Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 26 września 2012 r., sygn. akt: II SA/Wr 356/12, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. B. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie budowy budynku handlowo-usługowego niezgodnie z przepisami, oddalił skargę oraz przyznał pełnomocnikowi skarżącego koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie Wrocławskim na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie w sprawie budowy budynku usługowo-handlowego niezgodnie z obowiązującymi przepisami na działce nr [...] w miejscowości C., gmina K. W uzasadnieniu organ wskazał, że wszczęcie postępowania z urzędu zostało poprzedzone pismami skarżącego, w tym do Wójta Gminy Kobierzyce, z wnioskiem o kontrolę obiektu oraz zgłoszeniem nieprawidłowego oddziaływania na nieruchomość skarżącego, przy czym wójt przekazując pismo A. B. do organu nadzoru wskazał, że oględziny nie potwierdziły zanieczyszczenia studni skarżącego. Podkreślono, że postępowanie w sprawie budowy budynku usługowo-handlowego niezgodnie z obowiązującymi przepisami na działce nr [...] w miejscowości C., gmina K., zostało wszczęte z urzędu. Jak ustalono, inwestor wybudował budynek gospodarczy w oparciu o pozwolenie na budowę z dnia [...] czerwca 2008 r. Na podstawie dowodu z oględzin ustalono, że budynek ten służy do składowania sprzętu i maszyn rolniczych.
Obiekt został zgłoszony do użytkowania, bez sprzeciwu organu. Obiekt wykonany został zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym. Nie stwierdzono lokalizacji obiektu usługowo-handlowego. Inwestor posiada gospodarstwo rolne o obszarze 160 ha i korzysta z licznych maszyn rolniczych. Postępowanie w sprawie budowy okazało się więc bezprzedmiotowe.
W odwołaniu skarżący zarzucił, że organ pierwszej instancji nie wyjaśnił, czy prowadzony przez inwestora prywatny POM o nazwie [...] funkcjonuje zgodnie z ustaleniami planu miejscowego. W budynku prowadzona była działalność gospodarcza. Skarżący dołączył wydruk wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, prowadzonej przez inwestora od 4 lutego 2008 r. w zakresie sprzedaży hurtowej maszyn i urządzeń rolniczych oraz dodatkowego wyposażenia, pod adresem inwestora. Budynek usytuowany jest na terenie MN2. Skarżący nie twierdził w sposób pewny, że działalność ta jest obecnie prowadzona w tym budynku. Jednak dokonuje się tam naprawy sprzętu, co wywołuje uciążliwy hałas.
Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji przytoczył dotychczasowe ustalania i zaakceptował oceny zawarte w decyzji pierwszo instancyjnej. Stwierdził, że budynek gospodarczy na sprzęt i maszyny rolnicze został wybudowany w oparciu o pozwolenie na budowę z 2008 r. i zgodnie z warunkami tego pozwolenia. Nie było więc podstaw do stosowania art. 51 ustawy Prawo budowlane. Oznaczało to bezprzedmiotowość postępowania w sprawie wybudowania budynku zgodnie z przepisami. Odwołanie było zatem bezzasadne. Ponadto budowa nie wymagała zgody właściciela sąsiedniej działki, a przedmiotem sprawy nie była zmiana sposobu użytkowania tego budynku.
W skardze do sądu administracyjnego skarżący powtórzył i rozwinął dotychczasowe zarzuty. Zarzucił naruszenie art. 7, 77, 80, 86 i 107 § 3 k.p.a., ewentualnie art. 65 § 1 k.p.a., ponadto naruszenie art. 28 w związku z art. 29 Prawa budowlanego oraz art. 71 tej ustawy. Jak wywodził skarżący, inwestor od początku chciał wybudować budynek usługowo-handlowy w celu prowadzenia w nim działalności gospodarczej, jednak będąc świadomy niezgodności tego zamierzenia z planem miejscowym (teren zabudowy jednorodzinnej) uzyskał zgodę na budowę budynku gospodarczego związanego z prowadzonym przez siebie gospodarstwem rolnym. Wybudowanie budynku i zarejestrowanie działalności gospodarczej nastąpiło w tym samym roku. Organ powinien wyjaśnić, czy inwestor prowadzi działalność gospodarczą również w oparciu o dowód z przesłuchania skarżącego. Skoro organ ustalił, że nastąpiła zmiana sposobu użytkowania budynku, powinien wszcząć odpowiednie postępowanie.
