Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 13 marca 2014 r., sygn. II SA/Po 122/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę [...] S.A. w G. Oddział w K. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki części obiektu budowalnego.
Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Decyzją z [...] lutego 2013 r., nr [...], na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.; dalej jako: ustawa – Prawo budowlane), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Pleszewie (dalej: PINB) nakazał [...] S.A. z siedzibą w G. (dalej: skarżący lub inwestor) rozbiórkę części obiektu budowlanego - stacji transformatorowej zlokalizowanej w P. przy ulicy [...], na działce nr [...] (z naruszeniem granicy działki nr [...]), z odłączeniem odcinków przewodów kablowych przebiegających przez teren działki nr [...] ([...]) do działki nr [...] od projektowanej linii kablowej średniego i niskiego napięcia.
W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż decyzją z [...] marca 2009 r., nr [...], Starosta Pleszewski zatwierdził inwestorowi projekt budowlany i zmienił pozwolenie na budowę Nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. "dla inwestycji polegającej na budowie linii kablowej średniego i niskiego napięcia, stacji transformatorowej oraz demontażu istniejącej stacji transformatorowej na terenie położonym w P. w rejonie ulic: [...], [...], [...], [...] i [...] (obręb P.)". Zmiana pozwolenia dotyczyła zaprojektowanej zmiany rodzaju (typu) i lokalizacji projektowanej stacji transformatorowej i przebiegu linii kablowej średniego i niskiego napięcia w obszarze ulicy - placu [...]. Zaprojektowana została na tym terenie nowa stacja transformatorowa (na działce nr [...]) z dodatkowymi odcinkami podziemnych linii kablowych średniego i niskiego napięcia (przez teren działki [...]).
Ostateczną decyzją z [...] marca 2012 r., znak [...], podjętą w wyniku wznowienia postępowania, Wojewoda Wielkopolski ww. decyzję Starosty Pleszewskiego z [...] marca 2009 r. uchylił i jednocześnie orzekł o odmowie wydania pozwolenia zatwierdzającego projekt budowlany i zmieniającego pozwolenie na budowę Starosty Pleszewskiego nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. ze względu na fakt, że lokalizacja stacji transformatorowej narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W związku z powyższym, PINB w Pleszewie wszczął z urzędu postępowanie naprawcze w sprawie budowy linii kablowej średniego i niskiego napięcia, stacji transformatorowej oraz demontażu istniejącej stacji transformatorowej - realizowanej na podstawie decyzji Starosty Pleszewskiego o pozwoleniu na budowę z dnia [...] marca 2009 r.
W toku postępowania PINB stwierdził, iż przedmiotowa inwestycja została zrealizowana zgodnie z ustaleniami wyeliminowanej z obiegu prawnego decyzji Starosty Pleszewskiego z [...] marca 2009 r. Organ I instancji wskazał ponadto, iż inwestycja częściowo została zrealizowana z naruszeniem obowiązującego planu zagospodarowania miejscowego, przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia [...] czerwca 2002 r. PINB stwierdził, że na działce nr [...] wykonano prefabrykowaną stację transformatorową - konstrukcję betonową o kształcie prostokątnym, powierzchni zabudowy 3,00 x 2,20 m, posadowioną na fundamencie i przykrytą dachem; maksymalna wysokość obiektu wynosi ok. 2,0 m. Obiekt ten wyposażony jest w transformator 15/0,4 kV. Organ wyjaśnił, iż stacja transformatorowa służy do przetwarzania i rozdziału energii elektrycznej, a obudowa (w której mieszczą się urządzenia techniczne związane z przesyłem i rozdziałem energii) stanowi integralną część stacji transformatorowej.
