Uzasadnienie
Uzasadnienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, wyrokiem z dnia 14 maja 2020 r., sygn. akt II SA/Wr 65/20, oddalił skargę J. Ś. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...], w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym obowiązku polegającego na rozbiórce wykuszu budynku mieszkalnego.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...], Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał B. Sz. rozbiórkę wykuszu budynku mieszkalnego przy ul. P. [...], na działce nr A/6 w B., od strony południowo-wschodniej, tj. od strony działki nr A/7, położonej przy ul. L. 18 w B..
W dniu [...] grudnia 2014 r. wystawiony został tytuł wykonawczy skierowany do J. Ś. Pismem z dnia [...] stycznia 2015 r., zobowiązany wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji, podnosząc niewykonalność obowiązku.
Postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. nie uwzględnił zarzutu J. Ś. w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, dotyczącego wykonania obowiązku wynikającego z decyzji nr [...], z dnia 9 stycznia 2012 r.
Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia J. Ś., postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...], utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...]. Uznał, że zarzuty sprowadzają się do kwestionowania decyzji, z której obowiązek wynika. Organ egzekucyjny nie ma zaś prawa oceniać prawidłowości decyzji nakładającej obowiązek. Organ zażaleniowy zwrócił jednak uwagę na to, że PINB powinien rozważyć prowadzenie egzekucji w stosunku do J. Ś. skoro zobowiązaną z decyzji jest B. Sz.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, wyrokiem z dnia 15 czerwca 2016 r., sygn. akt Il SA/Wr 226/16, uchylił postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...], wskazując, że zasygnalizowanie wątpliwości co do osoby zobowiązanego jest niewystarczające.
Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...], uchylił postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Organ wskazał, iż egzekwowany obowiązek został skierowany do B. Sz., której J. Ś. był pełnomocnikiem. O tym, kto jest zobowiązany, decyduje treść decyzji, a konkretnie jej sentencja, nawet jeżeli inna osoba czuje się za jego wykonanie odpowiedzialna. Prowadzenie egzekucji administracyjnej winno dotyczyć osoby wskazanej w decyzji jako adresat obowiązku. Nie może to być pełnomocnik adresata decyzji.
Po uzupełnieniu materiału dowodowego w sprawie, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., postanowieniem z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...], ponownie odmówił uwzględnienia zarzutów J. Ś., zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym obowiązku polegającego na rozbiórce wykuszu budynku mieszkalnego przy ul. P. [...] na działce nr A/7, wynikającego z decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...]. PINB stwierdził, że J. Ś. jest obecnie współwłaścicielem budynku mieszkalnego przy ul. P. [...] w B.. Do niego, jako współwłaściciela, skierowano upomnienie oraz tytuł wykonawczy.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł J. Ś. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...], Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 K.p.a. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Uznając za prawidłowe prowadzenie egzekucji administracyjnej wobec J. Ś., organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji dotyczącego niezasadności zarzutu niewykonalności nałożonego obowiązku o charakterze niepieniężnym. W tym zakresie organ przytoczył poglądy judykatury na temat niewykonalność obowiązku niepieniężnego, która musi mieć charakter obiektywny.
Następnie DWINB wskazał, że J. Ś. nie przedstawił dowodów pozwalających potwierdzić niewykonalność obowiązku orzeczonego decyzją tego organu z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...]. Zgłoszone zarzuty sprowadzają się w istocie do kwestionowania decyzji, z której egzekwowany obowiązek wynika. Wobec tego organ podkreślił, że w postępowaniu egzekucyjnym organ nie ma prawa oceniać prawidłowości decyzji nakładającej obowiązek. Jak wynika bowiem z treści art. 29 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Organ ten działa na podstawie przepisów egzekucyjnych, a nie ustawy - Prawo budowlane, zaś jego postępowanie ograniczone jest tylko do działań egzekucyjnych. Co za tym idzie - zarówno organ egzekucyjny, jak i DWINB, nie są uprawnieni aby w tej sprawie kontrolować legalność orzeczonego nakazu.
Ponadto zauważono, że w rozpoznawanej sprawie WSA we Wrocławiu wyrokiem z dnia 6 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Wr 214/12 oddalił skargę B. Sz. na decyzję DWINB z [...] stycznia 2012r., nr [...], która nałożyła egzekwowany obowiązek.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący zaskarżył w całości postanowienie z dnia [...] listopada 2019 r. Zarzucił naruszenie art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a. poprzez błędne uznanie przez organ, że nie jest zasadny zarzut niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym, tzn. że nie ma przeszkody w wykonaniu przez skarżącego nałożonego obowiązku, w sytuacji gdy taka przeszkoda istnieje, zarówno faktyczna, jak i prawna. Ponadto zarzucił naruszenie art. 7 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez brak podjęcia przez organ egzekucyjny wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Nadto sformułował zarzut naruszenia przepisów art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a., art. 107 § 3 K.p.a.
