Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 12 stycznia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 580/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. B. i E. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych.
Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Sąd stwierdził, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że PINB wszczął postępowanie administracyjne w sprawie wiaty zlokalizowanej na działce nr ew. [...] w M.. W ramach prowadzonego postępowania administracyjnego organ powiatowy stwierdził, że budowa ww. wiaty stanowi rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego na ww. działce.
Postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. PINB nakazał D. i D. W. wstrzymanie prowadzenia robót. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem [...]WINB nr [...], z dnia [...] lutego 2012 r.
Decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. PINB nałożył na D. i D. W. obowiązek sporządzenia i przedstawienia w terminie do dnia 30 kwietnia 2012 r. 4 egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego omawianego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz w razie potrzeby – wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.
Po przedłożeniu w PINB w Ż. w dniu [...] kwietnia 2012 r. projektu budowlanego zamiennego organ powiatowy decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. zatwierdził projekt budowlany zamienny wskazanego budynku, udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy jego budowie oraz nałożył obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na jego użytkowanie.
Odwołanie od ww. decyzji w ustawowym terminie złożyli J. i E. B..
Decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak: [...] [...]WINB utrzymał w mocy ww. decyzję organu powiatowego.
Wyrokiem z dnia 15 marca 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2189/12 WSA w Warszawie uchylił decyzję [...]WINB nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu powiatowego nr [...].
Następnie wyrokiem z dnia 6 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 1648/13 po rozpoznaniu skargi kasacyjnej D. W. i D. W. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił ww. wyrok WSA w Warszawie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia sądowi administracyjnemu.
Wyrokiem z dnia 8 czerwca 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 713/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję [...]WINB nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję PINB nr [...].
WSA podniósł, że organy obu instancji błędnie potraktowały istotne odstępstwo, w części dotyczącej wiaty, jako budowę odrębnego, niż budynek mieszkalny obiektu budowlanego przez co dokonały sprawdzeń z obowiązującymi przepisami tylko w tym zakresie. Natomiast, w ocenie Sądu, z projektu budowlanego zamiennego wynika, że wiata wraz z budynkiem mieszkalnym stanowi konstrukcyjną całość, a więc winna być traktowana jako rozbudowa budynku mieszkalnego. Sąd podniósł, że w tej części organy winny dokonać ponownej oceny zgodności rozbudowy budynku mieszkalnego, jako całości (wraz z wiatą) z obowiązującymi przepisami, w tym zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta M. zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w M. z dnia [...] maja 2004 r. oraz przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Wyrokiem z dnia 19 lutego 2016 r., sygn. akt II OSK 2503/15 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną złożoną przez D. W.a od ww. wyroku sądu administracyjnego.
W uzasadnieniu wyroku NSA podkreślił, że z ww. poglądem WSA nie można się zgodzić, gdyż nie znajduje on uzasadnienia w całokształcie sprawy, nawet jeżeli można by taki wniosek wysnuć na podstawie projektu budowlanego zamiennego. Ponadto pogląd ten nie wynika też z wyroku NSA z dnia 6 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 1648/13. W ocenie NSA trafnie zakwestionowano ten pogląd Sądu I instancji w pkt I, II i III skargi kasacyjnej, aczkolwiek zapomina się o oświadczeniu D. W. złożonym w piśmie z dnia 29 listopada 2011 r., skierowanym do PINB, w którym ww. stwierdził: "oświadczam, iż prowadzę rozbudowę budynku mieszkalnego, dobudowując do niego wiatę od strony wnioskodawcy P. E. B.". Co do pozostałych zarzutów zamieszczonych w pkt I, II i III skargi kasacyjnej, NSA wskazał, że nie można się z nimi zgodzić. Według stanowiska sądu odwoławczego z faktu, że wiata nie ma definicji ustawowej nie wypływa wniosek, że zostały naruszone wskazane tam przepisy i nie ma wątpliwości, że wiata jest też obiektem budowlanym, chociaż nie jest budynkiem.
W tym przypadku do przedmiotowej wiaty z uwagi na jej wielkość nie mógł mieć zastosowania art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. W ocenie NSA, należy zgodzić się z tym, że wiaty mogą być obiektami wolnostojącymi, jak i konstrukcyjnie związanymi z innym obiektem, jednak to samo w sobie, nie stanowi rozstrzygnięcia w tej sprawie. W ocenie sądu II instancji wydane w niniejszej sprawie postanowienia i decyzje przez organy nadzoru budowlanego i powołane w nich przepisy (art. 50 ust. 1 pkt 4, art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego) nie dają jednoznacznej odpowiedzi na czym polegało istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego, to jest czy była to jedynie budowa wiaty, która powstała nielegalnie po prawie 20 latach od wydania pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Ponadto nie wyjaśniono też dlaczego budowę wiaty objęto postępowaniem naprawczym, skoro obiekt ten nie był objęty pozwoleniem na budowę z dnia [...] września 1992 r.