Zgodnie z art. 3 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, obiekt taki stanowi budowlę, a więc jest obiektem budowlanym. Organ ustalił ponadto, że działka o nr [...] zlokalizowana jest, w świetle miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na terenie przeznaczonym pod tereny ciągu komunikacyjnego - plac wielofunkcyjny (parkingi, ekspozycje artystyczne i handlowe-czasowe, itp.) i oznaczonym na rysunku planu symbolem "KXp". Teren znajduje się w kwartale miejskim oznaczonym jako ŚR11. W myśl § 58 ust. 1 planu miejscowego, na obszarze tego kwartału wyznaczono enklawę terenową, o której mowa w § 5 pkt 6, oznaczoną na rysunku planu symbolem "KXp", przeznaczoną pod plac miejski-wielofunkcyjny. Zgodnie z w § 58 ust. 2 planu dla tej enklawy terenowej obowiązują następujące ustalenia: 1) zachowanie i rozwój funkcji komunikacji kołowej, pieszej i rowerowej;
- 2) lokalizację miejsc parkingowych w zieleni;
- 3) zachowanie i uzupełnienie istniejącej zieleni wysokiej i niskiej;
- 4) dopuszcza się realizację sezonowych ogródków gastronomicznych jako obiektów o charakterze czasowym oraz elementów małej architektury;
- 5) wyklucza się lokalizowanie innych obiektów poza wymienionymi w pkt. 4;
- 6) docelowo nakazuje się likwidację dotychczasowego użytkowania placu jako targowiska. Ponadto, w świetle § 29 ust. 2 planu miejscowego, w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną plan ustala rezerwy terenu pod zabudowę i modernizację sieci elektroenergetycznych o nowe linie kablowe lokalizowane w liniach rozgraniczających ulic dla projektowanej i modernizowanej zabudowy oraz obiektów przewidzianych w planie w rozumieniu art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997r - Prawo energetyczne. Natomiast w § 7 ust. 1 pkt 12 plan miejscowy wskazuje, że wyznacza się tereny urządzeń infrastruktury technicznej, oznaczone na rysunku Planu symbolem "EE" (elektroenergetyka). Organ zauważył, że w ustaleniach innych kwartałów miejskich znalazły się tereny o takim przeznaczeniu, natomiast nie ma takich oznaczeń w zakresie jednostki "KXp" w kwartale ŚR 11. Zdaniem PINB, lokalizacja stacji transformatorowej na przedmiotowej działce jest więc niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co uniemożliwiało wydanie decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane. Niedająca się usunąć niezgodność tego obiektu z przepisami powinna skutkować wydaniem na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy decyzji nakazującej zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego.
Odnosząc się do kwestii wykonania odcinków przewodów kablowych energetycznych średniego i niskiego napięcia, przebiegających przez teren działki nr [...] ([...]) do działki nr [...] organ wskazał, iż w dniu 4 stycznia 2013r. wpłynęło do Burmistrza Miasta i Gminy P. oświadczenie z dnia [...] stycznia 2013 r. znak [...], w którym uzgodniono pozytywie pozostawienie wykonanych przedmiotowych przewodów kablowych, z wyjaśnieniem, że nie kolidują one z planowanymi inwestycjami, a wręcz ich wykonanie było przewidywane i potrzebne m.in. do oświetlenia ulicznego w tym obszarze. PINB zauważył, że linie kablowe zostały wybudowane w czasie pozostawania w obrocie prawnym pozwolenia na ich budowę, przebieg trasy był uzgodniony przez Zespół Uzgadniania dokumentacji projektowej, a zapisy w dzienniku budowy i oświadczenie kierownika budowy świadczą, że zostały wykonane zgodnie z zatwierdzonym projektem i przepisami.
Obowiązujący na tym terenie miejscowy plan zagospodarowania terenu ustala rezerwy terenu pod zabudowę i modernizację sieci elektroenergetycznych o nowe linie kablowe lokalizowane w liniach rozgraniczających ulic dla projektowanej i modernizowanej zabudowy. Z powołanych względów organ uznał, że pozostawienie podziemnych linii kablowych średniego i niskiego napięcia, doprowadzonych aktualnie do przedmiotowej trafostacji, nie narusza jakichkolwiek przepisów.
Odwołanie od decyzji organu I instancji wniósł skarżący podnosząc, iż PIBN nie wziął pod uwagę wszystkich zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w szczególności § 29 pkt 2 planu, przewidującego rezerwację terenu pod rozbudowę i modernizację sieci elektroenergetycznej o nowe linie kablowe. Zdaniem strony, stacja transformatorowa stanowi integralną część linii energetycznej, gdyż stanowi obudowę tych linii. Uznać zatem należało, iż w planie przewidziano rezerwę terenu o nowe linie elektroenergetyczne, a ich nierozerwalnym elementem jest przedmiotowa stacja transformatorowa oraz złącza kablowe z których zasilani są poszczególni odbiorcy.