Skarżący dołączył wypis z planu miejscowego, który przewiduje dla terenów MN uzupełniające przeznaczenie pod usługi m.in. z zakresu handlu i rzemiosła usługowego nieuciążliwego oraz budynki gospodarcze, przy czym na ten cel można przeznaczyć do 20% powierzchni działki.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację.
W uzupełnieniu skargi ustanowiony dla skarżącego radca prawny podtrzymał dotychczasowe twierdzenia, zarzuty i wnioski, w szczególności odnośnie do naruszenia art. 70 i art. 71a Prawa budowlanego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, że organ pominął w rozważaniach kwestię posiadania przez skarżącego przymiotu strony (art. 28 k.p.a.). Aprobując poglądy prawne wyrażone w wyroku NSA sygn. akt II OSK 679/07 i glosie M. Laskowskiej – Gdańskie Studia Prawnicze – Przegląd orzecznictwa, 2007 nr 3 poz. 4 "Interes prawny właściciela nieruchomości sąsiedniej w sprawie legalizacji obiektu budowlanego" podniósł, że należałoby wymagać od skarżącego wskazania konkretnego przepisu materialnego prawa administracyjnego, z którego wywodzi swój przymiot strony. Nie są tutaj wystarczające same przepisy prawa cywilnego z zakresu prawa sąsiedzkiego bądź przepisy chroniące interes publiczny (art. 5 ust. 1 pkt 1-8 Prawa budowlanego, plan miejscowy), z których nie wypływa interes indywidualny i bezpośredni.
Skarżący nie kwestionuje ustalenia organów, że budynek inwestora nie oddziałuje na nieruchomość skarżącego. O ile skarżący powołuje się na uciążliwość związaną z hałasem, to wiąże ją ze sposobem użytkowania budynku bądź z zarzutem naruszenia art. 65 § 1 k.p.a. Tego ostatniego zarzutu skarżący nie rozwija w uzasadnieniu skargi. Zgłoszenie tego zarzutu stoi w sprzeczności z twierdzeniem o braku bezprzedmiotowości postępowania przed organem nadzoru budowalnego. Organ trafnie podniósł, że prowadząc postępowanie w sprawie legalności budowy budynku, nie mógł stosować przepisów prawnych dotyczących innej postaci samowoli (powołany w skardze art. 71a Prawa budowlanego). Organ nie mógł prowadzić postępowania wyjaśniającego poza przedmiotem postępowania w sprawie, tym bardziej, gdy skarżący w odwołaniu wycofał się z twierdzenia, że inwestor prowadzi w budynku działalność gospodarczą, potwierdzając w ten sposób dotychczasowe ustalenia organu. Twierdził jedynie, że użytkując budynek zgodnie z przeznaczeniem określonym w pozwoleniu na budowę, skarżący emituje nadmierny hałas.
W ocenie Sądu organ trafnie stwierdził, że prowadzone postępowanie dotyczyło sprawy stosowania art. 51 ustawy – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623) i wskazał, że przesłanki stosowania tego przepisu ustanawia art. 50 ust. 1 ustawy. W realiach nin. sprawy organ rozważał przypadki wymienione w art. 50 ust. 1 pkt 4. Badając legalność budowy uprzednio wykluczył stosowanie art. 48 ustawy, skoro inwestor posiadał pozwolenie na budowę. Organ nie ustalił, aby obiekt został wybudowany w sposób naruszający pozwolenie na budowę bądź przepisy. Nie miały znaczenia twierdzenia skarżącego, że inwestor wybudował obiekt z góry powziętym zamiarem zmiany sposobu jego użytkowania. Jak zaznaczono, postępowanie nie dotyczyło sprawy stosowania art. 71a ustawy, gdzie twierdzenie takie byłoby istotne dla wyjaśnienia.