NSA podniósł, że można się zgodzić z poglądem, że budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] nie jest samowolą budowlaną, bo była wcześniej wydana na budowę tego obiektu decyzja o pozwoleniu na budowę, jednakże na budowę wiaty nie było wydane wymagane pozwolenie na budowę. Sam fakt połączenia konstrukcji wiaty z budynkiem mieszkalnym, nie może decydować o przyjętej kwalifikacji prawnej. Ponadto zgodnie z art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego właściwy organ uchyla decyzję o pozwoleniu na budowę, w przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, natomiast z przekazanych akt sprawy nie wynika czy decyzja z dnia [...] września 1992 r. została uchylona.
NSA stwierdził, że skarga kasacyjna jest zasadna tylko w tej części, w której kwestionuje się przyjęty pogląd, iż dobudowana do budynku mieszkalnego wiata stanowi z nim jedną całość oraz w tej części, w której podnosi się, że nie ustalono prawidłowo stanu faktycznego sprawy, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jednakże nie dyskwalifikuje to rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji, gdyż pozwoli ono na dokładne wyjaśnienie całej sprawy i ewentualną weryfikację przyjętej kwalifikacji prawnej. Konkludując NSA wskazał, że postępowanie naprawcze określone w art. 50 i 51 Prawa budowlanego, powinno dotyczyć tego co było przedmiotem wydanego wcześniej pozwolenia na budowę lub dokonanego zgłoszenia, nie powinno natomiast stanowić konkurencji dla postępowania legalizacyjnego określonego w art. 48, 49, 49b Prawa budowlanego, które dotyczy innych stanów faktycznych.
Ponadto, zdaniem NSA, można zgodzić się z wyrażonym w tej sprawie poglądem, że ponieważ wiata nie jest budynkiem to nie mają zastosowania wprost przepisy np. § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich sytuowanie. Nie można jednak w związku z tym przyjąć poglądu, że wiatę można dowolnie sobie usytuować w każdym miejscu na działce, gdyż w takim razie należy brać pod uwagę chociażby przepisy § 13, § 60 ww. rozporządzenia oraz przepisy określające wymagania przeciwpożarowe i to do jakich celów faktycznie wykorzystywana jest dana wiata.
Mając powyższe na uwadze PINB dokonał ponownej oceny zebranego materiału dowodowego w omawianej sprawie. W dniu 20 lipca 2016 r. PINB przeprowadził oględziny w celu ustalenia aktualnego stanu faktycznego podczas których stwierdził, że wymiary budynku mieszkalnego jednorodzinnego są zgodne z projektem budowlanym zamiennym. Z robót koniecznych do wykonania zawartych w projekcie budowlanym zamiennym częściowo wykonano podział ściankami działowymi na strychu oraz w tej części wymieniono okna na PCV. Na elewacji budynku od strony działki nr ew. [...] na parterze i pierwszym piętrze w otworach okiennych wstawiono luksfery. Otwór okienny piwnicy na tej elewacji został zamurowany.
Ponadto ustalono, że na pięciu belkach drewnianych o przekroju 14 cm x 14 cm opartych na słupach i zakotwionych w ścianie zewnętrznej szczytowej budynku wykonano dach dwuspadowy (pełne deskowanie na pięciu krokwiach), kryty papą o wysokości w kalenicy ok. 4,50 m. Zamontowano rynny i rury spustowe. Wody opadowe odprowadzane są na teren nieutwardzony własnej posesji. Słupy wspierające konstrukcję dachu pokryte tynkiem mineralnym. Obrys połaci dachu pokrywa się z elewacją frontową i tylną budynku. Od strony działki nr ew. [...] wysunięty został poza linię słupów o ok. 7 cm. Odległość słupów od ogrodzenia z działką sąsiednią wynosi ok. 0,6 m. D. W. oświadczył, że ww. roboty zostały wykonane po wydaniu przez [...]WINB decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. W dzienniku budowy zawarte zostały stosowne wpisy w tym zakresie. Opisane ww. roboty nadzorował ustanowiony przez inwestora kierownik budowy J. K..
Po analizie projektu budowlanego zamiennego znajdującego się w aktach sprawy organ powiatowy stwierdził, że ww. dokumentacja projektowa jest niekompletna.
Postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. PINB wezwał inwestora do uzupełnienia ww. dokumentacji projektowej zamiennej w wyznaczonym terminie. Następnie postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2016 r. na wniosek inwestora zmienił termin wskazany we własnym postanowieniu nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r.
W dniu 14 października 2016 r. D. W. przedłożył w organie powiatowym projekt budowlany zamienny ww. inwestycji.
Decyzją nr [...] z dnia [...] września 2016 r., znak: [...] Starosta Ż. uchylił własną decyzję nr [...] r. z dnia [...] września 1992 r. o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego na działce nr ew. [...] w miejscowości Mszczonów.
Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r., znak: [...] PINB zatwierdził projekt budowlany zamienny przedmiotowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego na działce nr ew. [...] położonej w M. przy ul. S. [...], obręb [...], kategoria obiektu – I oraz udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budowie ww. budynku, jednocześnie nakładając obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego budynku mieszkalnego przed przystąpieniem do użytkowania przedmiotowego obiektu budowlanego.