W odpowiedzi na skargę DWINB wniósł o jej oddalenie
Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę.
Sąd podzielił stanowisko organów o niezasadności zgłoszonych zarzutów. Przepis art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a. stanowi, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym. W orzecznictwie wskazuje się jednolicie, że niewykonalność obowiązku o jakim mowa w art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a. definiowana jest jako rzeczywisty brak możliwości jego zrealizowania, zarówno dobrowolnego jak i w drodze egzekucji administracyjnej, z powodu wystąpienia określonych okoliczności. Obowiązek taki musi być niemożliwy do wykonania nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki. Nie mają w tym względzie znaczenia ewentualne utrudnienia w jego realizacji, koszty, a także konieczność zapewnienia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia (zobacz: wyrok NSA z 8 lutego 2006 r., II OSK 509/05; wyrok NSA z 19 stycznia 2017 r., II OSK 1064/15).
Pojęcie niewykonalności obowiązku oznacza w istocie taką sytuację, kiedy niewykonalność jest następstwem przeszkód o charakterze nieusuwalnym. Trwała niewykonalność zachodzi wówczas, gdy czynności składające się na treść tych obowiązków, zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze (por. wyrok NSA z 8 lutego 2006 r., II OSK 509/05). Zaś trudności techniczne lub ekonomiczne, choćby bardzo poważne, w wyegzekwowaniu wykonania obowiązku nałożonego decyzją, jak również negatywne stanowiska jej adresatów zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy, nie stanowią o niewykonalności obowiązku (por. wyrok NSA z 10.01.2018 r., sygn. akt II OSK 1082/17). Przy czym ciężar udowodnienia okoliczności istnienia niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym obciąża stronę wnoszącą zarzuty (por. wyrok NSA z 13.11.2008 r., II OSK 1365/07; z 14.05.2013 r., I OSK 75/13).
W ocenie Sądu, organ egzekucyjny trafnie uznał, że w niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna okoliczność, która mogłaby świadczyć o niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym. Przeszkody - wskazywane przez skarżącego - nie mają charakteru obiektywnego i nieusuwalnego. Takiego charakteru nie ma bowiem okoliczność, że wykusz, którego dotyczy obowiązek rozbiórki został zaprojektowany jako legalna i powiązana konstrukcyjnie z budynkiem część tego obiektu i nie da się go rozebrać nie naruszając całej konstrukcji budynku związanej z fundamentami, ścianami nośnymi i dachem. Trudności techniczne, choćby bardzo poważne nie stanowią okoliczności świadczącej o niewykonalności obowiązku rozbiórki.
Ponadto tego rodzaju roboty rozbiórkowe powinny zostać przeprowadzone pod nadzorem osoby mającej uprawnienia budowlane do kierowania robotami budowlanymi w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, co stanowi dodatkową okoliczność przemawiającą za brakiem uwzględnia tego rodzaju zarzutu. Sąd podziela również stanowisko orzecznictwa przywoływane w zaskarżonym postanowieniu, co do tego, że w postępowaniu egzekucyjnym nie ma możliwości negowania nakazu rozbiórki orzeczonego na podstawie ustawy Prawo budowlane.
W ocenie Sądu, pozostałe kwestie podnoszone przez skarżącego nie mają także znaczenia dla rozstrzygnięcia. W skardze zarzucono skierowanie egzekwowanego obowiązku jedynie do jednego ze współwłaścicieli nieruchomości przy ul. P. [...] w B., podczas gdy drugi ze współwłaścicieli takim obowiązkiem nie został obciążony. Sąd wyjaśnił, że zgodnie z treścią art. 1a pkt 20 u.p.e.a. zobowiązanym jest osoba prawna albo jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej albo osoba fizyczna, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązku o charakterze niepieniężnym, a w postępowaniu zabezpieczającym - również osoba lub jednostka, której zobowiązanie nie jest wymagalne albo jej obowiązek nie został ustalony lub określony, ale zachodzi obawa, że brak zabezpieczenia mógłby utrudnić lub udaremnić skuteczne przeprowadzenie egzekucji, a odrębne przepisy na to zezwalają.
