Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 26 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2255/11

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 15 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Gl 268/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę B. S. i Z. S. na decyzję Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "WINB", z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

Decyzją ostateczną z dnia [...] lipca 2003 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, zwany dalej "PINB", w B., po rozpoznaniu wniosku [...] w W. Oddział w S., który wpłynął do Starostwa Powiatowego w B. w dniu 24 lipca 2003 r., zaś do PINB w B. w dniu 25 lipca 2003 r., udzielił inwestorowi pozwolenia na użytkowanie obiektu realizowanego na podstawie decyzji Starosty B. z dnia [...] sierpnia 2002 r., nr [...], o pozwoleniu na budowę, zmienionej następnie decyzją Starosty B. z dnia [...] czerwca 2003 r., nr [...].

Pismem z dnia 16 czerwca 2009 r. B. S. i Z. S. zwrócili się o wznowienie postępowania zakończonego m.in. ww. ostateczną decyzją o pozwoleniu na użytkowanie. Jako podstawę wniosku wskazali art. 145 § 1 pkt 1, 4 i 5 K.p.a. Podnieśli, że są właścicielami działki nr [...] w S. Na rzecz ich działki została ustanowiona służebność drogi koniecznej po działkach... [...].... W pasie służebności została przez inwestora wykonana brama wjazdowa na stadion i mury oporowe. Inwestor zataił, że po działce [...] przebiega trasa służebności a wnioskodawcy zostali pominięci w postępowaniu i bez własnej winy nie brali w nim udziału.

Decyzją z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...], PINB w B. odmówił wznowienia postępowania zakończonego ww. decyzją o pozwoleniu na użytkowanie. Rozstrzygnięcie to zostało uchylone przez organ odwoławczy decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania. Ś. WINB wskazał w szczególności, że w przypadku zgłoszenia przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., rozstrzygnięcie o przymiocie strony nie może nastąpić w decyzji o odmowie wznowienia postępowania a nadto w postępowaniu organ I instancji nie ustalił, czy wniosek został złożony w terminie.

Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...], PINB w B., po ponownym rozpoznaniu sprawy, odmówił B. S. i Z. S. wznowienia postępowania zakończonego ww. decyzją o pozwoleniu na użytkowanie.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że nie stwierdzono, aby zaistniała którakolwiek przesłanka z art. 145 § 1 K.p.a. Wskazano także, że zgodnie z art. 59 ust. 7 ustawy Prawo budowlane w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie stroną jest jedynie inwestor. Brak wobec powyższego podstaw do wznowienia postępowania.

Odwołanie wnieśli B. S. i Z. S. Zarzucili, że w toku postępowania nie uwzględniono przeszkód w wykonywaniu przez nich służebności.

W dniu [...] listopada 2010 r. organ odwoławczy, na podstawie art. 136 i art. 123 § 1 K.p.a., wydał postanowienie, w którym zlecił organowi I instancji przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego poprzez przesłuchanie wnioskodawców na okoliczność ustalenia, kiedy uzyskali wiedzę o okolicznościach uzasadniających wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną. W wykonaniu tego postanowienia organ I instancji nadesłał protokół z dnia [...] grudnia 2010 r. będący wynikiem przesłuchania obojga wnioskodawców i zawierający ich wspólne, podane w liczbie mnogiej, oświadczenia. Organ odwoławczy przeprowadził wobec powyższego w dniu [...] stycznia 2011 r. samodzielnie przesłuchanie wnioskodawców, z czego sporządzono dwa protokoły, każdy z nich opatrzony podpisem osoby składającej wyjaśnienia. B. S. podała, że o okolicznościach uzasadniających wznowienie postępowania dowiedziała się w roku 2005. Niezwłocznie poinformowała o tym Starostę B. w skardze na działania inwestora z dnia 23 marca 2005 r. Organ nie podjął jednak w wyniku tej skargi żadnych działań.

Analogiczne wyjaśnienia złożył Z. S. Wnioskodawcy podali także, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach zapadł wyrok w sprawie dotyczącej udzielonego pozwolenia na budowę, jak jednak ustalił organ odwoławczy, od wyroku tego wniesiono skargę kasacyjną.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...], Ś. WINB utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu organ II instancji wyjaśnił, że wznowienie postępowania administracyjnego jest dopuszczalne w sytuacji, gdy decyzja, której dotyczy wniosek jest ostateczna, żądanie wznowienia zostało oparte na ustawowej przesłance z art. 145 § 1 K.p.a., wniosek pochodzi od strony i został zgłoszony w terminie określonym w art. 148 § 1 i 2 K.p.a. Gdy którakolwiek z formalnych przesłanek dopuszczalności wznowienia nie jest spełniona, organ wydaje decyzję o odmowie wznowienia. W okolicznościach sprawy organ odwoławczy stanął na stanowisku, że nie zostały spełnione dwa z wymogów ustawowych.