Wszczęte z urzędu postępowanie z art. 51 ustawy zakończyć się mogło decyzją merytoryczną (art. 51 ust. 1 pkt 1-3, ust. 3-5, por. wyrok II OSK 15/09) bądź decyzją umarzającą postępowanie jako bezprzedmiotowe wobec braku przesłanek stosowania tych przepisów. Skoro organ prawidłowo ustalił nieistnienie tych przesłanek, to zaskarżona decyzja nie naruszała prawa i dlatego zgodnie z art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd pierwszej instancji oddalił skargę.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku w zakresie oddalającym skargę wywiódł A. B. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
- 1) naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:
- - art. 28 w związku z art. 29 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez uznanie przez organ administracyjny, że budynek posadowiony na działce nr [...] w C., Gmina K., nie wymagał pozwolenia na budowę, z uwagi na fakt, że jest to budynek gospodarczy, w sytuacji gdy jest to budynek handlowo-usługowy, wykorzystywany w głównej mierze do świadczenia usług na rzecz obcych podmiotów, a nie jedynie tylko jako park maszynowy gospodarstwa rolnego,
- - art. 71 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie i nierozpatrzenie sprawy, czy doszło do zmiany sposobu użytkowania budynku,
- 2) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit.c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuwzględnienie skargi, pomimo naruszenia przez organ w toku postępowania administracyjnego przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., polegającego na niewyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy oraz dokonaniu oceny materiału dowodowego w sposób odbiegający od zasad logicznego rozumowania.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie oddalającym skargę i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu oraz o przyznanie wynagrodzenia za reprezentowanie skarżącego z urzędu oświadczając, że koszty pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu nie zostały pokryte w całości ani w części.
W przypadku nieuwzględnienia zarzutu naruszenia przepisów postępowania i powyższego wniosku skarżący wniósł ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku, rozpoznanie skargi i uchylenie decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. i poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie wrocławskim nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. w całości oraz o przyznanie wynagrodzenia za reprezentowanie skarżącego z urzędu.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że zdaniem skarżącego kasacyjnie wyrok Sądu pierwszej instancji został wydany z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów prawa. W swoich decyzjach organ pierwszej instancji wskazał, że postępowanie prowadzone jest w sprawie budowy budynku usługowo-handlowego niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Organ pierwszej instancji wskazał też, że w związku z tym, że budynek usytuowany w południowej części działki nr [...] powstał na podstawie ostatecznej decyzji Starosty Powiatu Wrocławskiego, to został wybudowany zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Organ drugiej instancji wskazał w uzasadnieniu swojej decyzji, że nie jest przedmiotem niniejszego postępowania rozstrzygnięcie kwestii, czy w budynku posadowionym w południowej części działki nr [...] wykonywana jest działalność gospodarcza - inna niż działalność rolnicza.
Wbrew stanowisku organów obydwu instancji skarżący wniósł o dokonanie kontroli sposobu użytkowania budynku usługowo-handlowego posadowionego w południowej części działki nr [...] w C., a nie o stwierdzenie czy ten budynek został wybudowany zgodnie z obowiązującymi przepisami. Pomimo tego, że skarżący wprost wskazał w swoich pismach, że w budynku tym prowadzi się działalność gospodarczą, to organy błędnie wskazują, że ocena zmiany sposobu użytkowania tego obiektu nie jest w ogóle przedmiotem niniejszego postępowania.
Podniesiono, że skarżący w odwołaniu od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wskazał, że budynek w południowej części działki [...] to dużych rozmiarów hala usługowo-handlowa, długości 40 m, szerokości ok. 15 m, posadowiona 4 metry od granicy z działką skarżącego.
