Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2015r., sygn. akt VIII SA/Wa 970/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję Wojewody M. z dnia 3 lipca 2014r., nr... w przedmiocie orzeczenia o niezbędności wejścia na teren nieruchomości.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał następujący stan faktyczny i prawny sprawy.
Starosta R. decyzją z dnia 26 maja 2014r., nr 919.2014 działając na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), zw. dalej Prawem budowlanym oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., poz. 267 ze zm.), zw. dalej k.p.a. orzekł o niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości, tj. działki nr ewid.... przy ul. B. C. w W., w celu wykonania robót budowlanych polegających na wykonaniu remontu ściany budynku mieszkalnego na działce..., jednocześnie określając warunki wykonania tych robót budowlanych. Starosta orzekł, że: (1) uprawnionym do wejścia na teren działki... w W. jest J. D. zamieszkały w W. przy ul. B. C.... oraz upoważniony przez niego zespół wykonujący roboty budowlane, (2) roboty budowlane należy wykonać w okresie 6 tygodni licząc od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna, o zamierzonym terminie rozpoczęcia robót należy powiadomić właściciela działki... w W. w sposób możliwie skuteczny i nie uciążliwy, (3) w celu wykonania robót budowlanych właściciel działki M. Z. winien udostępnić wykonawcy robót pas gruntu na działce... szerokości 3,0 mb i długości 35 mb bezpośrednio przy działce... rozpoczynający się od drogi gminnej - ulicy B. C. oraz możliwość dojścia do tego gruntu i wniesienia materiałów i narzędzi przez teren własnej nieruchomości, natomiast w przypadku konieczności wykonania w tym celu robót transportowych lub nieskomplikowanych budowlanych zobowiązany do udostępnienia może żądać, aby nastąpiło to na koszt lub staraniem wnioskodawcy J. D., (4) dopuszcza się ustawienie rusztowań na wymienionym w pkt 3 terenie działki..., (5) roboty należy wykonać z zachowaniem przepisów BHP, stosując wyroby budowlane dopuszczone do stosowania w budownictwie, (6) w wyniku remontu budynku mieszkalnego położonego na działce... nie mogą powstać elementy niezgodne z przepisami techniczno-budowlanymi, (7) podczas wykonywania robót budowlanych osobom korzystającym z działki nr... należy zapewnić dostęp z drogi publicznej do części działki znajdującej się poza obszarem wykonywania robót, (8) należy usunąć szkody na działce... powstałe w trakcie wykonywania robót i uporządkować teren przed upływem terminu oznaczonego w pkt 1, pozostawiając go w stanie nie pogorszonym względem pierwotnego stanu.
Odwołanie od powyższej decyzji złożył M. Z., wnosząc o jej uchylenie z uwagi na jej wadliwość oraz przedwczesność, polegającą na wydaniu mimo braku rozgraniczenia dotyczącego nieruchomości położonej w W. przy ul. B. C.... o nr... z działką o nr... i istniejącego sporu granicznego, braku oględzin przedmiotowej nieruchomości przed wydaniem decyzji oraz braku szczegółowego zakresu prac, które mają być wykonane podczas remontu. Uzasadniając skargę skarżący podniósł, iż decyzja określa 3 metrowy pas gruntu, który ma być zajęty, jednak to narazi go na niemożność wyjazdu ze swojej posesji na drogę publiczną, gdyż pozostanie tylko 1 m wolnej przestrzeni do granic budynku. Skarżący podniósł także, iż brak szczegółowego zakresu prac może powodować, iż szereg czynności wykonywanych w trakcie prac remontowych może zakłócać stan spokojnego posiadania nieruchomości i utrudniać korzystanie z niej.
Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia 3 lipca 2014r., nr..., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając decyzję Wojewoda przytoczył brzmienie art. 47 ust. 1 i ust. 2 Prawa budowlanego, wskazując, iż wydanie decyzji w tym trybie następuje na wniosek inwestora, udokumentowany co do bezskuteczności starań o zgodę właściciela nieruchomości, na którą ma nastąpić wejście. Zauważył także, iż rozpoznając wniosek o zezwolenie na wejście na sąsiednią nieruchomość, organ administracji powinien ustalić następujące okoliczności: (1) czy inwestor dysponuje ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę lub dokonał skutecznego zgłoszenia właściwemu organowi robót budowlanych (czy właściwy organ nie wniósł sprzeciwu od zgłoszenia), (2) czy inwestor podjął starania o uzyskanie zgody na wejście na teren sąsiedniej nieruchomości od jej właściciela, a starania te okazały się bezskuteczne oraz (3) czy wejście na teren sąsiedniej nieruchomości jest niezbędne dla wykonania prac przygotowawczych bądź robót budowlanych, objętych treścią pozwolenia na budowę bądź zaakceptowanego przez organ zgłoszenia.
Organ odwoławczy stwierdził, że dnia 14 czerwca 2014r. J. D. zgłosił roboty budowlane nie wymagające uzyskania pozwolenia na budowę polegające na remoncie ściany budynku, co do których nie został wniesiony sprzeciw. J. D. dwukrotnie zwracał się listownie do skarżącego o wyrażenie zgody na wejście na nieruchomość w celu wykonania określonych robót budowlanych, co pozostało bez odpowiedzi. Z odwołania wynika, iż skarżący nie wyraża zgody na zajęcie na czas remontu jego nieruchomości.
Wojewoda ustalił także, że budynek inwestora usytuowany jest przy granicy nieruchomości nr..., a zatem niezbędne jest wejście na teren tej nieruchomości celem wykonania remontu ściany budynku usytuowanej wzdłuż tej granicy. Tym samym uznał zarzut odwołania dotyczący naruszenia przez organ powiatowy art. 47 § 2 Prawa budowlanego za niezasadny. Wskazał także, że zaskarżona decyzja określa czas (6 tygodni od uprawomocnienia się decyzji organu I instancji), w jakim inwestor może wykonać roboty budowlane, a także zasięg korzystania z nieruchomości sąsiedniej. Ponadto inwestor został pouczony o obowiązku naprawienia szkód powstałych w wyniku korzystania z sąsiedniej nieruchomości na zasadach określonych w art. 363 Kodeksu cywilnego.
Organ odwoławczy stwierdził również, iż z dokumentacji nie wynika aby skarżący miał utrudniony wyjazd i wjazd na teren swojej działki. Nie przedstawił też dowodów podważających powyższe ustalenia.
Skargę na powyższą decyzję wniósł M. Z., zarzucając jej: (1) naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez brak podjęcia przez organy administracyjne wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz pominięcie przez organy braku rozgraniczenia dotyczącego nieruchomości położonej w W. przy ul. B. C.... o nr... z działką nr... i istniejącego sporu granicznego, braku oględzin nieruchomości przed wydaniem zaskarżanej decyzji, nieuwzględnienie bezspornego stanu faktycznego w postaci szerokości fragmentu działki między budynkiem (schodami budynku) na działce..., a ścianą budynku na działce... wynoszącego jedynie 4m, co w konsekwencji nie pozwala – przy ewentualnym zajęciu części działki przez właściciela działki... – na normalne korzystanie z tejże działki stanowiącej drogę wjazdową (wyjazdową) z posesji do drogi publicznej, szczególnie w okresie wzmożonych prac polowych i posiadaniu przez uczestnika maszyn i pojazdów rolniczych, błędne ustalenie, wynikające z uzasadnienia zaskarżanej decyzji, iż skarżący nie będzie miał utrudnionego wjazdu i wyjazdu na teren swojej działki podczas remontu. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody oraz poprzedzającej jej decyzji Starosty z dnia 26 maja 2014r.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał przedstawioną argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, dokonując oceny legalności decyzji w przedmiocie niezbędności wejścia na teren nieruchomości w celu prowadzenia robót budowlanych, wskazał, że podstawę materialnoprawną decyzji stanowi art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym w razie nieuzgodnienia warunków, o których mowa w ust. 1, właściwy organ - na wniosek inwestora - w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, rozstrzyga w drodze decyzji, o niezbędności wejścia do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości. W przypadku uznania zasadności wniosku inwestora, organ określa jednocześnie granice niezbędnej potrzeby oraz warunki korzystania z sąsiedniego budynku, lokalu lub nieruchomości. Zgodnie zaś z art. 47 ust. 1 Prawa budowlanego, jeżeli do wykonania prac przygotowawczych lub robót budowlanych jest niezbędne wejście do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości, inwestor jest obowiązany przed rozpoczęciem robót uzyskać zgodę właściciela sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu (najemcy) na wejście oraz uzgodnić z nim przewidywany sposób, zakres i terminy korzystania z tych obiektów, a także ewentualną rekompensatę z tego tytułu.
