Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 19 lipca 2022 r., sygn. akt II OSK 2148/19

Uzasadnienie

Wyrokiem z 6 marca 2019 r., II SA/Gd 892/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, oddalił skargę J. S. (dalej jako skarżący) na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowanego w G. (dalej Pomorski WINB) z dnia 2 listopada 2018 r. nr WOP.7722.159.2017.AM w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia w sprawie zawieszenia postępowania dotyczącego robót budowlanych.

Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] postanowieniem z 17 września 2018 r., nr PNB.7141.43e.9.2017 na podstawie art. 101 § 1 i art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. –Kodeks postepowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2017r., poz. 1257 ze zm.) - zwanej dalej "k.p.a." odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego w przedmiocie legalności wykonanych robót budowlanych związanych z ustawieniem przykrycia namiotowego o konstrukcji z rur stalowych na terenie działki ewidencyjnej nr [...], położonej w Ż., gmina S., będącej własnością J. S.. Stronę pouczono, że na postanowienie służy zażalenie.

Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie.

Pomorski WINB postanowieniem z 2 listopada 2018 r. stwierdził na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. niedopuszczalność zażalenia. W uzasadnieniu podano, że w obecnym brzmieniu art. 101 § 3 k.p.a. zażalenie przysługuje jedynie na postanowienie o zawieszeniu postępowania i na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. Błędne pouczenie o przysługującym stronie prawie do zażalenia na wydane postanowienie nie rodzi skutecznie tego prawa.

Skarżący wniósł skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o jego uchylenie wraz z postanowieniem je poprzedzającym, umorzenie przedmiotowych postępowań oraz zasądzenie kosztów postępowań według norm przepisanych jednocześnie zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie: art. 101 § 3 k.p.a. w zw. z art. 141 § 1 k.p.a., art. 112 w zw. z art. 126 k.p.a., art. 8 § 1 i § 2 k.p.a. oraz art. 9 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej "p.p.s.a.") oddalił skargę.

Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę na treść art. 141 § 1 k.p.a., zgodnie z którym na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Zatem jeżeli przepisy k.p.a. nie przewidują możliwości wniesienia zażalenia na dane postanowienie, to ten środek zaskarżenia nie przysługuje.

Dalej Sąd wyjaśnił, iż przepis art. 101 § 3 k.p.a. do dnia 10 kwietnia 2011 r. obowiązywał w brzmieniu: "Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy stronie zażalenie". Wobec takiego brzmienia tego przepisu przyjmowano, że zażalenie przysługuje na wszystkie cztery rodzaje postanowień w przedmiocie zawieszenia tj. zawieszenie postępowania, odmowa zawieszenia postępowania, podjęcie postępowania i odmowa podjęcia postępowania. Nowelizacja Kodeksu postępowania administracyjnego wprowadzona ustawą z 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, która weszła w życie w dniu 11 kwietnia 2011 r., zmieniła treść art. 101 § 3 k.p.a. Przepis ten obecnie brzmi: "Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie". Aktualną treść art. 101 § 3 k.p.a. należy odczytywać w ten sposób, że zażalenie przysługuje na postanowienie o zawieszeniu postępowania ("w sprawie zawieszenia postępowania") oraz na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania ("w sprawie odmowy podjęcia postępowania").

Sąd I instancji wskazał, że również zarzut naruszenia art. 112 w zw. z art. 126 k.p.a. jest chybiony, skoro w realiach niniejszej sprawy nie mogło stronie szkodzić błędne pouczenie i o przysługiwaniu prawa do wniesienia zażalenia, gdy z przepisów k.p.a. takie uprawnienie nie wynikało. Błędne pouczenie nie spowodowało więc sytuacji, w której strona, mimo przysługujących jej uprawnień procesowych, nie mogła z nich skorzystać właśnie z uwagi na błędne pouczenie.

Od powyższego wyroku skarżący wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie:

