Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 1111/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na zaskarżoną decyzję Wojewody [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...], Starosta W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorom – D. Z., S. Z., E. B., wspólnikom spółki cywilnej: [...], pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na działce o nr ew. [...], położonej przy ul. [...] w Z..
Odwołanie od ww. decyzji wniósł skarżący.
Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy ww. decyzję o pozwoleniu na budowę.
W ocenie organu odwoławczego, weryfikacja dokumentacji sprawy wykazała, że inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył wymagane prawem dokumenty, spełniające wymogi art. 35 Prawa budowlanego, tj. projekt budowlany, sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, zawierający wymagane opinie i uzgodnienia. Inwestorzy przedłożyli prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (w myśl art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego). Przedmiotowa inwestycja nie wymaga zaś uzyskania decyzji środowiskowej. Projekt budowlany zgodny jest z ustaleniami Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Z. (uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w Z. z dnia [...] grudnia 2003 r.) w zakresie przeznaczenia terenu, wysokości, zakazu lokalizacji obiektów obniżających standard warunków mieszkaniowych, obowiązku równoczesnej realizacji programu usług podstawowych, terenów zieleni i sportu oraz dojść, dojazdów i miejsc parkingowych dla zabudowy wielorodzinnej, powierzchni biologicznie czynnej, ustalonych odległości nieprzekraczalnych linii zabudowy.
Ponadto przedmiotowa inwestycja jest również zgodna z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1442 ze zm.), a w szczególności z § 12 określającym usytuowanie budynku, § 13 określającym odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń i § 60 określającym wymagany czas nasłonecznienia, § 19 określającym odległość stanowisk postojowych, § 20 określającym stanowiska postojowe dla samochodów osobowych, z których korzystają wyłącznie osoby niepełnosprawne, § 23 określającym odległość miejsc do gromadzenia odpadów stałych, § 271, § 272, § 273 określającymi usytuowanie budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe, a także z § 276 określającym usytuowanie garażu.
Organ drugiej instancji zważył, że zarzuty dotyczące szeregu utrudnień dla otoczenia w przypadku zrealizowania zamierzonej inwestycji nie mogą być prawnie skuteczne, gdyż dotyczą jedynie naruszenia interesów faktycznych odwołującego się, a nie interesu prawnego, rozumianego jako naruszenie konkretnych norm prawnych.
W związku z powyższym, Wojewoda uznał, że decyzja organu I instancji udzielająca pozwolenia na budowę jest prawidłowa i zgodna z obowiązującymi przepisami prawa. Organ odwoławczy nie dopatrzył się również uchybień w sposobie prowadzenia postępowania przez Starostę, mogących skutkować uchyleniem skarżonej decyzji.
Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. W skardze sformułowano zarzuty dotyczące naruszenia art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a.; art. 107 § 3 K.p.a.; art. 10 § 1 K.p.a.; art. 35 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 13 i § 57 ust. 1 oraz § 60 ust. 1 ww. rozporządzenia; § 39 ww. rozporządzenia; § 8 ust. 1 w zw. z § 7 ust. 3 pkt 1 ww. planu miejscowego; § 7 ust. 3 pkt 4 ww. planu miejscowego. Skarżący przedłożył też opinię dotyczącą nasłonecznienia sąsiednich nieruchomości.
Z kolei w piśmie procesowym z dnia 18 listopada 2019 r. skarżący podniósł okoliczność wydania przez Wojewodę [...] w dniu [...] czerwca 2019 r. postanowienia o wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej decyzją tego organu z dnia [...] marca 2019 r., nr [...], z uwagi na wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w Z., która nie brała udziału w tym postępowaniu.
Natomiast w pismach procesowych z dnia 8 lipca 2019 r. i 23 sierpnia 2019 r. swoje stanowisko w sprawie wyrazili uczestnicy postępowania, tj. inwestorzy, wnosząc o oddalenie skargi i wskazując na prawidłowość załączonej do projektu analizy przesłaniania i nasłonecznienia lokali mieszkalnych na nieruchomościach sąsiednich, przedkładając na dowód tego kolejną opinię z dnia 14 sierpnia 2019 r. oraz podnosząc wadliwość i brak możliwości weryfikacji analizy składanej w toku postępowania przez skarżącego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 grudnia 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 1111/19, oddalając skargę, wskazał, że z całokształtu ustaleń dokonanych w sprawie nie wynika, ażeby organy dopuściły się naruszenia art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. W odniesieniu do argumentacji skarżącego, która dotyczy budynku ww. Wspólnoty Mieszkaniowej, Sąd wskazał, że skarżący jest współwłaścicielem nieruchomości przy ul. [...] w Z., stanowiącej działkę nr [...], sąsiadującą bezpośrednio z nieruchomością objętą wydanym pozwoleniem na budowę.
