Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 17 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2192/13

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 5 czerwca 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 402/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Rejonowego Zarządu Infrastruktury w S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 grudnia 2012 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości w budynku- hangarze w [...].

Wyrok powyższy zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

W dniu 25 stycznia 2012 r. inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w S. przeprowadzili kontrolę budynku nr [...] – hangaru w kompleksie wojskowym Nr [...] w [...], działka nr [...], obręb nr [...][...]. W trakcie kontroli stwierdzono, że zarządca nie wykonał żadnych prac zabezpieczających obiekt przed degradacją, wyłączył go z użytkowania w dniu 12 listopada 2004 r. oraz oznakował tablicami informującymi o wyłączeniu z użytku i zakazie wstępu W budynku ustalono zły stan techniczny pokrycia dachowego - dach nieszczelny, miejscami brak poszycia (deskowania), zawilgoconą izolację cieplną zawilgocona, w większości części oderwaną, miejscowo w części socjalnej i warsztatowej brak otuliny zbrojenia podciągu oraz płyt stropodachu - widoczne pręty zbrojenia, niesprawną instalację elektryczną oraz szereg innych nieprawidłowości.

W związku z uzasadnionymi wątpliwości co do stanu technicznego budynku Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 28 lutego 2012 r., znak: [...], nałożył na Rejonowy Zarząd Infrastruktury w S. obowiązek dostarczenia ekspertyzy stanu technicznego przedmiotowego obiektu. Następnie, kierując się wynikami przedstawionej ekspertyzy i dodatkowo po przeprowadzeniu kontroli, Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 9 listopada 2012 r., na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1, 3 i 4 oraz art. 83 ust. 3 w związku z art. 82 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) nakazał Rejonowemu Zarządowi Infrastruktury w S., w terminie do dnia 31 października 2014 r., usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości (zgodnie z pkt 11 zaleceń i zakresem niezbędnych prac remontowych z przedmiotowej ekspertyzy technicznej), dotyczących stanu technicznego obiektu poprzez: 1. wymianę pokrycia dachowego wszystkich części budynku wraz z izolacją termiczną;

1. 2. oczyszczenie i zabezpieczenie antykorozyjne stalowej konstrukcji kratowej wiązarów dachu i słupów hali;
2. 3. rozbiórkę, między stalowymi słupami, murów z cegieł i wymurowanie nowych ścian w hali hangaru;
3. 4. naprawę zniszczonego podciągu żelbetowego; 5-6 wymianę ścian zewnętrznych przybudówek wraz z wykonaniem izolacji oraz usztywnieniem ich żelbetonowymi filarami grubości 24 cm z usztywnieniem ich żelbetowymi filarami;
4. 7. wymianę bram i okien w ścianach zewnętrznych;
5. 8. wymianę bramy głównej hangaru;
6. 9. naprawę lub wymianę istniejących posadzek;
7. 10. wymianę instalacji elektrycznej;
8. 11. wymianę instalacji sanitarnych tj. wodociągowej, kanalizacyjnej, c.o., c.w.u.;
9. 12. wymianę rynien, rur spustowych i obróbek blacharskich;
10. 13. wymianę instalacji odgromowej oraz zakazał użytkowania budynku hangaru nr [...], zlokalizowanego na terenie kompleksu wojskowego nr [...][...], stanowiącego teren zamknięty w zarządzie MON, do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że budynek jest w niewłaściwym stanie technicznym, nie spełnia wymagań art. 5 ust. 2 ustawy Prawo budowlane.

W wyniku rozpatrzenia odwołania od powyższej decyzji, wniesionego przez Rejonowy Zarząd Infrastruktury w S., zapadła zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 grudnia 2012 r. którą to utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W jej uzasadnieniu organ powołując przepis art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy Prawo budowlane wskazał, że organ nie tylko jest upoważniony, ale wręcz zobowiązany do wydania stosownej decyzji, a zaniechanie wydania takiej decyzji stanowiłoby naruszenia prawa. Poza tym obligatoryjne jest określenie terminu wykonania nałożonych obowiązków.

