Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 listopada 2008 r. o sygn. akt VII SA/Wa 1395/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.
W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 157 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 września 2007 r. o sygn. akt VII SA/Wa 1064/07, po ponownym rozpatrzeniu wniosku J. M. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę chodnika (kategoria XXV obiektów budowlanych) oraz kanalizacji (kategoria XXVI obiektów budowlanych) w ciągu drogi krajowej nr 63 Zambrów – Siedlce od km 220+527 do km 220+787 na działce o numerze ewidencyjnym 5/1, położonej w miejscowości Sterdyń – Osada Gmina Sterdyń – odmówił wszczęcia postępowania w spawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] grudnia 2003 r.
Organ w uzasadnieniu wyjaśnił, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2006 r. o sygn. akt VII SA/Wa 1126/06, uchylającym ostateczną decyzję GINB z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję GINB z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] – odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Wojewody Mazowieckiego. Następnie GINB decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...], utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lutego 2007 r.
Wyrokiem z dnia 25 września 2007 r. o sygn. akt VII SA/Wa 1064/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lutego 2007 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 września 2007 r. wskazał, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca zapadły z naruszeniem art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), ponieważ Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie zastosował się do wytycznych, zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2006 r. o sygn. akt VII SA/Wa 1126/06, w którym to została sformułowana wiążąca ocena prawna, dotycząca dokładnego zbadania, czy w przedmiotowej sprawie J. M. – w świetle obowiązujących przepisów prawa – przysługuje przymiot strony, w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t. j.: Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.).
Organ wskazał, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest nowym postępowaniem, a obowiązkiem organu jest na nowo ustalić krąg podmiotów posiadających przymiot strony.
Skarżąca J. M. jest właścicielką działki o numerze ewidencyjnym [...], która bezpośrednio graniczy z nieruchomością, na której zaprojektowano sporną inwestycję. J. M. w świetle zebranego materiału dowodowego w sprawie nie jest właścicielem, użytkownikiem wieczystym, zarządcą nieruchomości, na której znajduje się inwestycja.
W postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę w myśl art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, który jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 28 kpa, stronami są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.
Bezpośrednie sąsiedztwo nie przesądza o posiadaniu przez skarżącą przymiotu strony w postępowaniu, dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Również sam fakt niezadowolenia właściciela lub użytkownika nieruchomości, znajdującej się w sąsiedztwie, z formy zagospodarowania okolicznych terenów w żadnym wypadku nie może stanowić o jego interesie prawnym i prawie do występowania w postępowaniu administracyjnym jako strona.
W ocenie organu, w świetle przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 ze zm.) przedmiotowa inwestycja nie spowoduje ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości, będącej własnością J. M..
Organ wskazał, że brak jest również innych przepisów prawa, z których wynikałoby, że obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji wykracza poza działkę o numerze ewidencyjnym [...]. Tym samym należy stwierdzić, że obszar oddziaływania inwestycji ogranicza się do ww. nieruchomości. W konsekwencji sporna inwestycja nie może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu działki o numerze ewidencyjnym [...], będącej własnością J. M., jak również nie ograniczy swobodnego korzystania z tej nieruchomości. Ponadto projektowana budowa chodnika nie jest inwestycją, która może szkodliwe wpływać na własność skarżącej.
Hałas, zanieczyszczenia związane z poruszaniem się pojazdów po drodze nie dotyczą przedmiotowej inwestycji. Ponadto wyżej wskazane uciążliwości należą do sfery interesu faktycznego, który nie jest tożsamy z interesem prawnym. Interes faktyczny oznacza bowiem, że dany podmiot jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa.
Wskazany przez J. M. art. 140 Kodeksu cywilnego odnosi się do kwestii późniejszego użytkowania inwestycji, a zatem nie dotyczy obszaru oddziaływania obiektu, w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy – Prawo budowlane.
Zdaniem organu, przedmiotowa inwestycja nie oddziałuje na nieruchomość, będącą własnością J. M., i nie powoduje ograniczeń w jej zagospodarowaniu. Skarżąca tym samym nie posiada przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] grudnia 2003 r., co skutkowało odmową wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...], znak: [...].
Decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 kpa, po rozpatrzeniu wniosku J. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej decyzją GINB z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...], utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosku.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję J. M. zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, jak również przepisów postępowania administracyjnego, w tym podstawowych zasad procedury administracyjnej, a mianowicie art. 157 § 3 kpa w związku z art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 ustawy – Prawo budowlane, poprzez błędne przyjęcie, że nie służy jej status strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] grudnia 2003 r., naruszenie przepisów postępowania sądowego, w tym art. 153 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji wbrew ocenie prawnej i wskazaniom co do dalszego postępowania, wyrażonym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 września 2007 r. o sygn. akt VII SA/Wa 1064/07, jak i w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2006 r. o sygn. akt VII SA/Wa 1126/06, naruszenie art. 107 § 3 kpa z uwagi na niespełnienie, przez lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie zaskarżonej decyzji, wymogów stawianych przez ten przepis, naruszenie przepisów ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, które doprowadziło do błędnego przyjęcia, że przedmiotowa inwestycja nie powoduje ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości stanowiącej własność skarżącej.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oceniając legalność zaskarżonej decyzji, uznał, że nie narusza ona prawa. Sąd wyjaśnił, że zgodnie z art. 157 § 2 kpa, postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Przy czym organ zobligowany jest w pierwszej kolejności zbadać, czy wniosek w przedmiocie wszczęcia postępowania nieważnościowego pochodzi od podmiotu, który legitymuje się przymiotem strony, tj. od osoby, która ma legitymację procesową, w rozumieniu art. 28 kpa.
Sąd wskazał, że odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji następuje wówczas, gdy żądanie zostało wniesione przez podmiot niebędący stroną w sprawie albo gdy wniosła je strona niemająca zdolności do czynności prawnych. Pojęcie strony, jakim posługuje się art. 28 kpa oraz pozostałe przepisy Kodeksu, może być wyprowadzone tylko z administracyjnego prawa materialnego, to jest z konkretnej normy prawnej, która może stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku prawnego. Artykuł 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, stanowiący lex specialis w stosunku do art. 28 kpa, określa, że stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się na obszarze oddziaływania obiektu, będącego przedmiotem tego postępowania. Artykuł 3 pkt 20 ww. ustawy ustala treść pojęcia "obszar oddziaływania obiektu", przez który należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, w których przewidziano ograniczenia w zagospodarowaniu terenu związane z tym obiektem.
Celem art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane jest niewątpliwie zawężenie kręgu stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę jedynie do wymienionych tam podmiotów, dla których planowana inwestycja może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości, przy czym ograniczenie to, wynikające z przepisów odrębnych, musi godzić w konkretne uprawnienia tych podmiotów do zagospodarowania ich nieruchomości.
WSA w Warszawie zwrócił uwagę, że w świetle powołanego wyżej art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane nie wystarczy przekonanie właściciela sąsiedniej nieruchomości, że ma on interes prawny, uzasadniający udział jako strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Tylko przepisy prawa materialnego, stanowiąc podstawę interesu prawnego, stwarzają określonemu podmiotowi legitymację procesową strony, który to – zgłaszając żądanie wszczęcia postępowania – powinien ten interes wykazać. Stwierdzenie interesu prawnego sprowadza się do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej. Jeżeli natomiast akt stosowania tej normy nie wywiera bezpośredniego wpływu na sferę sytuacji prawnej danego podmiotu, to nie można mówić o interesie prawnym strony, a co za tym idzie – o statusie strony w postępowaniu, w którym dochodzi do konkretyzacji danej normy prawnej.
Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. Podmiot więc, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony w świetle art. 28 kpa, nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć.