Odwołanie od ww. decyzji w ustawowym terminie złożyli J. i E. B..
Decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. Nr [...] znak: [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania J. B. oraz E. B. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ż. z dnia [...] listopada 2016 r., znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany zamienny budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego na działce nr ew. [...] położonej w M. przy ul. S. oraz udzielającej pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budowie ww. budynku, jednocześnie nakładającej obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego budynku mieszkalnego – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że w jego ocenie PINB dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy.
[...]WINB nadmienił, że z analizy dokumentów zebranych w sprawie w tym dokumentacji zamiennej wynika, że w trakcie budowy zostały wprowadzone zmiany polegające na pozyskaniu pomieszczeń gospodarczych na poziomie piwnicy, pomniejszeniu kuchni na parterze i wykonaniu wc, zmian w niektórych ściankach działowych w budynku, zmianie wysokości kondygnacji, zabudowaniu części tarasu na piętrze i pozyskaniu jadalni, zmianach w stolarce. Ponadto rozpoczęto dobudowę wiaty od strony elewacji bocznej, która na dzień rozpatrywania niniejszej sprawy została wykonana. Organ powiatowy bowiem ustalił, że na pięciu belkach drewnianych o przekroju 14 cm x 14 cm opartych na słupach i zakotwionych w ścianie zewnętrznej szczytowej budynku wykonano dach dwuspadowy (pełne deskowanie na pięciu krokwiach), kryty papą o wysokości w kalenicy ok. 4,50 m. Ponadto zamontowano rynny i rury spustowe. Wody opadowe odprowadzane są na teren nieutwardzony własnej posesji.
Słupy wspierające konstrukcję dachu pokryte tynkiem mineralnym. Obrys połaci dachu pokrywa się z elewacją frontową i tylną budynku. Od strony działki nr ew. [...] wysunięty został poza linię słupów o ok. 7 cm. Odległość słupów od ogrodzenia z działką sąsiednią wynosi ok. 0,6 m.
Zmiany opisane powyżej nie naruszają w sposób zasadniczy układu konstrukcyjnego budynku, nie zwiększają rozpiętości konstrukcji stropów i nie mają dużego wpływu na zmianę konstrukcji dachu. Roboty budowlane wykonano zgodnie ze sztuką budowlaną, budynek jest w dobrym stanie technicznym.
W ocenie [...]WINB organ I instancji prawidłowo stwierdził, że w niniejszej sprawie wiata dobudowana do ww. budynku mieszkalnego powstała w toku niezakończonego procesu inwestycyjnego i jest technicznie powiązana z budynkiem mieszkalnym tj. wsparta jest z jednej strony o budynek oraz że jest powiązana funkcjonalnie z tym budynkiem.
Organ wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 2 Prawa budowlanego wiaty nie można zakwalifikować jako obiektu należącego do kategorii budynków. Budynek jest to obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadający fundamenty i dach. Przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie mają co do zasady zastosowanie do budynków, natomiast do budowli nadziemnych i podziemnych wyłącznie gdy spełniają one warunki użytkowe budynku. Uznanie, że określona wiata może posiadać ewentualne cechy użytkowe budynku wymaga przeprowadzenia wnikliwego postępowania wyjaśniającego i odpowiedniego procesu interpretacyjnego. W omawianej sprawie, zdaniem [...]WINB, przedmiotowa wiata nie jest budynkiem i nie posiada cech użytkowych budynku.
Jak wynika z dokumentacji projektowej przedmiotowa wiata składa się z 5 słupów, nie posiada ścian osłonowych, dach ma być pokryty blachodachówką, zaś posadzka wykonana z kostki brukowej. Belki drewniane zakotwione są w ścianie zewnętrznej szczytowej budynku (str. 25 projektu budowlanego). Przedmiotowy obiekt należy zaliczyć do kategorii budowli, która nie posiada cech użytkowych budynku, a do tych nie znajdują zastosowania przepisy odległościowe określone w ww. rozporządzeniu. Mając na uwadze powyższe lokalizacja przedmiotowej wiaty, która ma służyć do czasowego postoju samochodu osobowego na gruncie obowiązującego prawa jest dopuszczalna.
[...]WINB stanął na stanowisku, że pomimo tego, iż ww. wiata powstała w 2011 r., tj. 19 lat po wydaniu pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, to jak to wynika z zapisów dziennika budowy, budowa budynku nadal jest prowadzona w oparciu o ważną decyzję o pozwoleniu na budowę. Inwestycja nie została oddana do użytkowania. Wobec powyższego zasadnym jest uznanie, że budowa ww. wiaty stanowi istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego budynku mieszkalnego i warunków pozwolenia na budowę tego budynku. Zarzuty zawarte w odwołaniu w tym zakresie organ uznał za niezasadne.
W sytuacji istotnego odstąpienia od warunków pozwolenia na budowę i zatwierdzonego projektu budowlanego organ nadzoru budowlanego podejmuje stosowne działania mające na celu doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.
