Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 września 2008 roku, sygn. akt VII SA/Wa 711/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. B. i S. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2008 roku znak [...] utrzymującą w mocy decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2008 roku znak [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] września 2004 roku znak [...] utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie P. z dnia [...] sierpnia 2004 roku znak [...] nakazującą K. B. i S. B. rozbiórkę obiektu budowlanego o konstrukcji drewnianej pełniącego funkcje rekreacyjną (o wymiarach [...]) i obiektu pełniącego funkcję sanitariatu (o wymiarach [...]) wybudowanych bez pozwolenia na budowę na działce nr [...] położonej w K. gmina W..
W uzasadnieniu powyższego wyroku podano, iż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2008 roku odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] września 2004 roku podnosząc, że decyzja Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] września 2004 roku znak [...] była zaskarżona do sądu administracyjnego. Prawomocnym wyrokiem z dnia 30 marca 2006 r., sygn. akt II SA/Gd 721/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na w./w. decyzję. Z tych względów organ uznał, że sprawa zgodności z prawem tej decyzji nie może być odmiennie oceniona ani przez organ administracji publicznej, ani przez sąd administracyjny, a ciążący na organie obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Sądu może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku pierwotnego.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odnosząc się do zarzutów zawartych we wniosku K. B. i S. B. o ponowne rozpatrzenie sprawy ponownie stwierdził, iż nie mogą one być przedmiotem merytorycznej oceny, z uwagi na fakt związania organu prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 marca 2006 r., sygn. akt II SA/Gd 721/04, oddalającym skargę K. B. i S. B. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] września 2004 roku znak [...].
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2008 roku K. B. i S. B. wnieśli o jej uchylenie. Skarżący zarzucili naruszenie art. 6 – 10, 77 § 1, 80 i 107 § 1 § 3 k.p.a. oraz art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ocenie skarżących organ niedokładnie ustalił stan faktyczny sprawy i niezasadnie przyjął, że sprawa nie może być ona rozpatrzona w postępowaniu nadzwyczajnym z uwagi na wydany w sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wyrokiem z dnia 18 września 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Zdaniem Sądu, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] września 2004 roku, gdyż sprawa była oceniana już przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, który oddalił skargę na tę decyzję. Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu, że po wyroku sądu administracyjnego oddalającym skargę na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] września 2004 roku znak [...], niedopuszczalne byłoby stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, był w ramach tej kontroli z urzędu zobligowany także do zbadania, czy nie miało miejsca naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji - art. 156 § 1 k.p.a. Sąd nie jest bowiem związany granicami skargi, a przy stwierdzeniu naruszenia prawa powodującego nieważność zaskarżonej decyzji nie jest nawet związany zakazem reformationis in peius.
Oddalenie przez Sąd skargi na niezgodność decyzji z prawem zamyka organowi administracji drogę do stwierdzenia nieważności decyzji, ze względu na związanie go oceną prawną zawartą w wyroku sądu (art. 30 ustawy o NSA a obecnie art.153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 270) w odniesieniu do przedmiotu rozstrzygnięcia sądowego. Próba stwierdzenia nieważności decyzji rozpoznawanej już wcześniej przez sąd (wyrok oddalający skargę na niezgodność tej decyzji z prawem) jest niedopuszczalną ingerencją w prawomocne orzeczenie.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł S. B., reprezentowany przez adwokata S. B. Wyrok zaskarżono w całości, zarzucając:
- I. naruszenie przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 3 pkt 1 lit. a pkt 2 oraz pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane polegające na nieskorzystaniu z możliwości zastosowania powyższych przepisów i tym samym nieuznaniu, że orzeczenie rozbiórki przedmiotowego obiektu jest niezasadne ponieważ w szczególności nie jest on związany w sposób trwały z gruntem,
