Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 27 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 235/11 oddalił skargę A. M. i J. M. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie puckim z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...], w której nakazano A. i J. M. rozbiórkę obiektu budowlanego nietrwale związanego z gruntem składającego się z kontenera i tarasu pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej, tymczasowego obiektu budowlanego - kontenera pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej nietrwale związanego z gruntem i obiektu budowlanego nietrwale związanego z gruntem o konstrukcji drewnianej pełniącego funkcję sanitariatu (wc), wzniesionych bez wymaganego pozwolenia na budowę na terenie działki nr [...] położonej w K. (numer mapy 3), gmina K. Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] listopada 2008 r. odpowiada prawu.
Prawidłowe były bowiem ustalenia organu odwoławczego co do tego, że warunki określone w postanowieniu z dnia [...] maja 2007 r. (zmienionym postanowieniem z dnia [...] lutego 2008 r.) nie zostały spełnione, dotyczy to w szczególności braku ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, co uzasadnia w świetle przepisu art. 48 ust. 1 w związku z ust. 4 ustawy Prawo budowlane nakaz rozbiórki. Treść art. 48 Prawa budowlanego jednoznacznie określa warunki legalizacji poprzedzające rozbiórkę, przy czym nakaz rozbiórki ma charakter bezwzględny w razie niespełnienia tych warunków.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organy nadzoru budowlanego art. 97 § 1 pkt 4 kpa, Sąd wyjaśnił, iż samo wniesienie przez skarżących skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku, zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), nie wstrzymywało jej wykonania. Mimo zaskarżenia do sądu ostateczna decyzja administracyjna wywiera skutki prawne takie same jak ostateczna decyzja, od której nie wniesiono skargi. Sądowi orzekającemu w niniejszej sprawie wiadomo przy tym z urzędu, iż w sprawie sygn. akt II SA/Gd 75/10 przed WSA w Gdańsku nie doszło do wstrzymania zaskarżonej decyzji SKO w Gdańsku z dnia [...] listopada 2009 r. w oparciu o przepis art. 61 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sąd podkreślił, iż decyzja w przedmiocie warunków zabudowy miała charakter negatywny, a więc w dacie zaskarżonego rozstrzygnięcia z pewnością strona skarżąca nie dysponowała ostateczną decyzją, pozytywną, ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, umożliwiającą legalizację przedmiotowej samowoli budowlanej.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli A. i J. M., zaskarżając wyrok w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., polegające na niezawieszeniu postępowania w sprawie, podczas gdy toczy się sprawa przed NSA w sprawie skargi kasacyjnej z dnia 23 czerwca 2010 r. od wyroku WSA w Gdańsku wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 75/10 z dnia 28 kwietnia 2010 r. oddalającego skargę na decyzję SKO z dnia [...] listopada 2009 r. w przedmiocie odmowy ustalenia decyzji o warunkach zabudowy.
Pismem z dnia 19 grudnia 2011 r. A. i J. M. złożyli wniosek o zawieszenie postępowania przed NSA, wskazując, że dnia 15 grudnia 2011 r. NSA w sprawie o sygn. akt II OSK 1880/10 uchylił wyrok WSA w Gdańsku z dnia 28 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Gd 75/10, oddalający skargę na decyzję SKO z dnia [...] listopada 2009 r. w przedmiocie odmowy ustalenia decyzji o warunkach zabudowy i przekazał temu sądowi sprawę do ponownego rozpoznania.
W ocenie skarżących wobec związku pomiędzy rozstrzygnięciem w sprawie o warunki zabudowy a orzeczeniem nakazu rozbiórki, na mocy art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a wniosek jest uzasadniony.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. - sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Rozstrzygnięcie tego zagadnienia musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. Zawieszenie postępowania powinno być uzasadnione również ze względów celowości, sprawiedliwości, jak i ekonomiki procesowej.
Powyższe unormowanie dotyczy fakultatywnego zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego w razie wystąpienia w sprawie kwestii prejudycjalnej, tj. sytuacji, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia w innym postępowaniu może wpływać na wynik niniejszego postępowania. Ocena w tym zakresie pozostawiona została uznaniu Sądu. A zatem Sąd może zawiesić postępowanie, o ile po rozważeniu wszelkich okoliczności sprawy dojdzie do przekonania, że konieczność taka zachodzi.
Wskazać należy, iż Wójt Gminy K., decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nr [...], odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku letniskowego na terenie działki nr [...] w K. a Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. sygn. akt [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja Wójta Gminy K. wobec utrzymania jej w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze stała się decyzją ostateczną a postępowanie prowadzone w trybie przepisów art. 48 ustawy Prawo budowlane odnosi się do ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, ze zm.). Wydanie nakazu rozbiórki poprzedzone zostało postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie puckim z dnia [...] maja 2007 r. (zmienionym postanowieniem z dnia [...] lutego 2008 r.), wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, w brzmieniu uwzględniającym wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r. sygn. akt P 37/06 (Dz. U. Nr 247, poz. 1844), a zatem w szczególności nakładającym obowiązek przedstawienia, w terminie do dnia 31 maja 2008 r., ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w sytuacji, gdy brak jest na terenie obejmującym działkę skarżących obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Warunki określone w postanowieniu z dnia 30 maja 2007 r. (zmienionym postanowieniem z dnia 1 lutego 2008 r.) nie zostały spełnione, dotyczy to w szczególności braku ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, co uzasadnia w świetle przepisu art. 48 ust. 1 w związku z ust. 4 ustawy Prawo budowlane nakaz rozbiórki. Treść art. 48 Prawa budowlanego jednoznacznie określa warunki legalizacji poprzedzające rozbiórkę, przy czym nakaz rozbiórki ma charakter bezwzględny w razie niespełnienia tych warunków.
Po rozpatrzeniu powyższych okoliczności i uwzględniając związanie zarzutami skargi kasacyjnej, należy wskazać, iż na obecnym etapie postępowania nie zachodzi konieczność zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie. Nie oceniając zarzutów skargi kasacyjnej, stwierdzić należy, iż zarzuty te odnoszą się do kwestii procesowych, nie zaś merytorycznych, zatem rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie jest zależne od wyniku sprawy ze skargi na decyzję w przedmiocie warunków zabudowy.
Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 w zw. z art. 64 § 3 oraz art. 193 p.p.s.a., wobec braku przesłanek do zawieszenia postępowania orzekł jak w sentencji.