Ustanowione w powołanych przepisach przesłanki, to przede wszystkim potrzeba wykonania prac przygotowawczych lub robót budowlanych i nieudzielenie zgody na wejście na sąsiednią nieruchomość, którą art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego uzależnia od niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości. Warunek niezbędności wejścia na teren sąsiedni występuje, gdy obiekty, na których mają być wykonane prace, znajdują się na granicy działki sąsiedniej, bądź lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość i nieruchomości wspólnej w takiej od niej odległości, że teren dostępny na nieruchomości inwestora nie wystarczy na ich przeprowadzenie. Chodzi więc wyłącznie o sytuację, w której nie ma innej możliwości przeprowadzenia przez inwestora prac przygotowawczych lub budowlanych, jak tylko poprzez wejście na teren sąsiedniej posesji.
Sąd I instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie wyżej wymienione przesłanki zostały spełnione. Inwestor J. D. dokonał w dniu 14 czerwca 2014r. zgłoszenia robót budowlanych nie wymagających uzyskania pozwolenia na budowę polegających na remoncie elewacji budynku mieszkalnego z wymianą rynien i rur spustowych na działce nr ew.... przy ul. B. C. w W., co do którego Starosta R. nie zgłosił sprzeciwu. Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił ocenę organów, że wykonanie przedmiotowych prac wymaga niezbędnego wejścia inwestora na teren nieruchomości sąsiedniej (tj. działki nr ewid....), a to wobec zlokalizowania budynku mieszkalnego przy granicy nieruchomości nr... w W.. W takich okolicznościach nie ma innej możliwości wykonania prac remontowych, jak tylko przez wejście na nieruchomość sąsiednią.
Skarżący podjął próby ugodowego załatwienia sprawy i uzyskania dobrowolnej zgody właściciela działki nr... na wejście na teren jego posesji, o czym świadczy pismo inwestora z dnia 9 marca 2012r. oraz pismo działającego w imieniu inwestora pełnomocnika z dnia 11 kwietnia 2012r., na które nie udzielono odpowiedzi. Właściciel sąsiedniej nieruchomości wymaganej zgody nie wyraził, co potwierdził także w złożonym odwołaniu.
Uwzględniając powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organy orzekające prawidłowo zastosowały w sprawie art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego. Stan faktyczny sprawy przesądził bowiem o potrzebie wydania decyzji, zastępującej zgodę sąsiada na wejście na teren należącej do niego nieruchomości. Utrzymana w mocy decyzja organu I instancji określa w wystarczający sposób korzystanie z sąsiedniej nieruchomości, a dla wyniku rozpatrywanej sprawy nie ma znaczenia podnoszona w skardze okoliczność istniejącego sporu granicznego. Organ nie bada w sprawie przebiegu granicy, a spór graniczny nie wyłącza wydania decyzji na podstawie ww. przepisu.
Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm.) dalej zw. p.p.s.a., oddalił skargę.