W ocenie Sądu, organ administracji zasadnie przyjął w zaskarżonej decyzji, że skarżąca nie wykazała w sprawie żadnej z przesłanek, ograniczających zagospodarowanie jej terenu, a tym samym naruszenia prawem chronionego interesu. Decyzja udzielająca pozwolenia na budowę została wydana zgodnie ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Sterdyń, przyjętego Uchwałą Nr VII/45/90 Rady Gminy w Sterdyni z dnia 15 grudnia 1990 r. oraz z decyzją z dnia [...] października 2003 r. Wójta Gminy Sterdyń o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która wiąże organ udzielający pozwolenia na budowę.
W odniesieniu do zarzutu skargi Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie nie miało zastosowania rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bowiem dotyczy ono budynków i ich usytuowania, a nie budowy chodnika i kanalizacji. Budowa obiektu nie narusza prawa własności i nie utrudnia korzystania z nieruchomości skarżącej zgodnie z jej społeczno – gospodarczym przeznaczeniem tym bardziej, iż obszar oddziaływania obiektu, co wynika z decyzji udzielającej pozwolenia na budowę, obejmuje wyłącznie działkę, na której realizowana jest inwestycja, tj. działkę o numerze ewidencyjnym [...]. Okoliczności, że omawiana inwestycja wywiera bezpośredni negatywny wpływ na nieruchomość, skarżąca nie wykazała, a nawet nie uprawdopodobniła, podając jedynie, iż pozwolenie na budowę naruszyło przepisy cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 ustawy – Prawo budowlane.
Zdaniem Sądu, pozwolenie na budowę, zwłaszcza na obszarach zurbanizowanych w wielu wypadkach musi uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora a z drugiej strony osób, których prawa lub interesy mogą być przez to pozwolenie zagrożone lub naruszone. Granice tych praw i interesów określają przepisy prawa budowlanego oraz innych aktów prawnych, wydanych na podstawie i w wykonaniu przepisów tego prawa lub przepisów wydanych dla ochrony środowiska. Poza tymi granicami, a zatem poza ochroną prawną wynikającą z norm prawa pozytywnego, pozostają natomiast protesty obywateli wyrażające ich osobiste zapatrywania, oczekiwania, postulaty i życzenia co do określonej polityki planowania przestrzennego, wzajemnych relacji między planowanymi lub realizowanymi inwestycjami. Nieuwzględnienie ich nie może jednak stanowić podstawy kwestionowania legalności pozwolenia na budowę.
W ocenie Sądu, należało przyjąć – co zasadnie zrobił Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego – że interes skarżącej w kontrolowanej sprawie przybrał postać interesu faktycznego, który nie daje podstaw do uznania jej za stronę postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę, w rozumieniu art. 28 kpa i art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane.
Sąd nie podzielił zarzutu skargi, że organy administracji nie zastosowały się do oceny prawnej, zawartej w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 września 2007 r. o sygn. akt VII SA/Wa 1064/07, czym miałyby naruszyć art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z przedmiotowego wyroku wynikał obowiązek organu administracji szczegółowego zbadania i wykazania, czy strona skarżąca posiada legitymację do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji, co też organ uczynił i dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Ponadto organy orzekające w niniejszej sprawie, związane art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa, wypełniły swoje obowiązki wynikające z powołanych przepisów. Organy te, według Sądu, podjęły wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zebrały i rozpatrzyły w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy, dokonały oceny okoliczności sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie.
Uznając podniesione w skardze zarzuty za nieuzasadnione, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.
Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną złożyła J. M., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie Sądowi sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 157 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 ustawy – Prawo budowlane oraz art. 28 kpa i art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane, co doprowadziło do błędnego przyjęcia, iż skarżącej nie służy status strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] grudnia 2003 r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Gminie Sterdyń pozwolenia na budowę chodnika oraz kanalizacji deszczowej w ciągu drogi krajowej nr 63 Zambrów – Siedlce; naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy – Prawo budowlane, polegające na przyjęciu, iż przedmiotowa inwestycja – chodnik (wraz z zatoczką dla autobusów) i kanalizacja deszczowa nie znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu; naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez niezastosowanie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które doprowadziło do błędnego przyjęcia, że przedmiotowa inwestycja nie powoduje ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości, stanowiącej własność skarżącej; naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7 i art. 77 i nast. kpa oraz art. 80 kpa, poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo iż w toku postępowania przed organami administracji doszło do naruszenia przepisów postępowania, w tym w szczególności reguł postępowania dowodowego, polegającego na przerzuceniu obowiązku zebrania całego materiału dowodowego, niezbędnego do ustalenia statusu skarżącej jako strony niniejszego postępowania, na skarżącą, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 8 i art. 107 § 3 kpa, poprzez zaakceptowanie decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sytuacji, gdy jej lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie nie spełniało wymogów stawianych przez ten przepis; naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" w związku z art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez zaakceptowanie decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sytuacji, gdy została ona wydana wbrew ocenie prawnej i wskazaniom co do dalszego postępowania, wyrażonym w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 września 2007 r. o sygn. akt VII SA/Wa 1064/07 oraz z dnia 17 października 2006 r. o sygn. akt VII SA/Wa 1126/06; naruszenie art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez sformułowanie uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób uchybiający wymaganiom określonym w tym przepisie, co w istocie uniemożliwia przeprowadzenie kontroli kasacyjnej skarżonego orzeczenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Podstawy te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny wskazanych w skardze podstaw kasacyjnych.
Skarga kasacyjna analizowana pod tym kątem nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, co sprawia, że nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd I instancji w pełni zasadnie uznał, że skarżącej nie służy status strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] grudnia 2003 r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Gminie Sterdyń pozwolenia na budowę chodnika oraz kanalizacji deszczowej w ciągu drogi krajowej nr 63 Zambrów – Siedlce. Przedstawione w motywach zaskarżonego wyroku przepisy prawa, jak również ich prawidłowa wykładnia i zastosowanie, nie dają podstaw do jego kwestionowania.
J. M. twierdzi, że jej interes prawny wynika z bezpośredniego sąsiedztwa jej nieruchomości z przeprowadzoną inwestycją gminną i na tej podstawie wywodzi, że winna być stroną w postępowaniu o stwierdzenie nieważności ww. przedmiocie. Z takim stanowiskiem nie można się zgodzić. Skarżąca pozostaje bowiem w mylnym przekonaniu, że już samo bliskie sąsiedztwo z wybudowanym chodnikiem gminnym przemawia za przyjęciem poglądu, że jej nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu.
Artykuł 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t. j.: Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) stanowi, że pod pojęciem "obszar oddziaływania obiektu" należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, w których przewidziano ograniczenia w zagospodarowaniu terenu związane z tym obiektem. Chodzi więc o takie sytuacje, kiedy obiekt budowlany oddziałuje na zagospodarowanie terenu, wyznaczonego w jego otoczeniu. Trudno uznać, by w sytuacji skarżącej budowa chodnika czy też umiejscowienie w nim zatoczki autobusowej bądź studzienki kanalizacyjnej wpływało na zagospodarowanie jej nieruchomości. Codzienna eksploatacja inwestycji gminnej przez osoby korzystające z chodnika czy z drogi krajowej nr 63 Zambrów – Siedlce – inwestycji znajdującej się w bliskim sąsiedztwie nieruchomości skarżącej, może być dla niej uciążliwa. Ta okoliczność jednak nie wpływa (nie oddziałuje) na zagospodarowanie jej nieruchomości.
Jedynie oddziaływanie obiektu budowlanego ze skutkiem na zagospodarowanie terenu, pozostającego w jego otoczeniu, może być postrzegane w kategoriach ograniczeń, o których mowa w powyższym przepisie, i w konsekwencji świadczyć o interesie prawnym podmiotów, których nieruchomości znajdują się na tym terenie.
Trafnie więc Sąd I instancji stwierdził, że interes skarżącej w kontrolowanej sprawie przybrał postać interesu faktycznego. Ten zaś, mimo że dla niej ważny, nie daje jednak podstaw do uznania jej za stronę postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, mając za podstawę art. 184 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji wyroku.