Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 14 grudnia 2005 r. sygn. akt II SA/Ol 551-552/05 po rozpoznaniu skargi M. i L. O. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] o nakazie likwidacji otworów okiennych w budynku usługowo-mieszkalnym zlokalizowanym na działce nr [...] przy ul. [...] w P. - oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku podano, że decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] stwierdził nieważność decyzji Starosty P. z dnia [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej W. B. pozwolenia na budowę budynku usługowo-mieszkalnego /budynek kawiarni z funkcją mieszkalną/. Postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. wstrzymano prowadzenie robót budowlanych przy przedmiotowym budynku oraz nakazano wykonanie niezbędnych zabezpieczeń i dostarczenie inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych wraz z ocenami technicznymi. Inwestor wykonał powyższe nakazy po czym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] orzekł na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm./ o likwidacji otworów okiennych w terminie 30 dni od daty otrzymania decyzji, podając w uzasadnieniu, że w ścianie szczytowej elewacji południowej usytuowanej w odległości 3 metrów od granicy znajdują się otwory okienne, co narusza (12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Organ pierwszej instancji uznał, że inwestor przedstawił wszystkie wymagane dokumenty takie jak inwentaryzacja, uzgodnienia i stanowiska właściwych organów jak też wykazał zgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego /decyzja SKO w O. z dnia [...] i z dnia [...]/.
W odwołaniu od powyższej decyzji M. i L. O. podnieśli, iż organ orzekający błędnie przyjął, iż nakaz usunięcia otworów okiennych doprowadzi budowę do stanu zgodnego z prawem.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję stwierdzając, iż jest ona zgodna z prawem. Nie miała miejsca samowola budowlana, bowiem roboty budowlane były prowadzone na podstawie pozwolenia na budowę, a w związku ze stwierdzeniem nieważności tego pozwolenia, należało przeprowadzić procedury w celu doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.
W skardze na powyższą decyzję M. i L. O. podnieśli, iż inwentaryzacja obiektu nie była wykonana rzetelnie, ponadto inwestor odstąpił od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, bowiem oprócz kawiarni z salą bankietową realizował również restaurację z zapleczem, zwiększając znacznie kubaturę budynku. Ponadto postanowienie powiatowego inspektora sanitarnego zostało uchylone przez organ drugiej instancji, należało zatem uznać, że inwestor nie miał wszystkich wymaganych uzgodnień i opinii.
Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż skarga nie jest zasadna. Sąd przyszedł do przekonania, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje na to, iż inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Uchylenie przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego postanowienia pozytywnie opiniującego przedmiotową inwestycję nie ma wpływu na orzeczenie w sprawie w sytuacji, gdy inwestor budował legitymując się posiadanym uzgodnieniem. W tej sytuacji w ocenie Sądu zaskarżona decyzja prowadząca do wyeliminowania "jedynego uchybienia" jakim jest umieszczenie okien w ścianie zbliżonej do granicy z działką skarżących na odległość 3 metrów, jest prawidłowa.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli M. O. i L. O. reprezentowani przez radcę prawnego E. C., zarzucając:
1/ naruszenie art. 5, 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 144 Kc poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że nie mają znaczenia naruszone na skutek realizacji procesu inwestycyjnego interesy skarżących, 2/ naruszenie art. 133 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa", poprzez nie uwzględnienie dowodów znajdujących się w aktach sprawy i przekroczenie przez to granic swobodnej ich oceny.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnosi się, iż wbrew twierdzeniom Sądu na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie można stwierdzić, że przedmiotowy obiekt nie zagraża bezpieczeństwu w użytkowaniu /obiekt przeznaczony pod gastronomię/ a ponadto przysłania skarżącym widok na rzekę.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
W niniejszej sprawie jako podstawę skargi kasacyjnej wskazano naruszenie art. 5, 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i art. 144 Kc poprzez błędną wykładnię tych przepisów a to z tych względów, iż Sąd wydając zaskarżony wyrok przyjął, że w sprawie nie mają znaczenia "naruszone na skutek realizacji procesu inwestycyjnego interesy skarżących" Z tak postawionym zarzutem nie można się zgodzić, bowiem wręcz przeciwnie, Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu analizie pod względem legalności zaskarżonej decyzji, uznał za spełniające warunki należytego uwzględnienia interesu prawnego skarżących orzeczenie o nakazie zamurowania otworów okiennych w przedmiotowym budynku w ścianie znajdującej się w zbyt bliskiej odległości od granicy ich nieruchomości. Oczywiste jest też, że skoro inwestor realizował budowę na własnym gruncie, to bez względu na to, iż pozwolenie na budowę zostało usunięte z obrotu prawnego, skarżący nie mogą skutecznie w sprawie administracyjnej domagać się podjęcia takich rozstrzygnięć, które spowodują usunięcie spornego obiektu z tej przyczyny, że powoduje on przysłonięcie widoku na rzekę z nieruchomości skarżących.
Inna podnoszona w uzasadnieniu skargi kasacyjnej kwestia, a to późniejsze usunięcie pozytywnego dla przedmiotowej inwestycji usługowo-mieszkalnej stanowiska organu sanepid, jak to słusznie przyjął Sąd pierwszej instancji, nie miała w niniejszej sprawie, prowadzonej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, istotnego znaczenia. Skoro jest to obiekt przewidziany do użytkowania jako gastronomiczny, to po stwierdzeniu nieważności pozwolenia na budowę a przed rozpoczęciem użytkowania inwestor będzie zobligowany do uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie /art. 55 Prawa budowlanego/ zaś w postępowaniu dotyczącym wydania tej decyzji wymagane jest stanowisko Państwowej Inspekcji Sanitarnej.
Skarga kasacyjna zawiera też zarzut naruszenie prawa procesowego, to jest art. 133 ppsa, w aspekcie nie uwzględnienia całokształtu materiału dowodowego. Zarzut ten również nie mógł być uwzględniony przede wszystkim z tego względu, że wnoszący skargę kasacyjną nie wykazał związku z rozstrzygnięciem sprawy, czego wymaga art. 174 pkt 2 ppsa, a ponadto nie jest słuszny, bowiem treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku jednoznacznie wskazuje na to, iż Sąd pierwszej instancji bardzo wnikliwie sprawę rozpoznał, nie pomijając żadnej z okoliczności stanu faktycznego oraz zgromadzonych w sprawie materiałów dowodowych i dokonał należytej i właściwej oceny legalności zaskarżonego aktu.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku z mocy art. 184 ppsa.