Po pierwsze, wniosek nie pochodzi od strony postępowania, po wtóre nie został złożony w terminie. Przepis art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 lipca 2003 r. przewiduje, że stroną postępowania w sprawie o udzielenie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor. To ustawowe ograniczenie kręgu stron postępowania w sprawie o pozwolenie na użytkowanie powoduje, że żadne inne osoby nie mogły brać w nim udziału. Skoro wnioskodawcy nie mogli być stroną w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną, to nie mogą składać wniosku o wznowienie tego postępowania.

Nadto wniosek został zgłoszony po terminie. Zgodnie z art. 148 § 1 K.p.a. podanie o wznowienie wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Wnioskodawcy podali do protokołu, że o okolicznościach uzasadniających wznowienie dowiedzieli się w roku 2005, zaś wniosek został złożony w dniu 19 czerwca 2009 r., zatem po upływie terminu miesięcznego.

Powyższą decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach B. S. i Z. S., wnosząc o uchylenie bądź stwierdzenie nieważności wydanej decyzji. Skarżący zarzucili naruszenie art. 5 ust. 2 pkt 9 i art. 59 oraz art. 84a pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, przepisu § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690), zwanego dalej "rozporządzeniem", oraz art. 6, art. 7, art. 8, art. 28, art. 145 § 1 pkt 4 i art. 10 K.p.a. W uzasadnieniu podnieśli, że decyzja o pozwoleniu na użytkowanie została wydana z powołaniem na art. 55 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, co przesądza, że została wydana przed nowelizacją ustawy, po nowelizacji przepis ten jest zupełnie inny.

W ocenie skarżących organ I instancji zastosował zasadnie przepisy dotychczasowe do spraw niezakończonych decyzją ostateczną. Zarzut braku legitymacji po stronie skarżących nie jest zatem zasadny. Wskazano też, że nieprawomocnym wyrokiem w sprawie o sygn. II SA/Gl 319/10 została uchylona decyzja o pozwoleniu na budowę boiska sportowego.

Sąd wyjaśnił, że z danych znanych mu z urzędu wynika, że wyrokiem z dnia 6 października 2010 r., sygn. II SA/Gl 319/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzekał w przedmiocie pozwolenia na budowę i nie uchylił decyzji o pozwoleniu. Wyrokiem tym uchylona została decyzja Wojewody Ś. z dnia [...] lutego 2010 r. wydana w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia, decyzji o pozwoleniu na budowę oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji. Wyrokiem tym nie orzeczono zatem o bycie prawnym samego pozwolenia na budowę.

W odpowiedzi na skargę Ś. WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uczestnik postępowania [...] w S. pismem z dnia 7 czerwca 2011 r. wniósł o oddalenie skargi, przychylając się do argumentacji przedstawionej przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 15 lipca 2011 r. sygn. akt II SA/Gl 268/11, oddalając skargę opisał istotę postępowania wznowieniowego (jego dwuetapowość) oraz wskazał, że wydanie decyzji o odmowie wznowienia jest możliwe w sytuacji, gdy postępowanie jest niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych, albo wniosek strony został złożony po terminie. Już zaistnienie jednej z okoliczności uzasadniającej bezprzedmiotowość wznowienia, uzasadnia odmowę wszczęcia postępowania.

W ocenie Sądu I instancji, uzasadnienie zawarte w decyzji organu I instancji budzić może zastrzeżenia z dwóch powodów. Po pierwsze, organ I instancji jako uzasadnienie odmowy wznowienia podał, że żadna z przesłanek wznowienia nie została w sprawie stwierdzona, co świadczy o braku zrozumienia przez organ instytucji procesowej wznowienia. Po drugie, organ I instancji lakonicznie powołał art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego i podał, że ze względu na ten przepis wnioskodawcom nie przysługuje w sprawie przymiot strony. W ocenie Sądu, organ I instancji, choć nie uzasadnił swojego stanowiska w kwestii przymiotu strony, to jednak argument ten należy uznać za prawidłowy. Został on nadto szczegółowo omówiony przez organ odwoławczy, co zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania pozwala ocenić wydane decyzje, jako zgodne z prawem.