Skarżący nie wykazał natomiast, aby był właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub też by posiadał inny tytuł prawny do nieruchomości, na której znajduje się budynek ww. Wspólnoty. Tym samym, także przedłożona przez skarżącego opinia nie odnosi się do nieruchomości skarżącego i posadowionego na niej budynku jednorodzinnego. W toku postępowania nie było również podnoszone negatywne oddziaływanie tego rodzaju na nieruchomość skarżącego, tj. w zakresie przesłaniania i zbytniego ograniczenia nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych w budynku skarżącego. Dlatego tego rodzaju argumentacja nie może być skutecznie podnoszona przez skarżącego, w sytuacji gdy sporna kwestia w żadnym razie nie dotyczy jego uzasadnionego interesu prawnego. W tym miejscu Sąd wyjaśnił pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" (art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego) i wskazał, że inwestor przedłożył analizę przesłaniania i nasłonecznienia, która nie potwierdza formułowanych przez skarżącego zarzutów. Spełnione zostaną bowiem warunki zawarte w § 13, § 57 ust. 1 i § 60 ust. 1 ww. rozporządzenia.
W ocenie Sądu, argumentacja skarżącego dotycząca naruszenia § 39 ww. rozporządzenia oraz § 8 ust. 1 w zw. z § 7 ust. 3 pkt 10 ww. planu miejscowego stanowi w gruncie rzeczy gołosłowną polemikę autora skargi z oceną projektu budowlanego dokonaną przez organy w oparciu o dokumentację, która opracowana została przez osoby posiadające stosowne uprawnienia w przedmiotowym zakresie. Kwestia faktycznego wykonania przedmiotowej inwestycji to już zupełnie inne zagadnienie. Zresztą przewidywania skarżącego co do sposobu realizacji inwestycji mają charakter czysto hipotetyczny.
W odniesieniu do zarzucanej wysokości inwestycji, Sąd uznał, że stanowisko skarżącego nie znajduje żadnego odzwierciedlenia w zatwierdzonym projekcie budowlanym. Stosownie do § 7 ust. 3 pkt 4 ww. planu miejscowego, maksymalna wysokość zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej nie może przekraczać 5 kondygnacji naziemnych, z dopuszczeniem wyższych dominant w eksponowanych miejscach. Projekt budowlany przewiduje zaś jedną kondygnację podziemną i 5 kondygnacji naziemnych oraz pomieszczenie techniczne nad piątą kondygnacją, w którym wedle oświadczenia inwestora znajdować się będzie kotłownia. Nie można jednak stwierdzić, że zaprojektowane pomieszczenie kotłowni stanowiło kolejną kondygnację, w rozumieniu postanowień ww. planu miejscowego oraz przepisów ww. rozporządzenia, w tym § 3 pkt 16, w świetle którego za kondygnację nie uznaje się m.in. kotłowni.
Odnośnie wskazywanego uniemożliwienia skarżącemu złożenia uwag do pisma inwestorów z 5 grudnia 2018 r. (art. 10 § 1 K.p.a.), Sąd wskazał, że skarżący faktycznie zapoznał się z ww. pismem inwestorów, uzyskując dostęp do egzemplarza otrzymanego od organu przez małżonkę skarżącego. Skarżący zdążył odnieść się do ww. pisma, a problemem był w istocie krótki termin pozostały skarżącemu na tę czynność. Jednak zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. może odnieść skutek jedynie wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por: wyroki NSA: z 2 lutego 2011 r., I OSK 575/10; z 17 maja 2016 r., I OSK 1994/14; z 28 lutego 2019 r., I OSK 1027/17; wyrok WSA w Bydgoszczy z 21 września 2016 r., II SA/Bd 787/16). W kontrolowanej sprawie skarżący nie wykazał jednak, ażeby krótki termin na wypowiedzenie się w sprawie względem wyjaśnień inwestora i przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji, miał jakikolwiek wpływ na wynik zapadłego rozstrzygnięcia.
Sąd nie dopatrzył się przy tym naruszenia innych przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynika sprawy, ani też naruszenia przepisów prawa materialnego, znajdujących zastosowanie w sprawie.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłance z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi; ewentualnie – uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Zawnioskowano także o "rozpoznanie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2020 r. w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w niniejszej sprawie, które to postanowienie nie podlegało zaskarżeniu w drodze zażalenia, a miało w pływ na wynik sprawy, na podstawie art. 191 p.p.s.a.".