Organ odwoławczy uznał, że organ I instancji wyznaczył racjonalny dwuletni termin na wykonanie typowych robót remontowych, niezbędnych do naprawy stanu technicznego budynku hangaru, zapobieżeniu dalszej jego degradacji i usunięciu zagrożeń dla życia i zdrowia ludzkiego. Jednocześnie wskazał, iż zakres robót budowlanych został sformułowany w oparciu o wnioski i zalecenia wskazane w ekspertyzie technicznej września 2012 r. wykonanej na zlecenie zarządcy obiektu.

Odnosząc się do podniesionego przez zobowiązanego odsunięcia w czasie wykonania nakazanych robót oraz nieznanego docelowego dalszego funkcjonowania przedmiotowego hangaru, organ II instancji wyjaśnił, że organ administracji nie może opierać swojego rozstrzygnięcia o deklarowane zdarzenia przyszłe, w szczególności realizowane przez podmioty inne niż adresat decyzji, lecz zobowiązany jest uwzględniać wyłącznie obiektywnie ustalony stan prawny i faktyczny. Przy czym podjęcie faktycznych działań polegających na przebudowie lub likwidacji hangaru nie stoi w sprzeczności z nakazami zawartymi w skarżonej decyzji. Doprowadzenie hangaru do odpowiedniego stanu technicznego np. poprzez przebudowę hangaru (rozbiórkę hangaru) spowoduje bezprzedmiotowość decyzji z dnia 9 listopada 2012 r. Zaś brak środków finansowych nie może stanowić, w aspekcie celu wynikającego z art. 66 ustawy Prawo budowlane, którym jest przede wszystkim zapewnienie bezpiecznego użytkowania i utrzymania w należytym stanie technicznym obiektu budowlanego, argumentu przemawiającego za zmianą decyzji Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

Na właścicielu lub zarządcy obiektu budowlanego spoczywa zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, obowiązek utrzymania obiektu budowlanego m. in. w należytym stanie technicznym i estetycznym. Oczywistym jest, że zapewnienie utrzymywania i użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z zasadami określonymi w tejże ustawie łączy się z koniecznością ponoszenia z tego tytułu nakładów finansowych. Stąd też argumentacja o braku uzasadnienia ekonomicznego dla naprawy i odnowy elewacji i dachu przedmiotowego budynku nie może stanowić samoistnej, wobec braku innych przesłanek, podstawy do zmiany decyzji nakładającej obowiązek ich wykonania.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Rejonowy Zarząd Infrastruktury w S., dochodząc jej uchylenia i zarzucając nieważność z uwagi na fakt, że jej wykonanie stanowić będzie czyn zagrożony karą z uwagi na naruszenie dyscypliny finansów publicznych oraz naruszenie art. 66 ustawy Prawo budowlanego, poprzez jego zastosowanie pomimo braku przewidzianych przesłanek bowiem obiekt jest wyłączony z użytkowania i zabezpieczony. Ponadto zarzucił, że nie jest podmiotem odpowiedzialnym za remont przedmiotowego budynku, bowiem należy to do [...] Terenowego Oddziału Lotniskowego w G. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej jako p.p.s.a. (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) wskazał, że podstawowym problemem wymagającym rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie była ocena dopuszczalności i zasadności nałożenia przez organy nadzoru budowlanego na skarżącego obowiązku dostosowania budynku w kompleksie wojskowym do odpowiedniego stanu technicznego.

Sąd wyjasnił, że materialnoprawną podstawę kwestionowanej decyzji w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości stanowi art. 66 ust. 1 pkt 1, 3 i 4 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska, jest w nieodpowiednim stanie technicznym, powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia, organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Jednocześnie właściwy organ może zakazać użytkowania obiektu budowlanego lub jego części do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Powyższy przepis pozostaje w związku z art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo budowlane, który nakłada na organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego obowiązek nadzoru nad zapewnieniem warunków bezpieczeństwa ludzi i mienia m.in. przy utrzymywaniu obiektów budowlanych.

Konstrukcja przepisów zawartych w art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane wskazuje, iż decyzje podejmowane na ich podstawie mają charakter związany. Przy czym nie jest wystarczające do wydania decyzji nakazującej doprowadzenie obiektu do odpowiedniego stanu, jedynie ogólne stwierdzenie przez organ nadzoru budowlanego, że zachodzą przesłanki określone w ust. 1 art.

66. W treści decyzji organ powinien, co też uczynił, określić zakres stwierdzonych nieprawidłowości, dotyczących stanu technicznego obiektu oraz termin ich likwidacji. Oznacza to, że wydanie decyzji administracyjnej w tym względzie powinno być poprzedzone dokładnym wyjaśnieniem stanu technicznego budynku w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym. Ustaleń w tym zakresie organ winien dokonać korzystając m.in. z instytucji kontroli obowiązków określonych w art. 61 i nast. ustawy Prawo budowlane.

Sąd podał, iż z akt sprawy wynika, że organ przeprowadził w dniu 25 stycznia 2012 r. kontrolę przedmiotowego obiektu, z której sporządzono protokół nr [...] i która wykazała szereg nieprawidłowości w stanie technicznym budynku. Przy czym mając uzasadnione wątpliwości, co do stanu technicznego budynku organ I instancji nałożył na Rejonowy Zarząd Infrastruktury w S., obowiązek dostarczenia ekspertyzy stanu technicznego budynku. W ocenie Sądu I instancji organy obu instancji zasadnie ustaliły, iż obiekt budowlany jest w złym stanie technicznym, który wypełnia przesłankę zastosowania art. 66 ust. 1 pkt 1, 3 i 4 oraz ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Wydanie zaskarżonej decyzji należy zatem uznać za uzasadnione i znajdujące oparcie w obowiązujących przepisach Prawa budowlanego.

W odniesieniu do zarzutów podniesionych przez stronę skarżącą Sąd I instancji podał, że w przepisie art. 66 w związku z art. 61 Prawa budowlanego określono krąg podmiotów zobowiązanych do utrzymania obiektu budowlanego, którymi są właściciel lub zarządca obiektu. Kwestia kolejności wyboru przez organ adresata obowiązków nie została jednoznacznie unormowana w obowiązujących przepisach prawa. Rozstrzygnięcie w tym zakresie zależy od stanu faktycznego i prawnego ustalonego w danej sprawie, tym bardziej, gdy zważy się, że przepisy Prawa budowlanego nie definiują instytucji zarządcy. Wprawdzie to na właścicielu (współwłaścicielach) obiektu budowlanego w pierwszej kolejności ciążą obowiązki i odpowiedzialność za należyty jego stan techniczny czy sposób użytkowania, jednakże odpowiedzialność ta przejmowana jest przez zarządcę w sytuacji, gdy obowiązki takie wynikają z umowy o zarządzanie nieruchomością, łączącej właściciela (współwłaścicieli) z zarządcą nieruchomości lub wynikają bezpośrednio dla zarządcy z przepisów szczególnych. Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie podmiot zobowiązany został określony przez organy prawidłowo. Przesądza o tym okoliczność, iż strona skarżąca jest zarządcą przedmiotowego obiektu.

Sąd wyjaśnił również, że sprawy dotyczące ustalenia dalszego losu hangaru nie należą do sfery spraw administracyjnych i nie mają wpływu na orzeczenie administracyjne. Organ administracji nie może opierać swojego rozstrzygnięcia o deklarowane zdarzenia przyszłe, lecz obowiązany jest uwzględniać wyłącznie obiektywnie ustalony stan prawny i faktyczny. Jeśli zaś chodzi o możliwości finansowe skarżącej, to nie jest rzeczą organu wskazywanie lub ustalanie źródła finansowania nałożonych obowiązków. Z tego też względu sprawy ewentualnego źródła finansowania i rozliczenia robót budowlanych nie należą do sfery spraw administracyjnych i nie mają wpływu na orzeczenie administracyjne.

