Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2013 r., II SA/Lu 210/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Lublinie w sprawie ze skargi A. i W. małżonków G. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: LWINB) w Lublinie z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oraz nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie, w pkt I. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: PINB) w Tomaszowie Lubelskim z dnia [...] października 2012 r., nr [...], w pkt II. orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, w pkt III. zasądził koszty postępowania od organu odwoławczego na rzecz skarżących. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
PINB w Tomaszowie Lubelskim na skutek zawiadomienia A. G. i W. G., właścicieli działki nr [...] sąsiadującej z terenem inwestycji, wszczął postępowanie w przedmiocie legalności i prawidłowości robót budowlanych wykonanych przez inwestora − A. M. na działce nr [...] położonej przy ul. [...] w Tomaszowie Lubelskim na podstawie decyzji Starosty Tomaszowskiego z dnia [...] czerwca 2002 r., nr [...]. W toku postępowania organ przeprowadził oględziny nieruchomości, na podstawie których ustalił, że A. M. na działce nr [...] zrealizowała budynek gospodarczy niezgodnie z zatwierdzonym ww. decyzją projektem budowlanym. Istotne odstępstwa polegają na: zmianie wymiarów budynku (kubatury, powierzchni zabudowy i wysokości), zmianie zamierzonego sposobu użytkowania całego budynku, zmianie ustaleń decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Ponadto dokonano szeregu nieistotnych odstępstw polegających na wykonaniu w ścianie oddzielenia pożarowego drzwi balkonowych i płyty balkonowej oraz wyposażeniu budynku w instalacje: elektryczną, wodno-kanalizacyjną i centralnego ogrzewania. W związku z powyższym PINB w Tomaszowie Lubelskim postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r. wstrzymał roboty budowlane wykonywane przy jego budowie wskazując, że dokonanie odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego dopuszczalne jest jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę w trybie art. 36a ust. 1 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm., dalej uPb). Inwestor jednak decyzji takiej nie posiada.
Następnie PINB w Tomaszowie Lubelskim decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. zobowiązał inwestora do sporządzenia projektu budowlanego zamiennego realizowanego budynku uwzględniając zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych w terminie do 31 sierpnia 2012 r., w celu doprowadzenia wykonanych samowolnie robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.
Jak wynika z akt sprawy powyższa decyzja PINB w Tomaszowie Lubelskim została utrzymana w mocy decyzją LWINB w Lublinie z [...] czerwca 2012 r., nr. [...].
Inwestor wykonując powyższą decyzję przy piśmie z dnia 30 sierpnia 2012 r. złożył projekt budowlany zamienny wraz z wnioskiem o jego zatwierdzenie i umożliwienie dokończenia budowy budynku.
PINB w Tomaszowie Lubelskim decyzją z dnia [...] października 2012 r. (NB.7740.1.2012.RH) w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 3 uPb zatwierdził złożony projekt budowlany zamienny i udzielił A. M. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budowie budynku gospodarczego na działce nr [...] położonej przy ul. [...] w Tomaszowie Lubelskim, a także zobowiązał inwestora do uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu przed przystąpieniem do jego użytkowania. W motywach decyzji organ wskazał, że inwestor złożył wymagany projekt budowlany, który spełnia wymogi prawa, co w pełni uzasadnia zatwierdzenie projektu zamiennego i udzielenie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Odnośnie zaś głównego zarzutu małżonków [...] dotyczącego przekroczenia granicy należącej do nich działki przez inwestora, organ wyjaśnił, że kwestia ta powinna być rozstrzygnięta w oparciu o przepisy kodeksu cywilnego na drodze postępowania sądowego.
Odwołanie od tej decyzji wnieśli A. i W. małżonkowie G. wskazując, że A. M. wybudowała budynek mieszkalny zamiast gospodarczego, który dodatkowo został posadowiony w części na ich działce. Budynek ten nie posiada wytyczenia geodezyjnego, kierownika budowy, protokołu odbioru końcowego i przekazania go do użytkowania. Budynek ten od 7 lat jest zasiedlony i wyposażony we wszystkie media. Wskazując na powyższe wnieśli o rozbiórkę części budynku posadowionej na ich działce.