W przypadku decyzji zawierającej nakaz wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym (rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części), adresat takiej decyzji jest w pełnym zakresie odpowiedzialny za wykonanie nakazu. W niniejszej sprawie w związku ze zmianą zobowiązanego przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, ale już po ostatecznym zakończeniu postępowania administracyjnego, warunkiem prowadzenia egzekucji było wystawienie tytułu wykonawczego na następcę prawnego zobowiązanego. Sąd zaznaczył, że pojęcie zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym ma charakter czysto formalny i nie można w tym wypadku utożsamiać zobowiązanego z podmiotem ogólnie określonych w normach prawa materialnego praw i obowiązków. Obowiązek niepieniężny, w związku z niewykonaniem którego prowadzone jest postępowanie egzekucyjne ma charakter indywidualny i konkretny. Konsekwencją takiego stanu prawnego, jest stanowisko, według którego obowiązek wykonania czynności może być egzekwowany wobec każdego zobowiązanego po wystawieniu odrębnego tytułu wykonawczego. Zatem w niniejszej sprawie wystawienie tytułu wykonawczego na skarżącego jest prawidłowe i nie wyklucza podjęcia takich czynności wobec drugiego ze współwłaścicieli.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. Ś.. Wyrok zaskarżył w całości i zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie przepisu art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez błędne uznanie przez organ, że nie jest zasadny zarzut niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym, tzn. że nie ma przeszkody w wykonaniu przez skarżącego nałożonego obowiązku, w sytuacji gdy taka przeszkoda, prawna, istnieje, w postaci skierowania egzekwowanego obowiązku jedynie do jednego ze współwłaścicieli tej nieruchomości, podczas gdy drugi ze współwłaścicieli – M. Ś. - takim obowiązkiem nie została obciążona, w związku z tym mając na uwadze, iż współwłasność J. Ś. i M. Ś. jest współwłasnością łączną, nie jest możliwym wykonanie obowiązku wskazanego tytułem egzekucyjnym bez obciążenia takim obowiązkiem drugiego współwłaściciela nieruchomości.
W oparciu o powyższy zarzut kasacyjny skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
Skarżący zrzekł się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym po stwierdzeniu spełnienia ustawowych warunków przewidzianych w art. 182 § 2 P.p.s.a. Strona, która wniosła skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.
Przepis art. 183 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutu wyartykułowanego w podstawie skargi kasacyjnej.
Przed odniesieniem się do istoty podniesionego zarzutu, konieczne jest sformułowanie kilku uwag wstępnych.
Najpierw zauważyć należy, że w skardze kasacyjnej ograniczono się do zakwestionowania odmowy uwzględnienia zarzutu opartego na art. 33 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r. poz. 1314 ze zm. – obecnie: Dz. U. z 2020 r. poz. 1427 ze zm.), dalej: "ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji".
Następnie, z uwagi na brak precyzji w sformułowaniu użytym w opisie naruszenia podstawy kasacji, doprecyzować trzeba, że czym innym jest obowiązek administracyjny, a czym innym czynności egzekucyjne i środki egzekucyjne stosowane wobec podmiotu, w stosunku do którego wystawiono tytuł wykonawczy.
Obowiązek administracyjny stanowi podstawę wystawienia tytułu wykonawczego. Podstawą istnienia obowiązku jest najczęściej, tak jak w niniejszej sprawie, decyzja administracyjna – w tym przypadku decyzja Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej także: "DWINB") Nr [...], z dnia [...] stycznia 2012 r., nakazująca B. Sz. rozbiórkę wykuszu budynku mieszkalnego przy ul. P. [...], na działce nr A/6 w B. Skoro organy egzekucyjne prowadzą postępowanie wobec skarżącego jako wobec następcy prawnego osoby zobowiązanej, czyli B. Sz., należy zbadać, czy to następstwo prawne miało miejsce oraz czy następstwo to skutkuje możliwością prowadzenia egzekucyjnego wobec następcy prawnego.
Analizę w tym zakresie rozpocząć można od przytoczenia art. 28a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, według którego, w przypadku przejścia obowiązku objętego tytułem wykonawczym na następcę prawnego zobowiązanego, postępowanie egzekucyjne jest kontynuowane, a dokonane czynności egzekucyjne pozostają w mocy. Zastosowanie dalszych środków egzekucyjnych może jednak nastąpić po wystawieniu przez wierzyciela nowego tytułu wykonawczego i skierowaniu go do organu egzekucyjnego wraz z urzędowym dokumentem wykazującym przejście dochodzonego obowiązku na następcę prawnego.
Ugruntowane jest stanowisko, że przepis art. 28a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie reguluje kwestii podstaw przejścia egzekwowanego obowiązku na inną osobę, lecz wprowadza możliwość kontynuowania postępowania egzekucyjnego w stosunku do innej osoby, niż ta, przeciwko której wystawiony został tytuł wykonawczy, jeżeli na tę inną osobę, jako następcę prawnego zobowiązanego, w toku postępowania egzekucyjnego, przeszedł obowiązek objęty tytułem wykonawczym (patrz m.in.: wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 243/11; wyrok NSA z dnia 6 lipca 2006 r., sygn. akt II OSK 1071/05, ONSA i wsa 2007/1/15).