Celem postępowania opartego na art. 51 Prawa budowlanego jest doprowadzenie wykonanych robót budowlanych (obiektu budowlanego) do stanu zgodnego z prawem, co należy rozumieć jako stan, w którym określone roboty budowlane nie będą pozostawały w kolizji z przepisami prawa, a w szczególności z przepisami Prawa budowlanego, warunkami technicznymi, przepisami miejscowego planu zagospodarowania bądź w przypadku jego braku decyzją o warunkach zabudowy.
Obowiązkiem projektanta jest opracowanie projektu budowlanego zamiennego zgodnie z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, a także w sposób zapewniający doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Stosownie zaś do art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w odniesieniu do projektu budowlanego zamiennego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące projektu budowlanego pierwotnego, tj. m. in. art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Dalej zgodnie z art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo – jeżeli budowa została zakończona – o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. W decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.
Natomiast zgodnie z art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego w przypadku niewykonania w terminie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego.
W ocenie organu odwoławczego organ I instancji dokonał oceny przedłożonego projektu zamiennego zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Wykonał również zalecenie zawarte w wyrokach sądów administracyjnych wydanych w niniejszej sprawie.
Przedłożenie w PINB w Ż. projektu budowlanego zamiennego pozwoliło na ocenę prawidłowości wykonanych robót budowlanych pod kątem zgodności ze sztuką budowlaną i przepisami oraz umożliwiło legalizację wykonanych samowolnie zmian. Analiza przedłożonej dokumentacji w świetle art. 35 Prawa budowlanego nie wykazała naruszenia przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak też przepisów szczególnych.
Wypełniając dyspozycję art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego organ II instancji stwierdził, że rozwiązania przyjęte w projekcie zamiennym nie naruszają uzasadnionych i chronionych przepisami interesów osób trzecich i czynią zadość warunkom określonym w przepisach techniczno-budowlanych i przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Dodatkowo organ wskazał, że projekt budowlany zamienny ww. inwestycji jest zgodny z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego ww. działkę. Z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta M. zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w M. z dnia [...] maja 2004 r. wynika bowiem, że działka objęta niniejszym postępowaniem znajduje się na terenie oznaczonym w planie jako 19MU/K, tj. teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług przeznaczonych pod utrzymanie istniejących oraz realizację nowych budynków mieszkalnych jednorodzinnych i usługowych oraz istniejących i projektowanych dróg dojazdowych i ciągów pieszo-jezdnych. Ww. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje min 40% powierzchni biologicznie czynnej, max 60% powierzchni zabudowanej i utwardzonej. Nie przewiduje natomiast ograniczeń co do wysokości budynków mieszkalnych.
Mając powyższe na uwadze [...]WINB wskazał, że według omawianego projektu budowlanego zamiennego budynku mieszkalnego jednorodzinnego powierzchnia biologicznie czynna wynosi 568,62 m2, tj. 72,7 %, tak więc część zabudowana działki w tym utwardzona wynosi 213,38 m2 co wynosi 27,3%. Inwestorowi nie można zatem w tym zakresie zarzucać naruszenia przepisów prawa w kontekście art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego.
[...]WINB zgodził się z organem I instancji, że w niniejszej sprawie z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wynika wymóg ustanowienia drogi pożarowej dla ww. inwestycji czy też dla ul. S. o szerokości 5 m i długości 20 m. Projektowany budynek należy zakwalifikować do niskiej grupy wysokościowej (N) i do kategorii zagrożenia ludzi ZL IV (mieszkalnej). W § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 124, poz. 1030) nie wymieniono obiektów budowlanych o takich parametrach. W związku z powyższym inwestor nie ma obowiązku realizacji drogi pożarowej dla projektowanego budynku.
MIWNB podniósł również, że przedłożony przez inwestorów projekt budowlany zamienny sporządzony został przez osoby ze stosownymi uprawnieniami i zgodnie z wymogami określonymi w przepisach Prawa budowlanego. Także autorzy projektu złożyli oświadczenie, że projekt został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej.
Dzięki powyższemu, jak stwierdził organ II instancji, możliwe stało się zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego. Natomiast na dalszym etapie na inwestorach ciąży obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie inwestycji.
Zdaniem organu, realizacja każdego obiektu budowlanego wiąże się z określonymi ograniczeniami dla nieruchomości sąsiednich, jednak nie może to ograniczać prawa inwestora do zabudowy działki w sposób zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, które wbrew wątpliwościom podnoszonym przez strony zostały zachowane. W tym kontekście zarzuty odnoszące się do szeregu utrudnień dla otoczenia w przypadku zrealizowania przedmiotowej inwestycji nie mogą odnieść zamierzonego skutku, gdyż dotyczą jedynie interesu faktycznego, a nie interesu prawnego rozumianego jako naruszenie konkretnych przepisów prawa i pozostają bez wpływu na niniejsze postępowanie administracyjne.