Po rozpoznaniu odwołania inwestora Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: WINB) decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej podstawy prawnej i orzekł na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy – Prawo budowlane oraz art. 104 k.p.a., a w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podkreślił, iż w przypadku wyeliminowania z obrotu prawnego ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (w administracyjnym trybie nadzwyczajnym) po wykonaniu robót budowlanych, organ nadzoru budowlanego powinien wszcząć i przeprowadzić postępowanie analizując art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 w związku z art. 51 ust. 7 (gdy budowa została zakończona) ustawy - Prawo budowlane. Rozstrzygając w tej materii należy przede wszystkim wziąć pod uwagę okoliczności, które stanowiły podstawę wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę.
WINB w pełni podzielił ustalenia organu I instancji, iż lokalizacja przedmiotowej stacji transformatorowej na działkach o nr [...] i [...] jest niezgodna z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego śródmieścia miasta P. i podzielił stanowisko organu I instancji, że niedająca się usunąć niezgodność zrealizowanej inwestycji z przepisami powinna skutkować wydaniem decyzji nakazującej zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie do stanu poprzedniego (art. 51 ust. 1 pkt 1ustawy – Prawo budowalne).
Stwierdzając, iż roboty budowlane związane z realizacją przedmiotowej stacji transformatorowej wraz z linią średniego i niskiego napięcia zostały już zakończone, organ odwoławczy potwierdził zasadność wydania nakazu rozbiórki.
WINB wyjaśnił również, iż pozostawienie linii kablowej zasilającej likwidowaną transformatorownię następuje z uwagi na uzyskanie zgody właściciela działki nr [...] i zarządcy drogi (ul. [...]) Miasta i Gminy P. reprezentowanego przez Burmistrza. Wykonana linia kablowa zasilająca transformatorownię nie narusza obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego śródmieścia miasta P. oraz została zrealizowana zgodnie z decyzją Starosty Pleszewskiego z dnia [...] marca 2009 r. znak: [...] i w dacie obowiązywania tej decyzji. Organ powiatowy prawidłowo zatem nie nakazał jej rozbiórki.
W wyniku rozpoznania skargi inwestora na decyzję z [...] kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu skargę tę oddalił. Przypominając, że przedmiotem sądowej kontroli są decyzje podjęte przez organy nadzoru budowlanego w ramach postępowania legalizacyjnego uregulowanego w art. 50 oraz art. 51 ustawy - Prawo budowlane, Sąd potwierdził ustalenia organów, iż inwestycja budowlana, której dotyczyło postępowanie nadzorcze, została w części realizowana na podstawie pozwolenia na budowę, które już po wykonaniu robót budowlanych, zostało wyeliminowane z obrotu prawnego.
Stwierdzając, że przepisy art. 51 ustawy - Prawo budowlane znajdują zastosowanie również do robót budowlanych zakończonych Sąd wskazał, iż treść art. 51 ust. 7 ww. ustawy zobowiązuje właściwy organ do wydania nakazów i obowiązków określonych w ust. 1 pkt 1-2 tego artykułu, które należy stosować odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo art. 49b - zostały wykonane (zakończone) w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 ustawy. W takim przypadku decyzji wydanej na podstawie art. 51 nie poprzedza postanowienie wstrzymujące roboty budowlane i w konsekwencji wydanie jednej z decyzji, o których mowa w art. 51 ust. 1 ustawy – Prawo budowalne, nie jest ograniczone terminem (por. Prawo budowlane. Komentarz, pod red. prof. zw. dr hab. Zygmunta Niewiadomskiego, C.H. Beck, 2013, wydanie 5, komentarz do art. 51 Prawa budowlanego).
W ocenie Sądu, obiekt - linię kablową średniego i niskiego napięcia wraz ze stacją transformatorową należy zakwalifikować jako budowlę - obiekt liniowy (art. 3 pkt 3 i 3a ustawy - Prawo budowlane), której wykonanie wymaga uzyskania pozwolenie na budowę (art. 28 ust. 1 ww. ustawy). Stacja transformatorowa z uwagi na swoje funkcjonalne znaczenie stanowi część tego obiektu budowlanego (budowli).