- II. naruszenie przepisów postępowania, zawartych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1) art. 3 § 1, art. 134 § 1 i art. 153 p.p.s.a. polegające na niedostatecznym zrealizowaniu przez Sąd prawa kontroli działalności administracji publicznej i nieskorzystaniu z upoważnienia umożliwiającego wydanie wyroku w warunkach niezwiązania zarzutami i wnioskami skargi oraz nierozpoznaniu skargi w całokształcie istotnych okoliczności sprawy, mogących wskazywać na naruszenie prawa przez organy administracji, a także niesłusznym uznaniu, że przeszkodą w rozpoznaniu sprawy w odniesieniu do wszystkich jej istotnych aspektów i problemów prawnych jest związanie Sądu oceną prawną zawartą w wyroku z dnia 30 marca 2006 roku, który nie został wzruszony i w którym nie doszło do pełnego rozpoznania sprawy;
- 2) art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez nie objęcie rozstrzygnięciem całości materiału sprawy i oparcie wyroku tylko na jego części;
- 3) art. 141 § 1 i § 4 p.p.s.a. poprzez pominięcie ustosunkowania się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do istotnych zarzutów podniesionych w skardze;
- 4) art. 145 § 1 lit. a - c w związku z art. 273 § 2 p.p.s.a. polegające na nieuchyleniu zaskarżonej decyzji pomimo, że nie uwzględniała ona naruszenia przepisów art. 3 pkt 1 lit. a pkt 2 oraz pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne S. B. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, powołując się na uchwałę NSA z dnia 8 stycznia 2007r., I FPS 1/06, skarżący podniósł, że ani Sąd ani GINB nie rozpatrzyły sprawy we wszystkich jej istotnych aspektach i nie ustosunkowały się do wszystkich okoliczności, które skarżący uznał za istotne. Zdaniem skarżącego należałoby istotnie poszerzyć przesłanki wykładni art. 153 p.p.s.a. pod kątem wykładni systemowej. P.p.s.a. nie wyraża wprost tezy, iż wyrok jest wiążący w sprawie, lecz odsyła do oceny prawnej w nim wyrażonej, co jest pojęciem odmiennym. Wyroki sądu mają powagę rzeczy osądzonej (res iudicata) tylko w granicach rzeczywistego rozpoznania danej sprawy, a nie potencjalnych możliwości takiego rozpoznania. Decydujące znaczenie w sprawie powinien mieć zatem rzeczywisty zakres jej rozpoznania i wykazanie, że wzięte zostały pod uwagę wszystkie istotne okoliczności prawne i faktyczne. W skardze kasacyjnej wskazano, że rozpoznanie niniejszej sprawy na żadnym z jej etapów nie było pełne z "wzięciem pod uwagę zarówno jej materialnoprawnego charakteru, jak i aspektu procesowego". Skarżący powołał się na art. 365 § 1, art. 366, art. 378, art. 386 § 6, art. 11 i art. 234 k.p.c. oraz art. 8, art. 442 § 3 k.p.k. i art. 138 k.p.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.
Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia, a to z poniższych względów.
Zagadnienie dopuszczalności weryfikacji ostatecznych decyzji administracyjnych w drodze stwierdzenia nieważności decyzji przez organy administracji publicznej – po uprzedniej kontroli legalności decyzji przez Sąd - było niejednolicie interpretowane w doktrynie i w orzecznictwie sądowym. Wyrazem tego było wystąpienie przez Rzecznika Praw Obywatelskich o podjęcie przez skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, na podstawie art. 15 § 1 pkt 2 w związku z art. 264 § 2 p.p.s.a., uchwały mającej na celu wyjaśnienie tej kwestii. W wyniku rozpoznania wniosku Naczelny Sąd Administracyjny podjął w dniu 7 grudnia 2009 r. następującą uchwałę: "Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 k.p.a.) wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie - z uwagi na wydany uprzednio wyrok sądu - przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym.
W pozostałych przypadkach organ administracji publicznej obowiązany jest rozpoznać żądanie co do istoty stosując art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 k.p.a." (uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 6/09 - LEX nr 530338).
W uzasadnieniu powyższej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż fakt utrzymania w mocy decyzji na skutek oddalenia na nią skargi przez sąd administracyjny zamyka organom administracji legitymowanym do uruchomienia nadzwyczajnego trybu postępowania administracyjnego możliwość pozbawienia jej mocy wiążącej, jednakże tylko "w takim zakresie, w jakim przyczyny tej wadliwości objęte są zakresem rozpoznania i orzekania sądu administracyjnego" (T. Woś (w:) T. Woś, H.Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 515). A zatem, w razie oddalenia skargi prawomocnym wyrokiem, ustalenie, czy żądanie strony stwierdzenia nieważności decyzji poddanej ocenie sądu powinno zostać załatwione przez organ administracji publicznej rozstrzygnięciem podjętym na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 k.p.a., czy też decyzją o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 k.p.a.), wymaga zbadania co było przedmiotem rozstrzygnięcia.