Skarżący w swoich pismach kierowanych do organów obydwu instancji (jak i później w uzasadnieniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego) informował, że w budynku posadowionym w południowej części działki nr [...] prowadzona jest działalność gospodarcza pod nazwa "[...]" B. S., a przedmiotem tej działalności jest sprzedaż hurtowa maszyn i urządzeń rolniczych. Skarżący wskazał, że zgodnie z wypisem z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki nr [...] obręb C. w obszarze określonym na rysunku planu miejscowego oznaczonym symbolem MN-2 (w tym obszarze posadowiony jest przedmiotowy budynek) zostało ustalone przeznaczenie terenu pod zabudowę jednorodzinną. W pozostałym zakresie działka [...] w C. przeznaczona jest pod uprawy rolne. W związku z powyższym, zdaniem skarżącego, w przedmiotowym przypadku zachodzi ewidentna niezgodność sposobu użytkowania budynku z przepisami prawa.
Niczym nieuzasadnione i zupełnie niezrozumiałe jest w ocenie strony skarżącej kasacyjnie stwierdzenie w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że skarżący nie kwestionuje ustalenia organów, że budynek inwestora nie oddziałuje na nieruchomość skarżącego. Niczym nieuzasadnione jest również stwierdzenie, że skarżący w odwołaniu wycofał się z twierdzenia, że inwestor prowadzi w budynku działalność gospodarczą, potwierdzając w ten sposób dotychczasowe ustalenia organu. Skarżący w każdym swoim piśmie stanowczo podkreślał, że budynek - hala handlowo-usługowa - posadowiony bezpośrednio przy granicy z jego działką w sposób istotny i ewidentny oddziałuje bardzo niekorzystnie na działkę skarżącego. Negatywne oddziaływanie polega m.in. na tym, że w północnej części działki skarżącego nie można wybudować budynku mieszkalnego, gdyż zaledwie 4 metry od granicy tej działki znajduje się budynek gospodarczy - hala usługowo - handlowa emitująca znaczne hałasy oraz zanieczyszczenia.
W takiej sytuacji uzasadniony jest w ocenie skarżącego zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit.c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuwzględnienie skargi, pomimo naruszenia przez organ w toku postępowania administracyjnego przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności art. 107 § 3 k.p.a. w zw. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., polegające na niewyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, dokonanie oceny materiału dowodowego w sposób odbiegający od zasad logicznego rozumowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy.
Naczelny Sąd Administracyjny, ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd pierwszej instancji.
W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania, jak i naruszenie prawa materialnego. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności rozpatrzeniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, że kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2004 r., FSK 6/04, LEX nr 129933).
W realiach niniejszej sprawy konieczne było zatem wykazanie przez stronę skarżącą kasacyjnie, że postępowanie administracyjne, które zostało umorzone zaskarżoną do Sądu decyzją wydaną na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. nie było – wbrew ustaleniom organu - bezprzedmiotowe, a Sąd pierwszej instancji nietrafnie zaakceptował stanowisko organu. Z akt sprawy administracyjnej wynika jednak, że postępowanie zakończone decyzją Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...]zostało wszczęte z urzędu, o czym strony zawiadomiono pismem z dnia 25 października 2011 r., a przedmiotem tego postępowania była sprawa budowy budynku handlowo-usługowego niezgodnie z przepisami na działce nr [...] w miejscowości C., gmina K. Skoro w wyniku tego postępowania ustalono, że na wyżej opisanej działce nie znajduje się obiekt handlowo-usługowy, lecz budynek gospodarczy wybudowany na podstawie ostatecznej decyzji Starosty Powiatu Wrocławskiego o pozwoleniu na budowę z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...], co do którego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie Wrocławskim nie wniósł sprzeciwu w sprawie zgłoszenia użytkowania obiektu, to postępowanie, które prowadzone było w sprawie legalności budowy budynku handlowo-usługowego nie mogło zakończyć się decyzją merytoryczną.
Stwierdzenie w toku postępowania administracyjnego, że nie istnieje jego przedmiot obligowało organ do umorzenia tego postępowania. Skoro takim prawidłowym rozstrzygnięciem zakończyło się postępowanie wszczęte z urzędu w sprawie legalności wybudowania obiektu budowlanego, to zaakceptowanie przez Sąd pierwszej instancji decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] i oddalenie skargi na tę decyzję było prawidłowe.