Rozpoznając powyższe odwołanie LWINB w Lublinie zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. (nr [...]) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy zawarł opis przebiegu postępowania, w całości podzielił stanowisko organu I instancji, że wobec faktu wykonania przez inwestora obowiązku złożenia projektu budowlanego zamiennego zasadne było wydanie zaskarżonej decyzji. Odnośnie zaś zarzutów odwołania organ podniósł, że wybudowany budynek usytuowany jest w części na działce odwołujących, nie ma to znaczenia w sprawach prowadzonych przez organ nadzoru budowlanego, ponieważ sprawa naruszenia prawa własności należy do wyłącznej kompetencji sądów powszechnych.
W skardze do WSA w Lublinie na powyższą decyzję A. G. i W. G., wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji wskazali na naruszenie art. 51 ust. 4 w zw. z. art. 51 ust. 1 pkt 3 uPb poprzez nie dopełnienie obowiązku sprawdzenia zgodności projektu budowlanego zamiennego z wymogami prawa i zatwierdzenie projektu mimo zajęcia części nieruchomości sąsiedniej oraz naruszenia art. 7 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej K.p.a.) poprzez pominięcie okoliczności przekroczenia przez inwestora granic działki.
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę postulował jej oddalenie z przyczyn wskazanych w decyzji ostatecznej.
W motywach wyroku uwzględniającego skargę WSA w Lublinie stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie organ przeprowadził postępowanie dowodowe, którego wyniki bezspornie świadczą o tym, że inwestor – A. M. istotnie odstąpiła od zatwierdzonych warunków pozwolenia na budowę spornego budynku. Innymi słowy, istnieją znaczące rozbieżności pomiędzy tym, co zostało wybudowane, a tym, co strona miała prawo wybudować. Wprowadzone samowolnie zmiany dotyczą zarówno parametrów obiektu budowlanego, jak i sposobu użytkowania budynku oraz ustaleń decyzji o warunkach zabudowy wydanej dla przedmiotowej inwestycji. W konsekwencji tego prawidłowo organ nadzoru budowlanego uruchomił postępowanie naprawcze celem doprowadzenia do zgodności z prawem zrealizowanych robót budowlanych.
Zastrzeżenia sądu I instancji budziła natomiast ocena organów dotycząca zgodności z prawem przedłożonego projektu budowlanego zamiennego. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz przedłożony przez inwestora projekt budowlany zamienny nie zawierają dowodów potwierdzających zgodność projektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ani też dowodów świadczących o dokonanej przez organy jakiejkolwiek analizie w tym zakresie.
Projekt budowlany zamienny budynku jest niezgodny z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jaka została wydana dla przedmiotowej inwestycji przez Burmistrza Miasta Tomaszów Lubelski w dniu [...] marca 2002 r., bowiem narusza jej ustalenia w zakresie usytuowania budynku mieszkalnego w miejscu zabudowy gospodarczej. W ocenie sądu I instancji nie sposób się również zgodzić z poglądem organów dotyczącym istotnej kwestii przekroczenia przez inwestora granic działki, do której ma tytuł prawny, zgodnie z którym kwestia naruszenia prawa własności należy do wyłącznej kompetencji sądów powszechnych i organy nadzoru budowlanego nie mogą jej badać.
Sąd I instancji stwierdził, że w kontrolowanym postępowaniu prowadzonym w oparciu o przepis art. 51 ust. 1 pkt 3 uPb organ nadzoru budowlanego zobowiązany był do zbadania prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Za taką interpretacją przepisów prawa budowlanego regulujących tryb naprawczy przemawia również treść art. 4 uPb, zgodnie z którym każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Tym samym wykazanie prawa do dysponowania nieruchomością gruntową ma zasadnicze znaczenie dla wszelkich inwestycji budowlanych.