W skardze kasacyjnej Rejonowy Zarząd Infrastruktury w S. zaskarżył powyższy wyrok w całości i zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 61 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2010 Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, iż określony w przepisie krąg podmiotów zobowiązanych do utrzymania obiektu budowlanego, którymi są właściciel lub zarządca budynku obejmuje również skarżącego pomimo faktu, iż obowiązki te nie wynikają z umowy o zarządzanie nieruchomością, łączącej właściciela (współwłaścicieli) ze skarżącym ani nie wynikają bezpośrednio dla skarżącego z przepisów szczególnych.

Zarzucono również naruszenie art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez jego błędną wykładnię i nieuwzględnienie faktu, iż decyzja WINB w przedmiocie usunięcia nieprawidłowości została wydana pomimo braku istnienia ustawowych przesłanek. Sąd błędnie dokonał wykładni tego przepisu i nie uwzględnił zarzutów podniesionych przez skarżącego o wcześniejszym wyłączeniu obiektu z eksploatacji i zabezpieczeniu go przed osobami trzecimi przez co organ nadzoru budowlanego nie miał podstaw do wydania decyzji oraz poprzez nieuwzględnienie faktu, iż decyzja GINB w przedmiocie terminu usunięcia nieprawidłowości powinna uwzględniać zarówno wyniki przeprowadzonej kontroli stanu obiektu, jak i możliwość jego doprowadzenia do właściwego stanu technicznego poprzez usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w sposób i w zakresie określonym w stosownej ekspertyzie technicznej (tutaj protokół z kontroli Nr [...]).

Sąd błędnie dokonał wykładni tego przepisu i nie uwzględnił zarzutów podniesionych przez skarżącego o możliwościach technicznych i prawno-finansowych wykonania nałożonego na niego obowiązku w określonym terminie.

Ponadto zarzucono naruszenie art. 11 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych (Dz. U. z 2013 r. Nr 168), który stanowi, iż naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest dokonanie wydatku ze środków publicznych bez upoważnienia określonego ustawą budżetową, uchwałą budżetową lub planem finansowym albo z przekroczeniem zakresu tego upoważnienia lub z naruszeniem przepisów dotyczących dokonywania poszczególnych rodzajów wydatków poprzez jego niezastosowanie w przedmiotowej sprawie pomimo faktu, iż skarżący podnosił obowiązek zastosowania się do normy w nim zawartej.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie na podstawie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny, ewentualnie w razie nieuwzględnienia tego wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. Wniósł też o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzegł okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania, stąd też kontrola instancyjna ograniczała się do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

W sprawie niekwestionowany jest zły stan techniczny budynku będącego hangarem, położonego w kompleksie wojskowym w [...]. Stosownie do treści art. 61 pkt 1 Prawa budowlanego właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami o których mowa w art. 5 ust 2. tj. w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymogami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych. Natomiast zgodnie z art. 66 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany: 1) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo 2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo 3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo 4) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia – właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku.

Jak to trafnie stwierdził Sąd pierwszej instancji konstrukcja przepisów zawartych w art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane wskazuje, iż decyzje podejmowane na ich podstawie mają charakter związany. Oznacza to, że jeżeli wystąpi choćby jedna z przesłanek, określonych w treści ust. 1, to organ nadzoru budowlanego jest nie tylko uprawniony, ale obowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Przepis art. 66 ustawy Prawo budowlane znajduje się w Rozdziale 6 wymienionej ustawy zatytułowanym "Utrzymanie obiektów budowlanych". Przez pojęcie "utrzymanie" należy rozumieć zachowanie w dobrej sprawności, zachowanie w stanie niezmienionym, niepogorszonym, należytym. Przepis ten służy usunięciu nieprawidłowości (nieodpowiedniego stanu technicznego) powstałych w trakcie użytkowania obiektu, które są z reguły wynikiem zużycia technicznego obiektu budowlanego lub nagłych zdarzeń mających miejsce po oddaniu obiektu do użytkowania.