W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego M. Z., reprezentowany przez fachowego pełnomocnika zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Ponadto wniósł o przeprowadzenie dowodu z załączonej do skargi dokumentacji fotograficznej na okoliczność braku możliwości przejazdu przez nieruchomość..., w przypadku zajęcia na czas remontu budynku należącego do J. D., w sposób określony przez organy administracji w swoich decyzjach.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie, że zaskarżona decyzja naruszyła:
- 1. art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego oraz pominięcie przez organy obu instancji faktu, że właściciel nieruchomości - działki... poprzez wydanie decyzji zostanie faktycznie pozbawiony wyjazdu ze swojej nieruchomości, w konsekwencji uznanie, że:
- a. zajęcie przez J. D. pasa gruntu o szerokości 3m i długości 35m jest uzasadnione i konieczne, w sytuacji gdy wnoszący o wydanie decyzji nie wskazał w sposób skonkretyzowany zakresu robót jakie będzie przeprowadzał w konsekwencji nie sposób odnieść się do prawidłowości tego żądania i jego celowości,
- b. kwestia niezakończonego postępowania rozgraniczeniowego nie ma znaczenia dla sprawy, podczas gdy od prawidłowego ustalenia granic zależy w sposób bezpośredni zasadność decyzji organów administracji w zakresie uzasadnionego i niezbędnego wejścia na teren działki skarżącego,
- c. z ujawnionej w postępowaniu dokumentacji nie wynika, że skarżący będzie miał utrudniony wyjazd i wjazd na teren swojej działki, podczas gdy w rzeczywistości schody znajdujące się przy wyjeździe zawężają w newralgicznym miejscu drogę wyjazdową do ok. 4m szerokości, w konsekwencji udostępnienie pasa gruntu o szerokości 3m całkowicie uniemożliwia skarżącemu wyjazd pojazdem typu ciągnik rolniczy,
- 2. art. 8 k.p.a. poprzez rażące naruszenie przez organy obu instancji zasady zaufania i lojalności w postępowaniu administracyjnym, poprzez:
- a. przeprowadzenie postępowanie dowodowego w sposób nie rozstrzygający wszystkich wątpliwości, a mianowicie nie rozstrzygnięcie czy skarżący M. Z. nie zostanie poprzez wydaną decyzję faktycznie pozbawiony możliwości wjazdu i wyjazdu ze swojej posesji, co było przez stronę wielokrotnie podnoszone w toku postępowania przed organami administracyjnymi,
- b. nie odniesienie się przez organ do załączonej dokumentacji fotograficznej z której jednoznacznie wynika, że usytuowanie budynku względem siebie oraz przy uwzględnieniu istniejących schodów przed budynkiem należącym do skarżącego w jednoznaczny sposób uniemożliwia w razie remontu budynku znajdującego się na działce nr... wjazd i wyjazd przez skarżącego z jego posesji, w szczególności gdy pas gruntu jaki ma zostać udostępniony J. D. wynosić będzie 3m szerokości,
- II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niedostateczne uzasadnienie wyroku w zakresie wskazania podstawy prawnej wyroku i jego wyjaśnienia, odniesienia się do zarzutów skargi w szczególności lakoniczne odniesienie się do zarzutu naruszenia prawa procesowego skutkujących błędnymi ustaleniami faktycznymi co do zakresu niezbędnej powierzchni działki nr... jaki powinien zostać udostępniony J. D., jak również kwestii szerokości fragmentu działki między budynkiem (schodami budynku) na działce... a ścianą budynku na działce... wynoszącego jedynie 4m, co uniemożliwi skarżącemu prawidłowe korzystanie z przedmiotowej działki w szczególności wyjazd i wjazd maszynami i pojazdami rolniczymi,
- III. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji nieprawidłowe uznanie, że określenie przez organy granic niezbędnej potrzeby oraz korzystania z sąsiedniej nieruchomości dokonane zostało w sposób adekwatny do zakreślonych przez inwestora prac.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a taka sytuacja ma miejsce w sprawie niniejszej, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami skargi kasacyjnej.
Rozpoznając w powyższych granicach wniesioną skargę kasacyjną należało uznać, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw i z tego względu podlega oddaleniu.
Odnosząc się na wstępie do zarzutów naruszenia przepisów postępowania - art. 141 § 4 p.p.s.a. wskazać należy, że z naruszeniem tego przepisu mamy do czynienia w przypadku, gdy uzasadnienie nie odpowiada wymogom tego przepisu, przy czym nie każde naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej, a jedynie takie, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Wadliwość uzasadnienia może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, gdy uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia, bowiem nawet ogólnikowość uzasadnienia wyroku nie może stanowić podstawy do uwzględnienia skargi kasacyjnej. W sprawie niniejszej natomiast nie można uznać, że Sąd I instancji nie przeprowadził kontroli legalności zaskarżonej decyzji, dlatego nie jest uprawniony zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niedostateczne uzasadnienie wyroku w zakresie wskazania podstawy prawnej wyroku i jego wyjaśnienia, nie odniesienie się do zarzutów skargi.
