnemu upoważnienia do działania w jego imieniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu po uchyleniu wyroku z dnia 3 sierpnia 2006 r., a mimo to Sąd rozpoznał sprawę z jego udziałem. W jego ocenie, dowodu na to, że pełnomocnik działał w sprawie nie stanowi fakt, że już po wydaniu wyroku wystąpił o sporządzenie jego uzasadnienia oraz o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. Czynności tych dokonał bowiem z naruszeniem art. 46 § 3 ppsa, a podjęte bez umocowania czynności procesowe nie mogą wywoływać skutków dla skarżącego. Braku umocowania nie sankcjonuje tym bardziej działanie tego pełnomocnika w postępowaniu egzekucyjnym, bowiem na podstawie dwóch odrębnych pełnomocnictw szczególnych upoważnił on tego pełnomocnika tylko i wyłącznie w sprawie zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego i w sprawie zarzutów.
Reasumując, skarżący stwierdził, iż w stanie faktycznym sprawy zaistniała przesłanka z art. 271 pkt 2 ppsa do żądania przez niego wznowienia postępowania z powodu jego nieważności, bowiem był on pozbawiony, w wyniku naruszenia przez Sąd I instancji wskazanych wyżej przepisów prawa procesowego, możności działania, nie będąc reprezentowany przez umocowanego do tego działania pełnomocnika.
Skarżący nie zgodził się również z ustaleniem Sądu I instancji, iż skarga o wznowienie postępowania została wniesiona z uchybieniem terminu z art. 277 ppsa. Podniósł, iż w żadnym z pism skierowanych do niego przed 15 kwietnia 2009 r. nie otrzymał informacji o wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyroku z dnia 17 lipca 2008 r. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego bezspornie wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta Poznania wcześniej nie powoływał się na fakt istnienia przedmiotowego wyroku i do tego czasu pozostawał on w przekonaniu, że postępowanie egzekucyjne jest wstrzymane.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 ppsa, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskiem. W świetle art. 174 ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W niniejszej sprawie, podstawa oparta na naruszeniu wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania nie okazała się usprawiedliwiona.
W pierwszej kolejności, odnieść należy się do zarzutów skargi kasacyjnej sprowadzających się do próby podważenia zasadności stanowiska Sądu I instancji dotyczącego umocowania radcy prawnego – E. Ł. do reprezentowania skarżącego w sprawie o sygn. akt II SA/Po 324/08. Zauważyć należy, iż sygnaturą tą oznaczone zostały akta sprawy, przekazanej Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny do ponownego rozpoznania po uchyleniu, wyrokiem z dnia 7 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 2022/06, wyroku tego Sądu z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Po 1416/05. Przedmiotem sądowej kontroli w sprawie, której akta oznaczone były uprzednio sygnaturą II SA/Po 1416/05, była – na skutek skargi skarżącego – decyzja Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2005 r., Nr [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego – budynku magazynowego na nieruchomości przy ul. [...] w Poznaniu.
Po ponownym rozpoznaniu przedmiotowej sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, wyrokiem z dnia 17 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Po 342/08, oddalił skargę skarżącego. Sąd właściwie przyjął, iż pełnomocnikiem skarżącego w tej sprawie pozostaje radca prawny – E. Ł. Stanowisko to Sąd I instancji uznał za prawidłowe, zwracając uwagę, iż w aktach sprawy, oznaczonych pierwotnie sygnaturą II SA/Po 1416/05, znajduje się pełnomocnictwo skarżącego z dnia 16 września 2005 r. do reprezentowania go "w sprawie skargi na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].08.2005 r., [...]", upoważniające pełnomocnika do składania wszelkich oświadczeń i wniosków przed sądami powszechnymi i administracyjnymi we wszystkich instancjach, (...), jakie z wykonaniem tego pełnomocnictwa uzna on za konieczne (k. 9 akt sądowych). Przedmiotowe pełnomocnictwo złożone zostało wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi i samą skargą na wskazaną wyżej decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2005 r.
Mając na uwadze treść pełnomocnictwa skarżącego z dnia 16 września 2005 r., podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, zgodnie z którym wskazany wyżej radca prawny umocowany był do reprezentowania skarżącego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu także w toku ponownego rozpoznawania przez ten Sąd sprawy z jego skargi na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2005 r.
Zauważyć należy, iż stosownie do art. 36 ppsa, pełnomocnictwo może być: 1) ogólne – do prowadzenia spraw przed sądami administracyjnymi;
- 2) do prowadzenia poszczególnych spraw;
- 3) do niektórych tylko czynności w postępowaniu. W warunkach niniejszej sprawy, mając na uwadze treść pełnomocnictwa skarżącego z dnia 16 września 2005 r. nie może budzić wątpliwości, że stanowi ono pełnomocnictwo, o którym mowa w art. 36 pkt 2 ppsa. Zgodnie natomiast z art. 39 ppsa, pełnomocnictwo do prowadzenia poszczególnych spraw obejmuje z samego prawa umocowanie do: 1) wszystkich łączących się ze sprawą czynności w postępowaniu, nie wyłączając skargi o wznowienie postępowania i postępowania wywołanego jej wniesieniem;
- 2) udzielenia dalszego pełnomocnictwa na zasadach określonych w odrębnych przepisach;
- 3) cofnięcia skargi w całości lub w części, jeżeli czynności te nie zostały wyłączone w danym pełnomocnictwie;
- 4) odbioru kosztów postępowania. W świetle art. 39 pkt 1 ppsa, nie może zatem budzić wątpliwości również to, że na mocy pełnomocnictwa z dnia 16 września 2005 r. ustanowiony przez skarżącego radca prawny był upoważniony do reprezentowania go przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu w toku całego postępowania w sprawie ze skargi na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2005 r. – także po uchyleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku tego Sądu z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Po 1416/05.
Podkreślić należy, iż przedmiotowe pełnomocnictwo, zgodnie z art. 37 § 1 ppsa, dołączone zostało przez pełnomocnika do akt sprawy przy pierwszej czynności procesowej i rozciągało się na całe postępowanie w sprawie. W konsekwencji, wobec braku zawiadomienia skarżącego o jego wypowiedzeniu, czy też ograniczeniu jego zakresu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu nie miał podstaw do odsunięcia pełnomocnika od udziału w sprawie na dalszym etapie postępowania sądowego.
Odnosząc się do kwestii braku na pełnomocnictwie z dnia 16 września 2005 r. oświadczenia radcy prawnego w przedmiocie pozostawania w stosunku pracy, który to wymóg wynikał z art. 37 § 3 ppsa, stwierdzić natomiast należy, iż od dnia 10 września 2005 r., tj. od wejścia w życie ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy – Prawo o adwokaturze i niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 163, poz. 1361), uchylającej w art. 2 pkt 3 – ust. 2 art. 8 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 123, poz. 1059 ze zm.), kiedy to usunięta została przeszkoda do świadczenia pomocy prawnej osobom fizycznym przez radców prawnych pozostających w stosunku pracy, złożenie na pełnomocnictwie oświadczenia pełnomocnika, o którym mowa w art. 37 § 3 zd. 1 ppsa, czy też brak jego złożenia, przestało mieć znaczenie dla postępowania sądowego. W efekcie tej zmiany, brak było bowiem podstaw prawnych do odsunięcia pełnomocnika, którego pełnomocnictwo nie czyniło zadość wymogowi z art. 37 § 3 zd. 1 ppsa, od udziału w sprawie jako pełnomocnik strony.
Oświadczenie w przedmiocie pozostawania w stosunku pracy przestało mieć bowiem jakikolwiek walor prawny. W świetle powyższego, stwierdzić należy, iż w warunkach niniejszej sprawy, brak na pełnomocnictwie z dnia 16 września 2005 r. przedmiotowego oświadczenia radcy prawnego pozostaje bez wpływu na wynik niniejszej sprawy.
Skoro natomiast, jak wynika z powyższego, radca prawny – E. Ł. była umocowana do występowania w niniejszej sprawie jako pełnomocnik skarżącego i jako jego pełnomocnik w tej sprawie występowała, to stwierdzić należy, iż Sąd I instancji słusznie uznał, że nie wystąpiła przesłanka do wznowienia postępowania, zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Po 324/08, określona w art. 271 pkt 2 zd. 1 ppsa. Zgodnie bowiem ze wskazanym przepisem, wznowienia postępowania z powodu nieważności można żądać bowiem wyłącznie, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania. W warunkach niniejszej sprawy, skarżący skutecznie nie wykazał, aby przesłanka ta wystąpiła.
W konsekwencji, zarzut naruszenia art. 271 pkt 2 ppsa w zw. z art. 36, 37 i 39 ppsa uznać należy za bezzasadny. Nawiązując do zarzutu naruszenia art. 133 § 1 ppsa poprzez wydanie wyroku na podstawie dowolnej i wybiórczej oceny materiału dowodowego, stwierdzić natomiast należy, iż uwaga Sądu I instancji co do działania w imieniu skarżącego radcy prawnego – E. Ł. także w postępowania egzekucyjnym poczyniona została w oparciu o treść pisma procesowego Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Poznania z dnia [...] września 2009 r. i załączonych do niego kopii wydanych w tym postępowaniu postanowień. W aktach sądowych sprawy, wbrew twierdzeniu skarżącego, brak jest jakichkolwiek pełnomocnictw szczególnych do reprezentowania go w tym postępowaniu przez wskazanego wyżej radcę prawnego.
Niezależnie od powyższego, podkreślić należy, iż kwestia podstawy i zakresu umocowania tego radcy prawnego do reprezentowania skarżącego w postępowania egzekucyjnym, w sytuacji braku podważenia przez skarżącego faktu reprezentowania go przez tego pełnomocnika w postępowaniu sądowym zakończonym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Po 324/08, nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Zarzut naruszenia art. 133 § 1 ppsa uznać należy tym samym za chybiony.
Za nieuzasadniony uznać należy również zarzut naruszenia art. 277 ppsa poprzez ustalenie, że skarga o wznowienie postępowania wniesiona została z uchybieniem określonego w tym przepisie terminu. W warunkach niniejszej sprawy, w konsekwencji uznania, że skarżący był reprezentowany w postępowaniu sądowym przez radcę prawnego – E. Ł., która o wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Po 324/08, miała wiedze już w 2008 r., Sąd I instancji słusznie stwierdził, iż skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2009 r., złożona została z uchybieniem, określonego w tym przepisie terminu trzymiesięcznego.
W świetle powyższego, zarzut naruszenia art. 151 ppsa w zw. z art. 276 ppsa poprzez oddalenie skargi uznać należy za nieuzasadniony, gdyż co wykazano wyżej, Sądowi I instancji nie można skutecznie przypisać naruszenia powołanych wyżej przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy.
Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, iż skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż podstawa, na której została oparta nie jest usprawiedliwiona. Tym samym, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.