1. 1. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:
2. 1.1. naruszenie art. 101 § 3 w zw. z art. 141 § 1 k.p.a. poprzez stwierdzenie niedopuszczalności wniesienia zażalenia na postanowienie o zawieszeniu postępowania przez co nastąpiło oddalenie skargi,
3. 1.2. naruszenie przepisu art. 112 w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez stwierdzenie niedopuszczalności zażalenia na odmowę zawieszenia postępowania w sytuacji, gdy pouczenie zawarte w postanowieniu pierwszej instancji zawierało informację o zaskarżalności tego postanowienia w terminie 7 dni od jego doręczenia, to jest w wbrew zasadzie wyrażonej w art. 112 k.p.a., że błędne pouczenie nie może szkodzić stronie oraz wbrew zasadzie pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej,
4. 1.3. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego a w szczególności poprzez naruszenie zasad legalności, zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, zasady uwzględnienia słusznego interesu obywateli, zasady pogłębiania świadomości i kultury prawnej obywateli, zasady pewności prawa, zasady ochrony interesów w toku oraz zasady wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz naruszenie Konstytucji RP (którą stosuje się wprost), poprzez naruszenie zasady działania organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa,
5. 2. przepisów prawa materialnego:
6. 2.1. naruszenie przepisu art. 8 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do działań organów publicznych w ten sposób, że jeden organ publiczny poucza o możliwości złożenia skargi na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania, a drugi organ publiczny takiej możliwości odmawia, 2.2 naruszenie art. 9 k.p.a. poprzez naruszenie zasady należytego informowania stron o ich prawach,

Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie cytat: "na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi, który wydał orzeczenie" -koniec cytatu. Nadto wniesiono o cytat: "zasądzenie od Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zwrotu wniesionych opłat oraz zasądzenie na rzecz skarżącego J. S. kosztów postępowania według norm przepisanych z uwzględnieniem opłaty sądowej od skargi kasacyjnej oraz kosztów zastępstwa procesowego" - koniec cytatu.

Na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. wniesiono o rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie.

Sprawę skierowano do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z 13 maja 2022 r., stosownie do art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem i zwalczaniem Covid-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095, ze zm.).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Na wstępie należy zauważyć, że sprawę niniejszą rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, który pozwala przewodniczącemu zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

Przechodząc do merytorycznego rozpoznania podniesionych we wniesionym środku odwoławczym zarzutów trzeba wyjaśnić, że stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której podstawy zostały ujęte w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak też podstawy odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania przed sądem wojewódzkim (art. 189 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie występują te przesłanki, zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany zarzutami skargi kasacyjnej. Natomiast tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie należy zauważyć, iż przedmiotem oceny legalności dokonywanej przed Sądem, było postanowienie organu nadzoru budowlanego stwierdzające niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] z dnia 17 września 2018 r. Skarga kasacyjna kwestionuje wyrok Sądu pierwszej instancji, oddalający skargę, zarzutami naruszenia prawa materialnego jak i przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy. Przy czym we wniesionym środku odwoławczym jako naruszenie przepisów prawa materialnego wskazano przepisy procedury administracyjnej tj. art. 8 § 1 i § 2 k.p.a. oraz art. 9 k.p.a. Powołane bowiem w ramach tego zarzutu, ww. przepisy nie są normami prawa materialnego, lecz przepisami regulującymi procedurę administracyjną i muszą być ocenione jako przepisy prawa procesowego o jakich stanowi art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Jednakże wadliwe zakwalifikowanie przepisów prawa procesowego do przepisów prawa materialnego, nie pozbawia złożonego środka odwoławczego podstaw kasacji.

Zatem w tych okolicznościach tak wskazane zarzuty należało ocenić jako dotyczące naruszenia prawa procesowego - podobnie w wyroku NSA z 26 października 2017 r. II OSK 2711/15. Dodatkowo podnieść także należy, iż w skardze kasacyjnej w zakresie naruszenia przepisów prawa procesowego wskazano wyłącznie na naruszenie przepisów k.p.a., których Sąd pierwszej instancji nie stosował. Prawidłowo sformułowany zarzut skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) powinien przywoływać odpowiednie przepisy procedury sądowoadministracyjnej, w powiązaniu z przepisami k.p.a., jak również innymi przepisami dotyczącymi postępowania jeżeli takie przepisy w danej sprawie miały zastosowanie - patrz wyrok NSA z 8 marca 2022 r. I OSK 1057/21. Takiego prawidłowego sformułowania skargi kasacyjnej w tym zakresie jednak brak.

Nadto informacyjnie zaznaczyć należy, iż zamieszczony we wnioskach skargi kasacyjnej przepis art. 184 p.p.s.a. oznacza oddalenie skargi kasacyjnej, zaś pełnomocnik skarżącego z powołaniem na tę normę wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku. Nadto wnosi o zasądzenie od Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kosztów postępowania, gdy tymczasem brak jest podstawy prawnej tego żądania. Koszty postępowania kasacyjnej stosownie do treści art. 203 i 204 p.p.s.a. rozstrzygane są między organem a skarżącym.

Niezależnie od wadliwości wskazanych wyżej zarzutów naruszenia przepisów k.p.a., tak sformułowane zarzuty wymagają jednak wypowiedzi Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie przywołanej za ich pomocą argumentacji (patrz: uchwała NSA z 26 października 2009 r., I OPS 10/09, wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2020 r. II OSK 2572/20).