Zdaniem sądu I instancji organ nie poczynił żadnych działań w tym zakresie, a tym samym nie sprostał regułom proceduralnym zmierzającym do ustalenia prawdy obiektywnej w rozpatrywanej sprawie.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniosła – reprezentowana przez pełnomocnika – M. K., która zaskarżyła go w całości i zarzuciła mu:
naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowania tj. art. 51 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 4 uPb poprzez uznanie, że może on stanowić podstawę do nałożenia na inwestora obowiązku złożenia przewidzianego w art. 32 ust. 4 pkt 2 uPb oświadczenia o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, gdy w rzeczywistości brak jest materialnoprawnych podstaw do nałożenia takiego zobowiązania, a nadto poprzez uznanie, że rozstrzygnięcia dotyczące sposobu użytkowania mieszczą się w zakresie postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego, gdy w rzeczywistości czynność ta powinna zostać dokonana, zgodnie z brzmieniem art. 51 ust. 4 uPb po zakończeniu inwestycji, a przed przystąpieniem do jej użytkowania, a nadto błędne zastosowanie art. 32 ust. 4 pkt 2 uPb w sytuacji, gdy brak było podstaw do jego zastosowania, a w następstwie wyciągnięcie negatywnych konsekwencji w związku z niezłożeniem przez inwestorów oświadczenia o dysponowaniu gruntem dla celów budowlanych.
Wskazując na powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Lublinie, ewentualnie zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że w niniejszej sprawie niewątpliwie doszło do istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego. Jednak uzyskane pozwolenie oparto o kompletną dokumentację, która w niniejszej sprawie funkcjonuje pomimo następczych decyzji o wstrzymaniu robót budowlanych (z dnia 21 lutego 2012 r.), o zobowiązaniu inwestora do przedłożenia projektu budowlanego zastępczego (z dnia 17 kwietnia 2012 r.), czy też o uchyleniu pozwolenia na budowę (z dnia 11 października 2012 r.). Sam fakt uchylenia decyzji udzielającej pozwolenia na budowę, w ocenie skarżącej eliminuje z obiegu prawnego nieaktualną decyzję, pozostając w sposób oczywisty bez wpływu na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną A. G. i W. G. wnieśli o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu podnoszą, że stojąc na stanowisku prezentowanym przez WSA w Lublinie, iż organy nadzoru budowlanego są uprawnione do badania kwestii prawa do nieruchomości, pomimo że przepis art. 51 ust. 1 pkt 3 uPb wyraźnie takiego obowiązku nie formułuje.
W dniu 16 lutego 2015 r. do biura podawczego Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynęło pismo W. G., którym przesłał w załączeniu dodatkowo 30 dokumentów (pisma do organów, odpowiedzi na te pisma, decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu, mapki geodezyjne) do przedmiotowej sprawy celem dołączenia ich do akt.
Podczas rozprawy strony podtrzymały prezentowane w pismach procesowych stanowiska w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako Ppsa) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, a będąc związany granicami skargi kasacyjnej przejść należy do rozpatrzenia zarzutów tej skargi.
W myśl art. 174 Ppsa skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zarzuty skargi kasacyjnej ograniczają się wyłącznie do naruszenia przepisów prawa materialnego i ograniczają się do błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 4 uPb oraz art. 32 ust. 4 pkt 2 uPb, sprowadzającego się do wywodu, iż w postępowaniu istniała podstawa do nałożenia na inwestora obowiązku złożenia oświadczenia o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Nadto błędnie sąd wojewódzki miał dokonać wykładni przepisu art. 51 ust. 4 uPb poprzez uznanie, że rozstrzygnięcie dotyczące sposobu użytkowania mieszczą się w zakresie zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego, podczas gdy czynność ta powinna być dokonana po zakończeniu inwestycji, a przed przystąpieniem do jej użytkowania.
Nie jest trafny zarzut, gdy idzie o przypisywanie sądowi a quo wywodu, iż w postępowaniu istniała podstawa do nałożenia na inwestora obowiązku złożenia oświadczenia o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Niesporne jest, że organ nadzoru budowlanego nałożył na inwestora – A. M., obowiązek przedłożenia projektu budowlanego zamiennego, w związku z odstąpieniem przez nią od warunków udzielonego jej pozwolenia na budowę budynku gospodarczego i brakiem uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Powyższe rozstrzygnięcie oparto na przepisie art. 51 ust. 1 pkt 3 uPb, wedle którego przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian.
