Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 24 września 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 462/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę P. M. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia 14 maja 2014r., nr... w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, kontrolując zaskarżoną decyzję wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie P., działając na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2013r., poz.1409 ze zm.), decyzją z dnia 4 marca 2014r., nr..., nakazał P. M. "M. P. sp. z.o.o" rozbiórkę sześciu obiektów budowlanych, nietrwale związanych z gruntem, o konstrukcji drewnianej, pełniących funkcję zakwaterowania turystycznego o wymiarach 7,00m x 5,00m oraz obiektu budowlanego nietrwale związanego z gruntem o konstrukcji drewnianej pełniącego funkcję gospodarczo-socjalną o wymiarach 7,00m x 7,00m, wzniesionych bez wymaganego pozwolenia na budowę na terenie działki nr..., położonej w J. przy ul. M..... W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ ten stwierdził, że P. M. "M. P. sp. z.o.o" pobudował bez wymaganego pozwolenia na budowę na terenie działki nr..., położonej w J. przy ul. M...., w 2010r. ww. obiekty budowlane.
Postanowieniem z dnia 7 października 2013r. organ wstrzymał prowadzenie robót przy budowie przedmiotowych obiektów budowlanych, jednocześnie nakładając na inwestora obowiązek przedstawienia w terminie do 31 stycznia 2014r. dokumentów, określonych w sentencji tego postanowienia. Wobec niewykonania obowiązków nałożonych powyższym postanowieniem organ, działając zgodnie z przesłankami zawartymi w art. 48 ust. 1 i art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, nakazał P. M. "M. P. sp. z o.o." rozbiórkę obiektów budowlanych wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę.
W odwołaniu od powyższej decyzji P. M. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i umorzenia postępowania w sprawie.
P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. - decyzją z dnia 14 maja 2014r., nr..., wydaną na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r. poz. 267, ze zm.), zw. dalej jako "k.p.a", uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że budując samowolnie 7 obiektów budowlanych inwestor niewątpliwie naruszył przepis art. 28 ustawy Prawo budowlane, co obligowało PINB do wdrożenia procedury określonej w art. 48 ww. ustawy. Organ odwoławczy przedstawił procedurę uregulowaną w art. 48 ustawy Prawo budowlane i wskazał, że w sprawie ustalono, iż na wydzierżawionej od Gminy działce nr... przy ul. M.... w J. inwestor wybudował siedem obiektów budowlanych o drewnianej konstrukcji, nietrwale związanych z gruntem. Jednakże z akt sprawy nie wynika, kto był inwestorem powyższych obiektów.
Ponadto organ odwoławczy zwrócił uwagę, że organ I instancji nie udowodnił, że przedmiotowe obiekty powstały samowolnie, w tym nie zwrócił się do Starostwa Powiatowego z zapytaniem, czy na budowę powyższych obiektów było wydane pozwolenie na budowę. Nadto organ odwoławczy zauważył, że nakaz rozbiórki nałożony na "Pana P. M. M. P. sp. z.o.o." jest nieprawidłowy. Obowiązek rozbiórki powinien być nałożony na inwestora, zatem - jeśli inwestorem jest P. M., to na tę osobę, jeśli zaś inwestorem jest spółka wskazana w rozstrzygnięciu organu I instancji - wówczas to ona winna być adresatem decyzji.
Dodatkowo organ odwoławczy stwierdził, że nieprawidłowe jest orzeczenie zaskarżonej decyzji. Skoro na przedmiotowej działce znajduje się szereg obiektów, to nakaz powinien być skonstruowany na tyle precyzyjnie, aby możliwe było jego wyegzekwowanie. Zdaniem organu odwoławczego, ustalenia wymagała również sama nazwa spółki, ponieważ materiał dowodowy jest w tym zakresie niespójny.