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
- - art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1224 ze zm.), zwanej dalej "p.u.s.a.", w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. przez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli i oddalenie skargi przejawiające się w całkowicie bezkrytycznym, błędnym przyjęciu za organami obu instancji, że decyzja organu I instancji wydana jest zgodnie z przepisami prawa, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego wniosku, że przedmiotowy projekt budowlany jest zgodny z bezwzględnie i powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, pomimo że nie spełnia on wymogów art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 13 i § 57 ust. 1 oraz § 60 ust. 1 i § 39 ww. rozporządzenia, § 8 ust. 1 w zw. z § 7 ust. 3 pkt 10 i § 7 ust. 3 pkt 4 ww. planu miejscowego;
- - art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli i wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, polegające na braku rozpoznania i dokonania oceny prawnej podniesionych przez skarżącego zarzutów co do zacienienia i niedopuszczalnego oddziaływania nowoprojektowanego budynku na działce ew. nr [...] przy ul. [...] w Z. na nieruchomość przy ul. [...], co do braku spełnienia przez ww. inwestycję wymogów prawa w zakresie powierzchni terenu biologicznie czynnego, a także nieskonfrontowanie tych zarzutów ze zgromadzonym materiałem dowodowym, jak również brak przeprowadzenia stosownych dowodów w tym zakresie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną inwestorzy wnieśli o jej oddalenie oraz oddalenie wniosku o "rozpoznanie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2020 r. w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w niniejszej sprawie, które to postanowienie nie podlegało zaskarżeniu w drodze zażalenia" jako niedopuszczalnego i bezzasadnego.
W związku z zarządzeniem z dnia 30 listopada 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), poinformował strony postępowania o skierowaniu sprawy ze skargi kasacyjnej na posiedzenie niejawne z uwagi na intensyfikację rozwoju epidemii, w związku z czym przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można jej przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazaniem obrazu i dźwięku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.
Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego.
Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej brak jest podstaw do stwierdzenia, że Sąd I instancji naruszył art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. i dokonał w sposób nienależyty obowiązku kontroli zaskarżonej decyzji i oddalił skargę, ponieważ całkowicie bezkrytycznie i błędnie przyjął za organami obu instancji, że decyzja organu I instancji wydana jest zgodna z przepisami prawa. Sąd I instancji wyjaśnił z jakich względów argumentacja skarżącego dotycząca legalności pozwolenia na budowę w odniesieniu do kwestii podstawowego przeznaczenia terenu inwestycji, powierzchni biologicznie czynnej, wysokości projektowanego budynku oraz nasłonecznienia nie zasługiwała na uwzględnienie.
Po pierwsze, z § 8 ust. 1 ww. planu miejscowego wynika, że teren inwestycji znajduje się w jednostce planistycznej gdzie zostało przewidziane jako podstawowe przeznaczenie m.in. zabudowa wielorodzinna, do której zalicza się przedmiotowy budynek. Po drugie, w sprawie oceniono, że projekt budowlany spełnia wymagania § 7 ust. 3 pkt 10 ww. planu miejscowego i § 39 ww. rozporządzenia w zakresie zapewnienia powierzchni biologicznie czynnej. W tym zakresie ww. przepisy wymagają zapewnienia nie mniej niż 25% powierzchni działki jako powierzchni terenu biologicznie czynnego. Projekt zaś przewiduje 25,78%.
Ponadto w tym zakresie Sąd I instancji ocenił, że argumentacja skarżącego stanowi w gruncie rzeczy gołosłowną polemikę autora skargi z oceną projektu budowlanego dokonaną przez organy w oparciu o dokumentację, która opracowana została przez osoby posiadające stosowne uprawnienia w przedmiotowym zakresie. Trafnie wywiódł Sąd I instancji, że skarżący nie tylko nie przedstawił na poparcie ww. wywodów (dotyczących wymagań dla zapewnienia naturalnej wegetacji roślin) jakichkolwiek rzeczowych opinii w tej materii, lecz wskazał na okoliczności odnoszące się w zasadzie do prawidłowego wykonania i skutków realizacji projektu budowlanego, co pozostaje poza oceną organów administracji architektoniczno-budowlanej na etapie postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Nie wiadomo bowiem z jakich względów 17 cm warstwa humusu nie jest wystarczająca dla zapewnienia naturalnej wegetacji roślin (brak kontrdowodu); zaś potencjalna możliwość zabudowy tarasów zasadniczo wykracza poza zakres przedmiotowej sprawy, ponieważ takich robót budowlanych nie przewiduje zatwierdzona dokumentacja projektowa.
Skarżący nie wykazał zatem aby przewidziany w projekcie budowlanym teren biologicznie czynny nie wyczerpywał definicji z § 3 pkt 22 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym przez teren biologicznie czynny należy rozumieć teren o nawierzchni urządzonej w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych, a także 50% powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią oraz innych powierzchni zapewniających naturalną wegetację roślin, o powierzchni nie mniejszej niż 10 m2, oraz wodę powierzchniową na tym terenie. Po trzecie, także w zakresie zgodności projektowanej wysokości przedmiotowego budynku z § 7 ust. 3 pkt 4 ww. planu miejscowego (5 kondygnacji) w skardze kasacyjnej nie podważono skutecznie oceny wypowiedzianej przez Sąd I instancji. Jak bowiem wynika z tego przepisu – maksymalna wysokość zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej nie może przekraczać 5 kondygnacji naziemnych, z dopuszczeniem wyższych dominant w eksponowanych miejscach.