Sąd podzielił ustalenia WIMB, iż w przedmiotowej sprawie zaszły okoliczności uzasadniające nakazanie na podstawie art. 51 ust 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane - rozbiórki części zrealizowanego obiektu budowlanego – stacji transformatorowej położonej na działce nr [...] (z naruszeniem granicy działki nr [...]). Wynikający z treści art. 34 ust. 1 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy - Prawo budowlane obowiązek zgodności zamierzenia budowlanego z ustaleniami obowiązującego na danym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kazał przyjąć, że w przypadku ustalenia w trakcie postępowania legalizacyjnego, iż zrealizowana inwestycja narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ nadzoru budowlanego powinien wydać decyzję rozbiórkową w takim zakresie, w jakim wykonany obiekt budowlany koliduje z ustaleniami tego planu.
Odnosząc się do treści § 58 ust. 1 i ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego śródmieścia miasta P., zatwierdzonego uchwałą z dnia [...] czerwca 2002 r. Sąd zgodził się ponadto w całości z ustaleniami organów, iż lokalizacja przedmiotowej stacji transformatorowej jest niezgodna z obowiązującym, zarówno w chwili jej budowy, jak i obecnie, miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Odnosząc się do kwestii linii kablowej średniego i niskiego napięcia, co do których organy nadzoru budowlanego uznały, iż te obiekty są zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz innymi przepisami, Sąd stwierdził, iż z uwagi na to, że to rozstrzygnięcie to jest dla strony skarżącej korzystne zbadał je jedynie pod kątem istnienia wad powodujących jego nieważność i nie dopatrzył się takich okoliczności.
W skardze kasacyjnej wniesionej przez [...] S.A. w G. Oddział w K., na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwą wykładnię art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy – Prawo budowlane polegającą na przyjęciu, że należało orzec o nakazie rozbiórki części obiektu budowlanego.
W uzasadnieniu strona wskazała, że artykuł 35 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy – Prawo budowalne traktuje o sprawdzeniu rozwiązań projektowych przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub decyzji o zatwierdzeniu projektu budowalnego pod kątem jego zgodności, m.in. z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania, natomiast art. 34 ust. 1 ww. ustawy wskazuje, jakie wymagania powinien spełniać projekt budowlany. Skarżący kasacyjnie wskazał, że projekt budowlany, przed uchyleniem decyzji o pozwoleniu na budowę, powyższe wymagania spełniał. Zdaniem strony, Sąd I instancji nieprawidłowo odniósł dyspozycję art. 35 i art. 34 ustawy - Prawo budowlane do stanu faktycznego związanego z uchyleniem decyzji o pozwoleniu na budowę.
Z powołanych względów strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych na podstawie art. 203 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Zważywszy, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.
Przedmiotem kontrolowanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postępowania administracyjnego była decyzja nakazująca rozbiórkę części obiektu budowalnego - stacji transformatorowej. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. WINB uchylił decyzję organu I instancji nakazującą rozbiórkę części tego obiektu w zakresie dotyczącym podstawy prawnej i w tymże zakresie orzekł na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy – Prawo budowlane oraz art. 104 k.p.a., zaś w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Rozstrzygnięcie to, zaaprobowane przez Sąd I instancji, zapadło na bazie okoliczności sprawy obejmujących ustalenie, że z obrotu prawnego, w wyniku wznowienia postępowania, na skutek stwierdzenia niezgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyeliminowana została ostateczna decyzji o pozwoleniu na budowę (decyzja Starosty Pleszewskiego z dnia [...] marca 2009 r.).
Wobec powyższego, mając na względzie, że budowa została już zakończona, Sąd uznał, iż zasadne było przeprowadzenie na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy - Prawo budowlane postępowania legalizacyjnego w ramach którego, w związku z treścią art. 34 ust. 1 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ww. ustawy, organy nadzoru budowalnego powinny były dokonać ustaleń dotyczących zgodności zamierzenia budowlanego z ustaleniami obowiązującego na danym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Podnosząc w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy – Prawo budowlane wnoszący skargę kasacyjną podjął próbę podważenia stanowiska zajętego przez Sąd I instancji co do wykładni ww. przepisów, niemniej działanie to nie mogło zostać uznane za skuteczne.