Takiej wadliwości nie ma w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, ponieważ zawiera on wszystkie obligatoryjne elementy wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a., a zawarty w nim wywód prawny pozwala na jednoznaczną ocenę w toku kontroli instancyjnej. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji jednoznacznie odniósł się do stanu faktycznego, który następnie był przedmiotem oceny prawnej.
W rozpatrywanej sprawie istota sporu sprowadzała się do oceny, czy spełnione zostały przesłanki z art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego. Skarżący kasacyjnie zarzucał niewłaściwe zastosowanie tego przepisu i w konsekwencji nieprawidłowe uznanie, że określenie przez organy granic niezbędnej potrzeby oraz korzystania z sąsiedniej nieruchomości dokonane zostało w sposób adekwatny do zakreślonych przez inwestora prac.
Należy zatem wskazać, że organ architektoniczno-budowlany rozpatrując wniosek złożony na podstawie art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego obowiązany jest po ustaleniu spełnienia przesłanek dopuszczalności rozstrzygnięcia o prawie wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości, określonych w ust. 1 tego przepisu, rozstrzygnąć o niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości, w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku przez inwestora. W sprawie niniejszej nie było sporne, że inwestor dokonał zgłoszenia robót budowlanych (co do którego nie został wniesiony sprzeciw), polegających na remoncie ściany budynku usytuowanego wzdłuż granicy nieruchomości nr..., w którym wskazał w sposób skonkretyzowany zakres robót jakie będzie przeprowadzał oraz, że do ich wykonania niezbędne jest wejście na teren sąsiedniej nieruchomości, której właścicielem jest M. Z. (skarżący kasacyjnie), który nie wyraził zgody na wejście na teren jego nieruchomości w celu wykonania tych robót budowlanych.
W tej sytuacji, słusznie Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, że wystąpiły przesłanki do zastosowania przepisu art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego, zaś w decyzji prawidłowo zostały określone granice niezbędnej potrzeby, w tym zakres przestrzenny zajęcia nieruchomości. Skarżący kasacyjnie nie zgadza się na określenie pasa o szerokości 3m bezpośrednio przy działce nr... rozpoczynający się od drogi gminnej, twierdząc że uniemożliwi mu to dojazd do dalszej części jego działki, jednak nie określa jakiej szerokości pas w jego ocenie byłby możliwy do udostępnienia. W tej sytuacji organ zobowiązany był ocenić, czy podana przez inwestora szerokość terenu niezbędnego do wykonania robót budowlanych była prawidłowa. Nie ma w tym przypadku znaczenia podnoszona przez skarżącego kasacyjnie okoliczność istnienia sporu granicznego pomiędzy stronami, skoro w dacie wydania decyzji nieruchomość nr... była w posiadaniu M. Z., zaś działka nr... inwestora J. D., zaś skarżący kasacyjnie nie wyrażał zgody na wejście na teren działki nr..., przylegającej do ściany budynku, którego remont zgłosił J. D.. Nie było zatem konieczne wskazanie "precyzyjnej" granicy między objętymi skargą nieruchomościami.
W tych okolicznościach faktycznych Sąd I instancji, dokonując kontroli zaskarżonej decyzji prawidłowo uznał, że w sprawie zostały spełnione przesłanki, o jakich mowa w art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego. Stąd podnoszone w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie, że zaskarżona decyzja naruszyła art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., art. 8 k.p.a. są niezasadne. Sąd I instancji prawidłowo dokonał kontroli zaskarżonej decyzji, zarówno w zakresie materiału dowodowego, jak i poczynionych ustaleń faktycznych w sprawie. Dokonując oceny prawnej ustalonego stanu faktycznego, Sąd I instancji nie naruszył przepisów prawa materialnego, tj. art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego, zasadnie wskazując i wyjaśniając, że w sprawie zostały spełnione przesłanki, o których mowa w tym przepisie. Dlatego też podnoszone w skardze kasacyjnej zarzuty, w których skarżący dążył do zakwestionowania oceny prawnej ustalonego stanu faktycznego są nieusprawiedliwione.
W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.
- - ---------------------- 6