Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Ke 24/18, po rozpoznaniu skargi T. [...] S.A. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2017 r., znak: [...], w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych: 1) uchylił zaskarżoną decyzję;
- 2) zasądził od Wojewody [...] na rzecz T. [...] S.A. z siedzibą w W. kwotę 300 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, a w pozostałym zakresie odstąpił od zasądzenia tych kosztów.
Wyrok został podjęty w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Wnioskiem z dnia 5 września 2017 r. T. [...] S.A. z siedzibą w W. (zwana dalej: Spółką) zgłosiła do Starosty [...] zamiar budowy tymczasowego obiektu budowlanego niepołączonego w sposób trwały z gruntem i przewidzianego do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce, w terminie nie późniejszym niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu, wraz z zasilaniem w energię elektryczną na podlicznik ze złącza właściciela obiektu, na terenie działki nr [...] przy ul. P. [...], [...] S. - funkcja obiektu: stacja bazowa telefonii komórkowej "[...] S. [...]" - obiekt użyteczności publicznej.
Starosta [...] decyzją z dnia [...] września 2017 r., znak: [...], na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 290 ze zm., zwana dalej: "k.p.a."), wniósł sprzeciw od powyższego zgłoszenia, uznając, że wnioskowane zamierzenie stanowi budowlę zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego oraz że inwestycja może wprowadzać ograniczenia lub uciążliwości dla terenów sąsiednich i wymaga uzyskania pozwolenia na budowę.
Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Spółka, zarzucając naruszenie art. 29 ust. 1 pkt 12 w zw. z art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, art. 30 ust. 6 pkt 1 w zw. z ust. 7 pkt 4 Prawa budowlanego, art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, art. 6, art. 7, art. 77 k.p.a.
Wojewoda [...] powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] listopada 2017 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania Spółki, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że zakres robót przewiduje roboty budowlane polegające na ustawieniu bloczków betonowych na wypoziomowanym terenie, a następnie ustawieniu na nich i montażu konstrukcji stalowej masztu z odciągami. Maszt powinien być wykonany w taki sposób, aby opierać się czynnikom takim jak: wiatr, śnieg, obciążenia dynamiczne, mogącym zniszczyć konstrukcję. Zdaniem Wojewody, sposób powiązania z gruntem konstrukcji stalowej masztu należy ocenić jako trwały. Jest to maszt wolnostojący, trwale związany z gruntem, stanowiący budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, a na roboty budowlane w tej kategorii i nie wymienione w art. 29 ust. 1, wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Organ zauważył, że przepis art. 30 ust. 7 pkt 4 Prawa budowlanego wskazuje, że organ administracji architektoniczno-budowlanej może nałożyć, w drodze decyzji, o której mowa w ustawie, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, jeżeli ich realizacja może spowodować wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich.
W jego ocenie, zaszły podstawy do zastosowanie ww. przepisu, bowiem niewątpliwie instalacja wieży telefonii komórkowej wraz z antenami może wpływać na sąsiednie nieruchomości poprzez oddziaływanie pól elektromagnetycznych.
Skargę na powyższą decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach złożyła Spółka, zarzucając naruszenie: art. 30 ust. 2, ust. 5, ust. 5c i ust. 5d, art. 29 ust. 1 pkt 12 w zw. z art. 3 pkt 5, art. 30 ust. 6 pkt 1 w zw. ust. 7 pkt 4, art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego oraz art. 6, art. 7 i art. 77 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, uzasadniając swoje rozstrzygnięcie wskazał, że skarga odniosła zamierzony skutek, jednak z innych przyczyn niż te, które zostały w niej podniesione.
Sąd stwierdził, że organy prawidłowo ustaliły, że zgłoszona w niniejszej sprawie budowa stalowego telekomunikacyjnego kratowego masztu mobilnego o wysokości H=29,15 m, wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Podkreślił, że maszt ten będzie pełnił funkcję stacji bazowej telefonii komórkowej, na którym będą zainstalowane anteny, kable i urządzenia teletechniczne, natomiast na rysunku o nazwie "Konfiguracja antenowa", widoczne są również anteny radiowe i sektorowe, które są objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Maszt posadowiony będzie w prefabrykowanym fundamencie (bloczkach betonowych) zapewniającym bezpieczeństwo ustawionej na nim konstrukcji oraz uniemożliwiającym jej przesunięcie, czy zniszczenie przez działanie sił przyrody.