[...]WINB przypomniał także, że decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. PINB nałożył na D. i D. W. obowiązek sporządzenia i przedstawienia w terminie do dnia 30 kwietnia 2012 r. 4 egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego przedmiotowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych, do którego będą miały zastosowanie odpowiednie przepisy dotyczące projektu budowlanego – rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, oraz w razie potrzeby – wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Ww. decyzja nie była przedmiotem postępowania odwoławczego, wobec czego jest ostateczna i znajduje się w obiegu prawnym.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów zawartych w odwołaniu [...]WINB wskazał, iż nie można zgodzić się ze skarżącymi, że wiata zacienia ich budynek. Organ dał wiarę analizie zacienienia sąsiedniej nieruchomości od dobudowanej wiaty znajdującej się w dokumentacji projektowej zamiennej. Nadto [...]WINB nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącej, że pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wygasło w 2002 r. W aktach sprawy brak jest decyzji odpowiedniego organu stwierdzającego wygaśniecie decyzji o pozwoleniu na budowę z 2002 r. Natomiast w aktach sprawy znajduje się decyzja Starosty Ż. nr [...] z dnia [...] września 2016 r., znak: [...], którą uchylił własną decyzję nr [...] r. z dnia [...] września 1992 r. o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego na działce nr ew. [...] w miejscowości Mszczonów z uwagi na prowadzenie przez organ nadzoru budowlanego postępowania administracyjnego w omawianej sprawie (art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego).
W ocenie [...]WINB organ I instancji dokonał oceny zebranego materiału dowodowego zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami zawartymi w K.p.a., tj. w oparciu o zasady wynikające z art. 7, 77, 80 K.p.a..
W piśmie z dnia 15 lutego 2017 r. J. i E. B. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozstrzygnięcie [...]WINB z dnia [...] stycznia 2017 r.
Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów administracyjnego prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w tym naruszenie art. 51 ust.4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. r. Prawo budowlanego poprzez zatwierdzenie projektu zamiennego budynku mieszkalnego jednorodzinnego położonego na działce nr [...], w M., przy ul. S. nr [...] oraz udzielenie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy ww. budynku, podczas gdy zamienny projekt budowlany objęty zaskarżoną decyzją jest niezgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta M. zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w M. oraz z art. 35, art. 50a i art. 51 Prawa budowlanego.
W oparciu o ww. zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji nr [...] PINB z dnia [...] listopada 2016 r., znak sprawy [...] oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W ocenie skarżących stanowisko organów administracji jest nieprawidłowe i nie uwzględnia struktury technicznej oraz umiejscowienia wiaty. Skarżący podnieśli, że biorąc pod uwagę konstrukcję i przeznaczenie wiaty nie można jej traktować jako drobny element dobudowany do budynku mieszkalnego, lecz jako budowlę zbliżoną do budynku o charakterze gospodarczym, przyłączoną do budynku mieszkalnego.
Ponadto podnieśli, że [...]WINB nie przeprowadził szczegółowej analizy kwestionowanej wiaty biorąc pod uwagę jej przeznaczenie. Zdaniem skarżących, kwestionowana wiata powinna być uznana za konstrukcję budowlaną, do której należy stosować zasady odnoszące się do garaży i budynków gospodarczych.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie.
Wyrokiem z dnia 12 stycznia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 580/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2017 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych.
W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że organy administracji oraz Sąd związane są wykładnią prawa dokonaną w toku postępowania przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 1648/13, oraz w wyroku z dnia 19 lutego 2016 r. sygn. akt II OSK 2503/15 oraz orzeczeniami tutejszego sądu w zakresie wskazanym przez NSA.
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku sygn. akt II OSK 1648/13 z dnia 6 lutego 2015 r. wskazał przede wszystkim, że akceptuje pogląd organów administracji, że będąca przedmiotem sporu wiata nie jest budynkiem i w związku z tym nie podlega przepisom prawa odnoszącym się do budynków.
W wyroku z dnia 19 lutego 2016 r. sygn. akt II OSK 2503/15 Naczelny Sąd Administracyjny, podtrzymał wskazany pogląd wskazując, że ponieważ wiata nie jest budynkiem, to nie mają do niej zastosowania wprost przepisy np. § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich sytuowanie. NSA podkreślił jednak, że nie można automatycznie przyjąć poglądu, że wiatę można dowolnie usytuować w każdym miejscu na działce. Wskazał na przepisy § 13, § 60 ww. rozporządzenia oraz przepisy określające wymagania przeciwpożarowe, w tym § 270 i następne rozporządzenia oraz na potrzebę poczynienia ustaleń do jakich celów faktycznie wykorzystywana jest dana wiata. W uzasadnieniu NSA wskazał przede wszystkim na potrzebę prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy.
Zdaniem Sądu, analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że organy administracji przeprowadziły postępowanie z uwzględnieniem wskazań Naczelnego Sądu Administracyjnego dokonując trafnych ustaleń faktycznych i ich prawidłowej oceny, w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Tym samym skarga podlega oddaleniu.