Decyzja w tym zakresie stała się prawomocna, wobec oddalenia przez WSA w Lublinie wyrokiem z 13 listopada 2012 r., II SA/Lu 693/12 skargi na decyzję LWINB w Lublinie z dnia [...] czerwca 2012 r., utrzymującą w mocy decyzję PINB w Tomaszowie Lubelskim z [...] kwietnia 2012 r. Cyt. wyrok stał się prawomocny, wobec jego niezaskarżenia. W wyroku tym WSA w Lublinie wskazał, że kwestia wykazania się przez inwestora tytułem prawnym do nieruchomości na cele budowlane, wobec niekwestionowanego naruszenia przy wzniesieniu przedmiotowego budynku granicy działki nr [...] należącej do A. G. i W. G., będzie przedmiotem uwagi organów na etapie rozpatrywania wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego.
W konsekwencji tych prawomocnych decyzji organów nadzoru budowlanego A. M. przedłożyła projekt budowlany zamienny, w następstwie czego z kolei zapadły decyzje organów nadzoru budowlanego, będące przedmiotem kontroli WSA w Lublinie w zaskarżonym kasacyjnie wyroku II SA/Lu 210/13. W podstawie prawnej decyzji PINB w Tomaszowie Lubelskim z [...] października 2012 r. zatwierdzającej projekt budowlany zamienny powołano się m. in. na przepis art. 51 ust. 4 uPb, wedle którego "Po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo - jeżeli budowa została zakończona - o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. W decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie".
Wbrew jednak twierdzeniom autora skargi kasacyjnej sąd wojewódzki nie uznał, aby stosując przepisy art. 51 ust. 1 pkt 3 i ust. 4 uPb istniała podstawa do nałożenia na inwestora obowiązku złożenia oświadczenia przewidzianego dyspozycją art. 32 ust. 4 pkt 2 uPb. WSA w Lublinie opowiedział się wyłącznie za tym, aby w postępowaniu będącym konsekwencją wydania decyzji w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 uPb, organ nadzoru budowlanego zbadał prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (por. s. 8 i 9 uzasadnienia wyroku II SA/Lu 210/13). Trafnie sąd I instancji przywołał w tym względzie przepis art. 4 uPb, z którego wynika, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. W judykaturze wskazuje się, że konieczność uwzględnienia przez organy nadzoru budowlanego badania tytułu prawnego inwestora do nieruchomości dotyczy także procedury tzw. naprawczej, tj. przewidzianej dyspozycją art. 51 uPb.
W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 marca 2014 r., II OSK 2426/12 (LEX nr 1495291) stwierdzono, że skoro w postępowaniach dotyczących pozwolenia na budowę lub legalizacji obiektu wybudowanego samowolnie, inwestor ma obowiązek wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, to taki sam warunek musi być spełniony, aby mogło nastąpić doprowadzenie robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2 uPb. Różnica, jaka w tym zakresie występuje polega na tym, że stosownie do przepisów art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 48 ust. 3 pkt 2 uPb, wykazanie przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane może nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia, natomiast w postępowaniu naprawczym musi się to odbyć według reguł ogólnych, a więc przez przedstawienie dokumentów stwierdzających tytuł prawny do nieruchomości, wskazujący na uprawnienie inwestora do wykonania robót budowlanych.
Niespełnienie tego wymogu skutkuje, w myśl art. 35 ust. 4 uPb a contrario, odmową wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, a w przypadkach objętych postępowaniem naprawczym, zastosowaniem sankcji określonych w art. 51 ust. 3 pkt 2 uPb. Podzielając ten pogląd i przypominając, że sąd a quo był związany prawomocnym wyrokiem II SA/Lu 693/12, co do reguły trafnie opowiedziano się w skarżonym kasacyjnie wyroku za tym, aby organy nadzoru budowlanego rozstrzygając w postępowaniu naprawczym prowadzonym w trybie art. 51 ust. 4 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 uPb, badały prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
W literaturze wskazuje się, że w sytuacji gdy wykonywanie robót budowlanych spowodowało naruszenie dóbr chronionych przepisami prawa cywilnego, to doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem w tym zakresie powinno nastąpić w postępowaniu przed sądem powszechnym na podstawie odpowiednich przepisów Kodeksu cywilnego (por. A. Gliniecki, w: Prawo budowlane, Komentarz, pod red. A. Glinieckiego, wyd.