Strona skarżąca kasacyjnie naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit.c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 107 § 3, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. upatruje w niewłaściwej ocenie pism skarżącego, który – jak twierdzi - wnosił o dokonanie kontroli sposobu użytkowania budynku usługowo-handlowego posadowionego w południowej części działki nr [...] w C., a nie o stwierdzenie czy ten budynek został wybudowany zgodnie z obowiązującymi przepisami. W konsekwencji takiej oceny stanowiska skarżącego organy w jego ocenie nie wyjaśniły wszystkich istotnych okoliczności sprawy zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Zarzut ten nie może być uwzględniony, gdy się zważy, że postępowanie w sprawie nie zostało wszczęte na wniosek A. B., lecz z urzędu. Kwestia oceny pism adresowanych do organu nadzoru przez A. B. z punktu widzenia ich charakteru jako podania wszczynającego postępowanie administracyjne i pism procesowych składanych w toku postępowania wszczętego na wniosek, pozostaje poza granicami niniejszej sprawy w sytuacji, gdy jest okolicznością nie budzącą wątpliwości, że decyzja Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] kończyła postępowanie wszczęte z urzędu w granicach sprawy określonej przez organ.
Z tego względu nie można skutecznie podważać zasadności wyroku oddalającego skargę z powołaniem się na wskazane wyżej przepisy procesowe w sytuacji, gdy w istocie kwestia oceny zmiany sposobu użytkowania budynku posadowionego w południowej części działki nr [...] w C. nie była i nie mogła być przedmiotem rozstrzygającej analizy w toku postępowania dotyczącego legalności wybudowania na tej działce obiektu budowlanego, a organy nie prowadziły postępowania wyjaśniającego w kierunku sposobu użytkowania obiektu działając w granicach sprawy legalności budowy budynku, a nie sprawy zmiany sposobu jego użytkowania.
Konsekwencją związania organu granicami sprawy administracyjnej dotyczącej legalności wybudowania obiektu budowlanego na działce nr [...] w miejscowości C., gmina K. była również niedopuszczalność stosowania w postępowaniu dotyczącym tej sprawy art. 71 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j.: Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), który dotyczy innej rodzajowo sprawy administracyjnej, tj. sprawy zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Nie był zatem zasadny zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 71 ustawy Prawo budowlane.
Niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 28 w związku z art. 29 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez uznanie, że "budynek posadowiony na działce nr [...] w C., Gmina K., nie wymagał pozwolenia na budowę, z uwagi na fakt, że jest to budynek gospodarczy, w sytuacji gdy jest to budynek handlowo-usługowy, wykorzystywany w głównej mierze do świadczenia usług na rzecz obcych podmiotów, a nie jedynie tylko jako park maszynowy gospodarstwa rolnego", skoro ani organ w decyzji zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji ani ten Sąd nie prezentowały stanowiska o tym, że przedmiotowy budynek nie wymagał pozwolenia na budowę. Wręcz przeciwnie, decyzja o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie zapadła na skutek ustalenia, że obiekt ten został wybudowany zgodnie z prawem na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie mógł być zatem uwzględniony zarzut naruszenia prawa materialnego sprowadzający się do niewłaściwego zastosowania w sprawie art. 28 w związku z art. 29 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
Skoro skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, gdyż Sąd pierwszej instancji nie naruszył prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także nie naruszył przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to należało ją oddalić na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Odnosząc się do żądania dotyczącego zasądzenia kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu wskazać należy, że przepisy art. 209 i 210 ustawy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za pomoc prawną należne od Skarbu Państwa (art. 250 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny na podstawie art. 258-261 tej ustawy. Z tego też względu wniosek pełnomocnika z urzędu o przyznanie wynagrodzenia za czynności w postępowaniu kasacyjnym Naczelny Sąd Administracyjny pozostawił do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu.