Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 12 kwietnia 2017 r. sygn. VII SA/Wa 1046/16 oddalił skargę Starosty A. (dalej skarżący) na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej GINB) z [...] lutego 2016 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z [...] grudnia 2015 r. wymierzające na podstawie art. 35 ust. 6 i ust. 7 w zw. z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm., dalej Pb) Staroście A. karę pieniężną w wysokości 10 500 zł w związku z niewydaniem w terminie 65 dni decyzji z [...] października 2013 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Gminie A. K. i pozwolenia na budowę budynku oświetlenia solarnego placu zabaw na działce nr ewid. [...]w miejscowości O..
Sąd I instancji stwierdził, że zasadnie organ II instancji uznał, że nie można zgodzić się z organem wojewódzkim co do odliczania od terminu określonego w art. 35 ust. 6 Pb, okresu 13 dni (tj. od pisma z 4 września 2013 r. do 17 września 2013 r. – upływ terminu na zajęcie stanowiska przez inwestora) oraz okresu 8 dni (tj. od pisma z 30 września 2013 r. do 8 października 2013 r. - związanego z możliwością zapoznania się z aktami sprawy przez strony postępowania), bowiem zawiadomienia Starosty A. z 1 sierpnia 2013 r. oraz z 30 września 2013 r. na podstawie art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej Kpa), są zwykłymi czynnościami procesowymi, wobec czego związane z tymi okolicznościami okresy procedowania nie podlegają odliczeniu, o którym mowa w art. 35 ust. 8 Pb. Zasadne jest stanowisko GINB, że organ stopnia podstawowego dopuścił się 42-dniowej zwłoki w wydaniu rozstrzygnięcia kończącego postępowanie administracyjne.
Przekroczenie to powinno skutkować karą pieniężną w wysokości 21 000 zł (42 dni x 500 zł = 21 000 zł), a nie karą pieniężną w wysokości 10 500 zł z tytułu 21-dniowej zwłoki, jak określił to organ I instancji.
Sąd I instancji przyznał również rację GINB, że stosownie do art. 139 w zw. z art. 144 Kpa, organ zażaleniowy nie może wydać postanowienia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że zaskarżone postanowienie rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. W niniejszej sprawie, naruszenie, jakiego dopuścił się organ wojewódzki, tj. błędna kwalifikacja czynności organu stopnia podstawowego, nie ma charakteru kwalifikowanego naruszenia prawa, a zatem słusznie GINB utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji jako korzystniejsze dla strony zażaleniowej.
Skarżący wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 6 w zw. z art. 35 ust. 8 Pb poprzez nieuzasadnione nieuwzględnienie przy obliczaniu terminu wydania decyzji okresów opóźnień z przyczyn niezależnych od organu. Jak wskazano w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, w przedmiotowej sprawie opóźnienie nastąpiło z winy strony. W wyniku niezgłoszenia Staroście przez następców prawnych właścicieli dz. nr [...] zmian dotyczących danych objętych ewidencją gruntów i budynków, organ nie był w stanie ustalić nowych właścicieli tej nieruchomości w przewidzianym ustawą terminie.
W związku z powyższym w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej Ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Przy tym zgodnie z art. 193 zd. drugie Ppsa uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej w oparciu o stan faktyczny przyjęty w orzeczeniu przez Sąd I instancji.
Oceniając zarzut skargi kasacyjnej, stwierdzić trzeba, że termin 65 dni, o którym mowa w art. 35 ust. 6 Pb, należy liczyć "od dnia złożenia wniosku o wydanie" decyzji o pozwoleniu na budowę. Przepis ten należy odczytywać łącznie z art. 61 § 3 i art. 64 § 2 Kpa, bowiem skutecznym może być jedynie taki wniosek, który nie jest dotknięty wadami formalnymi. Wszczęcie postępowania administracyjnego następuje na żądanie strony, które nie jest dotknięte żadnymi wadami. Takie cechy spełniał wniosek złożony przez Gminę A. K. o wydanie pozwolenia na budowę.
Nadto zauważyć trzeba, że wymienione w ust. 8 art. 35 Pb zdarzenia prawne i czynności stanowią wyjątek nie podlegający wliczeniu do okresu 65 dni określonego w ust. 6 art. 35 Pb. Do okresów opóźnień wskazanych w art. 35 ust. 8 Pb należą, jak stanowi ta norma prawna, opóźnienia spowodowane między innymi z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Do opóźnień spowodowanych z winy strony zaliczyć należy konieczność podjęcia przez organ czynności, o jakich mowa w art. 35 ust. 3 Pb, a więc usunięcie nieprawidłowości w zakresie przedstawienia dokumentacji o wydanie pozwolenia na budowę w zakresie określonym w ust. 1 art. 35 Pb. W okolicznościach niniejszej sprawy takie okoliczności nie występowały. Wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej do czynności, o jakich mowa w tym przepisie, nie można zaliczyć zwykłych czynności procesowych, takich jak ustalanie stron postępowania, czy też zawiadomienie tych stron o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy.
Są to bowiem czynności konieczne do dopełnienia w każdym postępowaniu i mieszczą się one w maksymalnym czasie postępowania o wydanie pozwolenia budowlanego wyznaczonym na 65 dni. Stanowisko to, formułowane również przez Sąd I instancji, wykluczało zasadność zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 35 ust. 6 w zw. z art. 35 ust. 8 Pb.
Z przedstawionych względów za nieuzasadniony uznać należało zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 35 ust. 6 i ust. 8 Pb, ponieważ z przedstawionej w skardze kasacyjnej sekwencji wydarzeń w sposób oczywisty wynika, że postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę nie zostało zakończone zgodnie z terminem, o którym stanowi art. 35 ust. 6 Pb, a zwłoka w czasie trwania tego postępowania nie została w żadnym razie spowodowana z winy inwestora.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 Ppsa, skargę kasacyjną oddalił.
Wobec tego, że skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia im odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy, na podstawie art. 182 § 2 Ppsa, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.