W ocenie Sądu, w szczególności Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ż. ustalił, że decyzją z dnia [...] września 1992 r. właściwy organ udzielił D. i D. małżonkom W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego stanowiącego 1/2 bliźniaka, w oparciu o przedłożony przez nich indywidualny projekt architektoniczno-budowlany, na działce usytuowanej w M., przy ul. S. [...]. W projekcie nie była uwidoczniona wiata. Do chwili orzekania budowa nie została zakończona, inwestycja nie została oddana do użytkowania, natomiast w aktach sprawy znajduje się decyzja Starosty Ż. z dnia [...] września 2016 r. uchylająca decyzję tego organu z dnia [...] września 1992 r. stanowiącą pierwotne pozwolenie na budowę, na podstawie art. 36a ust.2 prawa budowlanego.
Wobec powyższego, w ocenie Sądu, zasadnie PINB uznał, że wykonanie przez inwestorów określonych prac wskutek zmian dokonanych w projekcie (które zostały szczegółowo opisane w uzasadnieniu decyzji, a co do których Sąd podziela pogląd organów, że nie naruszają w sposób istotny układu konstrukcyjnego budynku, nie zwiększają rozpiętości stropów ani konstrukcji dachu) oraz dobudowanie wiaty nastąpiło w toku niezakończonego procesu inwestycyjnego i stanowi istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego budynku objętego decyzją o pozwoleniu na budowę z 1992 r.
Trafnie zatem organ nadzoru budowlanego podjął działania mające na celu doprowadzenie wykonanych dotychczas przez inwestorów robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem w postępowaniu naprawczym uregulowanym w treści art. 51 i nast. prawa budowlanego. W tym celu zostali oni zobowiązani do przedstawienia projektu zamiennego na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3.
W następstwie wytycznych wskazanych w cytowanych wyżej wyrokach NSA, w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, PINB w Ż. decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. działając na podstawie art. 51 ust. 4 prawa budowlanego zatwierdził projekt budowlany zamienny budynku mieszkalnego jednorodzinnego, udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budynku i nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego. W uzasadnieniu organ szczegółowo opisał i omówił zmiany wprowadzone w trakcie budowy w budynku mieszkalnym oraz fakt dobudowy wiaty od strony elewacji bocznej zlokalizowanej przy ogrodzeniu Skarżących.
W ocenie Sądu organy prawidłowo wykonały także dyspozycję art. 35 ust. 1 prawa budowlanego. Trafnie też organy oceniły, że rozwiązania przyjęte w zatwierdzonym projekcie zamiennym pozostają w zgodzie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przepisami techniczno- budowlanymi oraz nie kolidują z chronionym prawem interesem osób trzecich.
Ustalenia i oceny organu I instancji zostały podzielone przez organ odwoławczy. Sąd w pełni je zaakceptował i uznał je za własne. Nie są one także kwestionowane przez skarżących, za wyjątkiem kwestii odnoszących się do wybudowania wiaty i związanych z tym ocen prawnych.
W nawiązaniu do powyższego podkreślenia, zdaniem Sadu, wymaga, co zostało w sprawie niniejszej przesądzone w cytowanych na wstępie wyrokach NSA, że wiata jako obiekt niebędący budynkiem w rozumieniu prawa budowlanego, nie podlega regulacji zawartej w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nie mają więc do wiaty zastosowania normy odnoszące się do odległości pomiędzy zewnętrznymi ścianami budynków, względnie odległości pomiędzy budynkami a granicą sąsiedniej działki budowlanej zawarte w tych przepisach. Wynika to z treści art. 3 pkt 2 prawa budowlanego, zgodnie z którym budynek jest to obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadający fundamenty i dach.
W ocenie Sądu, brak jest w sprawie niniejszej jakichkolwiek podstaw do uznania, że przedmiotowa wiata jest budynkiem lub nosi cechy użytkowe budynku. Treść projektu przesądza, że jej konstrukcja zawiera 5 murowanych słupów, dach dwuspadowy, skierowany w stronę działki inwestora, belki drewniane zakotwione w ścianie zewnętrznej szczytowej budynku, nie posiada ścian osłonowych, a posadzka urządzona jest z kostki brukowej. Potwierdzeniem wskazanych ustaleń są także dołączone do akt sprawy fotografie. Dokumentują one, że przedmiotową wiatę stanowi otwarta, zadaszona przestrzeń stanowiąca modelowy wzór wiaty jako obiektu, który nie nosi cech użytkowych budynku.