Przechodząc zatem do rozpoznania wniesionej w tej sprawie skargi kasacyjnej, należy podkreślić, iż nie zasługiwała ona na uwzględnienie albowiem zaskarżony wyrok w pełni odpowiada prawu. Sąd pierwszej instancji dokonując oceny legalności zaskarżonego postanowienia, trafnie zastosował konstrukcję prawną oddalenia wniesionej skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 101 § 3 w zw. z art. 141 § 1 k.p.a. poprzez stwierdzenie niedopuszczalności zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego.

Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż stosownie do treści art. 134 k.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Regulacja ta, w świetle art. 144 k.p.a., ma odpowiednie zastosowanie do zażaleń. Obowiązkiem organu odwoławczego po otrzymaniu zażalenia jest zatem jego zbadanie z punktu widzenia ustanowionych wymagań formalnych i materialnych. W ich zakresie mieści się również ustalenie dopuszczalności zażalenia. Organ odwoławczy wydaje postanowienie o niedopuszczalności zażalenia w przypadku stwierdzenia braku spełnienia przesłanek podmiotowych lub przedmiotowych dopuszczalności zażalenia. Przesłanki podmiotowe odnoszą się do legitymacji skargowej podmiotu wnoszącego zażalenie. Przesłanki przedmiotowe obejmują natomiast przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki braku możliwości zaskarżenia postanowienia w toku instancji.

Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy kluczowe znaczenie ma art. 101 § 3 k.p.a., którego zarzut naruszenia zamieszczono w skardze kasacyjnej. Stosownie do jego treści, na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie. Obecnie za utrwalone w orzecznictwie, a w szczególności orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przyjmuje się stanowisko, które prawidłowo zaprezentował Sąd pierwszej instancji, a więc że przepis art. 101 § 3 k.p.a. należy odczytywać w ten sposób, iż zażalenie przysługuje wyłącznie na postanowienie o zawieszeniu postępowania oraz na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. W przepisie tym użyto zwrotu "w sprawie odmowy podjęcia postępowania", przez który ustawodawca rozumie jedynie postanowienia negatywne, a zatem brak jest tym samym podstaw, aby w stosunku do postanowień "w sprawie zawieszenia postępowania" dokonywać wykładni rozszerzającej ten zwrot, zamiast ograniczać go wyłącznie do postanowień o zawieszeniu postępowania.

Wskazuje się również, że konieczność takiej właśnie interpretacji art. 101 § 3 k.p.a. wynika też z wykładni celowościowej i systemowej tego przepisu. Istotą nowelizacji art. 101 § 3 k.p.a., dokonanej na podstawie ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2010 r. Nr 6, poz. 18), która weszła w życie w dniu 11 kwietnia 2011 r., było wykluczenie możliwości zaskarżania postanowień nietamujących postępowania administracyjnego, a więc np. postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania i poddanie kontroli instancyjnej wyłącznie tych postanowień, które skutkują wstrzymaniem toku postępowania, a więc postanowień o zawieszeniu postępowania lub o odmowie jego podjęcia. Uzasadnienia takiego założenia należy poszukiwać również w zasadzie szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.), wymagającej od organu administracji publicznej wnikliwego i szybkiego działania w sprawie, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia.

Przy czym zauważyć należy, iż strona niezadowolona z postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania nie zostaje pozbawiona możliwości jego kontroli. Zgodnie z art. 142 k.p.a., tego rodzaju postanowienie może ona kwestionować w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, a następnie w ewentualnej skardze do sądu administracyjnego od decyzji organu odwoławczego.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę podziela stanowisko wyrażone w dotychczasowym – i dominującym – orzecznictwie tego Sądu, że na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania zażalenie nie przysługuje (por. wyroki NSA z dnia: 18 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 2296/12; 12 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2509/12; 28 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 2975/12; 17 lipca 2014 r., sygn. akt II GSK 1651/14; 3 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 1542/16; 25 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2855/13; 22 marca 2016 r., sygn. akt I OSK 339/16, 3 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 885/15; 3 marca 2017 r., sygn. akt II OSK 1542/17; 6 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 987/17; 5 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 1501/17; 28 maja 2021 r., sygn. akt I OSK 2705/20 oraz 26 sierpnia 2021 r., sygn. akt II OSK 3827/18).

Wobec powyższego, w realiach tej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w zaskarżonym wyroku zasadnie przyjął, że skoro skarżący złożył zażalenie na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania, to organ nadzoru budowlanego II instancji słusznie wydał postanowienie w trybie art. 134 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. o niedopuszczalności zażalenia.