W ocenie Sądu, wielkość konstrukcji, sposób osadzenia oraz konieczność zapewnienia stabilności posadowienia na gruncie i odporności na działanie czynników atmosferycznych wskazuje na to, że sposób powiązania konstrukcji stalowej masztu z gruntem należy ocenić jako trwały, co przesądza o zaliczeniu jej do budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Sąd zauważył, że o tym, czy obiekt jest trwale związany z gruntem nie decyduje sposób i metoda tego związania, nie decyduje również technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia go w inne miejsce, ale to, czy wielkość tego obiektu, jego konstrukcja, masa, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Dla przyjęcia zatem, że dany obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem istotne jest to, czy posadowiony jest na tyle trwale, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję, a w istocie decydują o tym parametry techniczne takiego obiektu.
Sąd uznał, że nie do zaakceptowania jest więc stanowisko skarżącej Spółki, że maszt nie jest trwale związany z gruntem i jako tymczasowy obiekt budowlany wymaga tylko zgłoszenia, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego. Ponieważ konstrukcję objętą zgłoszeniem należy zakwalifikować jako obiekt budowlany - budowlę, o której mowa w art. 3 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego, której budowa nie została wymieniona w art. 29 ust. 1 i 2, przyjąć należy, że realizacja takiego obiektu wymaga pozwolenia na budowę zgodnie z art. 28 ust. 1 tej ustawy.
Sąd przywołał dyspozycję przepisu art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego oraz stwierdził, że organ może na jego podstawie wnieść sprzeciw i nałożyć obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, ale tylko co do takich obiektów lub robót budowlanych, które są objęte obowiązkiem zgłoszenia. Natomiast w trybie art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego organ nie może nałożyć obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dla tych inwestycji, na których realizację wymagane jest - na podstawie uregulowań ustawowych - pozwolenie na budowę. Mając na uwadze powyższe, Sąd podkreślił, że jeżeli w niniejszej sprawie inwestor miał zamiar realizować roboty budowlane na podstawie zgłoszenia, a organy stanęły na stanowisku, że zgłoszenie dotyczy budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego i w konsekwencji potrzebne jest uzyskanie pozwolenia na budowę, to organ powinien wnieść sprzeciw nie na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 4, lecz na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, który stanowi, że organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę.
Użycie przez ustawodawcę sformułowania "wnosi sprzeciw" oznacza, że decyzja co do wniesienia sprzeciwu nie jest pozostawiona uznaniu organu, lecz jest on zobligowany do wniesienia sprzeciwu w sytuacji, gdy wystąpi przynajmniej jedna z wymienionych w tym przepisie przesłanek. W konsekwencji, w ocenie Sądu, zaskarżoną decyzję należało uchylić, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), gdyż naruszenie prawa materialnego miało wpływ na wynik sprawy. W wyniku zastosowania właściwego przepisu Prawa budowlanego, organ odwoławczy winien był bowiem podjąć decyzję o innej treści, uwzględniającą fakt, że podstawą wniesienia sprzeciwu w stanie sprawy jest art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego.
Sąd uznał także, że w sprawie zachodzi "uzasadniony przypadek", o którym mowa w art. 206 p.p.s.a., umożliwiający zasądzenie jedynie części poniesionych przez stronę kosztów postępowania. Przy czym podał, że koszty skarżącego to: wpis sądowy od skargi w kwocie 500 zł, wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika w wysokości 480 zł obliczone na podstawie § 15 ust. 3 pkt 3 i 4 oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.) oraz 17 zł stanowiące opłatę skarbową od dokumentu złożonego w sprawie pełnomocnictwa.