Wbrew treści skargi, analiza projektu oraz zdjęć znajdujących się w aktach sprawy nie potwierdza, że analizowana wiata powinna zostać uznana za " budowlę zbliżoną do budynku o charakterze gospodarczym, przyłączoną do budynku mieszkalnego". Przeczy temu zarówno projekt graficzny jak również dokumentacja zdjęciowa. Sąd zaakceptował natomiast zarzuty skargi, że wbrew wytycznym NSA, [...]WINB nie dokonał zaleconej analizy przeznaczenia omawianej wiaty. Fakt ten jednakże nie wpływa, zdaniem Sądu, na ocenę prawidłowości dokonanego w sprawie rozstrzygnięcia w tym zakresie. Już pobieżna ocena prowadzi bowiem do wniosku, że wiata będąca przedmiotem sporu przeznaczona jest do parkowania aut. Wskazuje na to zarówno jej kształt, wielkość oraz składowanie w niej widocznych na zdjęciu opon samochodowych. Powyższe zaś uzasadnia dlaczego organy administracji nie przeprowadziły sugerowanej przez skarżących analizy pod kątem uznania jej za "budowlę zbliżoną do budynku o charakterze gospodarczym". Tym samym nie można uczynić im skutecznego zarzutu nieprzeanalizowania zasad odnoszących się do budowy garaży i budynków gospodarczych.
Jednocześnie organy obu instancji wykonały zalecenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie analizy zacieniania i przysłaniania nieruchomości Skarżących przez sporną wiatę w świetle zapisu § 13, § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich sytuowanie, oraz przepisów określające wymagania przeciwpożarowe, w tym § 270 tego rozporządzenia. Sąd stwierdził, że w całości podziela i aprobuje ustalenia i oceny tam zawarte nie znajdując potrzeby ich ponownego przytaczania w tej części uzasadnienia.
Z tych wszystkich przyczyn, zdaniem Sądu, uznać należy, że organy rozpoznające sprawę dokonały wyczerpujących ustaleń w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz wiarygodnej oceny dowodów na podstawie prawidłowo zastosowanych przepisów prawa. Jednocześnie zarówno PINB jak i [...]WINB wykonały wszystkie pozostałe wytyczne sądów sformułowane w toku postępowania.
Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wnieśli J. B. i E. B. podnosząc zarzuty naruszenia:
- 1) art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U z 2017 r., poz. 1332 ze zmianami) poprzez uznanie projektu zamiennego budynku mieszkalnego jednorodzinnego położonego na działce nr [...] w M. przy ul. S. nr [...] za prawidłowy pod względem prawnym podczas, gdy zamienny projekt budowlany objęty skargą kasacyjną jest niezgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta M. zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w M. oraz z art. 35, art. 50a i art. 51 Prawa budowlanego;
- 2) przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zmianami) poprzez niezastosowanie tych przepisów do analizy tzw. wiaty postawionej na działce nr [...] w M., przy ul. S. nr [...], podczas gdy wiata z uwagi na konstrukcję i sposób użytkowania stanowi element budynku mieszkalnego posiadającego cechy garażu.
Skarżący kasacyjnie stwierdzili, że D. W. i D. W. bez uprzedniego pozwolenia na budowę postawili tzw. wiatę przylegającą do budynku mieszkalnego na działce nr [...], w M., przy ul. S. nr [...]. Problem wynikający z naruszenia przepisów Prawa budowlanego był już rozpatrzony wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 czerwca 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 713/15 oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2016 r., sygn. akt II OSK 2503/15. We wskazanych wyżej orzeczeniach określono jakie czynności powinien przeprowadzić organ nadzoru budowlanego w celu kontroli poczynionej inwestycji oraz podjęcia decyzji w zakresie utrzymania przedmiotowej konstrukcji albo jej rozbiórki.
Decyzją nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2017 r. oraz decyzją nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ż. z dnia [...] listopada 2016 r. zatwierdzono zamienny projekt zamienny i udzielono pozwolenie na wznowienie robót budowlanych. Zdaniem skarżących J. B. i E. B. wyżej podane decyzje w sposób rażący naruszają Prawo budowlane natomiast wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2018 r., sygn. VII SA/Wa 580/17 nie zawiera argumentów przemawiających za zatwierdzeniem zamiennego projektu budowlanego pozwalającego na zachowanie tzw. wiaty.
Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta M. zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w M. wskazuje dla konstrukcji budowlanych o charakterze gospodarczym następujące reguły:
- 1. "dopuszcza się sytuowanie budynków gospodarczych i garaży o powierzchni zabudowy do 45 m2 i wysokości do 3,5 m w granicach działek (bocznych i tylnej) (§ 8 pkt 10 uchwały),
- 2. "maksymalna powierzchnia zabudowy budynków gospodarczych i garażowych wolnostojących wynosi łącznie 60 m2 (na jednej działce); maksymalna wysokość nowych budynków garażowych/gospodarczych wynosi 6 m; budynki garażowe i gospodarcze mogą być tylko parterowe; wysokość podłogi parteru wynosi maksymalnie 0.15 m nad terenem" (§ 11 uchwały — 19MU/K).
Zdaniem skarżących, konstrukcja przedmiotowej wiaty oparta jest na słupach wykonanych z pustaków keramzytowych o wymiarach 0,38 m x 0,38 m, opartych na betonowych fundamentach. Słupy znajdują się w odległości 40 cm od granicy z nieruchomością należącą do skarżących. Wysokość wiaty wynosi 4,50 m, a jej powierzchnia co najmniej 40 m kw. Analizując konstrukcję i sposób jej wykorzystywania przez właścicieli, wiatę należy traktować jako garaż przyłączony do budynku mieszkalnego. Stanowisko skarżących kasacyjnie, ich zdaniem, potwierdzają w pełni zdjęcia wiaty załączone do skargi kasacyjnej.