W skardze na powyższą decyzję P. M. wniósł o jej uchylenie. Organowi odwoławczemu zarzucił naruszenie jego interesów poprzez stwierdzenie, że jedynie ze względów formalnych decyzja organu I instancji podlegała uchyleniu, oraz skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Jego zdaniem z okoliczności sprawy wynika, że decyzja organu I instancji nie jest zgodna z prawem także ze względu na naruszenie prawa materialnego (naruszenie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane), ponieważ przedmiotowe obiekty budowlane zostały pobudowane zgodnie z prawem, a zatem postępowanie w sprawie powinno zostać umorzone. Decyzja organu odwoławczego jest nieprawidłowa także z tego powodu, że w treści rozstrzygnięcia nie wskazano, co zostało uchylone.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Rozpoznając skargę Sąd I instancji wskazał, że w przedmiotowej sprawie zachodziły przesłanki do wydania przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej w trybie art. 138 § 2 k.p.a. Decyzja organu pierwszej instancji została bowiem wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a zebrany w postępowaniu przed organem I instancji materiał dowodowy nie pozwalał na wydanie przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Ponadto, dokonanie ustalenia i niezbędnej oceny stanu faktycznego sprawy przez organ II instancji doprowadziłoby w tej sprawie do pozbawienie strony prawa do dwuinstancyjnego rozpatrzenia sprawy.
Sąd zwrócił uwagę, że zasadniczą kwestią w niniejszej sprawie jest prawidłowe ustalenie kręgu stron postępowania, w tym przede wszystkim podmiotu, do którego mógłby zostać skierowany nakaz rozbiórki z art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, a co za tym idzie – podmiotu, z udziałem którego przedmiotowe postępowanie musi zostać przeprowadzone. Nie budziło wątpliwości Sądu, że w niniejszej sprawie organ I instancji powinien był przede wszystkim ustalić, kto wybudował przedmiotowe obiekty budowlane, aby prawidłowo określić adresata decyzji, czego nie uczynił.
Sąd wskazał, że z analizy akt sprawy wynika, że pismem z dnia 13 sierpnia 2013r. PINB poinformował M. P. spółkę z o.o. z siedzibą w J. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zabudowy zlokalizowanej na terenie działki nr..., położonej w J. przy ul. M..... Następnie, pismem z dnia 4 września 2013r. organ I instancji wezwał P. M. - reprezentującego spółkę "M. P." sp. z o.o. do złożenia oświadczenia do załączonego protokołu oględzin z dnia 2 września 2013r. Postanowienie z dnia 7 października 2013r. organ skierował jednak do innego podmiotu. W postanowieniu tym nałożył bowiem na P. M. "M. P. sp. z o.o." (jako inwestora) obowiązek przedstawienia w terminie do dnia 31 stycznia 2014r. ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla spornych obiektów budowlanych (z uwagi na brak obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), 4 egzemplarzy projektu budowlanego przedmiotowych obiektów wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, sporządzonego przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Wobec niewykonania nałożonych obowiązków, decyzją z dnia 4 marca 2014r. - organ I instancji nakazał "Panu P. M. "M. P. sp. z o.o." rozbiórkę zakwestionowanych obiektów budowlanych, jako wzniesionych bez wymaganego pozwolenia na budowę. W przedmiotowej sprawie niewątpliwe jest również, że organ I instancji posiadał informację, że Gmina J. oddała w dzierżawę działkę nr... przy ul. M., na której zlokalizowane są sporne obiekty budowlane. W aktach administracyjnych organu I instancji znajduje się umowa dzierżawy nr... z dnia 25 lipca 2013r., zawarta na okres do dnia 30 września 2013r., z której wynika, że zostaje ona zawarta pomiędzy Gminą J. a "M. P. Spółka z o.o." spółką komandytową z siedzibą w J., reprezentowaną przez D. P. vice Prezesa Zarządu. W przedmiotowej umowie, w miejscu przeznaczonym na podpis dzierżawcy, widnieje podpis osoby reprezentującej spółkę oraz pieczęć firmy "M. P. Sp. z o.o." Sp. K. w J..
W aktach znajduje się także aneks numer 1 do ww. umowy dzierżawy z dnia 6 sierpnia 2013r., którym zmieniono czas obowiązywania ww. umowy, ustalając go na okres do dnia 30 września 2015r. Aneks z dnia 6 sierpnia 2013r. został zawarty pomiędzy Gminą J. a "M. P. Spółka z o.o." spółką komandytową, reprezentowana przez D. P., vice Prezesa Zarządu.
Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że w przedmiotowej sprawie nie ustalono kto był inwestorem spornych obiektów, czy był to P. M., czy też "M." spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w J., czy też "M. P. Spółka z o.o." spółka komandytowa lub "M. P. Sp. z o.o." spółka komandytowa. W ocenie Sądu, niewiadomym jest także, czy P. M. reprezentuje którąś z ww. spółek, w aktach sprawy brak bowiem dokumentu potwierdzającego tę okoliczność. Nie ustalono również, czy to któraś z ww. spółek wybudowała przedmiotowe obiekty, czy też zrobił to P. M., jako osoba fizyczna. Materiał dowodowy w tym zakresie jest niespójny, a organ I instancji zupełnie pominął okoliczność, o której poinformował go Burmistrz Miasta J. (działający w sprawie za właściciela nieruchomości, na której znajdują się sporne obiekty, Gminę Miasta J.) w piśmie z dnia 10 września 2013r., że umowa dzierżawy przedmiotowej działki została zawarta pomiędzy Gminą a "M. P. Sp. z o.o." spółką komandytową, jednak znajdujące się na niej obiekty budowlane wybudował P. M., w trakcie trwania zawartej z nim umowy dzierżawy.
Do pisma tego Burmistrz załączył jedynie umowę dzierżawy i aneks, zawarte ze spółkami, które ewentualnie P. M. mógłby reprezentować. Fakt ten, istotny z punktu widzenia prawidłowego ustalenia adresata nakazu rozbiórki, został przez organ I instancji zignorowany.
Zdaniem Sądu I instancji, jeżeli działka nr... w J., na której wybudowano sporne obiekty budowlane, pierwotnie była wydzierżawiona P. M., a następnie dzierżawcą została "M. (lub M. – przyp. Sądu) P. Sp. z o.o." spółka komandytowa, to organ I instancji powinien ustalić, który z tych podmiotów był inwestorem i zbadać jego aktualny związek z nieruchomością, tzn. zbadać czy posiada on tytuł prawny do nieruchomości, umożliwiający mu wykonanie nałożonych obowiązków.
W ocenie Sądu, organ odwoławczy zasadnie zatem zarzucił organowi I instancji, że nie ustalił kto wybudował przedmiotowe obiekty, czy był to P. M., czy spółka (do tego jaka), nie ustalił także dokładnie kiedy one powstały (data budowy wskazana w decyzji /2010r./ nie wynika z żadnych dowodów, a jedynie z samodzielnych ustaleń pracowników organu, poczynionych bez udziału stron postępowania – vide protokół oględzin z dnia 2 września 2013r. w aktach administracyjnych), a nadto nienależycie zbadał, czy przedmiotowe obiekty budowlane powstały samowolnie. Zasadnie organ odwoławczy zauważył nadto, że nieprawidłowo organ I instancji nałożył nakaz rozbiórki na "Pana P. M. M. P. sp. z.o.o.". Nakaz rozbiórki powinien zostać nałożony na istniejący podmiot, a niewątpliwie nie jest nim twór opisany przez organ, czyli połączenie osoby fizycznej ze spółką prawa handlowego. W istocie decyzja organu I instancji skierowana została do podmiotu, który nie istnieje, a zatem już chociażby z tej przyczyny musiała być wyeliminowana z obrotu prawnego.
Za słuszne Sąd I instancji uznał również stanowisko organu odwoławczego, że rozstrzygnięcie zawarte w decyzji organu I instancji jest nieprecyzyjne także z tego powodu, że w sytuacji gdy na przedmiotowej działce znajduje się szereg obiektów (z mapy ewidencyjnej znajdującej się w aktach administracyjnych i naniesionych na niej adnotacji wynika, że obiektów budowlanych na działce nr... jest 19, w tym 7 objętych niniejszym postępowaniem), należało dokładnie opisać przedmiot rozstrzygnięcia (i postępowania).