Sąd wyjaśnił, że przyczyny uchylenia zaskarżonej decyzji były inne aniżeli te, podniesione w treści skargi, a argumentacja skarżącego nie została uznana za trafną. W szczególności Sąd nie podzielił głównego zarzutu skargi, kwestionującego stanowisko, że maszt będący przedmiotem postępowania wymagał pozwolenia na budowę oraz że planowana przez skarżącego budowla jest trwale związana z gruntem. Uwzględnienie skargi nastąpiło jedynie wskutek dostrzeżonego przez Sąd z urzędu naruszenia przepisów prawa materialnego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Spółka, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Zaskarżonemu orzeczeniu Spółka zarzuciła:
- 1) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a.:
- a) niewłaściwe zastosowanie art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 141 § 4 i art. 151 p.p.s.a., w zakresie konstrukcji uzasadnienia wyroku, mając na względzie, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy,
- b) niewłaściwe zastosowanie art. 206 p.p.s.a., w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach zastępstwa procesowego,
- 2) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a.:
- a) naruszenie art. 29 ust. 1 pkt 12 w zw. z art. 3 pkt 5 i art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, w zakresie kwalifikacji przedsięwzięcia i przyjęcia, że inwestycja dotyczy wieży stalowej/ wolnostojącego masztu antenowego;
- b) naruszenie art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, poprzez przyjęcie, że zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę;
- c) naruszenie art. 6, art. 7, art. 7a, art. 77 k.p.a., w zakresie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego przez zaakceptowanie stanowiska organów administracji publicznej, że w okolicznościach niniejszej sprawy mamy do czynienia z tymczasowym obiektem budowlanym trwale związany z gruntem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania, w którym wydano zaskarżony wyrok.
Skarga kasacyjna wniesiona w rozpoznawanej sprawie została oparta na obu podstawach wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Z zasady, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania.
Odnośnie zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., to wymieniony przepis przewiduje możliwość stwierdzenia przez sąd administracyjny nieważności decyzji lub postanowienia, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie zaskarżony wyrok został wydany w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Skarżący kasacyjnie, ani w zarzucie, ani w jego uzasadnieniu nie wskazał jednoznacznie powodów, dla których w sprawie powinno zapaść orzeczenie stwierdzające nieważność kwestionowanej decyzji. Fakt, że organ orzekający w sprawie wadliwie w decyzji o sprzeciwie nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, nie świadczy jeszcze o ziszczeniu się przesłanki rażącego naruszenia prawa. Nie wystarczy bowiem do jej zaistnienia sama oczywistość naruszenia prawa. W tej sytuacji uznać należy, że zarzut naruszenia wskazanego przepisu jest niezasadny. Nieuprawniony jest także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten określa elementy uzasadnienia wyroku.
Stanowi, że powinno ono zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Ponadto w judykaturze przyjmuje się, że orzeczenie sądu pierwszej instancji uchyla się spod kontroli instancyjnej w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku sądu (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 986/09; z dnia 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13). W rozpoznawanej sprawie konstrukcja uzasadnienia zawiera wszystkie niezbędne elementy i pozwala na odtworzenie toku myślowego Sądu I instancji przy podejmowaniu zaskarżonego orzeczenia.
Podniesione w uzasadnieniu omawianego zarzutu wywody odnoszą się w istocie do kwestii materialnoprawnych, które zostały rozwinięte w uzasadnieniu zarzutów materialnoprawnych. Zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. jest natomiast niezrozumiały. Skarżący kasacyjnie, który jednocześnie był skarżącym w I instancji, wniósł skargę żądając uchylenia zaskarżonej decyzji i wniosek jego został uwzględniony. Oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. byłoby rozstrzygnięciem niekorzystnym dla strony.
Przechodząc do zarzutów naruszenia prawa materialnego, zauważyć należy, że spór w sprawie dotyczy kwalifikacji zamierzenia budowlanego skarżącej Spółki, to znaczy, czy przedsięwzięcie, którego dotyczy zgłoszenie może być zrealizowane na podstawie zgłoszenia, jak twierdzi strona skarżąca, czy też koniecznym jest uzyskanie przez inwestora pozwolenia na budowę.