Sąd I instancji wskazał, że wniosek o wznowienie postępowania winien pochodzić od strony, jednak w przypadku oparcia wniosku o wznowienie na podstawie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., organ nie może wydać decyzji o odmowie ze względu na podmiotową niedopuszczalność postępowania, albowiem rozstrzygnięcie takie stanowi już badanie przesłanki wznowieniowej, co winno nastąpić dopiero po wznowieniu postępowania stosownym postanowieniem. To stanowisko ulega jednak pewnemu ograniczeniu w stosunku do przypadków, gdy z mocy samego prawa krąg podmiotów będących stroną danego postępowania jest ograniczony i ściśle wyznaczony. Wówczas nie zachodzi potrzeba badania interesu prawnego w sprawie a pozostawanie wnioskodawcy poza wyznaczonym kręgiem podmiotów uzasadnia wydanie decyzji o odmowie wznowienia. Po nowelizacji Prawa budowlanego, od dnia 11 lipca 2003 r., sytuacja taka ma miejsce w stosunku do postępowania dotyczącego udzielenia pozwolenia na użytkowanie.

Ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. nr 80, poz. 718) zmieniono brzmienie art. 59 Prawa budowlanego, dodając do niego w szczególności ust. 7, zgodnie z którym stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor. Przepis ten obowiązuje od dnia 11 lipca 2003 r. Należy zwrócić uwagę, że postępowanie w sprawie o udzielenie pozwolenia na użytkowanie zostało wszczęte wnioskiem, który wpłynął do organu administracji 24 lipca 2003 r., zatem już po zmianie ustawy Prawo budowlane. Nie jest zatem zasadny zarzut skarżących, że wydając decyzję o pozwoleniu na użytkowanie organ zastosował dotychczasowy stan prawny, o czym świadczy powołanie art. 55 ust. 1 pkt 1 ustawy w brzmieniu określonym w Dz.U. z 1994 r., nr 89, poz. 414 ze zm. Sąd wskazał, że podane miejsce publikacji aktu nie jest prawidłowe, w roku 2000 został bowiem ogłoszony tekst jednolity ustawy i prawidłowo organ winien zacytować to miejsce publikacji ustawy.

Okoliczność ta nie ma jednak żadnego wpływu na ocenę, w jakim stanie prawnym decyzja została podjęta, wyznaczają ją obowiązujące przepisy prawa. Wobec wszczęcia postępowania po dniu wejścia w życie ustawy zmieniającej, nie mógł w sprawie znaleźć zastosowania jej art. 7, regulujący kwestie intertemporalne. Okoliczności te wskazują, że w dacie podejmowania decyzji ostatecznej o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie z dnia [...] lipca 2003 r. żadne inne podmioty, poza inwestorem, nie mogły być stroną tego postępowania. Skarżący nie tylko zatem nie byli ale także nie mogli być stroną postępowania zakończonego wydaniem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. W tej sytuacji zgłoszony przez nich wniosek o wznowienie postępowania zakończonego tą decyzją nie mógł być podstawą do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania.

W ocenie Sądu I instancji, prawidłowo organy przyjęły, że wniosek nie pochodzi od stron i w konsekwencji tego prawidłowo orzekły o odmowie wznowienia postępowania. Brak legitymacji wnioskodawców do złożenia wniosku jest wystarczającym warunkiem dla wydania decyzji o odmowie wznowienia. Z tego względu nie mają już istotnego znaczenia kwestie związane z zachowaniem przez skarżących terminu do złożenia wniosku, jakkolwiek i w tym zakresie wnioski wyprowadzone przez organ odwoławczy w zeznań złożonych przez skarżących należy uznać za prawidłowe. Ze względu na przesłanki wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania, bez znaczenia i w istocie bez związku ze sprawą pozostają zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 5 ust. 2 pkt 9 Prawa budowlanego oraz przepisu § 14 rozporządzenia.

Natomiast zasadne jest wskazane w skardze istnienie zależność pomiędzy poszczególnymi decyzjami wydawanymi w toku procesu inwestycyjnego. Jej konsekwencją jest także to, że usunięcie z obrotu prawnego decyzji będących podstawą wydania innych decyzji stanowi odrębną przesłankę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., którą właściwy organ winien uwzględniać z urzędu. W razie prawomocnego usunięcia z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę, będącej podstawą udzielonego pozwolenia na użytkowanie, winno zatem dojść do wznowienia postępowania z urzędu. Okoliczności tej Sąd jednak nie jest władny badać na aktualnym etapie sprawy, zaś kwestia pozostawania w obrocie prawnym pozwolenia na budowę nie została jeszcze rozstrzygnięta.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyli B. i Z. S., wskazując, że zaskarżają ww. wyrok w całości i wnosząc o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i wydanie orzeczenia uchylającego zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji bądź uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, oraz wnosząc o zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie a w szczególności:

1. - art. 5 ust. 2 pkt 9 i art. 83 Prawa budowlanego, przez akceptację zaniechania wykonywania zadań i kompetencji nałożonych na powiatowego inspektora nadzoru budowlanego;
2. - art 84 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, przez akceptację zaniechania przestrzegania kontroli i stosowania przepisów Prawa budowlanego oraz zaniechania dotyczące kontroli organów administracji architektoniczno-budowlanej;
3. - § 14 rozporządzenia, przez dopuszczenie do zagrodzenia dojścia i dojazdu do drogi publicznej z działki budowlanej stanowiącej własność skarżących.

Ponadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy a w szczególności:

1. - art. 107 K.p.a., przez wadliwe powołanie podstawy prawnej w wydanej decyzji, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Obowiązek powołania w decyzji prawidłowej podstawy prawnej wynika wprost z art. 107 K.p.a. Podając podstawę wadliwą organ administracji narusza powyższe przepisy;
2. - art. 148 K.p.a., przez przyjęcie, że skarżący uchybili jednomiesięcznemu terminowi do wniesienia podania o wznowienie postępowania. Zdaniem skarżących art. 148 K.p.a. nie przewiduje żadnej szczególnej formy dla podania o wznowienie postępowania, precyzuje jedynie, że termin miesięczny biegnie od dnia w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia. Skarżący wielokrotnie podnosili, że o fakcie będącym podstawą do wznowienia postępowania dowiedzieli się w marcu 2005 r. i niezwłocznie o fakcie zawiadomili Starostę B. a ten wg kompetencji przekazał pismo - wniosek do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Ten ostatni nie podjął jednak żadnych działań.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną [...] w S. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej B. S. i Z. S. w całości jako oczywiście bezzasadnej oraz zasądzenie od skarżących na rzecz uczestnika solidarnie kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

W piśmie z dnia 11 października 2012 r. skarżący kasacyjnie złożyli wniosek o dopuszczenie dowodu z akt sprawy o sygn. akt II OSK 655/11. Na rozprawie w dniu 26 marca 2013 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 2255/11 Naczelny Sąd Administracyjny postanowił oddalić ten wniosek.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Naczelny Sąd Administracyjny, jak stanowi art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli, Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia, wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to zatem, że zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie okoliczności uzasadniających nieważność postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do oceny zarzutu skargi kasacyjnej i uznał, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego i procesowego nie zawierają usprawiedliwionych podstawy.

Z treści skargi kasacyjnej wynika, że strona ją wnosząca nie zrozumiała ani istoty postępowania wznowieniowego, ani prawidłowo przedstawionego przez Sąd I instancji wywodu w tym zakresie. Strona wnosząca skargę kasacyjną winna mieć na względzie, że zagadnieniem prawnym, jakie zaistniało na tle zaskarżonego wyroku była kwestia odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na użytkowanie, czyli badania na wstępnym etapie, czy wniosek B. S. i Z. S. spełniał wymogi konieczne do wszczęcia postępowania wznowieniowego w tej konkretnej sprawie. W tym zakresie należy wyłącznie powtórzyć prawidłowo zaprezentowane stanowisko Sądu I instancji, że dopiero pozytywna ocena takiego wniosku na wstępnym etapie jego kontroli, w którym badana jest dopuszczalność (pod względem podmiotowym i przedmiotowym) wydania postanowienia o wznowieniu, otwiera drogę do merytorycznego badania przesłanek wznowienia.