W zaskarżonym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że wiata dobudowana do budynku mieszkalnego zawiera otwartą, zadaszoną przestrzeń stanowiącą modelowy wzór wiaty jako obiektu, który nie nosi cech użytkowych budynku. WSA twierdzi zatem, że do wiaty kwestionowanej przez J. B. i E. B. nie mają zastosowania przepisy prawa budowlanego i reguły miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczące budynków.
Mając na uwadze powyższe argumenty skarżący kasacyjnie twierdzą, że biorąc pod uwagę miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta M. oraz przepisy Prawa Budowlanego konstrukcja wykonana przez D. W. i D. W. powinna ulec rozbiórce. Wiata narusza schemat konstrukcji budynków ustalony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, gdyż powoduje naruszenie tzw. odstępów od budynków bliźniaczych. Jeżeli każdy z właścicieli posesji posiadałby zezwolenie na postawienie takiej wiaty, wówczas budynki stanowiłyby ciągłość konstrukcyjną, która nie jest zawarta w schemacie ustalonym przez lokalne władze. Kształt kwestionowanej wiaty z uwagi na dużą wysokość i powierzchnię stanowi ponadto miejsce do parkowania kilku samochodów i magazynowanie przedmiotów o znacznej objętości. Wbrew stanowisku zawartemu w zaskarżonym wyroku nie jest to wzór wiaty, lecz nosi cechy budynku użytkowego posiadającego cechy garażu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
NSA rozpatrywał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), uznając, że ze względu na intensyfikację rozwoju epidemii przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można było przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez J. B. i E. B. nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U z 2017 r., poz. 1332 ze zmianami). Zarzut naruszenia tego przepisu opiera się na przyjętym przez skarżących kasacyjnie założeniu, że zrealizowany obiekt nie jest w istocie wiatą, tylko budynkiem gospodarczym co z kolei oznacza, iż jego realizacja jest niezgodna z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta M. (uchwała nr [...]). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, twierdzenie skarżących kasacyjnie, że zrealizowany przez inwestorów obiekt budowlany jest budynkiem gospodarczym nie znajduje uzasadnienia. Zarówno analiza danych zawartych w projekcie budowlanym jak i zdjęć tego obiektu pozwala stwierdzić, że zarówno organy administracji jak i Sąd I instancji zasadnie uznały, że jest to wiata. Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma okoliczność, że o zakwalifikowaniu zrealizowanego obiektu budowlanego jako wiaty przesądził jednoznacznie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku NSA z dnia 6 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 1648/13.
Poglądem tym był związany zarówno Sąd I instancji jak i organy administracji. Zrealizowany obiekt budowlany nie jest więc, jak twierdzą skarżący kasacyjnie "tzw. wiatą", tylko wiatą. Brak jest również podstaw do przyjęcia, by z uwagi na opisaną przez skarżących kasacyjnie konstrukcję wiaty traktować ją jako garaż przyłączony do budynku mieszkalnego. Stanowisko takie jest sprzeczne z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyroku, które to stanowisko jest wiążące w sprawie.
Odnośnie do drugiego z podniesionych zarzutów stwierdzić należy, że nie mógł on być przedmiotem merytorycznej oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Z treści art. 176 P.p.s.a. wynika, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych. Nieodzownym elementem konstrukcyjnym skargi kasacyjnej jest m.in. wskazanie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć wskazanie przepisu prawnego, który zdaniem skarżącego kasacyjnie, został naruszony. Wymogu tego nie spełnia postawienie ogólnego zarzutu naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które to rozporządzenie zawiera 332 paragrafy. Zarzut ten nie został także skonkretyzowany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej poprzez wskazanie, który przepis lub przepisy tego rozporządzenia zostały naruszone. Jedynie z opisu zwartego w treści zarzutu można wnioskować, że zdaniem skrżących kasacyjnie wiata, której dotyczył wyrok Sądu I instancji spełnia funkcję użytkową budynku i w związku z tym na mocy § 2 ust. 1 powinny mieć do niej zastosowanie przepisy tego rozporządzenia.
Jeśli przyjąć, że skarżący kasacyjnie w istocie zamierzali podnieść zarzut naruszenia § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, to zarzut taki należałoby uznać za niezasadny. Samochody mogą być parkowane zarówno w garażu ale może do tego być wykorzystywana również wiata. Sam ten fakt nie przesądza zatem o tym, że wiata pełni funkcję użytkową budynku. Analogiczna sytuacja ma miejsce w przypadku przechowywania przedmiotów. Budynek zapewnia pełną ochronę przed warunkami atmosferycznymi, podczas gdy zrealizowana przez inwestorów wiata takiej ochrony nie zapewnia. Nie ma tym samym podstaw do przyjęcia, że wiata ta spełnia funkcję użytkową budynku gospodarczego.
Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.