2. Warszawa 2014, s. 682). Dodać przy tym wypada, że z mocy przepisu art. 151 Kodeksu cywilnego (ustawa z 23 kwietnia 1964 r., Dz. U. z 2014 r., poz. 121 ze zm.) "Jeżeli przy wznoszeniu budynku lub innego urządzenia przekroczono bez winy umyślnej granice sąsiedniego gruntu, właściciel tego gruntu nie może żądać przywrócenia stanu poprzedniego, chyba że bez nieuzasadnionej zwłoki sprzeciwił się przekroczeniu granicy albo że grozi mu niewspółmiernie wielka szkoda. Może on żądać albo stosownego wynagrodzenia w zamian za ustanowienie odpowiedniej służebności gruntowej, albo wykupienia zajętej części gruntu, jak również tej części, która na skutek budowy straciła dla niego znaczenie gospodarcze". Jak to wynika z oświadczeń skarżących – A. G. i W. G., w dacie wznoszenia spornego budynku przez A. M. nie był znany fakt naruszenia granicy działek, a tę wiedzę strony nabyły dopiero w 2012 r. Dodatkowo, jak wynika z akt sprawy, na działce nr [...] wzniesiono budynek gospodarczy przylegający ścianą do budynku A. M. Nie mogły odnieść skutku wywody strony skarżącej kasacyjnie odnośnie skuteczności oświadczenia inwestora o dysponowaniu prawem do nieruchomości na cele budowlane, które zostało złożone przy okazji ubiegania się o pozwolenie na budowę. W żadnym razie oświadczenie to nie może stanowić podstawy do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zastępczego, skoro odnosiło się wyłącznie do terenu działki nr [...], a fakt przekroczenia granicy tej działki i wkroczenia na obszar działki nr [...] nie jest kwestionowany przez strony. Te uwagi przesądzają o nietrafności zarzutu błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 3 i ust. 4 uPb, a także błędnego zastosowania przepisu art. 32 ust. 4 pkt 2 uPb.
Nie jest także trafny zarzut błędnej wykładni art. 51 ust. 4 uPb poprzez uznanie, że rozstrzygnięcia dotyczące sposobu użytkowania mieszczą się w zakresie postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego. Niezasadnie autor skargi kasacyjnej wywodzi, że nie mają mieć znaczenia te wywody WSA w Lublinie, które eksponują niezgodność złożonego projektu budowlanego zamiennego z decyzją o warunkach zabudowy, a ponadto przedłożony projekt ma stanowić projekt budynku gospodarczego, a także iż sposób użytkowania budynku i jego zmiana jest "kwestią następczą", zaś obecny etap ma być przedwczesny do definitywnego rozstrzygania w tym zakresie. Zasadnie, w ocenie orzekającego Sądu, WSA w Lublinie uznał, że na etapie wydawania decyzji na podstawie przepisu art. 51 ust. 4 uPb kontroli organu podlega kwestia rodzaju przedmiotowego budynku. Skoro z przedłożonego projektu wynika, że wykonane roboty budowlane doprowadziły w istocie do powstania typowego budynku mieszkalnego, wyposażonego w stosowne urządzenia i instalacje, to projekt budowlany zamienny winien uwzględniać także i zmieniony charakter tego budynku.
Trafnie także wskazano, że decyzja z art. 51 ust. 4 uPb kończy postępowanie naprawcze i oznacza zaakceptowanie inwestycji w jej całokształcie. W judykaturze nie zaakceptowano takiego kierunku wykładni przepisu art. 51 ust. 4 uPb, jaki zdaje się wynikać z wywodu skarżącej kasacyjnie, aby sam fakt przedłożenia projektu zamiennego legalizował samowolnie wykonane roboty budowlane i nakładał na organ obowiązek wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu zamiennego. Dopiero bowiem treść przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego zamiennego stanowić może wyznacznik dalszego postępowania organów nadzoru budowlanego (por. motywy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 lipca 2011 r., II OSK 705/10, cbosa.nsa.gov.pl). Pogląd ten podziela Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie.
Skoro skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu, jako niezasadna na podstawie art. 184 Ppsa.