Sąd uznał, że P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. prawidłowo wydał w niniejszej sprawie decyzję kasacyjną, albowiem opisane powyżej braki postępowania organu I instancji - stanowiące o wydaniu decyzji z naruszeniem przepisów art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. - uzasadniały uchylenie decyzji tego organu i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpatrzenia. Ponadto, organ I instancji nieprawidłowo określił adresata decyzji, nie ustalił inwestora robót, ani nie zbadał prawidłowo kiedy zostały wykonane, nie zbadał również należycie (z udziałem inwestora i właściciela działki) czy sporne obiekty budowlane były efektem samowoli budowlanej. Zdaniem Sądu, na tym etapie postępowania nie sposób stwierdzić, czy organ I instancji prawidłowo, czy też nie zastosował nakaz z art. 48 ustawy Prawo budowlane.
Zgodnie z dyspozycją art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie zaś z dyspozycją art. 48 ust. 1 tej ustawy, właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Niewątpliwie zatem, wymaga w tej sprawie zbadania czy rzeczywiście, tak jak to podnosi skarżący, przedmiotowe obiekty budowlane "są zgodne z obowiązującym porządkiem prawnym". Skoro przesłanką wydania decyzji kasacyjnej jest, oprócz naruszenia przepisów postępowania, stwierdzenie istotnego wpływu tych uchybień na konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, mający wpływ na jej rozstrzygnięcie, to przyjąć należy, że organ odwoławczy nie jest w takiej decyzji uprawniony do rozpatrywania sprawy, co do jej istoty, albowiem nie dysponuje wystarczającym, koniecznym do wyjaśnienia sprawy materiałem.
Jedynie w sytuacji, gdyby materiał dowodowy sprawy został zgromadzony przez organ I instancji prawidłowo i w sposób wyczerpujący, a konieczne do wyjaśnienia w postępowaniu odwoławczym okoliczności sprawy wymagałyby jedynie przeprowadzenia dodatkowego postępowania tylko w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie (art. 136 k.p.a.), organ odwoławczy mógłby wydać decyzję co do istoty sprawy i wówczas, w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. wydać rozstrzygnięcie merytoryczne. Przy wydawaniu decyzji określonej w art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy ogranicza się zatem do oceny potrzeby przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w koniecznym zakresie oraz stwierdzenia naruszenie przepisów postępowania. Z tych samych względów również Sąd - kontrolując decyzję kasacyjną, w zasadzie nie może wypowiadać się na temat meritum sprawy administracyjnej, gdyż byłoby to przedwczesne. W niniejszej sprawie niewątpliwie nie ustalono prawidłowo ani kto wybudował sporne obiekty budowlane, ani w jakie dacie one powstały.
Nie zbadano również, na co wskazał organ odwoławczy, czy na ich wybudowanie inwestor posiadał stosowne pozwolenie. W ocenie Sądu I instancji, brak było zatem jakichkolwiek podstaw aby na tym etapie uznać postępowanie prowadzone w tej sprawie za bezprzedmiotowe, skoro na działce stanowiącej własność Gminy Miasta J. znajduje się 7 obiektów budowlanych, co do których nie sposób na razie stwierdzić czy powstały w ramach samowoli budowlanej.
Sąd stwierdził również, że w osnowie rozstrzygnięcia organu II instancji brak jest słowa "decyzję", jednak stanowi to nieistotne uchybienie, które nie ma znaczenia dla oceny prawidłowości podjętego przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia, skoro zarówno z podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, jak i z jej uzasadnienia bezsprzecznie wynika, że uchyleniu i przekazaniu do ponownego rozpatrzenia podlegała decyzja organu I instancji.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał skargę za bezzasadną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2016, p.718), dalej p.p.s.a. oddalił skargę.
W skardze kasacyjnej P. M. zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie, polegające na nieuchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zaskarżonej decyzji, mimo iż zgromadzony w aktach sprawy administracyjnej materiał dowodowy pozwalał na uchylenie decyzji organu I instancji przez organ II instancji i umorzenie postępowania w sprawie, czego organ drugiej instancji nieprawidłowo nie uczynił, który to błąd został nieprawidłowo uznany przez Sąd administracyjny za prawidłowe działanie organu.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że w ocenie skarżącego nie zaistniały podstawy do oddalenia skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku. Zgromadzony w aktach sprawy administracyjnej materiał pozwalał na wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego, tj. uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie. Skarżący podkreślił, że w postępowaniu administracyjnym wykazane zostało, że przedmiotowe budynki są wykonane zgodnie z prawem. Zdaniem skarżącego, z pewnością nie zaistniały okoliczności pozwalające organowi nakazanie rozbiórki 7 obiektów budowlanych położonych w J. przy ulicy M.....