Jak trafnie wskazał Sąd I instancji, projekt budowlany przewiduje jedną kondygnację podziemną i 5 kondygnacji naziemnych oraz pomieszczenie techniczne nad piątą kondygnacją, w którym wedle oświadczenia inwestora znajdować się będzie kotłownia. Brak jest tym samym podstaw do stwierdzenia, że zaprojektowana kotłownia nad piątą kondygnacją nadziemną wyczerpuje definicję kondygnacji z § 3 pkt 16 ww. rozporządzenia. W skardze kasacyjnej tej oceny nie podważono skutecznie. Po czwarte, w skardze kasacyjnej nie podważono skutecznie oceny w zakresie braku podstaw do stwierdzenia, że projekt budowlany narusza § 13, § 57 ust. 1 i § 60 ust. 1 ww. rozporządzenia w zakresie zapewnienia odpowiedniego nasłonecznienia sąsiednich nieruchomości. Przede wszystkim Sąd I instancji trafnie ocenił, że podnoszona przez skarżącego argumentacja w tym zakresie nie dotyczy jego interesu prawnego. Oznacza to, że zarzut skarżącego w tym zakresie pozbawiony jest skuteczności.
Poza tym Sąd I instancji trafnie wskazał, że projekt budowlany zawiera analizę nasłonecznienia, która nie potwierdza aby projekt budowlany naruszał ww. przepisy rozporządzenia. Z projektu budowlanego wynika bowiem, że odpowiednim lokalom w budynku przy ul. [...] w Z. zostanie zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach od 7.00-17.00. Dlatego przedstawiona przez skarżącego analiza nasłonecznienia pod względem metody i formy jej sporządzenia – wydruki z programu komputerowego, bez zwymiarowania i odniesienia modelu na mapie danej jednostki ewidencyjnej – nie pozwala nawet na weryfikację jej właściwego odniesienia do przedmiotowego projektu zagospodarowania terenu i rzeczywistych parametrów projektowanego budynku. A zatem trudno polemizować z przedstawioną przez skarżącego analizą skoro to projekt budowlany opiera się na konkretnych danych, które wskazują na brak naruszenia § 13 i § 57 ust. 1 oraz § 60 ust. 1 ww. rozporządzenia.
Brak jest tym samym podstaw do przyjęcia, że przedmiotowy projekt budowlany nie spełnia wymogów z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 13 i § 57 ust. 1 oraz § 60 ust. 1 i § 39 ww. rozporządzenia, § 8 ust. 1 w zw. z § 7 ust. 3 pkt 10 i § 7 ust. 3 pkt 4 ww. planu miejscowego. Dlatego zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
W konsekwencji przedstawionej powyżej oceny jako pozbawiony usprawiedliwionych podstaw należało ocenić zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. Wbrew temu zarzutowi, Sąd I instancji rozpoznał i dokonał oceny prawnej podniesionych przez skarżącego zarzutów dotyczących zacienienia i niedopuszczalnego oddziaływania nowoprojektowanego budynku na działce nr 14/2, spełnienia przez ww. inwestycję wymogów prawa w zakresie powierzchni terenu biologicznie czynnego, a także skonfrontował te zarzuty ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Poza tym sformułowanie zarzutu skargi kasacyjnej opartego na treści art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może skutecznie prowadzić do podważenia merytorycznej oceny jaką wypowiedział Sąd I instancji. Artykuł 141 § 4 p.p.s.a. dotyczy wyłącznie elementów konstrukcyjnych uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego. W tej zaś sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.
Ponadto wniosek procesowy zawarty w skardze kasacyjnej sformułowany w związku z art. 191 p.p.s.a. pozbawiony jest usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z tym przepisem Naczelny Sąd Administracyjny, na wniosek strony, rozpoznaje również te postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, które nie podlegały zaskarżeniu w drodze zażalenia, a miały wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W tej zaś sprawie wniosek dotyczy postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Stosownie do treści art. 194 § 1 pkt 2 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest wstrzymanie lub odmowa wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, o których mowa w art.
61. Ponadto w tej sprawie odpis ww. postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 5 listopada 2019 r. i nie zostało na to postanowienie wniesione zażalenie. Takie zaś okoliczności nie wyczerpują hipotezy zawartej w art. 191 p.p.s.a. Na podstawie tego przepisu, przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej zakresem kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego objęte są postanowienia wydane w toku postępowania, na które nie służyło zażalenie, do których niewątpliwie nie zalicza się postanowień wydanych w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.