Należy zauważyć, że skuteczność stawianego Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię uzależniona była od wskazania przez autora skargi kasacyjnej, na czym powinna polegać prawidłowa wykładnia powołanych przez niego przepisów (art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Warunku tego rozpoznawana skarga kasacyjna nie spełnia. Nawet gdyby przyjąć, że postawiona przez skarżącego kasacyjnie teza, iż nieprawidłowe jest odnoszenie dyspozycji art. 35 i art. 34 ustawy – Prawo budowalne do stanu faktycznego związanego z uchyleniem decyzji o pozwoleniu na budowę, stanowi dokonaną przez stronę interpretację norm wynikających z art. 35 i art. 34 ustawy – Prawo budowalne, to i tak nie można przyjąć, że zarzuty kasacyjne zasługują na uwzględnienie. Ocena, iż wskazana przez skarżącego podstawa kasacyjna jest w stosunku do zaskarżonego wyroku nieskuteczna wiąże się bowiem bezpośrednio z tym, iż rozważania Sądu I instancji dotyczące zastosowania art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy – Prawo budowlane jako przepisów mających zastosowanie w postpowaniu legalizacyjnym prowadzonym na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowalne odnoszone były do innych okoliczności faktycznych, niż okoliczności do których nawiązuje skarżący kasacyjnie w uzasadnieniu wniesionego środka odwoławczego.
Wymaga zauważenia, że analiza Sądu I instancji nakierowana była na ocenę prawną sytuacji, w której art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy – Prawo budowalne znalazły zastosowanie w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane na skutek ustalenia, że po wykonaniu robót budowalnych z obrotu prawnego wyeliminowana została w trybie nadzwyczajnym wznowienia postępowania ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, zaś wyeliminowanie tej decyzji wiązało się ze stwierdzeniem jej niezgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika zaś, że zarzuty naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz art. 34 ust. 1 ustawy – Prawo budowalne, tj. przepisów traktujących o wymogach, jakie powinien spełniać projekt budowlany, strona odnosi do stanu sprzed uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę. Wynika to bezpośrednio ze stwierdzenia przez skarżącego, iż przed uchyleniem decyzji o pozwoleniu na budowę projekt budowlany wymagania z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 3 i art. 34 ustawy - Prawo budowlane spełniał.
W sytuacji odnoszenia przez skarżącego kasacyjnie zarzutów naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz art. 34 Prawa budowalnego wyłącznie do jednej z okoliczności ustalonych w sprawie - stanu prawnego istniejącego przez uchyleniem decyzji o pozwoleniu na budowę, podczas gdy kluczową kwestią, która zadecydowała o zaaprobowaniu przez Sąd I instancji zastosowania w sprawie art. 35 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz art. 34 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 tej ustawy było stwierdzenie, że decyzja o pozwoleniu na budowę jako niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego została usunięta z obrotu prawnego, zarzuty te należało uznać za całkowicie chybione. Ukierunkowanie stawianych zaskarżonemu wyrokowi zarzutów w kontekście jednej tylko z okoliczności ustalonych w sprawie – istnienia decyzji z [...] marca 2009 r. o pozwoleniu na budowę, tj. okoliczności która nie miała kluczowego znaczenia w sprawie, gdyż skutki tej decyzji zostały zniesione przez decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] marca 2012 r. uchylającą decyzję o pozwoleniu na budowę z [...] marca 2009 r. oraz odmawiającą wydania pozwolenia zatwierdzającego projekt budowalny, pozbawia przytoczoną podstawę kasacyjną wymaganej adekwatności w stosunku do zaistniałego w sprawie stanu faktycznego, przyjętego za podstawę wyrokowania przez Sąd I instancji.
W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej nie postawiono zarzutów kasacyjnych w oparciu o podstawę wskazaną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a, a zatem dotyczących naruszenia przepisów postępowania zmierzających do zakwestionowania ustalonego przez ograny nadzoru budowlanego i przyjętego za podstawę orzekania przez Sąd I instancji stanu faktycznego sprawy, to nie zaistniała możliwość uwzględnienia skargi kasacyjnej w oparciu o postawione w niej zarzuty naruszenia prawa materialnego oparte na błędnych założeniach dotyczących stanu faktycznego sprawy.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.