Inne rozstrzygnięcie organu drugiej instancji, wynikające z chęci uzupełnienia materiału dowodowego nie było prawidłowe, ponieważ w ocenie skarżącego kasacyjnie materiał sprawy pozwalał na umorzenie sprawy już na ówczesnym jej etapie. Wykonanie przedmiotowych obiektów nastąpiło w zgodzie z prawem, co umożliwiało wydanie decyzji uchylającej decyzję organu I instancji i umorzenie postępowania ze względu na nieistnienie konieczności nakazania rozbiórki. Nie było zatem konieczności przekazywania sprawy do ponownego rozpatrywania skoro postępowanie można było umorzyć. Odmienne zapatrywania organu drugiej instancji jak i Sądu I instancji są w ocenie skarżącego nieprawidłowe.
W związku z powyższym skarżący kasacyjnie wywiódł, że Sąd I instancji powinien był w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylić zaskarżoną decyzję, czego nieprawidłowo nie uczynił, a co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez P. M. nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, polegające na nieuchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zaskarżonej decyzji. W ocenie skarżącego kasacyjnie, zgromadzony w aktach sprawy administracyjnej materiał dowodowy pozwalał na uchylenie decyzji organu I instancji przez organ II instancji i umorzenie postępowania w sprawie. Błąd organu odwoławczego został nieprawidłowo uznany przez Sąd I instancji za prawidłowe działanie organu.
Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, że kasacyjny charakter zaskarżonego do Sądu I instancji rozstrzygnięcia determinował zakres kontroli dokonanej przez ten Sąd. Przeprowadzenie kontroli legalności decyzji kasacyjnej polega na dokonaniu przez Sąd oceny, czy wydanie przez organ odwoławczy decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a było uzasadnione, a więc czy organ ten wykazał zaistnienie przesłanek uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Sąd I instancji stwierdził, że powody dla których organ odwoławczy uznał za konieczne przeprowadzenie ponownego postępowania w I instancji stanowiły podstawę do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a.
Należy podzielić to stanowisko, albowiem powodem, dla którego Sąd I instancji uznał za uzasadnione zastosowanie przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a. było nieprawidłowo określenie przez organ I instancji: adresata decyzji nakazującej rozbiórkę sześciu obiektów budowlanych, nieustalenie inwestora robót, brak ustaleń daty ich wykonania oraz faktu, czy były one zrealizowane w ramach samowoli budowlanej, co uniemożliwiało sprawdzenie prawidłowości zastosowania nakazu z art. 48 ustawy Prawo budowlane. Decyzja kasacyjna, o której mowa we wskazanym przepisie, może być wydana jeżeli wystąpią łącznie dwie przesłanki: postępowanie przed organem I instancji prowadzone było z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wydanie decyzji kasacyjnej uzasadnia takie naruszenie przepisów postępowania, które skutkuje niewyjaśnieniem podstawowych okoliczności stanu faktycznego, bez którego niemożliwe jest jej rozstrzygnięcie. Dlatego organ odwoławczy, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazał w uzasadnieniu decyzji, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
Mając powyższe na uwadze, uznać należy za nieusprawiedliwiony powołany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie. Wskazane braki postępowania administracyjnego nie uzasadniały zastosowania przez organ odwoławczy art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., wobec tego Sąd I instancji nie mógł zastosować art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Skarżący kasacyjnie podał, że "wykonanie przedmiotowych obiektów nastąpiło w zgodzie z prawem, co umożliwiało wydanie decyzji uchylającej decyzję organu I instancji i umorzenie postępowania ze względu na nieistnienie konieczności nakazania rozbiórki", jednak ta okoliczność nie wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, na co słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji.
Uwzględniając powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.