Bez tego elementu nie jest zatem możliwa merytoryczna ocena podnoszonych przez stronę zarzutów zawartych we wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego. Z tego względu ani organy administracyjne obu instancji, ani Sąd Administracyjny pierwszej instancji nie mogły się odnieść merytorycznie do stawianych przez B. S. i Z. S. zarzutów. Brak działania w tym zakresie organów administracyjnych nadzoru budowlanego nie mogło stanowić o zaniechaniu przeprowadzenia przez te organy jakiejkolwiek kontroli, w tym wynikającej z art. 83 i art. 84 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego kontroli merytorycznej lub instancyjnej. Z tego względu Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że wobec istnienia przeszkody do wznowienia postępowania administracyjnego bez znaczenia i w istocie bez związku ze sprawą pozostają zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 5 ust. 2 pkt 9 Prawa budowlanego oraz przepisu § 14 rozporządzenia.

Sąd I instancji w tym zakresie nie dokonał zatem ani wykładni tych przepisów, ani nie zastosował tych przepisów niewłaściwie. Strona skarżąca kasacyjnie winna mieć na względzie, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny orzeka w granicach sprawy, która w niniejszej sprawie polegała na ocenie zasadności wydania przez organy administracyjne decyzji o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego. Sąd I instancji nie mógł więc naruszyć ww. przepisów prawa materialnego, skoro organy administracyjne w tym zakresie nie mogły dokonać żadnej ich oceny z uwagi na poddanie kontroli wniosku skarżących wyłącznie na wstępnym etapie jego badania, tj. czy istnieją podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na użytkowanie. Z tych względów, zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 2 pkt 9, art. 83 i art. 84 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego oraz § 14 rozporządzenia należało uznać za nieuzasadnione.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia przez Sąd I instancji art. 107 K.p.a., po pierwsze, zarzut ten został błędnie sformułowany, ponieważ podstawą prawną do orzekania przez sąd administracyjny stanowią przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sformułowanie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 107 K.p.a. wymagało zatem przywołania go w powiązaniu z odpowiednim przepisem p.p.s.a. Po drugie, zarzut ten nie zawiera uzasadnienia, tj. nie wskazuje, o jaką podstawę prawną stronie skarżącej kasacyjnie chodzi i której decyzji oraz jaka winna być prawidłowa podstawa prawna. Poza tym z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika by Sąd I instancji błędnie przytoczył podstawę prawną jakiejkolwiek przywołanej przez ten Sąd decyzji administracyjnej. W tym zakresie błędnie sformułowany zarzut, jak również brak jego uzasadnienia uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu dokonanie jakiejkolwiek jego oceny. Z tego względu zarzut dotyczący naruszenia art. 107 K.p.a. nie podlega merytorycznej ocenie, jako błędnie sformułowany.

W zakresie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 148 K.p.a., jak się wydaje, strona skarżąca kasacyjnie nie zrozumiała oceny, jaka została zawarta w zaskarżonym wyroku. Otóż ocena prawa, jaka została zawarta w zaskarżonym wyroku dotyczy przede wszystkim tego, czy skarżący posiadali legitymację procesową do skutecznego wniesienia wniosku o wznowienie postępowania, bowiem z zgodnie z regułami wynikającymi z K.p.a. z takim wnioskiem mogła w poprzednim stanie prawnym, jak i obecnie wystąpić tylko strona postępowania. Wynik sprawy sądowoadministracyjnej Sąd I instancji oparł właśnie na zbadaniu ww. zagadnienia prawnego, tj. czy w zaskarżonej decyzji organ prawidłowo przyjął, że skarżący nie są stroną postępowania o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną PINB w B. z dnia [...] lipca 2003 r., nr [...], o pozwoleniu na użytkowanie. W tym też tonie wypowiedział się Sąd I instancji, stwierdzając, że wobec wystąpienia przeszkody podmiotowej, tj. że wniosek nie pochodzi od stron, to brak legitymacji wnioskodawców do złożenia wniosku jest wystarczającym warunkiem dla wydania decyzji o odmowie wznowienia.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że w takich okolicznościach prawnych sprawy "nie mają już istotnego znaczenia kwestie związane z zachowaniem przez skarżących terminu do złożenia wniosku, jakkolwiek i w tym zakresie wnioski wyprowadzone przez organ odwoławczy w zeznań złożonych przez skarżących należy uznać za prawidłowe". W tym miejscu wskazania wymaga, że postawienie zarzutu w zakresie naruszenia prawa procesowego wymaga od strony skarżącej kasacyjnie uzasadnienia, że takie uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotowa skarga kasacyjna nie zawiera takowego uzasadnienia, a poza tym dotyczy drugorzędnej dla wyniku sprawy kwestii, tj. terminu do wniesienia wniosku o wznowienie. Wskazane przez skarżących uchybienie nawet gdyby było zasadne nie dotyczy uchybienia, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżony wyroku było uzależnione od przesądzenia, że z wnioskiem o wznowienie wystąpiły osoby, które nie posiadają przymiotu strony.