Stanowiska tego nie może zmienić zarzut naruszenia przepisu art. 112 w zw. z art. 126 k.p.a. Wprawdzie skarżący został wadliwie pouczony o możliwości złożenia zażalenia od postanowienia organu I instancji o odmowie zawieszenia postępowania, niemniej jednak fakt ten nie może uzasadniać działania organu odwoławczego wbrew wyraźnemu rozwiązaniu prawnemu, o którym była wyżej mowa. Skoro na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego, które przecież nie tamuje postępowania, nie przysługuje zażalenie przewidziane w przepisach prawa to nie można uznać, że w takiej sytuacji dochodzi do naruszenia art. 112 k.p.a. Zastosowanie przepisu art. 112 k.p.a. nie może powodować, że błędnie pouczona strona podlegać będzie innym niż pozostali uczestnicy obrotu prawnego rygorom związanym z możliwością wnoszenia jak w tej sprawie zażaleń od określonych aktów prawnych.

Nadto należy wyraźnie zaakcentować, iż błędne pouczenie nie może kreować nowych praw dla strony postępowania, nieprzewidzianych w obowiązujących przepisach. Należy przedstawić w tym miejscu stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 7 października 2020 r. II OSK 1640/18, które jest w pełni podzielane przez skład orzekający w tej sprawie, iż błędna informacja co do prawa, trybu, terminu i sposobu złożenia przysługujących środków prawnych nie może wprawdzie powodować dla strony negatywnych konsekwencji, ale też nie może dawać stronie żadnych specjalnych uprawnień naruszających ustalone prawem zasady postępowania. Zastosowanie przepisu art. 112 k.p.a. nie może powodować, że błędnie pouczona strona podlegać będzie innym niż pozostali uczestnicy obrotu prawnego rygorom związanym z terminami wnoszenia skarg, odwołań czy też powództw. Przepis art. 112 k.p.a. stanowi dla błędnie pouczonej strony gwarancję skutecznego uchylenia się od skutków uchybienia terminu stanowiącego skutek zastosowania się do błędnego pouczenia, ale przy zastosowaniu środków prawnych przewidzianych w danym postępowaniu, pozwalających na uniknięcie negatywnych konsekwencji uchybienia terminu.

W rozpoznawanej sprawie, w ocenie NSA samo wadliwe pouczenie o możliwości złożenia zażalenia nie powoduje dla strony negatywnych skutków, stąd też nie można zasadnie podnosić zarzut naruszenia art. 112 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a.

Nie są także usprawiedliwione zarzuty naruszenia art. 8 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 9 k.p.a. Z zasady postępowania w sposób budzący zaufanie obywateli do państwa wyrażonej w art. 8 k.p.a. wynika wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Unormowanie art. 9 k.p.a. zobowiązuje natomiast organy administracji publicznej do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, mogących mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy powinny czuwać nad tym, aby strony i inne osoby biorące udział w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu powinny udzielać im stosownych wskazówek i wyjaśnień. Niemniej jednak w okolicznościach rozpoznawanej sprawy wadliwe pouczenie o możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania nie stanowiło takiego naruszenia ww. przepisów, które należałoby uznać za mające wpływ na wynik sprawy.

Należy podkreślić, że uchylenie przez sąd administracyjny postanowienia z powodu naruszenia przepisów postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.) może nastąpić jedynie wtedy, jeżeli to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem nie każde naruszenie przepisów postępowania powoduje konieczność wyeliminowania postanowienia (decyzji) z obrotu prawnego. Tylko takie naruszenie przepisów, które mogło spowodować, że wynik sprawy mógłby być inny, gdyby do tego naruszenia nie doszło, powoduje konieczność uchylenia postanowienia (decyzji) przez sąd (por. uchwała NSA z 25 kwietnia 2005 r. FPS 6/04, ONSAiWSA 2005/4/66). Sąd, uchylając z tych powodów decyzję (postanowienie) musi wykazać, że gdyby nie doszło do stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne. W tym kontekście mówi się także o uprawdopodobnieniu możliwości odmiennego wyniku sprawy (por. wyroki NSA z: 25 listopada 2014 r., II FSK 1224/13; 28 sierpnia 2014 r., I OSK 160/13; 25 marca 2014 r., II GSK 62/13).

Natomiast w okolicznościach tej sprawy wskazując na naruszenie art. 8 i 9 k.p.a. skarżący nie powołał nawet potencjalnej możliwości wydania innego rozstrzygnięcia w tej sprawie. Zatem przywoływane naruszenie prawa nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy.

Podsumowując, w ocenie Sądu odwoławczego, skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Dlatego, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji, o jej oddaleniu.