Z niespornych ustaleń w sprawie wynika, że zgłoszona została budowa stalowego, kratowego, mobilnego masztu telekomunikacyjnego o wysokości H=29,15 m. Maszt ten będzie pełnił funkcję stacji bazowej telefonii komórkowej, na którym będą zainstalowane anteny, kable i urządzenia teletechniczne, natomiast na rysunku o nazwie "Konfiguracja antenowa", widoczne są również anteny radiowe i sektorowe, które są objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Maszt posadowiony będzie w prefabrykowanym fundamencie (bloczkach betonowych) zapewniającym bezpieczeństwo ustawionej na nim konstrukcji oraz uniemożliwiającym jej przesunięcie, czy zniszczenie przez działanie sił przyrody. Mają rację zatem organy orzekające i Sąd I instancji, że zgłoszony maszt antenowy o wysokości 29,15 m. nie jest tymczasowym obiektem budowlanym o jakim mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12 prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu.
Tymczasowy obiekt budowlany został zdefiniowany w art. 3 pkt 5 prawa budowalnego – należy przez to rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Zasadniczą cechą przesądzającą o zakwalifikowaniu obiektu budowlanego jako obiektu tymczasowego, jest brak trwałego połącznia z gruntem. Wyznacznikami tego, czy obiekt wolnostojący jest trwale związany z gruntem są jego wielkość, masa i względy bezpieczeństwa. O tym, czy dany obiekt budowlany jest trwale połączony z gruntem czy nie, decyduje nie tyle sposób i metoda związania z gruntem, technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia tego obiektu budowlanego w inne miejsce, ale to czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania.
Sposób połączenia z gruntem, technika czy technologia z tym związane nie mogą świadczyć o tym, czy jest to w rozumieniu ustawy Prawo budowlane trwałe czy też nie trwałe połączenie z gruntem (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 23 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 923/05, z 25 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 1509/06, z 12 października 2011r., sygn. akt II OSK 1433/10, z 11 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 323/11, z 21 stycznia 2021r., sygn. akt II OSK 1967/18). Mając powyższe na uwadze, podniesiony zarzut naruszenia art. 29 ust. 1 pkt 12 w zw. z art. 3 pkt 5 i art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego należało uznać za niezasadny. Nieuprawniony jest także zarzut naruszenia art. 6, art. 7, art. 7 a, art. 77 k.p.a. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej kasacyjnie, prawidłowo organy i Sąd I instancji przyjęły, że rodzaj obiektu, jego wielkość, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa, stanowią, niezależnie od deklaracji inwestora o jego rozbiórce w terminie do 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy, że jest to obiekt trwale związany z gruntem.
Wobec ustalenia, że projektowany mobilny, kratowy maszt antenowy jest obiektem budowlanym związanym trwale z gruntem, który wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego.
Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił także zarzutu naruszenia art. 206 p.p.s.a. Powołana regulacja przewiduje, że w razie częściowego uwzględnienia skargi sąd może w uzasadnionych przypadkach zasądzić na rzecz skarżącego od organu tylko część kosztów, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, że za dopuszczalne należy uznać stosowanie zasady ustanowionej w art. 206 p.p.s.a. w przypadku uwzględnienia skargi z innych niż podane w skardze przyczyn, jeżeli z uzasadnienia orzeczenia jednoznacznie wynika, że podstawą podjętego rozstrzygnięcia nie były zarzuty strony (co uzasadniałoby zwrot pełnych kosztów postępowania), a inne uwzględnione z urzędu naruszenia prawa. Skoro wojewódzki sąd administracyjny jest upoważniony do ograniczenia zwrotu kosztów poniesionych przez stronę w razie częściowego uwzględnienia skargi, to tym bardziej może to uczynić, w przypadku, gdy uchyla zaskarżony akt z powodów, które nie zostały w ogóle w skardze podniesione (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2014r. sygn. akt II FSK 1064/13).
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę pogląd powyższy w pełni akceptuje. Zauważyć przy tym należy, że Sąd I instancji korzystając z uprawnienia określonego w powołanym wyżej przepisie, wyjaśnił przesłanki jakimi kierował się zasądzając zwrot kosztów w kwocie niższej niż wynikałoby to z art. 200 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.
Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r. poz. 875). Zgodnie z nim, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.