Ponadto skarga kasacyjna milczy w zakresie tego, czy Sąd I instancji prawidłowo dokonał takiej oceny. Skarga kasacyjna nie zawiera więc zarzutu ważnego i istotnego z punktu widzenia kontroli sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, ponieważ nie dotyczy oceny przyczyny, która miała wpływ na treść zaskarżonego wyroku. Niemniej jednak z uwagi na ocenę Sądu I instancji, co do prawidłowych ustaleń w zakresie terminowości wniosku o wznowienie oraz w związku z postawionym zarzutem dotyczącym naruszenia art. 148 K.p.a., Naczelny Sąd Administracyjny w ramach sprawowanych funkcji kontrolnych winien odnieść się do tak postawionego zarzutu skargi kasacyjnej, chociaż jego merytoryczna ocena nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy. Otóż w tym zakresie z akt sprawy jednoznacznie wynika, że skarżący kasacyjnie sami podczas przesłuchania do protokołu zeznali, że w 2005 r. dowiedzieli się o okolicznościach uzasadniających wznowienie postępowania w sprawie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.

W tym miejscu wskazania wymaga, że w aktach sprawy będących w dyspozycji organów znajdowała się kopia pisma 23 marca 2005 r. skierowanego przez skarżących kasacyjnie do Starosty w B. oraz kopia postanowienia z dnia [...] kwietnia 2005 r., znak: [...], Starosty B. o przekazaniu ww. pisma wg właściwości do PINB w dla Powiatu B. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej kasacyjnie, z treści ww. pisma z dnia 23 marca 2005 r. nie wynika, że pismo to stanowiło jakikolwiek wniosek o wznowienie postępowania. W piśmie tym skarżący kasacyjnie domagali się wyłącznie interwencji i nakazania usunięcia pobudowanych obiektów. Jak wynika z pisma z dnia [...] maja 2005 r., znak: [...], PINB dla Powiaty B. poinformował B. i Z. S., że sprawa urządzeń sportowych została objęta z urzędu postępowaniem administracyjnym. Brak jest zatem podstawy do przyjęcia, że Sąd I instancji błędnie stwierdził, że w tym zakresie wnioski wyprowadzone przez organ odwoławczy w zeznań złożonych przez skarżących należało uznać za prawidłowe.

Z tych względów zarzut dotyczący naruszenia art. 148 K.p.a. należało uznać za nieuzasadniony. Natomiast z uwagi na treść art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł z urzędu zbadać zasadniczej kwestii dla oceny prawidłowości zaskarżonego wyroku, tj. oceny Sądu I instancji w zakresie istnienia przymiotu strony skarżących kasacyjnie w sprawie o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją o pozwoleniu na użytkowanie. Brak zarzutu w tym zakresie uniemożliwia zatem Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu dokonanie de facto kontroli zaskarżonego wyroku.

W tym miejscu stronie skarżącej kasacyjnie wyjaśnienia wymaga, że istotną okolicznością z punktu widzenia wzruszenia ww. decyzji o pozwoleniu na użytkowanie jest wykonanie przez organy administracyjne nadzoru budowlanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach o sygn. akt II SA/Gl 319/10. W tym zakresie Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku prawidłowo wskazał, że dopiero na skutek prawomocnego usunięcia z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę, będącej podstawą udzielonego pozwolenia na użytkowanie, będzie możliwe wznowienie postępowania z urzędu (właśnie w sprawie zakończonej decyzją o pozwoleniu na użytkowanie). Z punktu widzenia ekonomi procesowej i zasady praworządności, strona skarżąca kasacyjnie, celem realizacji przysługujących jej praw, winna w pierwszej kolejności zadbać o wykonanie przez właściwe organy nadzoru budowlanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach o sygn. akt II SA/Gl 319/10, zamiast bezskutecznie koncentrować się na działaniach procesowych, które z uwagi na obowiązujący porządek prawny, nie mogą spełnić oczekiwań strony skarżącej kasacyjnie.

Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.