W przypadku złego stanu obiektu budowlanego art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane zezwala wyłącznie na doprowadzenie obiektu do odpowiedniego stanu. Jedynym wyjątkiem jest taki stan budynku który powoduje, że właściciel lub zarządca nie zamierzają doprowadzić go do stanu wymaganego przez zacytowane wyżej przepisy wówczas ma zastosowanie uregulowanie zawarte w art. 67 Prawa budowlanego. Przepis ten stanowi, że jeżeli nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę tego obiektu. W niniejszej sprawie nie zachodziły przesłanki do zastosowania art. 67 Prawa budowlanego bowiem skarżący wskazywał, że planowany jest remont lub przebudowa przedmiotowego budynku. Z powyższych uregulowań wynika, że przedmiotowy hangar chociaż został wyłączony z użytkowania przez skarżącego to spełnia przesłanki zawarte w art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego.

W przepisie tym a także w innych przepisach (poza regulacją zawartą w art. 67 Prawa budowlanego), ustawodawca nie wskazał wyjątków od obowiązku wydania decyzji jeżeli zaszły okoliczności wskazane w art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego. Zatem stanowisko skarżącego kasacyjnie, że ze względu na wyłączenie obiektu z użytkowania przepis ten nie ma zastosowania, nie jest uprawnione.

Nie można także zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie, że nie należy do podmiotów zobowiązanych do utrzymania przedmiotowego obiektu, bowiem zobowiązana do tego jest inna jednostka organizacyjna podległa Ministrowi Obrony Narodowej. Nie ulega wątpliwości, że rzeczony hangar położony w kompleksie wojskowym jest własnością Skarbu Państwa w trwałym zarządzie Ministra Obrony Narodowej. Rejonowy Zarząd Infrastruktury w S. (dalej jako RZI) jest jednostką organizacyjną infrastruktury wojskowej podległą temuż ministrowi, będącą jednostką budżetową w rozumieniu art. 11 ustawy z dnia 12 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 ze zm.).

Skarżący RZI nie zaprzecza, że włada tym obiektem, co potwierdził m.in. w odwołaniu gdzie na stronie pierwszej podał, że " Zarządcą budynku hangaru jest Rejonowy Zarząd Infrastruktury w S., natomiast inwestorem który realizuje wszelkie remonty i inwestycje w zakresie specjalistycznej infrastruktury lotniskowej jest [...] Terenowy Oddział Lotniskowy w G.". Na zarząd tym obiektem przez RZI wskazuje także § 7 i 8 Statutu RZI w S. złożonego przez skarżącego. Wynika z nich, że "podstawowym zadaniem Zarządu jest gospodarowanie nieruchomościami będącymi w trwałym zarządzie MON, realizacja zadań dotyczących eksploatacji, inwestycji i remontów nieruchomości. Zadania te Zarząd realizuje w szczególności przez planowanie i przygotowanie przedsięwzięć gospodarczo-finansowych, działalność finansową, eksploatacyjno-remontową i inwestycyjną". Z powyższego wynika, że RZI w S. jest jednostką organizacyjną właściciela obiektu - Skarbu Państwa – MON, zarządzającą tym obiektem tj. podmiotem zobowiązanym w rozumieniu art. 61 i 66 ust. 1 Prawa budowlanego do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w tym obiekcie.

Tej oceny nie może zmienić fakt, że Ministrowi Obrony Narodowej podlegają także inne jednostki organizacyjne, które podejmują ostateczne decyzje co do realizacji poszczególnych inwestycji i ich finansowania i te które są następnie inwestorem który realizuje remonty.