Przejście obowiązku administracyjnego następuje, gdy wskutek czynności cywilnoprawnych dochodzi do przekształcenia zobowiązanego w nowy podmiot prawa albo do zmiany właściciela rzeczy, z którą jest związany egzekwowany obowiązek. Ta ostatnia sytuacja może polegać na sprzedaży obiektu budowlanego, w stosunku do którego wydano nakaz rozbiórki (Piotr Przybysz "Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz", WKP 2018, pkt 1 do art. 28a; Cezary Kulesza {w:] "Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz", pod red. Dariusza Ryszarda Kijowskiego, LEX 2015, pkt 3-6 do art. 28a; wyrok WSA w Opolu z dnia 24 stycznia 2005 r., sygn. akt II SA/Wr 39/03, ONSA i wsa 2005/6/138).
Skoro ustawodawca przewidział możliwość kontynuowania prowadzonego postępowania egzekucyjnego w wypadku przejścia obowiązku objętego tytułem wykonawczym na następcę prawnego zobowiązanego (art. 28a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji), to takie same przesłanki przemawiają za możliwością wszczęcia postępowania w sytuacji przejścia obowiązku jeszcze przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego (patrz: wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1921/07).
Zastosowanie dalszych środków egzekucyjnych może jednak nastąpić po wystawieniu przez wierzyciela nowego tytułu wykonawczego i skierowaniu go do organu egzekucyjnego wraz z urzędowym dokumentem wykazującym przejście dochodzonego obowiązku na następcę prawnego (patrz: wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 629/19).
Skarżący nie zakwestionował skutecznie podstawy następstwa prawnego w zakresie obowiązku wykonania rozbiórki orzeczonej decyzją DWINB Nr [...]. Doszło do wystawienia wobec niego tytułu wykonawczego. Należy więc rozważyć zasadność złożonego przezeń zarzutu, o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wynik tej oceny będzie miał bowiem bezpośredni wpływ na ocenę zasadności podstawy kasacji.
Zgodnie z art. 33 § 1 pkt 5 ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego postanowienia, podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym.
Niewykonalność obowiązku oznacza taką sytuację, w której brak możliwości wykonania obowiązku jest następstwem przeszkód o charakterze nieusuwalnym. Trwała niewykonalność zachodzi wówczas, gdy czynności składające się na treść tych obowiązków, zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze (por. m.in. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 1082/17).
Brak dysponowania wyłącznym tytułem własności do obiektu budowlanego, objętego w części nakazem rozbiórki, nie oznacza niewykonalności tego obowiązku, a jedynie konieczność podjęcia przez zobowiązanego odpowiednich działań prawnych i faktycznych w kierunku wykonania nałożonego na niego obowiązku, które w jego przekonaniu mogą być utożsamiane z trudnościami, które z obiektywnego punktu widzenia mają charakter wyłącznie subiektywny. Przeszkody te nie mają charakteru obiektywnego, nieprzezwyciężalnego (por. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2173/15; wyrok NSA z dnia 22 marca 2017 r., sygn. akt II OSK 1829/15).
Dodać jeszcze można, że prowadzenie postępowania egzekucyjnego przeciwko jednej tylko z osób, na które został nałożony decyzją lub które obciąża z tytułu następstwa prawnego obowiązek rozbiórki obiektu budowlanego nie stanowi naruszenia prawa. Przepis art. 27 § 1 pkt 2 i 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji normuje treść tytułu wykonawczego w zakresie tożsamości zobowiązanego i treści podlegającego egzekucji obowiązku. Z przepisu tego nie wynika, aby wielu zobowiązanych do wykonania jednego obowiązku odpowiadało w sposób solidarny w rozumieniu prawa cywilnego. Jest możliwe, ale nie jest konieczne wskazanie w jednym tytule wykonawczym kilku podmiotów, jeśli zakres ich odpowiedzialności jest tożsamy (por. A. Skoczylas, W. Piątek (w:) "Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz", pod red. R. Hausera, A. Skoczylasa, s. 179). Podkreślić trzeba, że taka tożsamość nie oznacza "solidarnego nałożenia obowiązku".
Nie oznacza to także możliwości traktowania zobowiązanych do wykonania obowiązku jako jednego zobowiązanego (por. wyrok NSA z 23 marca 2010 r., II OSK 573/09). W myśl art. 1a pkt 20 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zobowiązanym jest każda osoba, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze niepieniężnym.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.