Niezbędne jest więc stwierdzenie, czy oddalenie skargi nastąpiło w wyniku rozważenia przez sąd administracyjny także okoliczności odpowiadających wskazanym w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji przesłankom kwalifikującym do jej wzruszenia (art. 156 § 1 k.p.a.). Jeśli tak, to wydany wyrok zamknie organowi administracji drogę do uruchomienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż wniesione żądanie wkraczałoby w zakres oceny objętej powagą rzeczy osądzonej (materii prawnej, co do której wiążąco wypowiedział się sąd - zgodność z prawem zakwestionowanej decyzji).
Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że możliwa jest i taka sytuacja, w której występujący z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji wskaże okoliczności, które nie były objęte orzeczeniem sądu, np. fakt uprzedniego rozstrzygnięcia sprawy inną decyzją ostateczną albo zwróci uwagę na fakt oddalenia skargi z powodu braku legitymacji skarżącego. Uwarunkowany względami obiektywnymi brak wiedzy sądu o istotnych dla wyniku postępowania okolicznościach sprawy spowoduje, że poza zakresem kontroli sądowej objętej powagą rzeczy osądzonej znajdzie się to, na co powoła się wnoszący żądanie. W takim wypadku, prawomocny wyrok oddalający skargę na decyzję nie byłby przeszkodą dla przeprowadzenia postępowania w celu merytorycznego rozpoznania złożonego do organu administracji żądania.
W tym stanie rzeczy wniesienie do organu administracji żądania stwierdzenia nieważności decyzji, od której skarga została wcześniej oddalona prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, powoduje konieczność wstępnego zbadania przez organ, czy nie zachodzi przedmiotowa przyczyna niedopuszczalności merytorycznego rozpoznania tego żądania. Dokonanie tego rodzaju ustalenia będzie z reguły wymagało zapoznania się z uzasadnieniem wyroku oddalającego skargę na zakwestionowaną decyzję ostateczną. Zaniechanie zaś przez stronę postępowania sądowoadministracyjnego wystąpienia z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia wyroku (art. 141 § 2 p.p.s.a.) będzie skutkować koniecznością ograniczenia się do analizy danych dostępnych organowi administracji publicznej oraz informacji przedstawionych przez wnoszącego żądanie.
W niniejszej sprawie K. B. i S. B. nie złożyli wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 marca 2006 r., sygn. akt II SA/Gd 721/04. W tej sytuacji analiza tej sprawy może opierać się jedynie na danych wynikających z akt sprawy dotyczących postępowania, w którym zapadły decyzje organów obu instancji w przedmiocie rozbiórki obiektów budowlanych i akt sądowoadministracyjnych oraz informacji podanych przez K. i S. B. w zakresie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] września 2004 r. znak [...].
K. B. i S. B. wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] września 2004 roku utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie P. z dnia [...] sierpnia 2004 r. znak [...] nakazującą K. B. i S. B. rozbiórkę obiektu budowlanego o konstrukcji drewnianej pełniącego funkcje rekreacyjną (o wymiarach [...]) i obiektu pełniącego funkcję sanitariatu (o wymiarach [...]) wybudowanych bez pozwolenia na budowę na działce nr [...] położonej w K. gmina W. Domagając się stwierdzenia nieważności Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] września 2004 r. znak [...], skarżący zarzucali, że decyzja ta została wydana z naruszeniem art. 3 pkt 1 lit. a pkt 2 i pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), a w konsekwencji z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego wymienionych w art. 6 – 11 k.p.a.
Przepis art. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) zawiera definicje ustawowe.
I tak, według art. 3 pkt 1 lit. a) ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym, to należy przez to rozumieć budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi. Przez budynek zaś należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach - art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. W art. 3 pkt 5 tej ustawy zawarta jest legalna definicja tymczasowego obiektu budowlanego, a jest nim obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe.
Okoliczność, iż przedmiotowy obiekt budowlany nie jest trwale związany z gruntem K. B. i S. B. skarżący podnosili już w toku postępowania przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w powiecie P. w piśmie z dnia [...] kwietnia 2004 r., a więc przed wydaniem decyzji z dnia [...] sierpnia 2004 r. znak [...] nakazującej K. B. i S. B. rozbiórkę obiektu budowlanego o konstrukcji drewnianej pełniącego funkcje rekreacyjną (o wymiarach [...]) i obiektu pełniącego funkcję sanitariatu (o wymiarach [...]) wybudowanych bez pozwolenia na budowę na działce nr [...] położonej w K. gmina W. Fakt podnoszenia przez skarżących tego zarzutu był znany zarówno organowi I instancji, jak i Pomorskiemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Gdańsku przed podjęciem decyzji z dnia [...] września 2004 r. znak [...] a także Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku przed wydaniem wyroku z dnia 30 marca 2006 r., sygn. akt II SA/Gd 721/04.