Ze względu na realną możliwość wykonania nałożonych na właścicieli lub zarządców budynku, będącego w nieodpowiednim stanie technicznym, obowiązków, wydana na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego decyzja powinna uwzględniać zarówno wyniki przeprowadzonej kontroli stanu obiektu, jak i możliwość jego doprowadzenia do właściwego stanu technicznego poprzez usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w sposób i w zakresie określonym w stosownej ekspertyzie technicznej oraz na podstawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących warunków użytkowania obiektów (tak E. Janiszewska-Kuropatwa, w Prawie budowlanym. Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, wyd. C.H. Beck 2006, s. 618). W rozpoznawanej sprawie taka ekspertyza techniczna została wykonana. Nie ulega wątpliwości, że nałożone na jej podstawie obowiązki na RZI (wymienione już wyżej) są bardzo rozległe a ich wykonanie bardzo kosztowne. Konieczne do wykonania roboty budowlane nie są typowe.

Jednak biorąc pod uwagę że wyznaczony termin na realizację tych obowiązków wynosi prawie 2 lata oraz współczesne możliwości techniczne, można go uznać za racjonalny i spełniający nakreślone wyżej wymagania. Przy czym wskazać tu należy, że termin ten może być zmieniony w okolicznościach wskazanych w art. 154 § 1 k.p.a.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 11 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko organu odwoławczego zaakceptowane przez Sąd pierwszej instancji, że organ administracji nie może opierać swojego rozstrzygnięcia o deklarowane zdarzenia przyszłe, lecz obowiązany jest uwzględniać wyłącznie obiektywnie ustalony stan prawny i faktyczny. Jeśli zaś chodzi o możliwości finansowe skarżącego, to nie jest rzeczą organu administracji wskazywanie lub ustalanie źródła finansowania nałożonych obowiązków. Z tego też względu sprawy ewentualnego źródła finansowania i rozliczenia robót budowlanych pomiędzy poszczególnymi jednostkami organizacyjnymi MON nie należą do sfery kontrolowanej sprawy administracyjnej i tym samym nie mogą mieć wpływu na ocenę zaskarżonego wyroku. Dlatego przedstawione obszernie w skardze kasacyjnej kwestie związane z podjętymi już planami wyremontowania lub przebudowy obiektu i związana z tym wysokość środków finansowych na to potrzebnych, oraz kwestie związane z finansowaniem jednostek budżetowych w tym z rozdziałem środków budżetowych na poszczególne podmioty, związane z planami finansowymi i dysponentami budżetu, w świetle uregulowania zawartego w art. 66 Prawa budowlanego nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Ustawodawca nie zwolnił podmiotów będących w złej sytuacji finansowej od obowiązków wynikających z art. 61 i 66 ust. 1 Prawa budowlanego, tym bardziej przyczyną takiego zwolnienia nie może być skomplikowane finansowanie jednostek budżetowych podległych Ministrowi Obrony Narodowej. To ostatnie rozwiązanie stawiałoby w nieuzasadnionym uprzywilejowaniu te jednostki w stosunku do podmiotów spoza sfery budżetowej.

Nie można się również zgodzić ze skarżącym kasacyjnie RZI, że wykonanie decyzji spowoduje odpowiedzialność osób ją wykonujących za naruszenie dyscypliny finansów publicznych (art. 11 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych). Stosunkowo długi termin do wykonania nałożonych obowiązków umożliwia dysponentom budżetu państwa w ramach obowiązującego prawa, przeznaczenie odpowiednich środków na wykonanie kontrolowanej decyzji. Natomiast określanie sposobów uzyskania środków na wykonanie decyzji wykracza poza obowiązki organów nadzoru budowlanego i Sądów orzekających w niniejszej sprawie.

W konkluzji należy stwierdzić, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. ją oddalił.