Powyższe obiekty zostały opisane w protokole oględzin z dnia [...] listopada 2000 r. oraz w uzasadnieniu decyzji organów obu instancji. W uzasadnieniu tych decyzji organy powołały się na dane dotyczące tych obiektów, fakt popełnienia samowoli budowlanej, tj. zrealizowanie obiektów bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę i usytuowanie ich na terenie nie przeznaczonym według obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Miasta W. pod zabudowę.
A zatem, z danych, jakimi dysponowali Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego a następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wynika, iż w postępowaniu w przedmiocie rozbiórki obiektów budowlanych organy administracji publicznej obu instancji oceniały charakter spornych obiektów. Także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - kontrolując legalność zaskarżonej przez K. i S. B. decyzji Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] września 2004 r., znak [...] - dysponował aktami sprawy, w tym pismami zawierającymi zarzuty skarżących tożsame z zarzutami zgłoszonymi we wniosku o stwierdzenie nieważności tejże decyzji Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] września 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - pomimo podnoszenia przez skarżących powyższych zarzutów – oddalił skargę K. B. i S. B.. To zaś oznacza, iż Sąd ten nie podzielił zarzutów skarżących.
W takiej sytuacji ponowne podnoszenie tych samych zarzutów – tym razem we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, która podlegała kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku – nie może doprowadzić do skutku zamierzonego przez skarżących, tj. stwierdzenia nieważności decyzji Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] września 2004 r. znak [...] w oparciu o art. 156 § 1 k.p.a.
Podkreślić także należy, iż – jak wynika z akt administracyjnych dotyczących postępowania w przedmiocie rozbiórki obiektów budowlanych – organ nadzoru budowlanego nakazał rozbiórkę tych obiektów, gdyż skarżący nie wykonali obowiązków nałożonych postanowieniem z dnia [...] czerwca 2004 r., tj. nie złożyli [...] egzemplarzy projektu budowlanego wraz z wymaganymi opiniami i uzgodnieniami, oświadczenia o prawie do dysponowania gruntem i zaświadczenia Burmistrza Miasta W. o zgodności obiektów z przepisami o planowaniu przestrzennym. Oznacza to, że K. B. i S. B. nie mogą - poprzez ponowne podnoszenie zarzutów kwestionujących związanie obiektów z gruntem zwalczyć przesłanek wydania na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (rozbiórka obiektu budowlanego) w związku z ust. 4 (niespełnienie w wyznaczonym terminie obowiązków nałożonych postanowieniem organu nadzoru budowlanego) - zwalczać decyzji o nakazie rozbiórki wykorzystując tym razem tryb nadzwyczajny z art. 156 § 1 k.p.a.
Należy zatem podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, który uznał za zgodną z prawem decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] września 2004 r. znak [...].
W tym stanie rzeczy za chybiony także należy uznać zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 3 § 1, art. 134 § 1 i art. 153 p.p.s.a. Nadto, wprawdzie uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie jest obszerne, lecz nie miało to wpływu na wynik sprawy. Tym samym nie można skutecznie zarzucić Sądowi pierwszej instancji naruszenia art. 141 § 1 i § 4 p.p.s.a. Zauważyć należy, iż skarżący formułując zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 1 i § 4 p.p.s.a., poprzez pominięcie ustosunkowania się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do istotnych zarzutów podniesionych w skardze, nie wskazał, odnośnie jakich to istotnych zarzutów nie wypowiedział się Sąd. Podobnie, S. B. stawiając zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. nie wskazał którą to część materiału sprawy pominął Sąd pierwszej instancji wydając zaskarżony wyrok.
Jednocześnie skarżący nie sprecyzował dostatecznie zarzutów skargi kasacyjnej w zakresie naruszenia art. 145 § 1 – tj. nie wskazał określonego punktu tego przepisu a jednocześnie powołał się na litery a - c. Skarga kasacyjna nie zawiera też uzasadnienia tych zarzutów.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę kasacyjną.